Να θυμηθώ να ζήσω

 

Λίγο πριν σβήσουν τα φώτα του 2025, δεν θέλω να μετρήσω τι χάθηκε ή τι κερδήθηκε. Θέλω μόνο να κρατήσω μια σημείωση για τις «Δικές μου Στιγμές» που έρχονται. Το 2026 ας είναι η χρονιά που θα δώσουμε χώρο σε όσα πραγματικά μετράνε. Όχι σε αυτές τις στιγμές που «πρέπει», αλλά σε εκείνες που μας κάνουν να νιώθουμε αληθινά ζωντανοί. Ας γεμίσουμε το ημερολόγιο της καρδιάς μας με ουσία, βρίσκοντας την ομορφιά στα απλά, τη δύναμη στα δύσκολα και τη χαρά στις μικρές, καθημερινές μας στιγμές. 

 

Για τη νέα χρονιά, εύχομαι να μη χαθούμε πάλι στη βιασύνη, αλλά να κρατήσουμε μια και μόνο υπενθύμιση για κάθε μας μέρα: Να θυμηθώ να ζήσω!!!  Σας εύχομαι η νέα διαδρομή να σας βρει ακριβώς εκεί που λαχταρά η ψυχή σας, με ανοιχτά παράθυρα στην ελπίδα.  

 

Καλή χρονιά, με αλήθεια και φως!!!!

✨🌲Ευχές για Καλές γιορτές ⭐🎅

 

Αγαπητοί αναγνώστες και αγαπητές αναγνώστριες του παρόντος ιστολογίου, ευχόμαστε Καλά Χριστούγεννα και Καλή χρονιά!!! 

«𝛵𝜊 𝛼𝜆𝜂𝜃𝜄𝜈ό 𝜑𝜔ς 𝜏𝜔𝜈 𝛸𝜌𝜄𝜎𝜏𝜊𝜐𝛾έ𝜈𝜈𝜔𝜈 𝛿𝜀𝜈 𝛽𝜌ί𝜎𝜅𝜀𝜏𝛼𝜄 𝜎𝜏𝛼 𝜎𝜏𝜊𝜆ί𝛿𝜄𝛼, 𝛼𝜆𝜆ά 𝜎𝜏𝜂 𝜁𝜀𝜎𝜏𝛼𝜎𝜄ά 𝜏𝜔𝜈 𝛼𝜈𝜃𝜌ώ𝜋𝜔𝜈 𝜋𝜊𝜐 𝛼𝛾𝛼𝜋ά𝜇𝜀. 𝛷έ𝜏𝜊ς, 𝛼ς 𝜀𝜋𝜀𝜈𝛿ύ𝜎𝜊𝜐𝜇𝜀 𝜎𝜀 𝜎𝜏𝜄𝛾𝜇ές 𝜋𝜊𝜐 𝜃𝛼 𝜅𝜌𝛼𝜏ή𝜎𝜊𝜐𝜇𝜀 𝛾𝜄𝛼 𝜋ά𝜈𝜏𝛼 𝜎𝜏𝜂𝜈 𝜅𝛼𝜌𝛿𝜄ά 𝜇𝛼ς· 𝛾𝜄𝛼𝜏ί 𝜊𝜄 ό𝜇𝜊𝜌𝜑𝜀ς 𝛼𝜈𝛼𝜇𝜈ή𝜎𝜀𝜄ς 𝜀ί𝜈𝛼𝜄 𝜏𝛼 𝜇ό𝜈𝛼 𝜑ώ𝜏𝛼 𝜋𝜊𝜐 𝛿𝜀𝜈 𝜎𝛽ή𝜈𝜊𝜐𝜈 𝜋𝜊𝜏έ». ✨ Χρόνια Πολλά! ✨

Είδαμε την ταινία «Die My Love»

Βασισμένη στο ομότιτλο, μυθιστόρημα της Αριάνα Χάρουιτς «Die My Love» (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις opera) είναι η νέα ταινία της βραβευμένης σκηνοθέτιδας Lynne Ramsay (Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν). Μια ανησυχητική, δυστοπική βουτιά στις παθογένειες της μητρότητας και του γάμου, όπου τα όρια μεταξύ ψυχολογικού τρόμου και μαύρης κωμωδίας γίνονται επικίνδυνα δυσδιάκριτα. Με πρωταγωνιστές την Jennifer Lawrence και τον Robert Pattinson.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

Ταινία: Πέθανε αγάπη μου (Die My Love)

Σκηνοθεσία: Lynne Ramsay

Πρωταγωνιστούν: Jennifer Lawrence, Robert Pattinson, Sissy Spacek κ.α

Είδος Ταινίας: Δράμα / Θρίλερ / Μαύρη κωμωδία

Έτος Παραγωγής: 2025

Διάρκεια: 119΄

ΥΠΟΘΕΣΗ: Η Γκρέις και ο Τζάκσον, ένα νεαρό ζευγάρι που μετακομίζει από τη Νέα Υόρκη στο σπίτι όπου μεγάλωσε ο Τζάκσον στην επαρχία της Μοντάνα, αναζητούν μια πιο ήσυχη ζωή. Καθώς προσαρμόζονται στο νέο τους περιβάλλον και γίνονται γονείς, η Γκρέις αρχίζει να παλεύει με συναισθήματα απομόνωσης και ψυχολογικής δυσφορίας. Η επιδεινούμενη ψυχική της υγεία οδηγεί σταδιακά τον γάμο τους σε ανησυχητικό και απρόβλεπτο έδαφος.

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Η παρουσία της βραβευμένης με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, Jennifer Lawrence, και του Robert Pattinson αποτελεί από μόνη της ένα ισχυρό κίνητρο. Για κάποιον που έχει παρακολουθήσει συστηματικά την πορεία των δύο ηθοποιών, η απόφαση να δει το «Die My Love» ήταν, απλώς, μονόδρομος.

Η Γκρέις και ο Τζάκσον είναι ένα νεαρό, ερωτευμένο ζευγάρι που εγκαταλείπει τον έντονο ρυθμό της Νέας Υόρκης, αναζητώντας μια ήσυχη ζωή σε ένα κληρονομημένο σπίτι στην απομονωμένη Μοντάνα. Η γέννηση του μωρού τους και οι επαγγελματικές υποχρεώσεις του Τζάκσον, ο οποίος ταξιδεύει συχνά, αφήνουν τη Γκρέις μόνη σε ένα ασφυκτικά απομονωμένο περιβάλλον. Εκεί, η Γκρέις παλεύει να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά της ως νέα μητέρα. Καθώς η λαχτάρα της για ελευθερία συγκρούεται με τη νέα πραγματικότητα του εγκλωβισμού μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο, η ψυχική της κατάσταση αρχίζει να κλονίζεται, οδηγώντας την αργά αλλά σταθερά προς τα όρια της παράνοιας. 

Στα συν της ταινίας, η ιδιαίτερη σκηνοθεσία της Lynne Ramsay, το απομονωμένο και υποβλητικό τοπίο. Η ωραία χημεία μεταξύ της Jennifer Lawrence και του Robert Pattinson αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες του έργου. Το δίδυμο καταφέρνει να αποτυπώσει τη φθορά ενός γάμου με πειστικότητα και ένταση. Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές. Η Lawrence παραδίδει ένα ωμό πορτρέτο μιας γυναίκας που βυθίζεται σταδιακά στη δυστυχία, την αυτοκαταστροφή και την ψυχική κατάρρευση. Ο Pattinson ισορροπεί με επιτυχία στον ρόλο ενός άντρα που, παρά την προδοσία του (την απιστία), αγωνίζεται απεγνωσμένα να διασώσει ό,τι έχει απομείνει από τη σχέση τους, αναζητώντας λύσεις.  

Στα μείον της, ότι από σεναριακή άποψη, η πλοκή πάσχει από σημαντική ασάφεια. Η ταινία δεν κατονομάζει ποτέ με σαφήνεια την πάθηση της Γκρέις (όπως π.χ. Επιλόχεια Κατάθλιψη ή ψυχική διαταραχή προερχόμενη από παιδικό τραύμα), αφήνοντας τον θεατή με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου και του μη εξηγήσιμου. Οι επαναλαμβανόμενες εκρήξεις παραφροσύνης και οι πράξεις της Γκρέις γίνονται εντέλει κουραστικές. Μια μικρότερη διάρκεια της ταινίας θα μπορούσε να είχε μετριάσει την υπερβολική επανάληψη των σκηνών, ενισχύοντας τη συνολική δραματική ένταση και αποφεύγοντας την κόπωση του θεατή.  

Εν κατακλείδι, η ταινία «Die My Love», είναι μία καταγραφή μιας γυναίκας που έχει απεγνωσμένα, ανάγκη υποστήριξης και σωτηρίας. Αντ’ αυτού, η ταινία την αντιμετωπίζει με τη βαρβαρότητα μιας μεταφοράς: σαν κάποιος να την περιχύνει με βενζίνη και να της δίνει ένα αναμμένο σπίρτο. Παρά τις πραγματικά πολύ καλές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου Lawrence-Pattinson και την οπτική αισθητική της Ramsay, η σεναριακή ασάφεια και οι επαναλήψεις του ρυθμού εμποδίζουν το έργο να αφήσει ανεξίτηλο σημάδι. Δυστυχώς, το «Die My Love» κινδυνεύει να είναι μία ταινία που, παρά τις επιμέρους αρετές της, θα ξεχαστεί γρήγορα στην κινηματογραφική μνήμη. 

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Μόνο για τις ερμηνείες της Jennifer Lawrence και του Robert Pattinson υπό τη σκηνοθετική ματιά της Lynne Ramsay. Ή αν έχετε παρακολουθήσει προηγούμενες δουλειές της Ramsay. 

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 5/10

TRAILER:  

___________________________________________

* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει

⚡️15 Συνήθειες που “Τρώνε” την Ενέργειά Σου

Γράφει ο Ιάσονας. 

Σύμφωνα με μια πρόσφατη μεγάλη μελέτη του Harvard, ο πραγματικός κίνδυνος για την υγεία μας δεν κρύβεται στις μεγάλες παρασπονδίες, αλλά στις ασυνείδητες μικρο-συνήθειες που επαναλαμβάνονται καθημερινά. Ενώ εστιάζουμε στον τέλειο ύπνο, τη διατροφή και την προπόνηση, αγνοούμε 15 αόρατες ενέργειες που μειώνουν αθόρυβα την ενέργεια, υπονομεύουν τον ύπνο, διαταράσσουν τις ορμόνες και εξαντλούν τη διάθεσή μας. Ώρα να δούμε ποιες είναι αυτές οι ρουτίνες που μας κοστίζουν ακριβά.. 

Οι 15 Μικρο-Συνήθειες που Υπονομεύουν την Υγεία σας (Βάσει Harvard): 

1. 🌅 Πρωινός Συναγερμός: Ξεκινάς τη μέρα σου με το κινητό: Ξυπνάς, ανοίγεις μάτια, ανοίγεις Instagram/Emails. Αυτή η άμεση έκθεση σε πληροφορίες κάνει το σώμα να νομίζει ότι υπάρχει κίνδυνος, εκτοξεύοντας την κορτιζόλη (ορμόνη του στρες) για 12 ολόκληρες ώρες. Δεν είναι απλό scroll, είναι πρωινή κατάσταση έκτακτης ανάγκης. 
2. 🪑 Η Ακινησία-Εχθρός: Κάθεσαι πάνω από 6 ώρες Δουλειά, laptop, Netflix... και η μέρα πέρασε στην καρέκλα. Η μελέτη του Harvard δείχνει ότι αυτή η παρατεταμένη ακινησία είναι πιο επικίνδυνη από το κάπνισμα σε ορισμένες ηλικίες. Η ζημιά δεν φαίνεται σήμερα, αλλά πληρώνεται σε βάθος χρόνου. 
3. 🚗Το Φαγητό-Στρες: Τρως βιαστικά φαγητό στο αυτοκίνητο, σάντουιτς πάνω από το laptop, σνακ απαντώντας emails. Το σώμα βρίσκεται σε κατάσταση fight-or-flight και αδυνατεί να χωνέψει σωστά. Το αποτέλεσμα; Φούσκωμα, γρήγορη επανεμφάνιση της πείνας και έλλειψη ενέργειας. 
4. ☕Ο Κύκλος της Αφυδάτωσης: Πίνεις καφέ πριν πιεις νερό. Ξεκινάς τη μέρα σου ήδη αφυδατωμένος. Αυτό οδηγεί σε πονοκεφάλους, νευρικότητα και ταχύτερη κόπωση. Ο καφές νομίζεις ότι σε "ξυπνά", αλλά στην πραγματικότητα απλώς επιταχύνει την εξάντληση. 
5. 💻Το Μπερδεμένο Διάλειμμα: Δουλεύεις την ώρα του μεσημεριανού Ένα γρήγορο τοστ και πίσω στο laptop. Αυτό δεν είναι παραγωγικότητα. Είναι συναισθηματικό και σωματικό burnout. Γι' αυτό νιώθουμε "καμένοι" μόλις πέσει το απόγευμα. 
6. 🔔Ο Αόρατος Φόρτος: Αγνοείς τα μικρο-στρεσογόνα. Ανοιχτές ειδοποιήσεις, 20 tabs ανοιχτά, ατελείωτες λίστες "πρέπει". Το Harvard τα ονομάζει invisible stress loads και είναι αυτά που μας ξοδεύουν καθημερινά, αθόρυβα, κατασπαταλώντας τη νοητική μας ενέργεια. 
7. 🔊Η Μόνιμη Υπερδιέγερση: Ζεις με μόνιμο θόρυβο. Κόρνες, γραφεία, καφετέριες, τηλεόραση στο background. Ο "χαμηλός" μόνιμος θόρυβος αυξάνει την κορτιζόλη, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιείς. Νιώθεις πιο κουρασμένος χωρίς προφανή λόγο. 
8. ☀️Η Παραπλάνηση του Ρυθμού: Δεν βγαίνεις έξω πριν το μεσημέρι. Ξυπνάς → σπίτι → αυτοκίνητο → γραφείο. Η έλλειψη έκθεσης στον πρωινό ήλιο μπερδεύει τον κιρκάδιο ρυθμό σου, οδηγώντας σε χειρότερο ύπνο, πεσμένη διάθεση και αυξημένη πείνα. 
9. 💨Η Ρηχή Ανάσα: Αναπνέεις ρηχά. Όταν αγχώνεσαι, η αναπνοή γίνεται ρηχή, σαν να τρέχεις από κίνδυνο. Η έρευνα του Harvard συνδέει τη ρηχή αναπνοή με brain fog, άγχος και χαμηλό ανοσοποιητικό. 
10. 🥜Το Μηχανικό Τσιμπολόγημα: Υγιεινά... αλλά ασυνείδητα σνακ Δεν είναι το τι τρως, αλλά το πώς. Το μηχανικό τσιμπολόγημα (λίγοι ξηροί καρποί, λίγο γιαούρτι, λίγο τυρί) εξηγεί γιατί νιώθουμε πρησμένοι, ακόμα κι αν "δεν τρώμε πολύ". 
11. 📱Ο Κατακερματισμός: Κινητό ενώ περπατάς. Όχι αθώο. Ο εγκέφαλος μπαίνει σε fragmented mode – είσαι παντού και πουθενά. Αυτό αυξάνει το άγχος και εξηγεί γιατί ξεχνάμε πράγματα. 
12. ☁️ Το Σύννεφο του Βάρους: Μικρές αναβολές, "Θα το κάνω σε λίγο", "Ας το αφήσω για μετά". Αυτές οι μικρο-αναβολές συσσωρεύουν νοητικό βάρος, δημιουργώντας ένα μόνιμο "σύννεφο" πάνω από το κεφάλι μας. 
13. 💧 Η Καθυστέρηση της Δίψας: Πίνεις νερό μόνο όταν διψάσεις. Αν διψάς, είσαι ήδη αφυδατωμένος. Αυτό είναι η αιτία για απογευματινούς πονοκεφάλους, την ψεύτικη πείνα και τις απότομες μεταπτώσεις στη διάθεση. 
14. 🦴 Η Σφιγμένη Ενέργεια: Κρατάς ένταση στο σώμα Σφιγμένο σαγόνι, ανασηκωμένοι ώμοι, πέτρινοι σπόνδυλοι. Το σώμα μας μιλάει πριν το μυαλό. Αυτά τα σημάδια προβλέπουν μελλοντικό άγχος καλύτερα κι από τα ίδια τα γεγονότα της ζωής μας. 
15. 📺 Το Ψεύτικο Τέλος: Κλείνεις τη μέρα με οθόνες. Netflix, TikTok, Instagram. Νομίζεις ότι χαλαρώνεις. Το Harvard δείχνει μείωση 60% στον βαθύ ύπνο. Δεν "ξεκουράζεσαι", απλά ξεχνιέσαι. 

🎯 Η Λύση: Η Δύναμη της Μικρής Αλλαγής: 

Η υγεία μας δεν καταρρέει από τις «μεγάλες» λάθος αποφάσεις, αλλά από τις μικρές, ασυνείδητες ρουτίνες που επαναλαμβάνονται για χρόνια. Αυτό είναι πολύ ελπιδοφόρο: Δεν χρειάζεται να αλλάξεις όλη σου τη ζωή. Αρκεί να αλλάξεις 2-3 από αυτά τα μικρο-πράγματα. Η διαφορά θα είναι τεράστια. 

Το Harvard το συνοψίζει τέλεια: «Οι άνθρωποι δεν καταστρέφονται από τις καταστροφές. Καταστρέφονται από τις καθημερινές τους συνήθειες.»

🎁 Μία Μικρή Αλλαγή για Σήμερα

Διάλεξε μόνο μία από τις παρακάτω μικρο-αλλαγές και δεσμεύσου σε αυτήν: 

• Μην ανοίξεις το κινητό για τα πρώτα 20 λεπτά αφότου ξυπνήσεις. 
• Πιες ένα ποτήρι νερό πριν από τον καφέ. 
• Περπάτα 5 λεπτά έξω στον ήλιο πριν το μεσημέρι. 
• Κάνε 10 αργές, βαθιές αναπνοές όταν νιώσεις ένταση. 
• Μην δουλέψεις καθόλου κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού σου διαλείμματος.

Το μέλλον σου χτίζεται στις μικρές αποφάσεις του σήμερα (απόφθεγμα της σελίδας).

Είδαμε την ταινία «Bugonia»

Η "Bugonia" (Βουγονία), η νέα κινηματογραφική δουλειά του βραβευμένου Έλληνα σκηνοθέτη Γιώργου Λάνθιμου, δεν είναι μια πρωτότυπη ιδέα, αλλά αποτελεί remake της καλτ Νοτιοκορεάτικης ταινίας "Save the Green Planet!" (2003), σε σκηνοθεσία του Jang Joon-hwan. Ο Λάνθιμος, σε συνεργασία με τον σεναριογράφο Will Tracy, ανέλαβε τη δύσκολη αποστολή να διασκευάσει αυτήν την ιδιόμορφη ταινία επιστημονικής φαντασίας και μαύρης κωμωδίας, προσαρμόζοντας την πρωτότυπη ιστορία στο δικό του χαρακτηριστικό, ανατρεπτικό κινηματογραφικό σύμπαν.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

Ταινία: Βουγονία (Bugonia)

Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος

Πρωταγωνιστούν: Jesse Plemons, Emma Stone, Alicia Silverstone, Stavros Halkias, κ.α

Είδος Ταινίας: Επιστημονικής Φαντασίας / Θρίλερ / Μαύρη κωμωδία

Έτος Παραγωγής: 2025

Διάρκεια: 118΄

ΥΠΟΘΕΣΗ: Δύο νεαροί, εμμονικοί με θεωρίες συνωμοσίας, απαγάγουν τη φιλόδοξη διευθύνουσα σύμβουλο μιας μεγάλης εταιρείας, πιστεύοντας ακράδαντα πως είναι εξωγήινη που σχεδιάζει να καταστρέψει τη Γη..

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Μετά την επιτυχία του «Poor Things», η οποία θεωρείται κατά τη γνώμη μου ως μία από τις κορυφαίες του δουλειές, ο Έλληνας σκηνοθέτης επιστρέφει με την «Bugonia». Ο Γιώργος Λάνθιμος, διατηρώντας το προσωπικό του ύφος, προσεγγίζει και σε αυτήν την ταινία μια σειρά από καίρια και σύγχρονα ζητήματα. Μεταξύ των θεμάτων που θίγει είναι η κλιματική καταστροφή, η έξαρση των θεωριών συνωμοσίας, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης επηρεάζουν και διαμορφώνουν εύκολα την κοινή γνώμη.

Ο τίτλος "Bugonia" (Βουγονία) προέρχεται από την αρχαία ελληνική σύνθεση των λέξεων "βοῦς" (βόδι) και "γονή" (γένεση). Αναφέρεται στην αρχαία πεποίθηση ότι οι μέλισσες γεννιούνται αυτόματα από το σώμα ενός νεκρού βοδιού. Στην ταινία, η έννοια της Βουγονίας αναδεικνύεται σε μια ισχυρή μεταφορά, λειτουργώντας σε δύο επίπεδα. Πέρα από τη σχέση με τον μελισσοκόμο πρωταγωνιστή, ο τίτλος "Βουγονία" αποκτά μια βαθύτερη σημασία. Συμβολίζει τη γέννηση νέας ζωής μέσα από τη φθορά και την καταστροφή. Αυτή η ιδέα αντικατοπτρίζει τα βασικά θέματα της ταινίας, όπως η κλιματική κρίση και η πιθανότητα αντικατάστασης ή μεταμόρφωσης του ανθρώπινου πολιτισμού. 

Η ταινία επικεντρώνεται στον Teddy έναν χαμηλόμισθο εργαζόμενο βαθιά παραδομένο στις θεωρίες συνωμοσίας, και τον αυτιστικό ξάδερφό του, Don. Ο Teddy είναι πεπεισμένος ότι η Michelle, η ισχυρή Διευθύνουσα Σύμβουλος μιας φαρμακευτικής πολυεθνικής, είναι στην πραγματικότητα ένα εξωγήινο ον από τον πολιτισμό της Ανδρομέδας. Τα δύο ξαδέλφια πιστεύοντας ότι η Michelle ευθύνεται για την εξαφάνιση των μελισσών, την απαγάγουν από το πολυτελές σπίτι της και την κρατούν στο υπόγειό τους. Εκεί, την υποβάλλουν σε βασανιστήρια και εξευτελισμούς, απαιτώντας να επικοινωνήσει με τον Αυτοκράτορα των Ανδρομεδανών. Εκείνη επιμένει ότι δεν είναι εξωγήινη και επιστρατεύει όλα της τα τρικ για να διαφύγει.

Στα συν της ταινίας, η φωτογραφία του Robbie Ryan, τα κρίσιμα και σύγχρονα θέματα που θίγει η ταινία, έστω και με καυστικό τρόπο και οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Ο Jesse Plemons δίνει μία από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του. Όσο για την Emma Stone, η γνωστή ηθοποιός παραδίδει μία ακόμα ερμηνεία άξια βραβείων, ακόμη και μετά την υποχρεωτική αλλαγή στην εμφάνισή της.   

Στα μείον της, ότι το υπερβολικά ακραίο σενάριο της, ο αργός ρυθμός, η διάρκεια, τα σεναριακά κενά και η τελική ανατροπή.  Επιπλέον η επιλογή του Aidan Delbis, ενός ηθοποιού στο φάσμα του Αυτισμού, για τον ρόλο του Don, δημιουργεί προβληματισμούς περί εκμετάλλευσης.  

Εν κατακλείδι, η ταινία «Bugonia», δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μία από τις κορυφαίες στιγμές στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη, παρά τις εντυπωσιακές ερμηνείες από τους Jesse Plemons και Emma Stone. Μετά από μία σειρά δυστοπικών ταινιών, ο Γιώργος Λάνθιμος ίσως θα ήταν καλύτερα να έκανε ένα δημιουργικό διάλειμμα από το γνώριμο, κλειστοφοβικό του σύμπαν. Αυτό θα επέτρεπε στον ίδιο να ανανεώσει τη θεματολογία του και να επιστρέψει με μια νέα, εξίσου ανατρεπτική, αλλά και φρέσκια οπτική.  

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το τι περιμένει ο θεατής από τον Γιώργο Λάνθιμο. Αν απολαμβάνετε το μοναδικό, σκοτεινό, σαρδόνιο χιούμορ του και την αλλόκοτη αισθητική του, η ταινία προσφέρει ακριβώς αυτό σε μια από τις πιο αχαλιναγώγητες μορφές του. 

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 5/10

TRAILER:  

___________________________________________

* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει

Είδαμε την ταινία «Frankenstein»

Η ιστορία του Φρανκενστάιν, του κλασικού αριστουργήματος της Μέρι Σέλεϊ, αποτελεί μία από τις πιο διαχρονικές και επιδραστικές αφηγήσεις τρόμου, επιστημονικής φαντασίας και γοτθικού δράματος. Το θέμα της αλαζονείας του ανθρώπου απέναντι στη φύση και τις συνέπειες της επιστημονικής απειθαρχίας έχει εμπνεύσει αμέτρητες διασκευές στην οθόνη. Το 2025, ο οραματιστής σκηνοθέτης Guillermo del Toro, γνωστός για το ιδιαίτερο αισθητικό του στυλ και την αγάπη του για τα τέρατα και τις σκοτεινές ιστορίες (Ο Λαβύρινθος του Πάνα, Το Σχήμα του Νερού), αναλαμβάνει να δώσει τη δική του οπτική στο μύθο. Στο ρόλο του λαμπρού αλλά εγωιστή γιατρού Βίκτορ Φρανκενστάιν ο Oscar Isaac ενώ στο ρόλο του τέρατος ο Jacob Elordi. Η παρούσα μεταφορά, η οποία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Βενετίας και κυκλοφόρησε παγκοσμίως μέσω Netflix..

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

Ταινία: Frankenstein

Σκηνοθεσία: Guillermo del Toro

Πρωταγωνιστούν: Oscar Isaac, Jacob Elordi, Christoph Waltz, Mia Goth, Lars Mikkelsen κ.α

Είδος Ταινίας: Δραματική / Φαντασίας / Τρόμου

Έτος Παραγωγής: 2025

Διάρκεια: 149΄

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο βραβευμένος με Oscar® σκηνοθέτης Γκιγιέρμο ντελ Τόρο διασκευάζει την κλασική ιστορία της Μαίρης Σέλεϊ με τον Βίκτορ Φρανκεστάιν. Πρόκειται για έναν έξυπνο αλλά εγωκεντρικό επιστήμονα που δίνει ζωή σε ένα πλάσμα κατά τη διάρκεια ενός τερατώδους πειράματος, το οποίο τελικά οδηγεί στην καταστροφή τόσο του δημιουργού όσο και του τραγικού δημιουργήματός του.

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Πρόκειται για την πιο αναμενόμενη κινηματογραφική δημιουργία της χρονιάς και δικαίως, τράβηξε όλα τα βλέμματα ήδη από την ανακοίνωσή της. Σαν θεατής επιθυμούσα διακαώς να παρακολουθήσω την ταινία, ανεξάρτητα από το αν θα κυκλοφορούσε στις αίθουσες ή σε κάποια streaming πλατφόρμα. Η προσδοκία ήταν μεγάλη, καθώς η ανάληψη του κλασικού έργου της Mary Shelley από έναν σκηνοθέτη όπως ο Guillermo del Toro, εγγυάτο μία οπτικά καθηλωτική και συναισθηματικά βαθιά προσέγγιση.

Η ταινία του Guillermo del Toro ακολουθεί στενά την κλασική νουβέλα της Mary Shelley, εισάγοντας τον θεατή σε ένα σκοτεινό γοτθικό δράμα που διαδραματίζεται κατά τον 19ο αιώνα. Ωστόσο ο Del Toro δεν περιορίζεται σε μια απλή επανάληψη του μύθου. Αντιθέτως, βουτάει στα σκοτεινά νερά της αρχικής νουβέλας, εστιάζοντας με ένταση στην τραγωδία του Dr. Victor Frankenstein και τη μοναξιά του πλάσματος. 

Η ιστορία ξεκινά το 1857, όπου ένα ναυαγισμένο πλοίο κοντά στον Βόρειο Πόλο βρίσκει τον Dr. Victor Frankenstein τραυματισμένο στους πάγους. Καθώς αναρρώνει, διηγείται την τραγική του ιστορία στον Καπετάνιο, παρακαλώντας τον να τον παραδώσει στο έλεος ενός φρικτού πλάσματος που έχει επιτεθεί στο πλοίο. Η αφήγηση επιστρέφει στα παιδικά χρόνια του Victor, όπου η απώλεια της μητέρας του τον οδηγεί σε μια εμμονή δίχως όρια, με την επέκταση της ζωής πέρα από τον θάνατο. Στην προσπάθειά του να κατακτήσει τον θάνατο, ο Victor αρχίζει μια σειρά «μακάβριων» και «αφύσικων» πειραμάτων, τα οποία χρηματοδοτούνται από τον Henrich Harlander. Καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ζωντανό πλάσμα. Ωστόσο, τρομοκρατημένος από την αποκρουστική μορφή του δημιουργήματός του, ο Victor το εγκαταλείπει αμέσως. Το πλάσμα περιπλανιέται στον κόσμο, αντιμετωπίζοντας την απόρριψη και την απανθρωπιά λόγω της εμφάνισής του. Η μοναξιά και η οδύνη του μετατρέπονται σύντομα σε οργή και δίψα για εκδίκηση εναντίον του δημιουργού του.

Στα συν της ταινίας, η μοναδική αισθητική του σκηνοθέτη, η ατμόσφαιρα, τα γοτθικά τοπία, τα πολυτελή κοστούμια και τα εφευρετικά σκηνικά πχ τα σκοτεινά εργαστήρια, δημιουργούν κλίμα αγωνίας. Τα εφέ για την απεικόνιση του πλάσματος, ξεπερνούν τις δυνατότητες των ψηφιακών εφέ. Σε αντίθεση με προηγούμενες διασκευές που εστίαζαν κυρίως στον τρόμο, αυτή η εκδοχή βουτάει σε φιλοσοφικά και ηθικά θέματα (την αλαζονεία της δημιουργίας, την ευθύνη του δημιουργού). Οι ερμηνείες του καστ είναι συγκλονιστικές. Ο Oscar Isaac αποδίδει τον Victor με «περίσσεια αυτοπεποίθηση και πάθος». Ο Jacob Elordi ως το Πλάσμα αναδεικνύει την τραγική, ανθρώπινη πλευρά του τέρατος.  

Στα μείον της, ότι η ταινία είναι αργή σε ροή και έχει λίγη δράση, σε σχέση με τις τυπικές ταινίες τρόμου ή περιπέτειας. Αυτό μπορεί να απογοητεύσει. Οι σκηνές όπου ο Victor συναρμολογεί το Πλάσμα είναι αποτρεπτικές για ανήλικους θεατές.   

Εν κατακλείδι, η ταινία «Frankenstein», είναι μια διασκευή που τιμά το πρωτότυπο υλικό, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει έναν σύγχρονο αναστοχασμό πάνω στα θέματα της ηθικής, της επιστήμης και του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Πρόκειται λοιπόν για ένα δραματικό και φιλοσοφικό κινηματογραφικό γεγονός, απαραίτητο για όσους αναζητούν την ουσία πίσω από τον μύθο.  

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Ναι γιατί είναι ένα αριστούργημα ατμόσφαιρας και αισθητικής με την σκηνοθετική υπογραφή του Del Toro. 

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/10

TRAILER:  

___________________________________________

* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει

Οι ιστορίες μου #9: «Οι Σκιές των Τεμπών»

Η ιστορία που ακολουθεί, με τίτλο «Οι Σκιές των Τεμπών», γεννήθηκε μέσα από το πλαίσιο ενός εργαστηρίου δημιουργικής γραφής, στοχεύοντας στην πειραματική ενσωμάτωση διαφορετικών ειδών λόγου στο πεζογράφημα. Η εκφώνηση της άσκησης ήταν απλή αλλά απαιτητική: να χρησιμοποιηθεί ως αφορμή ένα εξωκειμενικό στοιχείο —στην προκειμένη περίπτωση, μια είδηση από τον Τύπο— και να αποτελέσει τον πυρήνα μιας νέας αφήγησης.

Η ιστορία είναι ένας μικρός φόρος τιμής και μια απόπειρα κατανόησης του πώς το προσωπικό πένθος μετατρέπεται σε δύναμη αναζήτησης της αλήθειας.

«Οι Σκιές των Τεμπών»

Η Ελένη, μια νεαρή δημοσιογράφος, με τα δάχτυλα παγωμένα, μόλις είχε ολοκληρώσει το άρθρο για την επέτειο των Τεμπών με τίτλο «Πάνω από 380 συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και αντίστασης σε Ελλάδα και εξωτερικό για το έγκλημα στα Τέμπη». Κάθε λέξη, μια μαχαιριά. Δύο χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών, η πληγή ανοιχτή, ένα βαθύ κενό. Καλείται καθημερινά να αρθρογραφεί στην εφημερίδα που εργάζεται. Και κάθε μέρα, το πιο δύσκολο θέμα είναι για τα Τέμπη. Κανείς όμως δεν ξέρει ότι πίσω από τα άρθρα της κρύβεται ένας προσωπικός πόνος. Ο Σπύρος, ο ετεροθαλής αδελφός της, φοιτητής νομικής, ήταν ένα από τα θύματα. Πήγε να δει τον αγώνα της ΑΕΚ, και επειδή τα αεροπορικά εισιτήρια είχαν εξαντληθεί για Θεσσαλονίκη, πήρε το τρένο, που του στέρησε τη ζωή. Η Ελένη, στοιχειωμένη από την απώλεια, ξεκινά μυστικά μια προσωπική έρευνα, αποφασισμένη να βρει την αλήθεια που θάφτηκε κάτω από τόνους συντριμμιών.

Στο συλλαλητήριο για τα Τέμπη, η Ελένη θα συναντήσει τον Αλέξανδρο. Εκείνος αξιωματικός αστυνομίας, παρακολουθεί διακριτικά την κινητοποίηση, αφήνοντάς την να καλύψει το γεγονός χωρίς να την εμποδίσει. Κρυφά από την υπηρεσία του,συλλέγει στοιχεία για την υπόθεση. Τα μάτια του, γεμάτα θλίψη και αποφασιστικότητα, μαρτυρούν μια κρυμμένη αλήθεια, μια ιστορία που δεν τολμά να πει. Μια αλήθεια που τον καίει, που τον αναγκάζει να δράσει παρά τους κινδύνους. Κρατά πληροφορίες που κλονίζουν τα επίσημα πορίσματα, μυστικά που θα μπορούσαν να ανατρέψουν τα πάντα. Μαζί με την Ελένη, σαν σκιές, θα οδηγηθούν στα μονοπάτια της εξουσίας, ξετυλίγοντας το κουβάρι της αμέλειας και της συγκάλυψης. Οι σκιές των νεκρών ζητούν δικαίωση, και η Ελένη με τον Αλέξανδρο γίνονται οι φωνές τους. Η αλήθεια, σαν φάντασμα, περιφέρεται ανάμεσα στα συντρίμμια, περιμένοντας να αποκαλυφθεί. Η ατμόσφαιρα βαριά, φορτισμένη και οι μνήμες ζωντανές.

Μελένιος Χαλβάς

Γράφει η Θεανώ Σικλαφίδου.

Ο Μελένιος Χαλβάς ή Παραδοσιακός Σιμιγδαλένιος Χαλβάς είναι ένα από τα πιο αγαπημένα και διαχρονικά γλυκά της ελληνικής κουζίνας, συνώνυμο συχνά με την περίοδο της Σαρακοστής (καθώς είναι νηστίσιμος). Λέγεται “μελένιος” γιατί το σιρόπι του περιέχει μέλι ή γιατί έχει τόσο χρυσομελένιο χρώμα και γεύση, που θυμίζει μέλι, ακόμα κι όταν φτιάχνεται χωρίς αυτό. 

Η ευρεία διάδοση και η καθιέρωση του χαλβά στην Ελλάδα συνδέεται στενά με την άφιξη των Μικρασιατών προσφύγων τον 20ο αιώνα, οι οποίοι έφεραν μαζί τους τις γαστρονομικές τους παραδόσεις. Οι Έλληνες της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης έφεραν μαζί τους την τέχνη του χαλβά και του έδωσαν τον δικό τους, πιο αρωματικό χαρακτήρα — με κανέλα, γαρύφαλλο, κουκουνάρι, σταφίδες και μέλι. 

Υλικά: 

500γρ σιμιγδάλι

250γρ λάδι

150γρ αμύγδαλο

250γρ μέλι

1 ποτήρι νερό

κανέλλα 

Εκτέλεση: Τοποθετείται μια κατσαρόλα σε σιγανή φωτιά μαζί με το λάδι. Ρίχνεται το σιμιγδάλι, καθώς και τα αμύγδαλα, τα οποία πρέπει να είναι ξεφλουδισμένα και κομμένα στα δύο ή σε περισσότερα κομμάτια. Ανακατέψτε το μείγμα μέχρι να πάρει ένα χρώμα καφέ. Σε άλλη κατσαρολίτσα, διαλύεται το μέλι με το νερό. Όταν το μείγμα πάρει μία-δύο βράσεις, προστίθεται στο σιμιγδάλι. Ανακατέψτε συνεχώς μέχρι το σιμιγδάλι να πιει όλο το μέλι και το νερό. Όταν ο χαλβάς πήξει, απομακρύνεται από τη φωτιά και γεμίστε τη φόρμα (ή το καλούπι). Πιέστε το υλικό καλά μέσα στη φόρμα. Στη συνέχεια, αφήστε τον χαλβά να κρυώσει εντελώς. Τέλος, αναποδογυρίζεται τη φόρμα ώστε να βγει ο χαλβάς και σερβίρεται πασπαλίζοντάς τον με κανέλα.

Φτιάξτε κι εσείς τη συνταγή αυτή και πείτε μου τα σχόλια σας!!!

Διαβάσαμε το βιβλίο «Κοίτα ψηλά, πέτα μακριά» της Μαριάνας Γιαννέλη

Η Μαριάνα Γιαννέλη συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο της παιδικό βιβλίο με τίτλο «Κοίτα ψηλά, πέτα μακριά» το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΖΤ. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής της Σχολής Δημόσιας Διοίκησης του Δ.Π.Θ., με μακροχρόνια επαγγελματική εμπειρία στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς της Αλεξανδρούπολης.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:

α) Συγγραφέας: Μαριάνα Γιαννέλη

β) Τίτλος: Κοίτα ψηλά, πέτα μακριά

γ) Ημερομηνία Έκδοσης: 2025

δ) Έκδοση: Εκδόσεις ΖΤ

Πάντα μου είναι δύσκολο να γράφω μια βιβλιοπαρουσίαση. Πόσο μάλλον όταν το βιβλίο αυτό προέρχεται από τα χέρια ενός αγαπημένου προσώπου που γνωρίζω χρόνια, όπως η Μαριάνα Γιαννέλη. Η αλήθεια είναι ότι είχα την τύχη να διαβάσω το "Κοίτα ψηλά, πέτα μακριά" πριν καν φτάσει στην τελική εκτύπωση και η χαρά, διαβάζοντας την τόσο όμορφη ιστορία, ήταν μεγάλη. 

Η συγγραφέας στην αρχή του βιβλίου αναφέρεται ρητά στη δύναμη του παραμυθιού, εξηγώντας πόσο σημαντικό είναι αυτό για την αυτοπεποίθηση και την ολοκλήρωση της προσωπικότητας του παιδιού. Δεν πρόκειται λοιπόν απλώς για μια τρυφερή ιστορία με πρωταγωνιστές χαριτωμένα ζωάκια αλλά να δώσει ένα σημαντικό μάθημα: ότι η δύναμή μας δεν βρίσκεται στην εξωτερική μας επιτυχία, αλλά στην πίστη σε αυτό που είμαστε.

Η αγάπη προς τον εαυτό μας, μάς δίνει φτερά να πετάξουμε ψηλά και να καταφέρουμε όσα νομίζαμε πως δεν μπορούμε

Ο ήρωάς μας, το αρκουδάκι Μπέρυ, παρόλο που είναι ο καλύτερος μαθητής και αγαπητός σε όλους, κρύβει μέσα του μια μεγάλη ανασφάλεια. Φοβάται ότι «δεν μπορεί να τα καταφέρει». Οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι καθοριστικοί: Η δασκάλα Φώφη η λαγουδίνα χρησιμοποιεί τη θετική ενίσχυση ("Μπράβο Μπέρυ μου"), για να θεραπεύσει την εσωτερική ανασφάλεια του αρκουδιού. Η Βάγια η κουκουβάγια έρχεται ως η σοφή φιγούρα για να δώσει τη βαθύτερη απάντηση. Η οικογένεια (μαμά κυρία αρκουδίτσα, μπαμπάς αρκούδος) και οι φίλοι (Λούη, Τόμυ, Τέντυ, Τέτη) συμπληρώνουν το πλαίσιο της ζωής του Μπέρυ.

Ο τίτλος, "Κοίτα ψηλά, πέτα μακριά", είναι από μόνος του μια υπόσχεση και ένα ερέθισμα. Λειτουργεί ως μια δυνατή μεταφορά για τη φιλοδοξία, την υπέρβαση των ορίων και την απελευθέρωση από τις ανασφάλειες. Το βασικό μήνυμα της ιστορίας, το «Πίστεψε στον εαυτό σου», γίνεται απολύτως κατανοητό. Δεν δίνεται με διδακτικό τρόπο, αλλά μέσα από τον ζεστό διάλογο και τις πανέμορφες και απαλές εικόνες της Μαρίας Κουκουνάρα που σου κλέβουν την καρδιά. 

Βέβαια, οι πιο σύνθετες και μαγικές μεταφορές – όπως αυτή με το φεγγάρι και τα αστέρια, σε μια από τις σελίδες – ίσως χρειαστούν μια μικρή εξήγηση από τον γονέα.

Όλα (τα αστεράκια) νιώθουν σημαντικά, δεν το βάζουν κάτω, πιστεύουν στον εαυτό τους ότι βοηθούν το φεγγάρι. 

Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί η απλή και ευαίσθητη γραφή της συγγραφέας. Η ιστορία έχει μια σωστή και λειτουργική δομή, καθώς η συγγραφέας κινείται μεθοδικά: από την αναγνώριση ενός σύνθετου συναισθηματικού προβλήματος (το θλιμμένο αρκουδάκι) οδηγεί στην παροχή μιας απλής, αλλά ανακουφιστικής απάντησης (η σοφία της κουκουβάγιας). 

Για τους μικρούς φίλους, στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν και δραστηριότητες, μετατρέποντας την ανάγνωση σε διαδραστική διαδικασία ενίσχυσης της αυτοεκτίμησης!

Συνοπτικά, το βιβλίο της Γιαννέλη «Κοίτα ψηλά, πέτα μακριά» είναι μία όμορφη ιστορία που έρχεται να μας υπενθυμίσει με τον πιο τρυφερό τρόπο ότι όλοι έχουμε αξία και πως η μεγαλύτερη περιπέτεια είναι να πιστέψουμε στον εαυτό μας.. 

Πλοκή: Ο Μπέρυ, ο ήρωας του παραμυθιού, το πιο γλυκό αρκουδάκι του δάσους χάνει την αυτοπεποίθησή του και νιώθει ότι δεν μπορεί να πετύχει. Όμως εκεί ψηλά ένα μικρό αστεράκι του χαμογελά…και τότε όλα αλλάζουν… Μέσα από μια τρυφερή ιστορία γεμάτη φως, το παραμύθι “ΚΟΙΤΑ ΨΗΛΑ ΠΕΤΑ ΜΑΚΡΙΑ” επιθυμεί να αγκαλιάσει τις παιδικές ψυχές και να τις βοηθήσει να ανακαλύψουν την δύναμη που έχουν μέσα τους. Ένα παραμύθι για την πίστη, την ελπίδα, την υποστήριξη των αγαπημένων μας ανθρώπων και την μαγεία που συμβαίνει όταν τολμάμε να κοιτάξουμε ΨΗΛΑ. Γιατί όλοι έχουμε μέσα μας ένα μικρό αστέρι, αρκεί να κοιτάξουμε ΨΗΛΑ! 

* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει

Η Ρόδος των Ιπποτών Ζωντανεύει: Ένα Φωτογραφικό Οδοιπορικό στο 18ο Μεσαιωνικό Φεστιβάλ Ρόδου

Ξιφομαχίες, Τροβαδούροι και Μαγικά Δρώμενα: Το νησί των Ιπποτών φόρεσε ξανά τα μεσαιωνικά του και μας προσκάλεσε σε ένα συναρπαστικό ταξίδι πίσω στον Μεσαίωνα. 

Η Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου, ένα ζωντανό μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, φόρεσε για 18η χρονιά τα γιορτινά της, μεταμορφώνοντας τους εμβληματικούς δρόμους και τις πλατείες της σε ένα μαγικό σκηνικό βγαλμένο από το παρελθόν. Το Μεσαιωνικό Φεστιβάλ Ρόδου δεν είναι απλώς μια σειρά εκδηλώσεων, αλλά ένα ετήσιο ταξίδι στον χρόνο, μια βαθιά πολιτιστική πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Συλλόγου «Μεσαιωνικό Ρόδο» που ιδρύθηκε το 2005. 

Ο βασικός λόγος διοργάνωσης, μια πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Συλλόγου «Μεσαιωνικό Ρόδο», είναι η βιωματική αναβίωση και ανάδειξη της πλούσιας ιστορίας του νησιού. Μέσα από σκηνικές παρελάσεις, ξιφομαχίες και εργαστήρια, ζωντανεύει η εποχή που η Ρόδος αποτέλεσε το Τελευταίο Απροσπέλαστο Οχυρό της Ευρώπης. Πρόκειται για την περίοδο της κυριαρχίας του Τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη (1309-1522 μ.Χ.), οι οποίοι άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στην αρχιτεκτονική και την κουλτούρα της πόλης.

Φέτος, το 18ο Φεστιβάλ τίμησε την ιστορία με ένα εντυπωσιακό πρόγραμμα, το οποίο είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε από κοντά.  

Η μεγάλη Σκηνική Παρέλαση 

Η έναρξη του Φεστιβάλ δόθηκε με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο: τη Μεγάλη Σκηνική Παρέλαση, η οποία είχε ως αφετηρία την Παναγιά του Μπούργκου. Η πομπή, που ξεκίνησε στις 17:30, ήταν ένα φαντασμαγορικό μωσαϊκό από Ιππότες, τροβαδούρους, ξυλοπόδαρους, Νεράιδες και άλλες μυθικές φιγούρες. Δρόμοι της Παλιάς Πόλης μεταμορφώθηκαν σε πεδίο δράσης και γιορτής.. 

Η πρώτη μεγάλη στάση έγινε στην Πλατεία Ιπποκράτους. Εκεί στήθηκε το πρώτο μεγάλο θέαμα: οι ξιφομαχίες μεταξύ των Ιπποτών της «Μεσαιωνικής Ρόδου», ένα δρώμενο γεμάτο ένταση και ρεαλισμό. Οι αναβιώσεις συμπληρώθηκαν από μεσαιωνικούς χορούς, που ζωντάνεψαν την πλατεία με μελωδίες από το παρελθόν. 

Στη συνέχεια, η πομπή διέσχισε τους εμβληματικούς κεντρικούς δρόμους, την οδό Σωκράτους και έπειτα την οδό Ορφέως, με τον κόσμο να παρακολουθεί μαγεμένος. Το πιο επιβλητικό κομμάτι ήταν η κάθοδος της οδού Ιπποτών, περνώντας ακριβώς δίπλα από το μεγαλοπρεπές Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου. 

Από εκεί, το ταξίδι οδήγησε στη δεύτερη μεγάλη στάση, την Πλατεία Μουσών. Καθώς είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει, η ατμόσφαιρα έγινε ακόμα πιο μυστηριώδης και επιβλητική. Το θέαμα επαναλήφθηκε: δεύτερος γύρος ξιφομαχιών και δρώμενων, όπου οι σκιές και ο φωτισμός τόνιζαν τη δράση, δίνοντας νέα πνοή στη βραδιά. 

Ακολούθησε η διέλευση από τις οδούς Ερμού και Αριστοτελούς. Η μεγαλειώδης βόλτα ολοκληρώθηκε στην Πλατεία Εβραίων Μαρτύρων, όπου στήθηκαν για τρίτη και τελευταία φορά οι αναβιώσεις, σφραγίζοντας την επιτυχία της Μεγάλης Παρέλασης. Αυτή η διαδρομή απέδειξε πως η Μεσαιωνική Πόλη δεν είναι απλώς ένα μνημείο, αλλά το ιδανικό σκηνικό για να ξαναζωντανέψει η ιστορία της. 

  

  

Διεθνείς Αναβιώσεις και Μουσικό Οδοιπορικό

Η μαγεία του Μεσαίωνα δεν περιορίστηκε στη μεγαλειώδη Παρέλαση του Σαββάτου. Η Κυριακή, τρίτη ημέρα του Φεστιβάλ, ήταν αφιερωμένη στη βιωματική επαφή με την ιστορία και τον πολιτισμό. Το Μεσαιωνικό Πάρκο Ζώσας Ιστορίας (Πάρκο Αλχαδέφ) μεταμορφώθηκε ξανά, φιλοξενώντας πλήθος δρώμενων. 

Πραγματοποιήθηκαν Ιστορικές Αναβιώσεις, Μουσικές και Εργαστήρια Παραδοσιακών Τεχνών στο Καπηλειό, δίνοντας την ευκαιρία στους επισκέπτες να δουν από κοντά την καθημερινότητα και τις δεξιότητες της εποχής. Άξιο αναφοράς είναι ότι στις Παρελάσεις και στο Μεσαιωνικό Καπηλειό συμμετείχαν ομάδες Ιστορικής Αναβίωσης όχι μόνο από τη Ρόδο και την υπόλοιπη Ελλάδα, αλλά και από το εξωτερικό: τη Γερμανία και την Τοσκάνη της Ιταλίας, τονίζοντας τον διεθνή χαρακτήρα της διοργάνωσης. 

  

Οι εκδηλώσεις κορυφώθηκαν το βράδυ, στις 20:00, με την ατμοσφαιρική συναυλία της Σαβίνας Γιαννάτου στην Παναγιά του Μπούργκου. Η παράσταση αποτέλεσε ένα εξαιρετικό Μουσικό Οδοιπορικό, μεταφέροντας το κοινό «από τους Τροβαδούρους του Μεσαίωνα στους Περιηγητές της Μεσογείου», σφραγίζοντας με τον πιο μελωδικό τρόπο το τριήμερο ταξίδι στον χρόνο. 

Η Μεσαιωνική Πόλη, χάρη σε τέτοιες πρωτοβουλίες, αποδεικνύει ότι η κληρονομιά της είναι ζωντανή και εξελισσόμενη. Το φωτογραφικό μας οδοιπορικό έφτασε στο τέλος του, αλλά η προσμονή για το 19ο Φεστιβάλ του χρόνου έχει ήδη ξεκινήσει!!!!

Η Εύη Δουργούτη για το βιβλίο της «Η Οργή που Ματώνει τη Μέρα»

 

Η Εύη Δουργούτη επιστρέφει δυναμικά στη λογοτεχνία με το νέο της μυθιστόρημα «Η Οργή που Ματώνει τη Μέρα», ένα έργο που συνδυάζει μυστήριο, ψυχολογικό βάθος και κοινωνικούς προβληματισμούς. Με καταγωγή από τον Έβρο, η συγγραφέας έχει ήδη αφήσει το αποτύπωμά της με τρία προηγούμενα βιβλία — δύο για ενήλικες και ένα παιδικό — τα οποία κυκλοφόρησαν από άλλο εκδοτικό οίκο. Στο νέο της έργο, μας μεταφέρει στην Ορεινή Αρκαδία της δεκαετίας του ’80, όπου μια σειρά από ανατροπές και μυστικά υφαίνουν την πλοκή. Με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου, μιλήσαμε μαζί της για τις πηγές έμπνευσης, τις προκλήσεις της συγγραφής και την προσωπική της διαδρομή.

Διαβάστε την άποψη μου για το βιβλίο «Η Οργή που Ματώνει τη Μέρα» 

«Η Οργή που Ματώνει τη μέρα» αποτελεί το τρίτο σας προσωπικό μυθιστόρημα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.  Πως γεννήθηκε η ιδέα της ιστορίας; 

Το συγκεκριμένο βιβλίο «γεννήθηκε» από έναν εφιάλτη που είδα κάπου το 2019. Ήταν ένα έντονο όνειρο, τόσο ζωντανό που χαράχτηκε στο μυαλό μου για μέρες. Εκείνη την περίοδο πειραματιζόμουν με διάφορες ιδέες αναζητώντας την έμπνευση για ένα νέο μυθιστόρημα. Εντελώς αυθόρμητα δοκίμασα να αναπτύξω και αυτή τη σκέψη. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβω, άρχισε να παίρνει μορφή το βιβλίο που κρατάμε σήμερα στα χέρια μας. Δεν ήταν εξαρχής η πρόθεσή μου να γράψω για μια γυναικοκτονία, όμως μετά τον εφιάλτη αυτό, είχα ξεκάθαρη εικόνα της κεντρικής υπόθεσης. 

Η Ορεινή Αρκαδία της δεκαετίας του ΄80 είναι το σκηνικό που διαδραματίζεται ένα μέρος της ιστορίας σας. Γιατί επιλέξατε αυτήν την εποχή και αυτόν τον τόπο;

Επέλεξα την Ορεινή Αρκαδία γιατί είναι από τα αγαπημένα μου μέρη και έχει για εμένα μια γοητεία αλλιώτικη. Ήθελα να αποτυπώσω έναν τόπο όπου ο χρόνος κυλά διαφορετικά, όπου οι άνθρωποι ζουν κοντά στη φύση αλλά και στις δικές τους ιστορίες και προκλήσεις. Η δεκαετία του ’80 προσφέρει επίσης ένα πλαίσιο διαφορετικό από το σήμερα, με τα γεγονότα, τις συνήθειες και τις μικρές καθημερινές στιγμές που καθόρισαν τότε την καθημερινότητα. Ο τόπος και ο χρόνος γίνονται σχεδόν χαρακτήρες που επηρεάζουν τις ιστορίες των ηρώων και την ατμόσφαιρα της αφήγησης. 

Το μυθιστόρημα συνδυάζει δυο χρονικές περιόδους και δείχνει πως το παρελθόν επηρεάζει το παρόν. Υπήρξαν προκλήσεις στη διαχείριση αυτής της δομής; 

Ναι, η διαχείριση δύο χρονικών περιόδων αποτέλεσε μια ιδιαίτερη πρόκληση κυρίως σε ό,τι αφορά τη ροή και τη συνοχή της αφήγησης. Ήθελα οι δύο ιστορίες να συνομιλούν χωρίς να μπερδεύονται, να φωτίζει η μία την άλλη. Κι αυτό απαιτούσε προσοχή στη δομή, στον ρυθμό και στη συναισθηματική ισορροπία. Ήταν μια απαιτητική αλλά και γοητευτική διαδικασία γιατί μέσα από αυτήν συνειδητοποίησα πως, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, τα ανθρώπινα ένστικτα και οι ανάγκες παραμένουν τα ίδια. 

Πόσος χρόνος χρειάστηκε για την ολοκλήρωση του βιβλίου; 

Χρειάστηκαν περίπου 2 χρόνια! Η συγκεκριμένη ιστορία παρέμεινε στο συρτάρι για πάρα πολύ καιρό, αφού το ολοκλήρωσα το 2021. Στεναχωρήθηκα, θύμωσα, απελπίστηκα και τη στιγμή που αισθάνθηκα πως θα παραιτηθώ από την προσπάθεια και πως αυτή η ιστορία θα μείνει τελικά σ’ εκείνο το σκοτεινό συρτάρι, ως δια μαγείας, όλα ανατράπηκαν. 

Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο και τους χαρακτήρες του. 

Η γυναικοκτονία είναι ο πυρήνας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται ολόκληρο το σύμπαν της αφήγησης. Το έγκλημα λειτουργεί σαν σεισμός, και οι μετασεισμοί του (τα αποτελέσματα που αφήνει πίσω του) διαρκούν για δεκαετίες. Η νεαρή κοπέλα βιάζεται και δολοφονείται από πέντε αγόρια, που δεν είναι ξένοι, αλλά μέλη της ίδιας κοινότητας. Η βία υπάρχει μέσα στον ίδιο μας τον κοινωνικό ιστό. Ο ήρωας επιστρέφει 40 χρόνια μετά για να ξεθάψει ένα μυστικό, όχι μόνο για να αποδοθούν ευθύνες, αλλά και για να ακουστεί μια φωνή που είχε θαφτεί. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς «ποιος το έκανε;», αλλά «γιατί σωπάσαμε;». 

Οι χαρακτήρες προσπάθησα να έχουν κάτι το οικείο. Θα μπορούσαν να είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, πρόσωπα που συναντάμε καθημερινά, κουβαλώντας ο καθένας τη δική του ιστορία, τις πληγές και τα όνειρά του. Όλοι φέρουν τον δικό τους σταυρό: άλλος βαρύτερο, άλλος πιο διαχειρίσιμο. Κουβαλούν σκοτάδια, μυστικά και τραύματα και παλεύουν με τους προσωπικούς τους δαίμονες κι αυτό τους κάνει πραγματικούς, ανθρώπινους, και οικείους στον αναγνώστη. 

Τα προηγούμενα τρία βιβλία σας κυκλοφόρησαν από άλλο εκδοτικό. Σας επηρέασε αυτή η αλλαγή στο ύφος και στην θεματική του νέου σας βιβλίου; 

Κάθε συνεργασία αφήνει το αποτύπωμά της όμως το ύφος και η θεματική μου εξελίσσονται κυρίως μέσα από την προσωπική μου πορεία. Επομένως η αλλαγή εκδοτικού δεν υπήρξε ο λόγος της αλλαγής στο ύφος μου. Περισσότερο αντικατοπτρίζει μια δική μου φυσική εξέλιξη. Με τα χρόνια τα ερεθίσματα αλλάζουν, μαθαίνεις νέα πράγματα, ωριμάζεις ως άνθρωπος και ως δημιουργός. Έτσι, κάθε βιβλίο γίνεται ένα βήμα που φέρνει κάθε συγγραφέα πιο κοντά στον «σημερινό» του εαυτό. 

Υπάρχει κάποια σκηνή στο βιβλίο που σας δυσκόλεψε κατά την συγγραφή της; Σίγουρα η σκηνή του βιασμού ήταν πολύ δύσκολη αλλά ακόμα πιο απαιτητικές ήταν οι σκηνές των εγκλημάτων συνολικά. Το να μπορέσω να μπω στο μυαλό του δολοφόνου και να αποδώσω με ακρίβεια τη σκέψη και τη συμπεριφορά του χωρίς να γλιστρήσω σε υπερβολές ήταν μεγάλη πρόκληση. Ήθελα να δείξω την αλήθεια της πράξης αλλά με σεβασμό στην τραγικότητα της κατάστασης και στο συναίσθημα των αναγνωστών. 

Τί θα θέλατε να κρατήσουν οι αναγνώστες από την «Οργή που ματώνει την μέρα» αφού το ολοκληρώσουν; 

Θα ήθελα οι αναγνώστες να κρατήσουν την αίσθηση ότι η σιωπή και η ανοχή έχουν συνέπειες και ότι τα τραύματα του παρελθόντος συνεχίζουν να επηρεάζουν το παρόν, γι’ αυτό οφείλουμε να τα αντιμετωπίζουμε και να τα γιατρεύουμε. Ελπίζω να σκεφτούν την ανάγκη για δικαιοσύνη, για αλήθεια αλλά και τη δύναμη της φωνής που δεν πρέπει να σωπαίνει. 

Πως βιώνετε την επικοινωνία με τους αναγνώστες σας; Υπήρξε κάποιο σχόλιο ή μήνυμα που σας έκανε να δείτε διαφορετικά τη συγγραφή;

Η επικοινωνία με τους αναγνώστες είναι για εμένα από τα πιο πολύτιμα κομμάτια της συγγραφής. Μέσα από τα μηνύματα και τις συζητήσεις μαζί τους βλέπω πώς ένα κείμενο που ξεκίνησε ως προσωπική ανάγκη, μπορεί να αγγίξει διαφορετικούς ανθρώπους με διαφορετικό για τον καθένα τρόπο. Κάποια σχόλια με έχουν συγκινήσει βαθιά γιατί μου θύμισαν ότι η γραφή συνεχίζει να έχει νόημα μόνο όταν συναντά τον άλλον. Δεν θα έλεγα ότι με έκαναν να αλλάξω τον τρόπο που γράφω αλλά σίγουρα με βοήθησαν να δω πιο καθαρά γιατί γράφω. 

Υπάρχουν επόμενα συγγραφικά σχέδια που θα θέλατε να μοιραστείτε; 

Ναι, υπάρχουν δύο ανολοκλήρωτα μυθιστορήματα τα οποία δουλεύω αυτή την περίοδο. Προχωρούν αργά, με τον ρυθμό που χρειάζονται, γιατί κάθε ιστορία χρειάζεται τον δικό της χρόνο για να ωριμάσει. Είναι λοιπόν νωρίς για να αποκαλύψω λεπτομέρειες, μπορώ όμως να πω πως και τα δύο κουβαλούν κάτι διαφορετικό από ό,τι έχω γράψει μέχρι σήμερα. 

Φωτογραφία από newsletter εκδόσεων Έξη