Από το Blogger.
 |
| Γραφικοί παραδοσιακοί οικισμοί, πλακόστρωτα σοκάκια και το ενεργό ηφαίστειο |
Η Νίσυρος δεν είναι από εκείνα τα νησιά που θα επιδιώξουν να εντυπωσιάσουν τον επισκέπτη με την κοσμικότητά τους. Είναι ένας τόπος που σε κερδίζει με την ενέργειά του, την απόκοσμη ηρεμία του και την αίσθηση ότι ο χρόνος κυλά με άλλους ρυθμούς. Ένα Σαββατοκύριακο του Φλεβάρη ήταν αρκετό για να αντιληφθώ την άγρια φυσική ομορφιά ενός νησιού που πάλλεται πάνω από έναν ενεργό κρατήρα.
Μανδράκι: Λευκά σοκάκια και ιστορικές αναμνήσεις
Η περιήγηση ξεκινά από το κέντρο του νησιού, το Μανδράκι, με τα γραφικά, κάτασπρα σοκάκια του να σε προσκαλούν για χαλαρή εξερεύνηση. Η ημέρα ξεκινά με τις μυρωδιές από τον φούρνο "Νισυρικές Γεύσεις", ενώ τοπικά μικρά μαγαζιά προσφέρουν μια μεγάλη ποικιλία από σουβενίρ.
Στην καρδιά του οικισμού βρίσκεται η Πλατεία της Ηλικιωμένης. Εκεί που το καλοκαίρι επικρατεί το αδιαχώρητο, τον χειμώνα η ατμόσφαιρα είναι κατανυκτική. Μια στάση στο ιστορικό καφενείο του Αντρίκου αποκαλύπτει έναν χώρο γεμάτο ιστορίες και φωτογραφίες του αλησμόνητου Νίκου Παπάζογλου, ο οποίος σύχναζε στο καφενείο του κουμπάρου του, αφήνοντας το αποτύπωμά του στον χώρο.
Η ανάβαση προς την Παναγία Σπηλιανή είναι επιβελημένη. Είναι χτισμένη σε μια σπηλιά πάνω από το Μανδράκι. Η ανάβαση των σκαλοπατιών που οδηγούν στη Μονή ανταμείβει τον επισκέπτη διπλά: από τη μία η πανοραμική θέα που κόβει την ανάσα και από την άλλη η κατάνυξη στο εσωτερικό της σπηλιάς, όπου φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, πόλος έλξης για πιστούς από κάθε γωνιά του κόσμου.
Η Αρχαία Ακρόπολη
Λίγο ψηλότερα, η Αρχαία Ακρόπολη (Παλαιόκαστρο), ένα από τα καλύτερα σωζόμενα οχυρωματικά έργα της αρχαιότητας στο Αιγαίο, προσφέρει μια μοναδική εμπειρία: το βλέμμα αγκαλιάζει όλο το Μανδράκι, ενώ το ηλιοβασίλεμα πάνω από τα αρχαία τείχη χαρίζει χρώματα που μένουν ανεξίτηλα στη μνήμη.
Παραδοσιακοί οικισμοί: Ένα μωσαϊκό εικόνων και γεύσεων
.png)
Η εξερεύνηση συνεχίζεται στα γραφικά χωριά και τα παράλια της Νισύρου, εκεί όπου κάθε στάση αποκαλύπτει και μια διαφορετική πτυχή του νησιού. Στα Λουτρά, οι ιστορικές Δημοτικές Λουτρικές Εγκαταστάσεις του 19ου αιώνα αποπνέουν μια νοσταλγική γοητεία, θυμίζοντας την ιαματική παράδοση του τόπου. Το καλοκαίρι η περιοχή σφύζει από ζωή με την τοπική ταβέρνα.
Η διαδρομή συνεχίζεται προς τους Πάλους, ένα γραφικό παραθαλάσσιο ψαροχώρι, ιδανικό για όσους θέλουν να απολαύσουν μια βόλτα ή ένα καλό φαγητό δίπλα στο κύμα. Στον Εμπορειό, οικισμός που μοιάζει να κρέμεται στην πλαγιά, η στάση για φαγητό στην "Απυριά" είναι απαραίτητη, καθώς παραμένει ανοιχτή και τους χειμερινούς μήνες. Ενώ το καλοκαίρι αξίζει μια επίσκεψη για φαγητό και στο "Μπαλκόνι του Εμπορειού" που έχει φοβερή θέα.
Στα Νικιά, η βόλτα ξεκινά από τα στενά σοκάκια, όπου τα σπίτια με τις χρωματιστές λεπτομέρειες δίνουν μια χαρούμενη όψη στον οικισμό. Η διαδρομή οδηγεί σε ένα προνομιακό σημείο με συγκλονιστική, πανοραμική θέα προς την καλντέρα, προτού καταλήξει στην εμβληματική πλατεία «Πόρτα». Εκεί, μια στάση στο ομώνυμο καφέ επιβάλλεται για χαλάρωση με παραδοσιακές γεύσεις, όπως η φημισμένη αχλαδόπιτα, η μηλόπιτα ή το λάβα κέικ. Στον οικισμό ξεχωρίζει το σπίτι του Νίκου Παπάζογλου, με το εμβληματικό κόκκινο μαντήλι ζωγραφισμένο στην πόρτα του. Πραγματικό κόσμημα όμως για τα Νικιά και όλη τη Νίσυρο παραμένει το Ηφαιστειολογικό Μουσείο, ένας σύγχρονος και άρτια οργανωμένος χώρος που αποτελεί την ιδανική εισαγωγή για να κατανοήσει κανείς τη γεωλογική ιστορία της Νισύρου πριν βρεθεί στην «καρδιά» του κρατήρα. Τους χειμερινούς μήνες δεν είναι ανοιχτός.
Στην καρδιά του Ηφαιστείου
Το ταξίδι στη Νίσυρο κορυφώνεται φυσικά με το Ηφαίστειο και την κάθοδο στον επισκέψιμο και ενεργό κρατήρα Στέφανο. Το τοπίο είναι μοναδικό, απόκοσμο, σχεδόν σεληνιακό και η μυρωδιά του θείου γίνεται εντονότερη όσο πλησιάζει κανείς. Η αίσθηση του να περπατάς κυριολεκτικά μέσα σε έναν ενεργό κρατήρα και να βλέπεις να βγαίνει ατμός από τις τρύπες είναι μοναδική.
Η Νίσυρος είναι ένας τόπος που δεν σε εντυπωσιάζει με την κοσμικότητα, αλλά σε δονεί με την ενέργειά της. Είναι το νησί που σε καλεί να περπατήσεις και να ακούσεις την ανάσα του ηφαιστείου κάτω από τα πόδια σου. Ένας must-visit προορισμός για όποιον αναζητά την αυθεντικότητα και την άγρια ομορφιά στα Δωδεκάνησα. Φεύγοντας, δεν παίρνεις μαζί σου απλώς εικόνες, αλλά μια δόση από τη δύναμή της· μια υπενθύμιση πως η καρδιά αυτού του νησιού θα χτυπά πάντα δυνατά. (=& το ταξίδι συνεχίζεται).
Η Νικολέτα Καπίλλα συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο βιβλίο με τίτλο «Μια φορά και ένας Ρο!» το οποίο κυκλοφόρησε το 2019 από τις εκδόσεις IWrite. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Επιστημών της Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός σε δημοτικά σχολεία της Κύπρου. Η συγγραφέας επανέρχεται δυναμικά με το τρίτο της προσωπικό βιβλίο, υπό τον τίτλο «Επτά συν μια ιστορίες για ένα κορίτσι», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Νικολέτα Καπίλλα
β) Τίτλος: Επτά συν μια ιστορίες για ένα κορίτσι
γ) Ημερομηνία Έκδοσης: 2025
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Κέδρος
«Επτά συν μια ιστορίες για ένα κορίτσι». Από την αρχή γίνεται σαφές ότι ο τίτλος λειτουργεί σκόπιμα και συμβολικά. Το νέο βιβλίο της συγγραφέας είναι ένα έργο που, με τη ρεαλιστική και ευαίσθητη γραφή του, φέρνει στο φως με τόλμη τις αλήθειες εκείνες που συχνά η κοινωνία μας επιλέγει να αποσιωπά.
Το βιβλίο δεν περιορίζεται στην ατομική διαδρομή ενός κοριτσιού, αλλά γίνεται ο καθρέφτης για κάθε γυναίκα που ήρθε ή έρχεται αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα της καταπίεσης και του ελέγχου. Οι ιστορίες συνδέονται αριστοτεχνικά μεταξύ τους, διαγράφοντας ένα κοινό αφηγηματικό μονοπάτι όπου η σιωπή, ο φόβος, η ενοχή και ο έλεγχος αποτελούν τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Στον πυρήνα αυτών των διηγήσεων βρίσκεται η βία σε όλες της τις εκφάνσεις —είτε αυτή εκδηλώνεται σωματικά και λεκτικά, είτε εισχωρεί πιο ύπουλα ως ψυχολογικός και θεσμικός εξαναγκασμός.
Οι χαρακτήρες που συναντάμε είναι καθοριστικοί: Ένας καθηγητής που παραβιάζει τα όρια. Ένας κακοποιητικός σύντροφος. Μια μητέρα που εγκλωβίζει το παιδί της στα δικά της ανεκπλήρωτα όνειρα. Ένας χειριστικός πατέρας. Ένα βαρήκοο κορίτσι που έρχεται αντιμέτωπο με τη σκληρότητα του bullying. Γύρω από αυτούς τους ήρωες υψώνεται ένας κοινωνικός τοίχος από σιωπή. Πρόκειται για έναν περίγυρο που, άλλοτε από φόβο και άλλοτε από μια βολική αδιαφορία, επιλέγει να στρέφει το βλέμμα αλλού, αρνούμενος να ακούσει την αλήθεια. Με αυτόν τον τρόπο, το κοινωνικό σύστημα γίνεται ο "αόρατος συνεργός" που συντηρεί και αναπαράγει —συχνά με τρόπο συγκαλυμμένο και υπόγειο— τις ανισότητες και τα στερεότυπα που θρέφουν τη βία.
Η συγγραφέας δεν προσεγγίζει τις ηρωίδες της ως μεμονωμένες τραγικές περιπτώσεις, αλλά ως μέλη ενός συστήματος που συχνά ανέχεται την αδικία. Τα κορίτσια των ιστοριών βρίσκουν το σθένος να αντιδράσουν, να σπάσουν το «κουκούλι» της σιωπής και να μιλήσουν.
Το βιβλίο αυτό καταφέρνει κάτι πολύ σημαντικό: μετατρέπει τη συμπόνια σε δύναμη και την απάθεια σε ανάγκη για δράση. Οι ιστορίες του μας παρακινούν να σταματήσουμε να είμαστε απλοί παρατηρητές και να γίνουμε μέρος της λύσης. Βέβαια, επειδή τα θέματα που αγγίζει η συγγραφέας είναι βαθιά και οι συμβολισμοί τους δυνατοί, η ανάγνωση αυτή - ιδανική για εφήβους άνω των 14 ετών - αξίζει να γίνει αφορμή για συζήτηση. Είναι ένα βιβλίο που παίρνει τον πόνο του ενός και τον μετατρέπει σε μια συλλογική φωνή που διεκδικεί την αλλαγή.
Συνοπτικά, το βιβλίο της Νικολέτας Καπίλλας, «Επτά συν μια ιστορίες για ένα κορίτσι», είναι μία δυνατή ιστορία με το μήνυμα της να είναι απολύτως ξεκάθαρο: η έμφυλη βία δεν είναι ένα ατομικό, ιδιωτικό πρόβλημα, αλλά μια βαθιά κοινωνική ευθύνη.
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
Social Icons