Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ο Δημοσθένης Παπαμάρκος συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 1998 με το βιβλίο «Η αδελφότητα του πυριτίου» (εκδόσεις Αρμός). Έχοντας στο ενεργητικό του μυθιστορήματα και συλλογές διηγημάτων, ο Παπαμάρκος έχει δει το έργο του –συμπεριλαμβανομένης και της ποίησής του– να μεταφράζεται στα αγγλικά, γαλλικά και ρωσικά. Το «Γκιακ» κυκλοφόρησε αρχικά το 2014 από τις εκδόσεις Αντίποδες και γνώρισε σπουδαία υποδοχή, κερδίζοντας την επόμενη χρονιά το Βραβείο Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών και το Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού "Ο Αναγνώστης". Από το 2020, το εμβληματικό αυτό βιβλίο επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Δημοσθένης Παπαμάρκος
β) Τίτλος: Γκιακ
γ) Έτος Έκδοσης: 2014
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Αντίποδες
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Το "Γκιακ" ήταν ένα βιβλίο που ήθελα από καιρό να διαβάσω και η τύχη το έφερε να το εντοπίσω στην αρχική του έκδοση, στα ράφια της δανειστικής δημοτικής βιβλιοθήκης. Αυτή η ολιγοσέλιδη, βραβευμένη συλλογή διηγημάτων αποδείχθηκε ένα αυθεντικό λογοτεχνικό διαμάντι. Μπορεί να άργησα να το διαβάσω, αλλά δικαιωματικά παίρνει μια θέση στα καλύτερα βιβλία της φετινής χρονιάς.
Η επιλογή του τίτλου δεν είναι τυχαία, καθώς η αρβανίτικη λέξη "Γκιακ" αποτελεί μια λέξη-κλειδί γεμάτη πολλαπλά νοήματα, γύρω από τα οποία περιστρέφεται ο κεντρικός άξονας του βιβλίου. Όπως εξηγεί ο συγγραφέας στο σημείωμά του στο τέλος, "Γκιακ" σημαίνει αίμα. Το αίμα της συγγένειας, το αίμα της εκδίκησης και το αίμα του φόνου. Αυτή η αιματηρή θεματική αποτυπώνεται ιδανικά και στο άκρως συμβολικό εξώφυλλο. Το έντονο κόκκινο χρώμα στον τίτλο παραπέμπει ευθέως στο αίμα που κυλάει ασταμάτητα στις σελίδες του, ενώ η απεικόνιση των ταύρων σε μια συμπλοκή φέρνει στον νου μια αρχέγονη πάλη. Όλα αυτά εισαγουν τον αναγνώστη στο σύμπαν των διηγημάτων.
το να σκοτώνεις έχει κι αυτό ομορφιά. Αλλά είναι όμορφο μονάχα όταν είναι χρήσιμο
Η συλλογή περιλαμβάνει εννέα διηγήματα· εννέα ιστορίες ανθρώπων της υπαίθρου που κουβαλούν πάνω τους το αίμα του πολέμου. Οι κεντρικοί ήρωες είναι στρατιώτες που επιστρέφουν στο χωριό τους μετά τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Άνθρωποι απλοί, που δρουν και αντιδρούν με βάση το ένστικτο.
Σε όλες τις ιστορίες, ο συγγραφέας επιλέγει να μην αναλώνεται σε μεγάλες εισαγωγές και περιγραφές. Μπαίνει κατευθείαν στο "ψητό" –ή καλύτερα, στο αίμα. Κάθε διήγημα έχει έναν κεντρικό αφηγητή που λέει τη δική του αλήθεια, δημιουργώντας μια αποπνικτική οικειότητα.
Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι λαϊκή και ιδιωματική, δίνοντας απόλυτη αυθεντικότητα στους ήρωες, ενώ η ίδια η αφήγηση είναι σύντομη. Παράλληλα, οι τίτλοι των διηγημάτων είναι δυνατοί, πρωτότυποι και μας μεταφέρουν αμέσως στον τόπο και το κλίμα του βιβλίου. Προετοιμάζουν τον αναγνώστη ότι δεν θα συναντήσει μια "καθωσπρέπει" λογοτεχνία, αλλά μια γραφή που μυρίζει μπαρούτι, χώμα και κρασί. Είναι τίτλοι που ζητούν από τον αναγνώστη να "σκύψει" με προσοχή πάνω από το κείμενο για να τους αποκωδικοποιήσει, κάνοντας ακριβώς το ίδιο και με τις ψυχές των ηρώων.
οι χειρότεροι δαιμόνιοι είναι οι άνθρωποι....
Προσωπικά, βρήκα εξαιρετικά όλα τα διηγήματα της συλλογής, καθώς το καθένα έχει τη δική του ξεχωριστή δύναμη. Ωστόσο, αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποια, αυτά θα ήταν σίγουρα "Ο Αρραβώνας" και το "Γυάλινο Μάτι".
Συνοπτικά το «Γκιακ» είναι ένα συγκλονιστικό βιβλίο που μέσα σε λίγες μόνο σελίδες καταφέρνει να πει τόσα πολλά και να αγγίξει μεγάλα θέματα. Μέσα από τις ιστορίες του, ο συγγραφέας ταξιδεύει τον αναγνώστη σε άλλες εποχές, με διαφορετικά ήθη και έθιμα, ενώ παράλληλα μιλάει για τη λαϊκή παράδοση, τη θρησκεία, την ξενιτιά, το βάρος του χρέους, την τιμή, τον πόνο και τον θάνατο.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Νίκος Δαββέτας συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 1995 με το πεζογραφικό του ντεμπούτο «Το κίτρινο σκοτάδι του Βαν Γκογκ» (εκδόσεις Κέδρος). Έκτοτε, έχει διαγράψει μια σημαντική πορεία στα ελληνικά γράμματα με πολυάριθμα μυθιστορήματα και ποιητικές συλλογές, αρκετά εκ των οποίων έχουν τιμηθεί με σημαντικά βραβεία και έχουν μεταφραστεί στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Το τελευταίο του βιβλίο υπό τον τίτλο «Η δεσμοφύλακας», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Νίκος Δαββέτας
β) Τίτλος: Η δεσμοφύλακας
γ) Έτος Έκδοσης: 2025
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Πατάκη
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Εντόπισα τη "Δεσμοφύλακα" στα ράφια της δανειστικής βιβλιοθήκης και, με την παρότρυνση του βιβλιοθηκονόμου, αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία. Αν και ήταν η πρώτη μου επαφή με το έργο του Νίκου Δαββέτα, η γνωριμία μου με τον συγγραφέα ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο. Τελικώς, αυτό το μικρό βιβλίο των 150 περίπου σελίδων αποδείχθηκε ένα πραγματικό λογοτεχνικό "διαμαντάκι". Πυκνό, ουσιαστικό και βαθιά διεισδυτικό, κέρδισε επάξια μια θέση ανάμεσα στα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει για το 2026, αποδεικνύοντας πως η αξία ενός έργου δεν κρίνεται από τον όγκο του, αλλά από το αποτύπωμα που αφήνει στον αναγνώστη.
Το εξώφυλλο του βιβλίου, είναι εξαιρετικά καλαίσθητο. Η εικόνα μιας γυναίκας που κοιτάζει μέσα από ένα μικρό παράθυρο με κάγκελα αποδίδει τέλεια την ουσία της ιστορίας. Αντικατοπτρίζει τόσο τον επαγγελματικό βίο της ηρωίδας όσο και τον εγκλεισμό που επιβάλλει η ίδια η ασθένεια του Alzheimer — μια φυλακή του μυαλού από την οποία δεν υπάρχει διαφυγή. Είναι μια εικόνα που σε προετοιμάζει για τη μελαγχολία αλλά και τη δύναμη των όσων θα διαβάσεις.
Ο Νίκος Δαββέτας χτίζει ένα έργο με ισχυρό αυτοβιογραφικό πυρήνα, ισορροπώντας αριστοτεχνικά ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία. Το κεντρικό θέμα είναι η επώδυνη εξερεύνηση της σχέσης του με τη μητέρα του, η οποία πάσχει από Alzheimer. ο συγγραφέας παρακολουθεί τη μητέρα του να "χάνεται" στο παρόν, ενώ την ίδια στιγμή την ακούει να "ζωντανεύει" με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες το παρελθόν της. Μας μεταφέρει στον σκληρό επαγγελματικό της κόσμο, στις φυλακές Αβέρωφ και Κορυδαλλού, όπου υπηρέτησε ως δεσμοφύλακας και αργότερα ως αρχιφύλακας γυναικών. Μαθαίνουμε για τον σκληρό κόσμο των γυναικείων φυλακών και για το πώς ήταν να είσαι γυναίκα σε μια τέτοια θέση στην Ελλάδα του τότε. Μέσα από αυτή την τραγική συνθήκη, συντελείται μια ειρωνική αντιστροφή των ρόλων: ο γιος γίνεται τώρα ο "δεσμοφύλακας" της ίδιας του της μητέρας, φυλακισμένος και ο ίδιος στη φροντίδα μιας γυναίκας που υπήρξε το σύμβολο του νόμου και της επιβολής.
Η μνήμη ορίζει τα πάντα. Χωρίς αυτή είμαστε κάτι το άχρηστο, το άγνωστο, το απροσπέλαστο, πλατσουρίζουμε γυμνοί πάνω από την άβυσσο.
Το βιβλίο είναι μικρό και διαβάζεται γρήγορα, καθώς αποτελείται από σύντομα κεφάλαια, με τίτλους που σε προετοιμάζουν για όσα θα ακολουθήσουν. Η γλώσσα του Δαββέτα είναι κοφτερή και ιδιαίτερη, αφού καταφέρνει να συνδυάζει την ποίηση με τον σαρκασμό και ένα λεπτό χιούμορ. Μέσα από αυτές τις σελίδες, ο συγγραφέας δεν περιγράφει μόνο την πορεία της μητέρας του προς το τέλος, αλλά και τη δική του ζωή. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι διαχειρίζεται ένα τόσο δύσκολο θέμα με ηρεμία, χωρίς να πέφτει σε μελοδραματισμούς.
Συνοπτικά «Η δεσμοφύλακας» του Νίκου Δαββέτα είναι ένα βιβλίο που μιλά για τη μνήμη που σβήνει και την αγάπη που μένει, υπενθυμίζοντάς μας πως το χρέος απέναντι στους δικούς μας ανθρώπους είναι ίσως ο πιο δυνατός δεσμός. Ένα συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό αφήγημα που σε κερδίζει από την πρώτη σελίδα. Χωρίς περιττά λόγια και μελοδραματισμούς, πρόκειται για έναν αποχαιρετισμό γραμμένο με αλήθεια. Ένα ανάγνωσμα για όσους αγαπούν τα κείμενα που τολμούν να κοιτάξουν κατάματα την ασθένεια και την ανθρώπινη απώλεια.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Οι Eoin Colfer & Andrew Donkin είναι συγγραφείς παιδικών βιβλίων και λάτρεις των κόμικ. Έχουν συνεργαστεί σε πέντε πολύ επιτυχημένες διασκευές graphic novel των βιβλίων του Colfer. Οι «Πρόσφυγες» (στα αγγλικά: Illegal) είναι το πρώτο τους πρωτότυπο graphic novel, το οποίο μέχρι και σήμερα έχει διακριθεί και αποσπάσει αρκετά αμερικανικά βραβεία, στην κατηγορία "Καλύτερο βιβλίο για παιδιά και εφήβους".
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Eoin Colfer & Andrew Donkin
β) Τίτλος: Πρόσφυγες
γ) Έτος Έκδοσης: 2017
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Πατάκη
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Το συγκεκριμένο εικονογραφημένο μυθιστόρημα έπεσε τυχαία στα χέρια μου, μετά και από επίσκεψη μου στο Παιδικό Τμήμα ενός βιβλιοπωλείου. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη έκδοση σκληρόδετη, που από τον τίτλο, το εξώφυλλο του αλλά και την υπόθεση είναι ικανά να κεντρίσουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Η ιστορία του απευθύνεται σε ηλικίες άνω των 10 ετών.
Ο δωδεκάχρονος Ίμπο ξεκινά ένα επικό ταξίδι ξεκινώντας από την Βόρειο Αφρική με προορισμό την Ευρώπη. Στην προσπάθεια του να αναζητήσει τα αδέλφια του, Σίσσυ και Κουάμι, ο Ίμπο θα ακολουθήσει τα βήματα τους, διασχίζοντας την Γκάνα, την έρημο Σαχάρα, τους επικίνδυνους δρόμους της Τρίπολης αλλά και την θάλασσα, που ενέχει τους δικούς της κινδύνους. Ο δρόμος για την Ευρώπη δεν θα είναι εύκολος. Ο Ίμπο θα γνωρίσει παιδιά της ηλικίας του αλλά και παιδιά μεγαλύτερα από αυτόν. Ενήλικες που μεταναστεύουν για μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη. Άλλοι θα τα καταφέρουν κι άλλοι όχι. Όλοι τους είναι «Πρόσφυγες». Άνθρωποι χωρίς χαρτιά, άνθρωποι που πλήρωσαν για να ταξιδέψουν. Όλοι τους είχαν τους προσωπικούς τους λόγους που έκαναν αυτό το φριχτό ταξίδι. Υπήρχαν όμως κι άνθρωποι που τους εκμεταλλεύτηκαν!!! Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να είναι παράνομος επειδή απλώς υπάρχει;
Επιβιώνω. Όμως απλώς υπάρχω. Χωρίς οικογένεια και χωρίς σπίτι
Οι συγγραφείς παρουσιάζουν μια ιστορία που εξελίσσεται σε δύο χρόνους (παρελθόν + παρόν) και βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Με λίγους χαρακτήρες, μέσα σε λίγες σελίδες παρουσιάζεται η ζωή ενός ανήλικου πρόσφυγα, που ξεκινά από τη Γκάνα και καταλήγει να παρασυρθεί στη Μεσόγειο. Η ιστορία ωστόσο κρύβει κι άλλες μεμονωμένες ιστορίες ανθρώπων που θέλουν για κάποιο λόγο απεγνωσμένα να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους.
Παράλληλα η ιστορία και τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών ζωντανεύουν μέσα από μια φανταστική εικονογράφηση που έχει επιμεληθεί ο Giovanni Rigano. Το ότι η ιστορία είναι σε μορφή graphic novel είναι στα πολύ θετικά του βιβλίου διότι έτσι σημαντικά θέματα είναι πιο προσιτά στους μαθητές, εφόσον αυτό χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο στην τάξη.
Εν κατακλείδι, «Πρόσφυγες», είναι ένα δυνατό γραφιστικό μυθιστόρημα - κόμικ γραμμένο με ευαισθησία, έχοντας για θέμα την μετανάστευση. Ένα βιβλίο που εξερευνά την τρέχουσα κατάσταση των μεταναστών και θίγει τρέχοντα παγκόσμια ζητήματα. Προσωπικά ήθελα η ιστορία του βιβλίου να είχε επικεντρωθεί περισσότερο στις σκηνές του παρόντος, παρά στο παρελθόν, πάραυτα αξίζει να διαβαστεί από όλους, μικρούς και μεγάλους!!!!
* Αναζητήστε το βιβλίο από το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς
4 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό, μέσα από το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Το κάψιμο της σημαίας» το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Modern Times, το 1998. Έκτοτε, μέχρι και σήμερα, έχει εκδώσει 14 μυθιστορήματα, μία ποιητική συλλογή, έξι μονόπρακτα θεατρικά έργα και ένα ePlay. Το «Baby Blue» αποτελεί το όγδοο προσωπικό του μυθιστόρημα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη και είναι το δεύτερο μέρος της αστυνομικής σειράς με πρωταγωνιστή τον Στράτο Γαζή. Το βιβλίο εκδόθηκε ταυτόχρονα στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ, στην Αγγλία και στην Αυστραλία, παίρνοντας ενθουσιώδεις κριτικές.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Πολυχρόνης Κουτσάκης
β) Τίτλος: Baby Blue
γ) Έτος Έκδοσης: 2015
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Πατάκη
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Το «Baby Blue» είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα Πολυχρόνη Κουτσάκη, που πέφτει στα χέρια μου. Προσωπικά δεν γνώριζα τον συγγραφέα, ούτε και το έργο του. Πριν πέντε χρόνια περίπου συνάντησα το όνομα του στο instagram, όταν και μια φίλη που αγαπάει το βιβλίο, είχε παρουσιάσει την πρώτη ιστορία του Στράτου Γαζή. Από τότε είχε σημειωθεί στη λίστα μου, ο συγγραφέας. Μέχρι που συνάντησα στο Book Bazaar της πόλης μου, σε οικονομική τιμή, το δεύτερο μέρος της αστυνομικής σειράς με πρωταγωνιστή τον Στράτο Γαζή, το «Baby Blue».
Τι να πρωτοπώ για αυτό το βιβλίο. Μού κίνησε το ενδιαφέρον από το εξώφυλλο του, το τίτλο του, τη περίληψη του αλλά και τις κριτικές που διάβασα πριν αρχίσω την ανάγνωση. Αν και υπήρξαν στιγμές που ήθελα να το αφήσω από τα χέρια μου, τελικώς δεν έκανα αυτό το λάθος.
Ο Στράτος Γαζής ζει στην Αθήνα και είναι επαγγελματίας δολοφόνος αλλά προτιμά να λέει ότι είναι επαγγελματίας φροντιστής. Έχει κληθεί να διαλευκάνει την υπόθεση του πρώην δημοσιογράφου Θέμη Ραπτά, που βρέθηκε προ τριετίας νεκρός με βάναυσο τρόπο. Τρία χρόνια μετά, θα σημειωθούν τρεις δολοφονίες με παρόμοιο τρόπο. Η κόρη του Θέμη Ραπτά, η 16χρονη Νάστια, ένα τυφλό αλλά ταλαντούχο κορίτσι θέλει να μάθει ποιος σκότωσε τον θετό της πατέρα. Ο Στράτος Γαζής από την άλλη προσπαθεί να μάθει πως αυτές οι τέσσερις υποθέσεις με διαφορά τριών ετών, συνδέονται μεταξύ τους. Είναι άραγε ο δράστης ο ίδιος; Στην προσπάθεια του να ανακαλύψει την αλήθεια, θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον κόσμο των αστέγων, τον υπόκοσμο της Αθήνας, κυκλώματα παιδοφιλίας, πολιτικά παιχνίδια, περιβαλλοντικές καταστροφές και λαθρεμπόριο φαρμάκων. Ταυτόχρονα με τις υποθέσεις, έχει να αντιμετωπίσει και τα προβλήματα που υπάρχουν στην σχέση του με την Μαρία, τον παιδικό του έρωτα. Γιατί ο Θέμης Ραπτάς, παρά τη φήμη του, εγκατέλειψε τη δημοσιογραφία και έγινε άστεγος; Αναγκάστηκε να αποσυρθεί ή υπήρχαν βάσιμες κατηγορίες εις βάρος του;
Στον πόλεμο δεν κερδίζει ο καλύτερος. Κερδίζει πάντα αυτός που έχει λιγότερα να χάσει.
Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης παρουσιάζει μια αστυνομική ιστορία με κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις, που εξελίσσεται στους δρόμους της σημερινής Αθήνας. Σε μια Αθήνα που τα συλλαλητήρια συνοδεύονται από φωνές και συνθήματα με ντουντούκες έως δακρυγόνα, παράνομοι μικροπωλητές τσακώνονται με αστυνομικούς που προσπαθούσαν να τους διώξουν και τις ομάδες φοιτητών να πλησιάζουν προς το σημείο της φασαρίας για να πάρουν μέρος, υπουργοί και βουλευτές να ζητάνε προστασία μετά από κάθε νομοσχέδιο που ψηφίζουν, διάφοροι απολυμένοι που βγαίνουν στους δρόμους να απαιτούν από τον υπουργό και γονείς παιδιών με ειδικές ανάγκες που διαμαρτύρονται για την ανυπαρξία μεταφορικών μέσων.
Η πλοκή είναι πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα με τις σελίδες να γυρίζουν η μία μετά την άλλη. Από ένα σημείο και μετά, η ροή είναι γρήγορη, η δράση έντονη, μυστικά καλά κρυμμένα αποκαλύπτονται και οι ανατροπές είναι καταιγιστικές αλλά και καταλυτικές για τις ζωές των χαρακτήρων. Χαρακτήρες που έχουν σκιαγραφηθεί και μελετηθεί εξαιρετικά και που έχουν βιώσει είτε λίγο είτε πολύ σκοτάδι στη ζωή τους. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο συγγραφέας έχει για πρωταγωνίστρια τη Νάστια, ένα τυφλό κορίτσι, που παρά την ιδιαιτερότητα της έχει εκπληκτικές ταχυδακτυλουργικές δεξιότητες. Αποδεικνύει με αυτόν τον τρόπο ότι άτομα διαφορετικά είναι και ταλαντούχα.
Το χαμόγελο δεν φορολογείται
Εν κατακλείδι, το «Baby Blue» είναι από τα καλύτερα και καλογραμμένα αστυνομικά μυθιστορήματα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας!. Ο συγγραφέας ρίχνει φως στο κόσμο των αστέγων, παρουσιάζοντας παράλληλα τη σημερινή κοινωνία και μια Αθήνα που έχει ζήσει καλύτερες εποχές. Το φινάλε του σίγουρα απρόσμενο και στενάχωρο. Μετά το «Baby Blue» σίγουρα θα αναζητήσω και τα υπόλοιπα βιβλία του συγγραφέα.
* Αναζητήστε το βιβλίο από το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς
4 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Η Sanna Francesca, Ιταλίδα εικονογράφος και γραφίστρια, συστήθηκε στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Το Ταξίδι», το οποίο και κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2016, από τις εκδόσεις Πατάκη.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Sanna Francesca
β) Τίτλος: Το Ταξίδι
γ) Έτος Έκδοσης: 2016
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Πατάκη
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Το βιβλίο της Sanna Francesca ήρθε στα χέρια μου πριν λίγο καιρό. Αφορμή στάθηκε μια εργασία της αδερφής μου οπότε είχα την ευκαιρία να διαβάσω αυτήν την όμορφη ιστορία. Η ιστορία του βιβλίου απευθύνεται σε παιδιά άνω των 4 ετών.
Η Sanna Francesca με αφορμή την γνωριμία της με δυο μικρά προσφυγόπουλα σε κέντρο μεταναστών στην Ιταλία, στήνει μια ιστορία για ένα...ταξίδι. Ένα ταξίδι που θα ειπωθεί από ένα μικρό κορίτσι που όνομα δεν έχει. Ούτε και οι υπόλοιποι χαρακτήρες της ιστορίας έχουν. Με αυτόν τον τρόπο η συγγραφέας δίνει την ευκαιρία σε όσους διαβάσουν το βιβλίο, να ονοματίσουν οι ίδιοι τους πρωταγωνιστές.
Μια οικογένεια ζούσε για πολύ καιρό κοντά στη θάλασσα. Πλέον δεν ζουν εκεί. Από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος οι ζωές τους έχουν αλλάξει. Όταν θα χάσουν τον μπαμπά τους εξαιτίας του πολέμου θα αναγκαστούν να φύγουν από το σπίτι τους. Η μαμά με τα δύο κορίτσια θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι αβέβαιο γεμάτο τρόμο και φόβο. Θα διασχίσουν ποτάμια και σύνορα. Θα ζήσουν μια συναρπαστική περιπέτεια, θα συναντήσουν φίλους και γνωστούς, θα παρανομήσουν και θα ελπίζουν μέχρι να φτάσουν στο νέο σπίτι, σε ένα τόπο ασφαλή.
Η συγγραφέας παρουσιάζει μια εξαιρετικά όμορφη ιστορία μέσα από την οποία παρουσιάζεται μια οικογένεια που έπρεπε να ξεριζωθεί από το σπίτι της και να κάνει ένα ταξίδι μακρινό για να βρει ένα ασφαλές σπιτικό. Παράλληλα αφηγείται την ιστορία αρκετών προσφύγων που καθημερινά διασχίζουν τα σύνορα με την ελπίδα να βρουν κάτι καλύτερο.
Εύχομαι μια μέρα, σαν κι αυτά τα πουλιά, να βρούμε κι εμείς ένα καινούριο σπίτι.
Η εικονογράφηση που έχει επιμεληθεί η ίδια η συγγραφέας είναι μοναδική. Μεγάλες εικόνες με μικρό κείμενο, που αναπαριστούν όλα τα συναισθήματα της οικογένειας κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Ακόμα και οι σκοτεινές φιγούρες κάνουν το βιβλίο τρομακτικό, ωστόσο δείχνει το πως αισθάνονται οι πρόσφυγες
Εν κατακλείδι, «Το Ταξίδι» είναι παιδικό εικονογραφημένο βιβλίο που βασίζεται σε αληθινές μαρτυρίες, για τον πόλεμο, την προσφυγιά και την μετανάστευση. Ένα ταξίδι με βάρκα την ελπίδα!!! Ένα επίκαιρο και χρήσιμο βιβλίο - εργαλείο για τους εκπαιδευτικούς.
4 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Patrick Ness πρωτοσυστήθηκε στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, το 2012, μέσα από το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Το τέρας έρχεται», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη. Το 2016 με αφορμή την μεταφορά του βιβλίου στην μεγάλη οθόνη, με τίτλο «7 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα», επανεκδόθηκε με διαφορετικό εξώφυλλο και χωρίς εικονογράφηση, και πάλι από τις εκδόσεις Πατάκη. Το βιβλίο έχει μεταφραστεί σε 38 χώρες ενώ έχει βραβευτεί σε Ελλάδα, Γερμανία και Μεγάλη Βρετανία, ως το καλύτερο και σημαντικότερο Παιδικό και Εφηβικό Βιβλίο.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Patrick Ness
β) Τίτλος: Το τέρας έρχεται
γ) Έτος Έκδοσης: 2016
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Πατάκη
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Το βιβλίο του Patrick Ness, «Το τέρας έρχεται» ήθελα να το διαβάσω εδώ και πολύ καιρό. Ήταν από εκείνα τα βιβλία που όλο έλεγα θα αγοράσω και τελικά κατέληγα με άλλα. Ώσπου μού δόθηκε η ευκαιρία ή μάλλον καλύτερα η αφορμή, να το αποκτήσω. Στα πλαίσια μιας εργασίας μου, χρειάστηκε να αγοράσω κάποια βιβλία που να μιλάνε για την απώλεια και έτσι «Το τέρας έρχεται» ήρθε στα χέρια μου.
Εκ πρώτης όψεως και λόγω του σκοτεινού εξωφύλλου, θα νομίζει κανείς ότι αυτό το βιβλίο είναι κάποιο είδους θρίλερ. Η περίληψη στο οπισθόφυλλο ωστόσο είναι ικανή να προϊδεάζει έστω και σε ένα βαθμό τον αναγνώστη για το τι θα διαβάσει.
Ο Patrick Ness, πήρε μια ιδέα της συγγραφέας Σοβόν Ντάουντ και έστησε μια νέα ιστορία με πρωταγωνιστές τον 13χρονο Κόνορ, την μητέρα του, που πάσχει από καρκίνο, την γιαγιά του και ένα τέρας. Από τη μέρα που η μαμά του Κόνορ ξεκίνησε τις θεραπείες, εκείνος κάθε βράδυ, επτά λεπτά μετά τα μεσάνυχτα βλέπει εφιάλτες. Ώσπου κάποια στιγμή θα έρθει στον ύπνο του ένα τέρας, που δεν είναι αυτό που περίμενε να δει. Ένα δέντρο με πελώρια κλαριά. Το δέντρο θα του πει τρεις ιστορίες με την προϋπόθεση να του πει κι ο Κόνορ άλλη μία. Τρεις ιστορίες που δεν έχουν καλό τέλος. Του Κόνορ όμως κρύβει μια αλήθεια και ένα τέλος, που ούτε ο ίδιος τολμά να παραδεχτεί. Μήπως τελικά το τέρας είναι αληθινό;
Την έκθεση της ζωής σου δεν την γράφεις με λέξεις. Τη γράφεις με πράξεις. Το τι σκέφτεσαι δεν έχει σημασία. Σημασία έχει μόνο το τι κάνεις.
Ο Patrick Ness γράφει αριστοτεχνικά με απλό και μοναδικό τρόπο μια ιστορία γεμάτη εφιάλτες. Εφιάλτες που στην αρχή τρομάζουν τον πρωταγωνιστή της ιστορίας, τον Κόνορ, που επιζητεί απαντήσεις για το πως και γιατί κλήθηκε αυτό το τέρας στη ζωή του. Από πολύ νωρίς ωστόσο ο Κόνορ θα συνειδητοποιήσει ότι πίσω από το τέρας και τους εφιάλτες, υπάρχει μια σκοτεινή αλήθεια, που αρνιέται να δει.
Παράλληλα με την ιστορία του Κόνορ και τη ζωή της μητέρας του παρουσιάζονται τρεις ιστορίες που αφηγείται το τέρας. Ιστορίες, που έχουν κάτι να πουν στον Κόνορ. Ιστορίες χωρίς διδάγματα. Αλλά ιστορίες που δεν έχουν πάντα ευτυχισμένο τέλος. Ιστορίες για την απληστία, την προδοσία και την απιστία του ανθρώπου. Ιστορίες για άγρια πλάσματα. Ιστορίες που κυνηγούν, δαγκώνουν και σκοτώνουν. Ιστορίες που όταν τις αφήνεις ελεύθερες, ποιος ξέρει τι χάος μπορεί να προκαλέσουν.
Οι ιστορίες είναι σημαντικές. Μπορούν να φανούν πιο σημαντικές από καθετί άλλο. Αν έχουν αλήθεια μέσα τους.
Ο Patrick Ness μέσα από την ιστορία του πραγματεύεται πολλά θέματα. Πως μπορεί ένα παιδί που βρίσκεται στην εφηβεία, να διαχειριστεί το bullying που δέχεται από τους συμμαθητές του, την αρρώστια της μητέρας του μα και την εγκατάλειψη από τον ίδιο τον πατέρα του;
Εν κατακλείδι, «Το τέρας έρχεται», είναι ένα μικρό βιβλίο, περίπου 200 σελίδων, που πρέπει να διαβαστεί από όλους. Ένα μυθιστόρημα για τους φόβους, την αλήθεια που δεν θέλουμε να παραδεχτούμε και για την απώλεια. Ένα όμορφο, τρυφερό, συγκινητικό μα συνάμα συγκλονιστικό και σκοτεινό βιβλίο που προκαλεί δυνατά συναισθήματα στον αναγνώστη!!! Από τα λίγα βιβλία που θα θυμάμαι για καιρό και με έκαναν να κλαίω στο φινάλε του.
* Αναζητήστε το βιβλίο από το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς
4 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Θανάσης Χειμωνάς
β) Τίτλος: Αίτημα φιλίας
β) Τίτλος: Αίτημα φιλίας
γ) Έτος Έκδοσης: 2015
δ) Έκδοση: Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ
δ) Έκδοση: Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Το«Αίτημα φιλίας», είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα Θανάση Χειμωνά, που διαβάζω καθώς δεν έτυχε ποτέ έως τώρα να διαβάσω κάποιο βιβλίο του ή διήγημα του, παρά το συγγραφικό του έργο. Ένα ακόμη βιβλίο που περίμενε στην βιβλιοθήκη μου εδώ και αρκετό καιρό.
Σε μια εποχή που η τεχνολογία εξελίσσεται με αλματώδης ρυθμούς, το internet και το facebook κυριαρχούν. Εκεί στέκεται και ο συγγραφέας Θανάσης Χειμωνάς, όπου στήνει μια ιστορία αλλόκοτη, μια ιστορία που βαδίζει στα όρια της φαντασίας και της πραγματικότητας.
Στο «Αίτημα φιλίας», η ιστορία διαδραματίζεται στην Αθήνα, όπου ο πρωταγωνιστής, Στέφανος Μανωλάς, είναι διάσημος συγγραφέας και δυσκολεύεται να γράψει το επόμενο του βιβλίο. Για κάποιο αόριστο λόγο, σοκάρεται από την είδηση του θανάτου της γνωστής αθλήτριας πινγκ πονγκ, Μαριαλένας Χαλκίδου και ο θάνατος της, του γίνεται εμμονή. Ψάχνει να μάθει, και διαβάζει τα πάντα γι’ αυτήν, μπαίνει στο προφίλ της στο Facebook, κάνει like στις φωτογραφίες της και της στέλνει κατά λάθος, αίτημα φιλίας. Το αίτημα γίνεται δεκτό, και ο χρήστης με το όνομα Μαριαλένα Χαλκίδου, του στέλνει μήνυμα. Κι ένας έρωτας γεννιέται. Ποιος έκανε αποδοχή το αίτημα φιλίας? Για ποιο λόγο ο Στέφανος Μανωλάς ερωτεύεται μια νεκρή? Του θύμιζε κάποια?
Σε μια εποχή που η τεχνολογία εξελίσσεται με αλματώδης ρυθμούς, το internet και το facebook κυριαρχούν. Εκεί στέκεται και ο συγγραφέας Θανάσης Χειμωνάς, όπου στήνει μια ιστορία αλλόκοτη, μια ιστορία που βαδίζει στα όρια της φαντασίας και της πραγματικότητας.
Στο «Αίτημα φιλίας», η ιστορία διαδραματίζεται στην Αθήνα, όπου ο πρωταγωνιστής, Στέφανος Μανωλάς, είναι διάσημος συγγραφέας και δυσκολεύεται να γράψει το επόμενο του βιβλίο. Για κάποιο αόριστο λόγο, σοκάρεται από την είδηση του θανάτου της γνωστής αθλήτριας πινγκ πονγκ, Μαριαλένας Χαλκίδου και ο θάνατος της, του γίνεται εμμονή. Ψάχνει να μάθει, και διαβάζει τα πάντα γι’ αυτήν, μπαίνει στο προφίλ της στο Facebook, κάνει like στις φωτογραφίες της και της στέλνει κατά λάθος, αίτημα φιλίας. Το αίτημα γίνεται δεκτό, και ο χρήστης με το όνομα Μαριαλένα Χαλκίδου, του στέλνει μήνυμα. Κι ένας έρωτας γεννιέται. Ποιος έκανε αποδοχή το αίτημα φιλίας? Για ποιο λόγο ο Στέφανος Μανωλάς ερωτεύεται μια νεκρή? Του θύμιζε κάποια?
Η ιστορία είναι έξυπνη και καλογραμμένη. Έχει γρήγορες σκηνές, έρωτα και μυστήριο αλλά όχι ανατροπές, που από ένα σημείο και μετά προσδοκάς. Ο συγγραφέας, καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι τέλους. Το φινάλε σίγουρα θα μπερδέψει αλλά και θα απογοητεύσει, κι όσα έχτισε ο συγγραφέας, στο τέλος γκρεμίζονται.
Εν κατακλείδι, το βιβλίο, λόγω και των λίγων σελίδων του, διαβάζεται εύκολα και μέσα σε μια μέρα, ή για την ακρίβεια μέσα σε λίγες ώρες. Είναι γρήγορο, έχει ωραία πλοκή, έχει μυστήριο αλλά το φινάλε του, απρόσμενο, ακατανόητο και γραμμένο στο...χέρι. Πάντως είναι από τα αστυνομικά βιβλία του 2016, που ξεχώρισαν και ίσως να πρέπει να διαβάσετε.
2 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Αχμέτ Ουμίτ
β) Τίτλος: Η δολοφονία του Σουλτάνου: Έρωτας και θάνατος στον λαβύρινθο της Πόλης
γ) Έτος Έκδοσης: 2016
δ) Έκδοση: Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Προσωπικά είναι το δεύτερο βιβλίο του συγκεκριμένου συγγραφέα, που πέφτει στα χέρια μου και το διαβάζω. Μετά το εκπληκτικό βιβλίο του με τίτλο "Μνήμες Κωνσταντινούπολης", που έκανε τον Τούρκο συγγραφέα, να τον συγκαταλέγω στις επιλογές μου, περίμενα ότι και το επόμενο βιβλίο του θα με κέρδιζε. Άλλωστε ο συνδυασμός ιστορίας και αστυνομικού μυστηρίου προτιμάται από μεγάλο αναγνωστικό κοινό. Επιπλέον και η τοποθεσία που διαδραματίζεται η υπόθεση, η Κωνσταντινούπολη, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάγνωση αυτού του βιβλίου.
Σε ένα ακόμη βιβλίο του ο συγγραφέας Αχμέτ Ουμίτ, καταφέρνει να συνδυάσει το αστυνομικό μυστήριο με την ιστορία της Οθωμανικής Aυτοκρατορίας. Επιπλέον εμπλέκει ιστορικές μελέτες, τον Φρόυντ, τον Πορθητή, την πτώση της Κωνσταντινούπολης με λέξεις όπως η Πατροκτονία και η αδελφοκτονία...και μέσα από αυτό το ταξίδι προσπαθεί να αποδείξει αν η ιστορία είναι ότι βιώθηκε στο παρελθόν ή όσα διηγούνται οι ιστορικοί.
Οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι άρρηκτα δεμένοι μεταξύ τους. Ο Μουστάκ Σερχαζίν, καθηγητής Ιστορίας, μετά από 20 και χρόνια παραμένει ερωτευμένος με την πρώτη του αγάπη, τη Νουζχέτ, επίσης ιστορικός, που τώρα τελευταία κάνει έρευνες σχετικά με την ζωή του Μωάμεθ του Πορθητή και το πως δολοφονήθηκε ο πατέρας του. Επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη για να συνεχίσει το έργο της, καλεί τον Μουστάκ σε δείπνο. Μόνο που εκείνος τη βρίσκει νεκρή, με έναν χαρτοκόπτη, που της είχε κάνει δώρο, καρφωμένο στον λαιμό της, θεωρώντας πως εκείνος τη σκότωσε.
Ποιοι τη σκότωσαν και γιατί; Πως συνδέεται σε όλο αυτό, ο Μουστάκ; Γιατί τον κάλεσε σε δείπνο μετά από τόσα χρόνια και τι ήθελε να του πει; Τι πραγματικά συνέβη στη ζωή του Μωάμεθ Β; Και για ποιο λόγο να ανοιχτούν τάφοι της Κωνσταντινούπολης; Ποιοι και τι μυστικά κρύβονται από κάτω; Πολλά ερωτήματα θίγονται μετά τον θάνατο της ιστορικού Νουζχέτ.
Κατά την εξέλιξη της ιστορίας γίνεται γνωστό ότι ο καθηγητής Μουστάκ πάσχει από απώλεια μνήμης, όπως επίσης ότι μιλάει στον καθρέπτη με τον νεκρό πατέρα του. Επιπρόσθετα υπάρχουν ίντριγκες καθηγητών και φοιτητών, στο πανεπιστήμιο, που διδάσκει ο Μουστάκ και πως κάποιοι από αυτούς τους φοιτητές είχαν κάποιου είδους διένεξη με την ιστορικό Νουζχέτ, που τους κάνουν ύποπτους για το θάνατο της.
Στο μυθιστόρημα περισσότερο περιγράφεται η Κωνσταντινούπολη, καταγράφεται με ιστορική λεπτομέρεια η ζωή του Πορθητή καθώς και η άλωση της Κωνσταντινούπολης. Δεν υπάρχουν σημεία δράσης, έντασης και αγωνίας αλλά δεν υπάρχει καθόλου σασπένς, στοιχεία ενός αστυνομικού μυθιστορήματος. Επιπλέον το μυστήριο για την αποκάλυψη του δολοφόνου της ιστορικού θα λυθεί από την αστυνομία στο τέλος, με μια αναπάντεχη ανατροπή. Κι όλα αυτά σε ένα αδικαιολόγητα μεγάλο βιβλίο, με αργή αφήγηση και πολλές αλλά και περιττές ιστορικές λεπτομέρειες, που κουράζουν, παρά το αρχικό ενδιαφέρον της υπόθεσης.
Εν κατακλείδι με το εν λόγω βιβλίο απογοητεύτηκα, από την άποψη ότι το ήθελα πιο αστυνομικό, αφού έτσι περιγραφόταν. Θα το χαρακτήριζα ιστορικό μυθιστόρημα, μιας που είχε πολλές ιστορικές λεπτομέρειες, κάποιες από τις οποίες δεν γνώριζα μπορώ να πώ. Για το αν πρέπει να το διαβάσει κάποιος ή όχι....αν του αρέσει το ιστορικό μυθιστόρημα, η μελέτη μιας εποχής και ενός τόπου θα πω πως συστήνεται. Σε διαφορετική περίπτωση όχι.
Πλοκή: Ένας άντρας που επί χρόνια περιµένει την ίδια γυναίκα. Ο ΜουστάκΣερχαζίν, ο τελευταίος απόγονος της οικογένειας Σερχαζίν. Μια ζωή που θυσιάστηκε σ’ έναν υπέροχο έρωτα. Και µία φιλόδοξη γυναίκα που αφιέρωσε τη ζωή της στην οθωµανική ιστορία. Μια καριέρα γεµάτη επιτυχίες. Μία καθηγήτρια που δολοφονείται µ’ έναν χαρτοκόπτη, στου οποίου τη λαβή είναι χαραγµένη η βούλα του Μωάµεθ του Πορθητή. Μια δολοφονία µε ερωτικά κίνητρα; Ή µήπως µια µηχανορραφία που τα πλοκάµια της εκτείνονται µέχρι τον ύποπτο θάνατο του µεγάλουηγεµόνα; Ένα ασυνήθιστο ταξίδι στην εποχή που το οθωµανικό κράτος µετατρέπεται σε αυτοκρατορία, στις ηµέρες που είναι γεµάτεςθριάµβους και προδοσίες. Και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού η προαιώνια ερώτηση που διαρκώς ηχεί στα αυτιά µας: Ιστορία είναι ό,τι βιώθηκε στο παρελθόν ή αυτά που διηγούνται οι ιστορικοί;
Και ο σουλτάνος Μωάµεθ ο Πορθητής. Ο άρχοντας Μουράτ, υιός Μωά-µεθ και ο άρχοντας Μωάµεθ, υιός Μουράτ, η κυριαρχία του οποίου απλώνεται σε δύο θάλασσες και δύο στεριές. Η σκιά του Δηµιουργού επί της γης. Ο σουλτάνος που κυρίευσε την Κωνσταντινούπολη, ο φυσικός κληρονόµος του Βυζαντίου· ένας ισχυρός ηγεµόνας που φλέγεται από τη λαχτάρα να δηµιουργήσει ένα νέο έθνος, το οποίο αποτελείται από διαφορετικές θρησκείες, διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικές φυλές. Έφιπποι που καλπάζουν στις απέραντες πεδιάδες. Κλαγγές σπαθιών, πολεµικές ιαχές, κραυγές τρόµου. Πόλεις που κυριεύονται η µία πίσω από την άλλη, κράτη που καταρρέουν το ένα πίσω από το άλλο, πύργοι ατελείωτοι που συνεχώς αλλάζουν χέρια. Και το πεπρωµένο που δεν αλλάζει ποτέ. Ο άνθρωπος που πίνει το ηδύποτο του θανάτου. Και ο ύποπτος θάνατος του Μωάµεθ του Πορθητή. Και οι δύο πρίγκιπες γιοι του. Το παλάτι που χωρίζεται στα δύο, το κράτος που χωρίζεται στα δύο και ο λαός που δεν ξέρει τίποτε απ’ όλα αυτά. Και καθώς διαρκεί ο αιµατηρόςαλληλοσπαραγµός των δύο πριγκίπων, το νεκρό σώµα του σουλτάνου που λησµονιέται σ’ ένα δωµάτιο του παλατιού…
3 στα 5
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons