Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τα Κείμενα μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τα Κείμενα μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Από τις προσφορές των εφημερίδων στην ψηφιακή κυριαρχία: Τα συμπεράσματα μιας έρευνας για τη μουσική πραγματικότητα σήμερα.
Δεν χωρά αμφιβολία ότι οι καιροί έχουν αλλάξει. Εκείνη η εποχή που οι εφημερίδες και τα περιοδικά «φιλοξενούσαν» CD στις κυριακάτικες προσφορές τους, γεμίζοντας τις δισκοθήκες μας, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Τα κλασικά δισκοπωλεία έχουν γίνει πλέον είδη υπό εξαφάνιση, ενώ οι καλλιτέχνες και οι δισκογραφικές εταιρείες στρέφονται σχεδόν αποκλειστικά στο YouTube, το Spotify και άλλες ψηφιακές πλατφόρμες. Η φυσική μορφή της μουσικής έχει περιοριστεί δραστικά, με λίγες εταιρείες να τολμούν πλέον το ρίσκο της έκδοσης ενός δίσκου.
Κι ενώ το CD φθίνει, παρατηρούμε μια ενδιαφέρουσα στροφή προς το βινύλιο. Δεν πρόκειται απλώς για μια τάση, αλλά για μια νέα πραγματικότητα. Σήμερα, μπορεί κανείς να προμηθευτεί πικάπ τελευταίας τεχνολογίας με κόστος από 45€ έως 300€, κάνοντας την ακρόαση του δίσκου προσιτή σε όλους.
Οι σύγχρονες κυκλοφορίες σε βινύλιο έχουν αποκτήσει συλλεκτικό χαρακτήρα: είναι αριθμημένες, συχνά φέρουν την υπογραφή του καλλιτέχνη και αποτελούν αντικείμενα τέχνης. Φυσικά, η τιμή αντικατοπτρίζει αυτή την ιδιαιτερότητα. Ενώ ένα CD μπορεί να κυμαίνεται στα 10€-20€, ένα βινύλιο ξεκινά από αυτά τα επίπεδα, αλλά μπορεί εύκολα να αγγίξει τα 50€ —ή και πολύ περισσότερο— αν πρόκειται για επετειακή, συλλεκτική ή σπάνια έκδοση.
Η μουσική βιομηχανία στην Ελλάδα, όπως και παγκοσμίως, μετακινήθηκε από το «ράφι» στο «cloud». Παρόλα αυτά, το φυσικό αντικείμενο δεν χάνει τη μαγεία του. Είτε πρόκειται για το CD που αγοράσαμε για να στηρίξουμε έναν καλλιτέχνη, είτε για το βινύλιο που τοποθετούμε με προσοχή στο πικάπ, η πράξη της αγοράς παραμένει μια κίνηση αγάπης προς τη μουσική. Οι εποχές άλλαξαν, οι τρόποι ακρόασης εξελίχθηκαν, αλλά η ανάγκη μας να έχουμε κάτι απτό στα χέρια μας παραμένει ζωντανή.
Είναι η αγορά δίσκων μια νοσταλγική συνήθεια ή μια νέα μορφή συλλεκτικής κουλτούρας;
Πριν από περίπου δύο χρόνια, αποφάσισα να κάνω μια μικρή έρευνα στο προφίλ μου στο Instagram, θέτοντας ένα ερώτημα στους λάτρεις της μουσικής: «Αγοράζεις σήμερα CD;». Τα αποτελέσματα ήταν αποκαλυπτικά: Σε σύνολο 157 συμμετεχόντων, μόλις 16 άτομα απάντησαν θετικά. Οι περισσότεροι από αυτούς, μάλιστα, δεν το έκαναν από συνήθεια, αλλά για συλλεκτικούς λόγους ή ως μια κίνηση υποστήριξης προς τον αγαπημένο τους καλλιτέχνη που κυκλοφόρησε νέα δουλειά.
Η δημοσκόπηση έφερε στο φως ενδιαφέροντα συμπεράσματα, επιβεβαιώνοντας πως αν και η εποχή του streaming κυριαρχεί, η ανάγκη για το "φυσικό" αντικείμενο δεν έχει σβήσει εντελώς.
Η αξία ενός βιβλίου δεν κρύβεται στα likes, αλλά στις στιγμές που νιώθεις διαβάζοντάς το — ακόμα κι αν δεν τις δει κανείς άλλος. Μια προσωπική εξομολόγηση για την πορεία μου από το 2014 μέχρι σήμερα, τη φωτογραφία και την ελευθερία του να επιλέγεις τις προτεραιότητές σου.
Πριν από περίπου 14 χρόνια, οι φωτογραφίες βιβλίων στο Instagram δεν είχαν «φίλτρα» στρατηγικής. Δεν υπήρχαν οι Book Influencers (άνθρωποι που προωθούν και προτείνουν βιβλία), ούτε η αγωνία για το αν ένας εκδοτικός οίκος θα προσέξει την αλληλεπίδραση που έχουν οι αναρτήσεις μας. Υπήρχε μόνο η χαρά του να μοιράζεσαι μια καλή ιστορία, με τον πιο απλό και αυθόρμητο τρόπο.
Τότε όλο αυτό το λεξιλόγιο που σήμερα θεωρείται δεδομένο, απλώς δεν υπήρχε. Λέξεις όπως Engagement, Reach, Post και Followers εδραιώθηκαν στην καθημερινότητά μας μόλις τα τελευταία χρόνια. Το Bookstagram μεταμορφώθηκε από μια αυθόρμητη κοινότητα σε έναν χώρο όπου η ορολογία του μάρκετινγκ συχνά επισκιάζει την ίδια την ανάγνωση.
Ξεκίνησα το 2014, χτίζοντας τα πάντα, από το μηδέν, μόνη μου, χωρίς να ζητήσω υποστήριξη. Όταν όλα ήταν πιο απλά. Τότε οι λογαριασμοί ήταν λίγοι, οι φωτογραφίες ήταν πιο αυθόρμητες και δεν υπήρχε η έννοια του «book influencer».
Είδα τη βιβλιοφιλική κοινότητα να γεννιέται, να ανθίζει και, τελικά, να αλλάζει πρόσωπο. Σήμερα, βλέπω συχνά μια βιτρίνα όπου τα ίδια και τα ίδια βιβλία ανακυκλώνονται για χάρη του αλγορίθμου, ενώ «διαμάντια» μένουν στο σκοτάδι επειδή δεν συνοδεύονται από μια δωρεάν αποστολή ή μια υποσχόμενη συνεργασία.
Το «δωρεάν βιβλίο» έγινε για πολλούς το μοναδικό κίνητρο. Όμως, στην πορεία, χάθηκε κάτι πολύτιμο: η κριτική σκέψη και η προσωπική ταυτότητα. Όταν η επιτυχία μετριέται με followers και στατιστικά, η ανάγνωση παύει να είναι απόλαυση και γίνεται εργασία.
Πολλές φορές οι άνθρωποι που επηρέασαν πραγματικά άλλους αναγνώστες δεν ήταν αυτοί με τους περισσότερους followers.
Πριν από τέσσερα χρόνια, αποφάσισα να τραβήξω μια κόκκινη γραμμή. Δεν ήταν κούραση από το βιβλίο, αλλά από το "σύστημα" γύρω από αυτό. Έβαλα προτεραιότητες: Την ψυχική μου ηρεμία πάνω από τα στατιστικά. Την προσωπική μου ζωή πάνω από το τέλειο post. Την αυθεντικότητα πάνω από τις δημόσιες σχέσεις. Τη σχέση μου με τον βιβλιοπώλη πάνω από την απρόσωπη κατανάλωση. Την επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο πάνω από την αναμονή ενός δέματος.
Σήμερα, διαβάζω λιγότερο, αλλά ίσως πιο ουσιαστικά. Συνεχίζω να στηρίζω το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου, όπως με στήριξε κι εκείνο. Γιατί η πραγματική βιβλιοφιλία δεν κρύβεται στα δωρεάν δέματα, αλλά στη σχέση που χτίζεις με τον βιβλιοπώλη σου και στο συναίσθημα που σου αφήνει μια πρόταση που έγινε από καρδιάς, όχι από υποχρέωση.
Αυτή η αποστασιοποίηση από το κυνήγι των αριθμών δεν ήταν μια υποχώρηση, αλλά μια επιστροφή στον εαυτό μου. Χρειαζόμουν τον χώρο και τον χρόνο για να δω τον κόσμο πέρα από το κάδρο μιας στημένης φωτογραφίας βιβλίου. Έτσι, η ανάγκη μου για έκφραση βρήκε μια νέα διέξοδο, πιο ελεύθερη και πιο προσωπική.
Η φωτογραφία μου εξελίχθηκε μέσα από μαθήματα και αναζητήσεις, βγήκε έξω από τους τέσσερις τοίχους μιας βιβλιοθήκης και ταξίδεψε σε νέους τόπους. Οι εικόνες μου πλέον δεν είναι απλά «περιεχόμενο»· μοιάζουν με σελίδες από ιστορίες τόπων.
Κάποιες φορές ένα βιβλίο και μια φωτογραφία συναντιούνται ξανά, σαν δύο διαφορετικοί τρόποι να αφηγηθεί κανείς τον κόσμο. Τελικά, ίσως αυτό που έχει σημασία δεν είναι οι αριθμοί ούτε η ορατότητα. Είναι να παραμένει ζωντανή η αυθεντική σχέση με όσα αγαπάμε: ένα βιβλίο, μια εικόνα, ένα ταξίδι, μια στιγμή που αξίζει να τη μοιραστείς — έστω κι αν δεν την δει κανείς.
Στο τέλος, δεν έχουν σημασία τα στατιστικά ούτε η προβολή. Σημασία έχουν οι στιγμές που νιώθεις, οι ιστορίες που αγαπάς και οι μικρές λεπτομέρειες που μένουν μαζί σου, ακόμα κι αν κανείς άλλος δεν τις βλέπει. Αυτή είναι η δική μου επιτυχία!!!
Τελικά, τι έχει σημασία; Να μπορείς να κλείνεις την οθόνη και να νιώθεις γεμάτος. Η επιτυχία στα social media είναι εφήμερη. Η αγάπη για την αισθητική, τη γνώση και την εσωτερική ηρεμία είναι το μόνο πραγματικό κατόρθωμα.
Η νέα χρονιά μπήκε με μια σιωπή που δεν είχα προβλέψει. Για εβδομάδες, οι λέξεις στέρεψαν και η οθόνη έμενε κλειστή, καθώς το μούδιασμα της απώλειας δεν άφηνε χώρο για σκέψεις και δημοσιεύσεις. Σήμερα, σαράντα μέρες μετά τον αποχαιρετισμό στον πατέρα μου, οι λέξεις αρχίζουν δειλά να επιστρέφουν. Όχι για να κάνουν έναν τυπικό απολογισμό της χρονιάς που πέρασε, αλλά για να βρουν τον δρόμο της επιστροφής στις ρίζες, στο πατρικό, στην ουσία.
«Λέξεις που στέρεψαν...»
Ένα «αντίο» που πονάει, μια πληγή που αιμορραγεί,
μα η ζωή δεν σταματάει, μια συνέχεια ζητεί.
Σαράντα μέρες σιωπής, στέρεψαν οι λέξεις όλες,
μες στο κενό που άφησες, στις πιο βουβές μου ώρες.
Στο δύσκολο το μονοπάτι, η απώλεια βαριά,
μα εσύ, φύλακας άγγελός μου, με κοιτάς από μακριά.
Ίσως αυτή η απουσία, ένα σημάδι να κρατά,
πως πρέπει πίσω να γυρίσω, εκεί που η καρδιά χτυπά.
Στην πόλη που με μεγάλωσε, στο πατρικό μου σπίτι,
εκεί που η θύμηση πονάει, μα η μορφή σου πάντα ζει.
Στιγμές που ζήσαμε μαζί, τώρα πια αναμνήσεις,
θησαυροί που τους φυλάω, πριν τον κόσμο αυτόν αφήσεις.
Ο χρόνος τρέχει ασταμάτητα, τον πόνο για να γιάνει,
και η δική μου η επιστροφή, το στήριγμά μου θα 'ναι.
Στο σπιτικό που μ’ έμαθε, ξανά η ψυχή ακουμπάει,
εκεί που η κάθε μου λέξη, για σένα πια μιλάει.
Η ιστορία που ακολουθεί, με τίτλο «Οι Σκιές των Τεμπών», γεννήθηκε μέσα από το πλαίσιο ενός εργαστηρίου δημιουργικής γραφής, στοχεύοντας στην πειραματική ενσωμάτωση διαφορετικών ειδών λόγου στο πεζογράφημα. Η εκφώνηση της άσκησης ήταν απλή αλλά απαιτητική: να χρησιμοποιηθεί ως αφορμή ένα εξωκειμενικό στοιχείο —στην προκειμένη περίπτωση, μια είδηση από τον Τύπο— και να αποτελέσει τον πυρήνα μιας νέας αφήγησης.
Η ιστορία είναι ένας μικρός φόρος τιμής και μια απόπειρα κατανόησης του πώς το προσωπικό πένθος μετατρέπεται σε δύναμη αναζήτησης της αλήθειας.
«Οι Σκιές των Τεμπών»
Η Ελένη, μια νεαρή δημοσιογράφος, με τα δάχτυλα παγωμένα, μόλις είχε ολοκληρώσει το άρθρο για την επέτειο των Τεμπών με τίτλο «Πάνω από 380 συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και αντίστασης σε Ελλάδα και εξωτερικό για το έγκλημα στα Τέμπη». Κάθε λέξη, μια μαχαιριά. Δύο χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών, η πληγή ανοιχτή, ένα βαθύ κενό. Καλείται καθημερινά να αρθρογραφεί στην εφημερίδα που εργάζεται. Και κάθε μέρα, το πιο δύσκολο θέμα είναι για τα Τέμπη. Κανείς όμως δεν ξέρει ότι πίσω από τα άρθρα της κρύβεται ένας προσωπικός πόνος. Ο Σπύρος, ο ετεροθαλής αδελφός της, φοιτητής νομικής, ήταν ένα από τα θύματα. Πήγε να δει τον αγώνα της ΑΕΚ, και επειδή τα αεροπορικά εισιτήρια είχαν εξαντληθεί για Θεσσαλονίκη, πήρε το τρένο, που του στέρησε τη ζωή. Η Ελένη, στοιχειωμένη από την απώλεια, ξεκινά μυστικά μια προσωπική έρευνα, αποφασισμένη να βρει την αλήθεια που θάφτηκε κάτω από τόνους συντριμμιών.
Στο συλλαλητήριο για τα Τέμπη, η Ελένη θα συναντήσει τον Αλέξανδρο. Εκείνος αξιωματικός αστυνομίας, παρακολουθεί διακριτικά την κινητοποίηση, αφήνοντάς την να καλύψει το γεγονός χωρίς να την εμποδίσει. Κρυφά από την υπηρεσία του,συλλέγει στοιχεία για την υπόθεση. Τα μάτια του, γεμάτα θλίψη και αποφασιστικότητα, μαρτυρούν μια κρυμμένη αλήθεια, μια ιστορία που δεν τολμά να πει. Μια αλήθεια που τον καίει, που τον αναγκάζει να δράσει παρά τους κινδύνους. Κρατά πληροφορίες που κλονίζουν τα επίσημα πορίσματα, μυστικά που θα μπορούσαν να ανατρέψουν τα πάντα. Μαζί με την Ελένη, σαν σκιές, θα οδηγηθούν στα μονοπάτια της εξουσίας, ξετυλίγοντας το κουβάρι της αμέλειας και της συγκάλυψης. Οι σκιές των νεκρών ζητούν δικαίωση, και η Ελένη με τον Αλέξανδρο γίνονται οι φωνές τους. Η αλήθεια, σαν φάντασμα, περιφέρεται ανάμεσα στα συντρίμμια, περιμένοντας να αποκαλυφθεί. Η ατμόσφαιρα βαριά, φορτισμένη και οι μνήμες ζωντανές.
Σήμερα, μοιράζομαι μαζί σας ένα ιδιαίτερο κείμενο που φιλοξενήθηκε για πρώτη φορά στις σελίδες της εφημερίδας "Ελεύθερη Θράκη". Πρόκειται για το πρώτο μου μικροδιήγημα, που γράφτηκε στα πλαίσια του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής Ειρήνης Ντέλλας, στη Ρόδο. Το εμβληματικό κτίριο του Παλιού Καπνομάγαζου, της σημερινής Δημοτικής Βιβλιοθήκης της Αλεξανδρούπολης, ζωντανεύει και αφηγείται τη δική του ιστορία. Από σχολείο και καταφύγιο, μέχρι καπναποθήκη και εν τέλει φάρος γνώσης, το κτίριο ξεδιπλώνει τις διαφορετικές χρήσεις και τις ιστορικές στιγμές που σημάδεψαν την πορεία του στον χρόνο. Ελπίζω να το απολαύσετε!
«Σιωπηλός μάρτυρας του χρόνου»
Στέκω αγέρωχο στην καρδιά της Αλεξανδρούπολης, ένας σιωπηλός μάρτυρας της ιστορίας της. Για πολλούς είμαι απλώς ένα κτίριο. Μα εγώ είμαι κάτι πολύ περισσότερο. Γεννήθηκα στα τέλη του 19ου αιώνα, τότε που η πόλη μου ακόμα ονομαζόταν Δεδέαγατς. Θυμάμαι παιδικές φωνές, γέλια που σβήστηκαν από μια φλόγα άδικη και καταστροφική. Έμεινα πληγωμένος, σιωπηλός. Ώσπου νέες φωνές ήρθαν να αντηχήσουν στα ερείπιά μου. Φωνές γεμάτες πόνο και ελπίδα, φωνές ξεριζωμένων προσφύγων. Οι τοίχοι μου έγιναν μάρτυρες της προσπάθειάς τους για μια νέα αρχή.
Κάποια στιγμή ένιωσα τον ιδρώτα των εργατών, την βαριά μυρωδιά του καπνού που μου χάρισε ένα νέο όνομα: Καπνομάγαζο. Οι μηχανές αντικατέστησαν τα παιδικά γέλια, ο θόρυβος της παραγωγής τις ιστορίες των προσφύγων. Δούλεψα σκληρά, αλλά η σιωπή επέστρεψε, πιο βαριά από πριν, σημαδεμένη από σκοτεινές εποχές. Σκοτεινοί καιροί, κατοχή, εμφύλιος. Η σιωπή μου έγινε πιο βαριά, γεμάτη αναμνήσεις.
Στα τέλη του 20ού αιώνα, με κήρυξαν διατηρητέο. Και τότε ήρθε η στιγμή της αναγέννησης. Ήθελαν να μου δώσουν μια νέα μορφή, να γίνω φάρος γνώσης. Όμως ο άνεμος μου έφερε θρήνο που είναι ακόμα χαραγμένος στις πέτρες μου. Τρεις ψυχές θυσιάστηκαν στην προσπάθεια να μου χαρίσουν τη σημερινή μου όψη.
Σήμερα, στέκω και πάλι εδώ. Τα χέρια που αγγίζουν τις πέτρες μου αναζητούν πλέον ιστορίες στις σελίδες των βιβλίων. Είμαι η μνήμη της πόλης, είμαι η Δημοτική Βιβλιοθήκη. Κι εσύ, πρωτοετή φοιτητή, που κάθεσαι εκεί, στο αναγνωστήριο, με το πρόσωπο θαμμένο στα βιβλία σου. Νιώθω την έκπληξη στο βλέμμα σου, καθώς οι σελίδες που κρατάς σου αποκαλύπτουν την άγνωστη ιστορία μου. Ήρθες εδώ για να βρεις γνώση, και χωρίς να το ξέρεις, ανακαλύπτεις το παρελθόν μου.
Εγώ, θα στέκομαι εδώ, για να σου θυμίζω την ιστορία μου. Γιατί η ιστορία μου είναι και δική σου ιστορία. Μην τολμήσεις να ξεχάσεις!!!
Αν το θερινό σινεμά δεν σημαίνει καλοκαίρι, τότε τι; Η μαγεία μιας ταινίας κάτω από τον έναστρο ουρανό, η δροσερή αύρα του βραδινού αέρα, η καλή παρέα, μια παγωμένη μπύρα και η αναπόσπαστη μυρωδιά του φρεσκοψημένου ποπ-κορν. Είναι ο απόλυτος συνδυασμός. Το θερινό σινεμά είναι κάτι περισσότερο από μια απλή έξοδος, είναι η υπόσχεση για μια αληθινή καλοκαιρινή εμπειρία.
η μαγεία της μεγάλης οθόνης συναντά τη δροσιά του αέρα, κάτω από τα αστέρια
Η άφιξή στον Θερινό Κινηματογράφο «Φλοίσβος» της Αλεξανδρούπολης είναι ένα μικρό τελετουργικό. Από νωρίς, γύρω στις 9, ο κόσμος αρχίζει να καταφθάνει. Η προσέλευση είναι πάντα μεγάλη, οπότε η έγκαιρη άφιξη είναι απαραίτητη για να εξασφαλίσει κανείς μια καλή θέση, κάτω από τα δέντρα. Λίγο πριν τις 10, όλοι σπεύδουν στο κυλικείο. Οι παραγγελίες ολοκληρώνονται - μπύρες, αναψυκτικά, ποπ κορν, πατατάκια - και ο κόσμος επιστρέφει στις θέσεις του, έτοιμος να υποδεχτεί τη μαγεία και να παρακολουθήσει την ταινία. Ακριβώς στις 10, τα φώτα σβήνουν. Τότε, ο μόνος ήχος που ακούγεται είναι τα τζιτζίκια. Η οθόνη ανάβει και η αίσθηση του ελληνικού καλοκαιριού γίνεται πιο έντονη από ποτέ.
Το θερινό σινεμά είναι κάτι περισσότερο από μια απλή έξοδος, είναι η υπόσχεση για μια αληθινή καλοκαιρινή εμπειρία
Το θερινό σινεμά, με την απλότητα και την αυθεντικότητά του, αποτελεί μια όαση μέσα στο καλοκαιρινό σκηνικό της πόλης. Προσφέρει μια από τις πιο ουσιαστικές εξόδους, έναν τόπο όπου η μαγεία της μεγάλης οθόνης συναντά τη δροσιά του αέρα, κάτω από τα αστέρια. Και για λίγες ώρες, όλοι γινόμαστε μέρος μιας συλλογικής, αξέχαστης καλοκαιρινής ιστορίας.
«Το γράμμα που δεν έστειλα»* είναι μια ιστορία - επιστολή, που δημιουργήθηκε στα πλαίσια του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής, εμπνευσμένη από έναν πίνακα της Μαριλίτσας Βλαχάκη. Κάθε στοιχείο του πίνακα — το καφενείο, οι τοίχοι, το φως, το τραπέζι, το φλιτζάνι με τον κρύο καφέ, το τετράδιο, ο καπνός και το κοστούμι— ενσωματώνεται στην αφήγηση, συνδέοντας τις αναμνήσεις του αποστολέα με την αγαπημένη του..
«Το γράμμα που δεν έστειλα»
Αγαπημένη μου,
Σου γράφω, αυτή την κρύα νύχτα του ΄80, από το μέρος που τόσο αγαπούσες. Τη μικρή μας κρυψώνα. Την καφετέρια με τους τοίχους που ψιθυρίζουν ιστορίες από εποχές που εσύ τόσο αγαπούσες να μελετάς, εκείνες τις δεκαετίες του '60 και του '70 που σε μάγευαν. Ναι, είμαι εδώ, σε εκείνο ακριβώς το τραπέζι, το στρογγυλό, με τα σκαλιστά πόδια, που καθόμασταν για ώρες. Το φως εδώ μέσα είναι πάντα χαμηλό, φωτίζοντας μόνο το φλιτζάνι με τον κρύο πια καφέ. Θυμάμαι πόσο μισούσες τον κρύο καφέ. Εγώ, πάλι, πάντα τον άφηνα να κρυώσει, χαμένος στις σκέψεις, στις σκέψεις για σένα.
Κάθομαι εδώ, όπως με θυμάσαι, στο ίδιο σημείο που καθόμασταν πάντα μαζί, στο ίδιο στρόγγυλο τραπέζι, με το τετράδιό μου ανοιχτό, προσπαθώντας να βρω τις λέξεις που αρνούνται να εμφανιστούν. Η σιωπή εδώ διακόπτεται μόνο από τον ήχο του φλιτζανιού μου όταν το ακουμπώ απαλά στο ξύλο. Νιώθω ότι οι πέτρινοι τοίχοι ψιθυρίζουν παλιές ιστορίες, κι αυτό κάποιες φορές είναι παρηγοριά, κι άλλες φορές βάρος. Ο καπνός (ναι, ακόμα καπνίζουν εδώ) μπλέκεται με τη μυρωδιά του παλιού ξύλου και του δυνατού καφέ. Μια μυρωδιά που με ταξιδεύει πίσω στις ατελείωτες βραδιές μας, όταν χανόμασταν σε συζητήσεις για την τέχνη, τη ζωή, τα όνειρά μας. Πόσες φορές δεν ονειρευτήκαμε να ανοίξουμε ένα τέτοιο μέρος, που να θυμίζει παλιές εποχές και να πλημμυρίζει με μουσική από ένα παλιό πικάπ.
Το κοστούμι μου φαντάζει περιττό μέσα σε αυτή την απλότητα, αλλά είναι μια συνήθεια που δεν μπορώ να κόψω. Είναι μια προσπάθεια να διατηρήσω κάποια ισορροπία, στη ζωή μου, που έγινε τόσο χαοτική μετά την απουσία σου. Θυμάμαι που με πείραζες που ήμουν πάντα τόσο επιμελής, ακόμα και για έναν καφέ. Ήταν μια συνήθεια από τα φοιτητικά μου χρόνια, το κοστούμι ήταν σχεδόν η καθημερινή μου στολή. Προσπαθώ να καταγράψω τις σκέψεις μου, τις ιδέες που με βασανίζουν, αλλά ο μόνος ήχος που ακούω είναι ο δικός μου παλμός, ο χτύπος μιας καρδιάς που κουβαλάει ένα μυστικό, ένα βάρος.
Προσπάθησα να σου πω τόσα πολλά, τότε, αλλά οι λέξεις έμειναν στα χείλη μου. Όσο κι αν ήθελα, δεν τόλμησα ποτέ να σου πω πόσο βαθιά σ’ αγάπησα. Ήταν μια αγάπη που ξεπερνούσε τις λέξεις, τόσο μεγάλη που φοβόμουν να την εκφράσω, μήπως και τη χάσω. Και τώρα, κάθομαι εδώ, στο αγαπημένο σου καφενείο, με το φλιτζάνι του καφέ μας, εκείνον τον τελευταίο που δεν ήπιαμε ποτέ. Ήταν να συναντηθούμε, το θυμάσαι; Και εγώ, εγώ δεν πρόλαβα.
Θυμάσαι που λέγαμε ότι θα βρίσκαμε χρόνο; Ένα άλλο πρωινό, ένας άλλος καφές. Λοιπόν, βρήκα το χρόνο. Και τις λέξεις. Και την τόλμη να σου πω όλα αυτά. Αλλά ξέρω, αγαπημένη μου, αυτό το γράμμα δεν θα φτάσει ποτέ σε σένα.
Με αιώνια νοσταλγία και μια αγάπη που θα ζει για πάντα,
Ο Ορέστης σου!!!
.
* «Το γράμμα που δεν έστειλα» σηματοδοτεί μια ανείπωτη αγάπη. Η αναφορά στον "τελευταίο καφέ που δεν ήπιαμε ποτέ" αφορά την αναβολή της συνάντησης. Ενώ η αποκάλυψη στο τέλος ότι η παραλήπτρια δεν είναι πια ζωντανή, καθιστά το γράμμα ένα θρήνο και μια εξομολόγηση που δεν μπορεί να ακουστεί.
«Η τελευταία Νύχτα»* είναι το πρώτο μου διήγημα, που δημιουργήθηκε στα πλαίσια του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής και πληροί συγκεκριμένες προδιαγραφές: ύπαρξη διαλόγου, δύο πρωταγωνιστών και χρήση πρωτοπρόσωπης αφήγησης.
«Η Τελευταία Νύχτα»
Η άνεση της πολυθρόνας με αγκαλιάζει, ενώ τα μάτια μου χάνονται στο τοπίο έξω από το παράθυρο. Για αρκετή ώρα δεν ξέρω που πατάω και πού βρίσκομαι. Οι τοίχοι γύρω μου μοιάζουν αδιάφοροι, άψυχοι. Κοιτάζω το ρολόι. Είναι σαν να 'χει σταματήσει ο χρόνος. Κάθε δευτερόλεπτο μετράει, και όμως, τίποτα δεν αλλάζει. Στρέφω το πρόσωπο μου σε εκείνη. Στη Χριστίνα. Μοιάζει να βρίσκεται σε λήθαργο. Η αναπνοή της αργή. Τα χείλη της ακίνητα. Θυμάμαι όταν τα φίλαγα για πρώτη φορά. Ήταν σαν να είχα βρει το χαμένο μου κομμάτι. Προσπαθώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που γελάσαμε μαζί, την τελευταία φορά που τα μάτια της έλαμπαν από χαρά.
Όμως τώρα ξέρω πως αύριο θα είναι μια άλλη μέρα. Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Πρέπει να την αφήσω να φύγει. Σηκώνομαι αθόρυβα. Της χαϊδεύω τα μαλλιά και της ψιθυρίζω ένα τελευταίο "σ’ αγαπώ". Δεν ξέρω αν με ακούει. Κάνω ένα βήμα πίσω, έτοιμος να βγω από το δωμάτιο. Αλλά τότε, ξυπνάει.
«Ηλία!». Η φωνή της είναι σπασμένη. Ίσα που ακούγεται. Στρέφω το βλέμμα μου πάνω της. «Μη φεύγεις.» Νιώθω την καρδιά μου να σφίγγεται. Κάθομαι ξανά δίπλα της και της κρατάω το χέρι. «Δεν πάω πουθενά.» Με κοιτάζει. Με ξέρει καλά, όσο κι αν προσπαθώ να κρύψω τι νιώθω. Κάτι μου ψιθυρίζει. Της γνέφω.
Ξέρουμε και οι δύο. Σε λίγες ώρες όλα θα έχουν τελειώσει. Δεν υπάρχουν ψέματα ανάμεσά μας. Δεν υπάρχουν περιττές κουβέντες. Μόνο το βάρος της τελευταίας νύχτας που μας κρατά δεμένους, σαν να μπορούσαμε να σταματήσουμε τον χρόνο μόνο με το βλέμμα μας.
Πάντα ήθελα να είμαι ελεύθερος, να κάνω ό,τι θέλω, χωρίς κανόνες και περιορισμούς. Ζούσα χωρίς σκέψεις, χωρίς ευθύνες. Δεν ήμουν ποτέ καλός στο να δείχνω τα συναισθήματά μου. Ο πατέρας μου δεν ήταν εκεί για να με μάθει να αγαπάω, η μάνα μου πάλευε μόνη της, και εγώ... εγώ έμαθα να κρατάω τα πάντα μέσα μου.
Από μικρός, ήμουν ατίθασος, ανυπόμονος και παρορμητικός. Είχα μάθει να ζω με αυτό, να μην απαιτώ τίποτα, να μην θέλω κάτι που δεν μπορούσα να το ελέγξω. Στο σχολείο δεν ήμουν από τους επιμελής μαθητές. Τα βιβλία και οι τύποι δεν με ενέπνευσαν ποτέ. Από το γυμνάσιο παρέα με τους φίλους μου ξεκίνησα τις κοπάνες. Προτιμούσα τα κρυφά τσιγάρα στις τουαλέτες και τις βόλτες με τους κολλητούς. Ήταν μια αντίδραση.
Τα καλοκαίρια, τα έβγαζα πέρα με μικροδουλειές. Τα λεφτά που έβγαζα τα έβαζα στην άκρη για να αγοράσω κάποια στιγμή τη μηχανή μου, μια Indian Chieftain Darkhorse. Και όταν την απέκτησα, ήταν η ελευθερία μου. Καθόμουν πάνω της και ένιωθα σαν να μπορώ να κατακτήσω τον κόσμο. Η Ρόδος, το νησί μου, απλωνόταν μπροστά μου, ένα απέραντο πεδίο για περιπέτειες. Ήταν ο τρόπος μου να ξεφεύγω, να ξεχνάω τα προβλήματα, να είμαι απλά εγώ.
Οι γυναίκες πάλι, για μένα, ήταν ένα παιχνίδι, μια κατάκτηση. Δεν πίστευα στην αγάπη, τουλάχιστον όχι με την έννοια που της έδιναν οι άλλοι. Ήταν απλά μια βιολογική ανάγκη, κάτι που ικανοποιούσαμε και μετά προχωρούσαμε παρακάτω. Ήμουν από τους ανθρώπους, που του άρεσε το εφήμερο. Δεν είχα μάθει να δίνομαι ολοκληρωτικά. Όλα ήταν ένα παιχνίδι, μια περιπέτεια. Ταξίδια, γυναίκες, μηχανές... έτσι έβλεπα τη ζωή. Ο πρώτος μου γάμος ήταν βιαστικός, αποτέλεσμα νεανικής παρόρμησης. Από εκείνην την σχέση όμως απέκτησα κάτι πολύτιμο, την κόρη μου. Με τη μητέρα της χώρισα σύντομα, και η σχέση μας περιορίστηκε σε τυπικές συναντήσεις.
Ώσπου συνάντησα τη Χριστίνα, ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα. Έπινε τον καφέ της σε γνωστή παραθαλάσσια καφετέρια, κρατώντας στα χέρια της ένα τσιγάρο μάρκας Old Holborn. Όταν τη γνώρισα, κάτι μέσα μου άλλαξε. Δεν ήξερα τι ήταν, ούτε αν ήθελα να το παραδεχτώ. Εκείνη, ήταν ήρεμη, σοφή, με ένα βάθος που δεν είχα συναντήσει ποτέ ξανά. Κάπου μέσα μου, ένιωθα ότι δεν της άξιζα. Ήμουν πολύ διαφορετικός από αυτό που ήθελε. Παρ’ όλα αυτά, με αγάπησε. Πίστεψα πως ίσως να μπορούσα να αγαπήσω αλλιώς, με περισσότερο βάθος. Με την ηρεμία και την καλοσύνη της, κατάφερε να μου δείξει μια άλλη πλευρά της ζωής. Μια πλευρά που δεν ήξερα ότι υπήρχε.
Η Χριστίνα είχε κάτι από την αρχή που με τράβηξε. Δεν ήταν μόνο τα γαλαζοπράσινα μάτια της ή το χαμόγελό της που μου έκοβαν την ανάσα. Ήταν η δύναμή της, το γεγονός ότι ήξερε ακριβώς τι ήθελε. Εκείνη την εποχή, δεν ήξερα αν ήθελα να μπλέξω με κάτι τόσο έντονο, αλλά δεν μπορούσα να το αποφύγω. Για πρώτη φορά, ένιωσα να χάνω τον έλεγχο. Και εκεί, βρήκα κάτι σταθερό.
Από τους πρώτους μήνες της σχέσης μας, μείναμε μαζί, στο σπίτι της. Όταν μπήκα για πρώτη φορά στο σπίτι της, ένιωσα σαν να είχα μπει σε έναν άλλο κόσμο. Τα πάντα μύριζαν βιβλία και καφέ. Τα ράφια της βιβλιοθήκης ήταν γεμάτα με βιβλία κάθε είδους, από κλασικά μέχρι σύγχρονα μυθιστορήματα αλλά και κορνίζες με τα ανίψια της και την οικογένεια της. Οι τοίχοι ήταν γεμάτοι με παζλ, δουλειά δικών της χεριών. Ήταν σαν να ζούσε σε έναν κόσμο φτιαγμένο από τα όνειρά της.
Η Χριστίνα είχε μια ενέργεια που με γοήτευε. Ήταν δημιουργική, ευαίσθητη και με ένα χιούμορ που με έκανε να γελάω. Μου έδειχνε τον κόσμο με άλλα μάτια. Με έμαθε να εκτιμώ τα μικρά πράγματα, την ομορφιά που κρύβεται στις λεπτομέρειες. Το σπίτι μας έγινε το καταφύγιο μας.
Θυμάμαι τα βράδια που καθόμασταν στον καναπέ, εκείνη βυθισμένη στον κόσμο των βιβλίων της κι εγώ να παρακολουθώ αθλητικές εκπομπές. Πολλές φορές, για να της τραβήξω την προσοχή, έβαζα στη διαπασών δίσκο των Black Sabbath. Ήταν το δικό μου παιχνίδι, μια προσπάθεια να την κάνω να μου χαμογελάσει, να με κοιτάξει με εκείνο το βλέμμα που με έκανε να νιώθω σαν έφηβος ξανά.
Κάτι τέτοιες στιγμές ένιωθα ο πιο τυχερός άντρας στον κόσμο. Δεν ήξερα πώς να κρατήσω τη ζωή μας σταθερή όσο εκείνη, αλλά ήθελα να τη βλέπω ευτυχισμένη. Ήταν σε ένα από αυτά τα βράδια που μιλήσαμε για γάμο. Εγώ, ο αιώνιος περιπλανώμενος, και εκείνη, η δυναμική και δραστήρια γυναίκα. Μια παράξενη αντίθεση που, όμως, λειτουργούσε. Ήταν σαν ένα παζλ που τα κομμάτια του ταιριάζουν τέλεια. Ήταν η πρώτη φορά που ήθελα να δεσμευτώ, να δημιουργήσω κάτι που θα κρατήσει για πάντα.
Και ίσως έκανα λάθη στην πορεία.
Ακόμα και τώρα, που η γυναίκα μου κοιμάται στο κρεβάτι, εγώ σκέφτομαι μια άλλη γυναίκα. Εκείνη που μου πρόσφερε διαφυγή, έστω και προσωρινή. Δεν ήταν έρωτας – όχι όπως με τη Χριστίνα. Ήταν μια έξοδος από την ασφυκτική πραγματικότητα του γάμου. Και αυτό είναι το πιο βαρύ μου μυστικό. Δεν υπάρχει σωτηρία σε αυτές τις σκέψεις. Δεν υπάρχει λύτρωση. Μόνο η αμείλικτη αλήθεια του εαυτού μου, που μου ψιθυρίζει πως ποτέ δεν υπήρξα αρκετά δυνατός. Και τώρα, που πλησιάζει η τελευταία νύχτα, δεν είμαι σίγουρος αν θρηνώ για την Χριστίνα ή για τον ίδιο μου τον εαυτό.
Θυμάμαι εκείνη τη μέρα σαν να ήταν χθες. Έναν χρόνο πριν ακριβώς, όταν το άκουσα, ένιωσα το έδαφος να χάνεται από τα πόδια μου. «Καρκίνος του πνεύμονα», είπαν οι γιατροί. Δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ. Ξαφνικά η ζωή μας είχε γίνει απλά μια μάχη – για την επιβίωση, για την καθημερινότητα. Όταν με κοίταξε η Χριστίνα και μου είπε ότι θα τον νικήσει, ήξερα ότι είχε ήδη πάρει την απόφαση να παλέψει μέχρι τέλους. Οι πρώτες μέρες ήταν μια θολούρα. Οι επισκέψεις στους γιατρούς, οι εξετάσεις, τα φάρμακα, οι χημειοθεραπείες.
Η ασθένεια όμως δεν σταμάτησε εκεί. Μεταστάσεις στα οστά, πόνοι αφόρητοι που την κρατούσαν ξύπνια τις νύχτες. Η Χριστίνα μεταμορφώθηκε σε μια σκιά του εαυτού της. Τα μαλλιά της έπεφταν σιγά σιγά, σαν πέταλα από ένα μαραμένο λουλούδι. Κάθε μέρα ήταν μια μάχη, μια μάχη που έδινε με αξιοπρέπεια. Και εγώ, δίπλα της, εδώ και τρείς μήνες, να νιώθω ανήμπορος. Ανίκανος.
Ήθελα να είμαι δυνατός για εκείνη, να της προσφέρω όλη μου την αγάπη και την υποστήριξη. Αλλά μέσα μου υπήρχε και ένας άλλος αγώνας, ένας αγώνας που έδινα μόνος μου. Και έτσι, βρήκα καταφύγιο σε ένα παλιό λάθος, μια παλιά συνήθεια. Ήταν σαν να προσπαθούσα να δραπετεύσω από την πραγματικότητα, έστω και για λίγο. Ήξερα ότι ήταν λάθος, αλλά δεν μπορούσα να αντισταθώ.
Καθισμένος στην πολυθρόνα, κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Ξέρω πλέον που βρίσκομαι. Σε μια ογκολογική κλινική που λειτουργεί σε ένα κτίριο με εμφανή τα σημάδια του χρόνου, με ελλιπείς υποδομές και εξοπλισμό. Οι διαδρομές από το σπίτι στο νοσοκομείο και πίσω, έγιναν μια ρουτίνα που με εξαντλούσε. Σηκώνομαι αθόρυβα, έτοιμος να βγω από το δωμάτιο και τότε ακούω την Χριστίνα να με φωνάζει. «Ηλία!». «Μη φεύγεις». Την πλησιάζω και της λέω, «Δεν πάω πουθενά». «Θέλω να φύγω από εδώ. Πάμε σπίτι», μου ψιθυρίζει στο αυτί. Της γνέφω θετικά.
Ο δρόμος για το σπίτι ήταν μια διαδρομή χωρίς επιστροφή. Η Χριστίνα κοιμόταν ήσυχα, η αναπνοή της αργή και σταθερή. Την έβαλα στο κρεβάτι και κάθισα δίπλα της, όλη τη νύχτα. Όταν το πρώτο φως της αυγής άγγιξε το πρόσωπό της, ένιωσα μια παράξενη ηρεμία. Ήταν ελεύθερη. Και εγώ, αν και συντετριμμένος, ένιωθα μια αίσθηση ανακούφισης. Ήξερα ότι θα την ξαναδώ, σε ένα όνειρο, σε μια ανάμνηση.
Δέκα μέρες μετά, μάζεψα τα πράγματα της Χριστίνας, τα παρέδωσα στη μητέρα της και επέστρεψα σπίτι. Η Νάσια με περίμενε στην πόρτα. Η σκέψη ότι ξεκινάμε μια νέα ζωή μαζί με έκανε να νιώσω παράδοξο μίγμα ανακούφισης και ενοχής. Ήταν σαν να προσπαθούσα να χτίσω κάτι καινούριο πάνω στα ερείπια του παρελθόντος.
* «Η τελευταία Νύχτα» σηματοδοτεί το τέλος μιας σχέσης, ενός κοινού βίου. Είναι μια νύχτα γεμάτη αναμνήσεις, αποχαιρετισμούς και αποδοχή του αναπόφευκτου. Συνολικά, ο τίτλος "Η Τελευταία Νύχτα" είναι φορτισμένος με συναισθήματα και συμβολισμούς.
Αγαπητέ Διονύσιε Σολωμέ,
καθώς οι στίχοι σου αντηχούν στις σελίδες των σχολικών μου βιβλίων, αισθάνομαι την ανάγκη να σου εκφράσω την βαθιά μου ευγνωμοσύνη. Ως μαθητής λυκείου, μεγαλωμένος σε μια εποχή που διαφέρει τόσο πολύ από τη δική σου, βρίσκω στα ποιήματά σου μια πηγή έμπνευσης και εθνικής υπερηφάνειας. Ο κόσμος σήμερα είναι πολύ διαφορετικός, αλλά τα ποιήματά σου εξακολουθούν να είναι τόσο σημαντικά.
Ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», ο εθνικός μας ύμνος, ένα σύμβολο που ενώνει όλους τους Έλληνες, είναι το αγαπημένο μου. Όταν ακούω τους στίχους σου, πριν από κάθε αγώνα της εθνικής μας ομάδας, νιώθω μια αόρατη δύναμη μέσα μου και περηφάνια που είμαι Έλληνας. Μα κι οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», στίχοι που μού δείχνουν τι σημαίνει να είσαι γενναίος και δυνατός, όπως ένιωθαν οι ήρωες του Μεσολογγίου.
Είσαι ο εθνικός μας ποιητής, αυτός που έκανε την ελληνική γλώσσα να λάμπει. Μέσα από τα ποιήματά σου, μαθαίνουμε για την ιστορία μας, για την ταυτότητά μας, για την αγάπη μας για την πατρίδα.
Σε ευχαριστώ, Διονύσιε Σολωμέ, για το πολύτιμο δώρο που μας άφησες. Οι στίχοι σου θα ζουν για πάντα στις καρδιές μας, υπενθυμίζοντάς μας την αξία της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της αγάπης για την Ελλάδα.
Με βαθύ σεβασμό,
Ένας μαθητής λυκείου
* Το «Γράμμα στον Διονύσιο Σολωμό» γράφτηκε στο μάθημα δημιουργικής γραφής, που έγινε την Παρασκεύη 21 Μαρτίου, ως μια άσκηση αφιερωμένη στην Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Στο πλαίσιο αυτό, κλήθηκα να συνθέσω μια προσωπική επιστολή προς τον αγαπημένο μου ποιητή, επιχειρώντας έναν διάλογο με την ποίηση και την ιστορία της.
Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε στα πλαίσια της εργασίας μου, στο εργαστήριο δημιουργικής γραφής. Το θέμα της εργασίας ήταν να αποτυπώσω ένα όνειρο σε λογοτεχνικό κείμενο (250 λέξεις). Τίτλος της ιστορίας αυτής, θα ήταν «Επιστροφή στο χωριό». Εν τέλει κατέληξα στον τίτλο: «Ο φόβος που ξυπνά». *
Έβαλα στην πόρτα τα κλειδιά και άνοιξα το σπίτι στο χωριό. Εκεί με υποδέχτηκε η χαρακτηριστική μυρωδιά της κλεισούρας. Σκόνη και υγρασία μαζί. Κάθε γωνία του σπιτιού ήταν γεμάτη αντικείμενα του παρελθόντος που μου προκαλούσαν νοσταλγία. Καθώς περπατούσα και κοίταζα τους χώρους, το πάτωμα έτριζε. Σύντομα μια παράξενη ανησυχία άρχισε να με κατακλύζει. Ένιωθα ένα σφίξιμο στο στομάχι μου, λες και κάποιος ή κάτι με περίμενε από καιρό. Τα βήματα μου με πήγαν στο δωμάτιο. Άνοιξα το φως και τότε είδα μικρά μαύρα σημάδια στο πάτωμα. Ένα κύμα αηδίας με κατέκλυσε. Ήθελα να φωνάξω αλλά δεν έβγαινε ήχος από το στόμα μου. Τα πόδια μου είχαν καρφωθεί στο πάτωμα και η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Μαύρες και καφέ κατσαρίδες έτρεχαν στο πάτωμα και ανεβοκατέβαιναν στους τοίχους. Ξαφνικά ακούστηκε χτύπημα στην πόρτα. Με την καρδιά μου να χτυπά ακόμα σαν τρελή, ανοίγω την πόρτα και βλέπω τον Θανασάκη. Η ανακούφιση που ένιωσα όταν τον είδα, δεν μπορεί να εκφραστεί. Πλέον δεν ήμουν μόνη ούτε φοβισμένη. Γρήγορα συνέρχομαι και καλώ μέσα τον άνθρωπο. Γυρίζω στο δωμάτιο να του δείξω τις κατσαρίδες, όμως ανακαλύπτω ότι δεν υπάρχουν. Πολύ σύντομα συνειδητοποιώ ότι ούτε Θανασάκης δεν ήταν εκεί. Η πόρτα του σπιτιού ανοιχτή και εγώ να βρίσκομαι σε ένα άδειο δωμάτιο, χωρίς καμία εξήγηση. Παίρνω μια ανάσα και κλείνω τα μάτια μου για να ηρεμήσω. Μετά από μια στιγμή σύγχυσης, άνοιξα τα μάτια μου και βρέθηκα στο κρεβάτι μου, ιδρωμένη. Όλα ήταν ένα κακό όνειρο. Αύριο όμως θα πρέπει να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα αφού θα πάω στο χωριό, μετά από καιρό.
* Ο τίτλος της ιστορίας, «Ο φόβος που ξυπνά», αντικατοπτρίζει την ψυχολογική κατάσταση του αφηγητή, συνδέει τον φόβο με την αφύπνιση, υποδηλώνοντας ότι ο φόβος δεν εξαφανίζεται με το ξύπνημα, αλλά αντίθετα, παραμένει.
Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε στα πλαίσια της εργασίας μου, στο εργαστήριο δημιουργικής γραφής. Το θέμα της εργασίας ήταν να περιγράψω το σκηνικό ενός σπιτιού με απόντα ιδιοκτήτη, μια φοιτήτρια ιατρικής (200 λέξεις). Τίτλος της ιστορίας αυτής, «Το Κρυφό Παιχνίδι». *
Η Λίλυ πετάχτηκε ξαφνικά από τον ύπνο της. Ένας δυνατός θόρυβος απέξω την τρόμαξε. Χασμουρήθηκε, τεντώθηκε νωχελικά και σηκώθηκε αργά. Δεν ήταν σίγουρη αν ήταν μέρα ή νύχτα. Τέντωσε τ’ αυτιά της, γυρνώντας το κεφάλι δεξιά κι αριστερά, μήπως κι ακούσει κάποιον ήχο μέσα από το σπίτι. Ήταν μόνη της; Μα πού είναι η Ξένια; αναρωτήθηκε.
Προχώρησε προς την κουζίνα, ενώ το στομάχι της γουργούριζε αλλά όσο κι αν έψαχνε δεν υπήρχε ίχνος από φαγητό. Δυσανασχέτησε. Το βλέμμα της περιπλανήθηκε στο χώρο. Βιβλία σκορπισμένα στον καναπέ, ένα κερί που είχε λιώσει στο τραπεζάκι και παραδίπλα ένα αντισηπτικό. Στο γραφείο, το λάπτοπ αναβόσβηνε σε αναστολή και παντού υπήρχαν πεταμένες σημειώσεις, που περιμένουν να διαβαστούν. Στη βιβλιοθήκη, στο πρώτο ράφι ένα κουτί Πρώτων Βοηθειών και ένα μικρό γλαστράκι. Στο δεύτερο και το τρίτο ράφι υπήρχαν διάφορα ιατρικά εγχειρίδια, βιβλία φυσιολογίας και ανατομίας και στο τελευταίο ράφι ένα κουτί με διάφορα καλώδια τακτοποιημένα.
Η Λίλυ πλησίασε τον νεροχύτη. Είδε ένα άπλυτο πιάτο και μια μισοάδεια κούπα καφέ. Η Λίλυ χτύπησε νευρικά την ουρά της και αναστέναξε «Δεν μου άφησε φαγητό». Ξαφνικά μια σκιά φάνηκε κάτω από την πόρτα και η καρδιά της άρχισε να χτυπά δυνατά. Η Λίλυ πάγωσε. Να επιτεθεί ή να κρυφτεί; Η πόρτα άνοιξε και… η φωνή της Ξένιας ήχησε: «Γλυκιά μου, σου έφερα λιχουδιές!» Η Λίλυ νιαούρισε ανακουφισμένη και έτρεξε στην αγκαλιά της.
* Ο τίτλος της ιστορίας, «Το Κρυφό Παιχνίδι», υπονοεί ότι η γάτα παίζει ένα κρυφό παιχνίδι μέσα στο σπίτι, ανακαλύπτοντας αντικείμενα, στην προσπάθεια της να βρει φαγητό.
Ένα ταξίδι ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2010 και συνεχίζει μέχρι σήμερα, γεμάτο με πολλές εικόνες, χιλιάδες λέξεις και αναμνήσεις. Δεκατέσσερα χρόνια μοιράζομαι στιγμές, σκέψεις και όνειρα. Πόσα πράγματα έχουν αλλάξει από το 2010; Και πόσα παραμένουν ίδια; Χρόνο με τον χρόνο το ιστολόγιο αυτό, εξελίσσεται και αλλάζει. Δεκατέσσερα χρόνια μετά, το ιστολόγιο αυτό έχει γίνει ένα σπίτι γεμάτο ιδέες και εμπειρίες.
Το 2024 ήταν μια χρονιά γεμάτη προκλήσεις αλλά και πολλές δημιουργικές στιγμές. Στόχος ήταν η ποιότητα και όχι η ποσότητα. Συνεπείς στο ραντεβού, κάθε βδομάδα, κάθε Τρίτη, παρουσιαζόταν μια νέα ιστορία. Όλες οι αναρτήσεις "στιγμές", η καθεμία τους ήταν ένα μικρό έργο τέχνης, φτιαγμένο με μεράκι και αγάπη. Είστε έτοιμοι να θυμηθούμε τις στιγμές του 2024;
Αναγνωστικός απολογισμός 2024
Το 2024 ήταν μια χρονιά με ελάχιστες αναγνωστικές εμπειρίες. Αν και διάβασα αρκετά βιβλία, λίγα κατάφεραν να με συναρπάσουν. Προσωπικά ξεχώρισα τα βιβλία: «Μια δασκάλα, δύο φόνοι και ένα έρωτας», «Το τραγούδι των σκλάβων», «Η πτώση των γιγάντων», «Ιανός», «Μικρά Εγκλήματα αυτού του κόσμου», «Μωβ Σκιές», «Φαρενάιτ 451» και «Το ξεχωριστό παιδί». Λιγότερο βιβλία όπως «Αόρατα φτερά», «Χάσκον Κενό», «Μόνο εκείνη ξέρει», «Μια νύχτα ακόμη» και «Όλοι αυτά τα Χριστούγεννα έχουν ένα μυστικό».
Εκτός από τα συνηθισμένα αναγνώσματα, αφιερώθηκε χρόνος και σε παιδικά βιβλία. Από τις πιο ευχάριστες αναγνωστικές εμπειρίες της χρονιάς ήταν «Το αγόρι, ο τυφλοπόντικας, η αλεπού και το άλογο» του Charlie Mackesy και «Η ουρά του αστεριού» του Δημήτρη Βαλσαμίδη.
Η βαθμολόγηση βιβλίων, μια διαδικασία που περιλαμβάνει τόσο αντικειμενικά στοιχεία όπως η πλοκή όσο και υποκειμενικά όπως ο αισθητικός σχεδιασμός, έχει αποδειχθεί ένα πολύτιμο εργαλείο για τους αναγνώστες. Αν και η αξιολόγηση στοιχείων όπως το εξωφυλλο και η γραμματοσειρά είναι υποκειμενική και διαφέρει από άτομο σε άτομο, αυτή η ολιστική προσέγγιση ενθαρρύνει τη δημιουργία βιβλίων υψηλής ποιότητας, όπου κάθε λεπτομέρεια, από το περιεχόμενο μέχρι την εμφάνιση, συμβάλλει στην συνολική εμπειρία ανάγνωσης. .
Αρθρογραφία - Αφιερώματα του 2024
Ξεκίνησα από την αρχαία Θράκη στο Εθνολογικό Μουσείο, ταξίδεψα στον χρόνο μέσα από τα παιδικά βιβλία και παιχνίδια, βίωσα τη νοσταλγία των ρετρό υπολογιστών-παιχνιδιών, ανακάλυψα την ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων και επισκέφθηκα το Μουσείο των ελεφάντων της Τήλου (με αφορμή την επίσκεψη μου στο νησί). Αναρωτήθηκα για τις διαφορές μεταξύ των βιβλίων του Stephen King και των κινηματογραφικών τους μεταφορών. Γιόρτασα την Παγκόσμια Ημέρα Καφέ και Ντόνατς. Τέλος με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία τίμησα τη ζωή και το έργο της Helen Keller και του Louis Braille. Η αναζήτηση πληροφοριών για τις προσωπικότητες αυτές με ενέπνευσε και μου υπενθύμισε τη δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος.
Αρθρογραφώντας σε εφημερίδες
Βιβλιοπροτάσεις του 2024
Για να γιορτάσουμε τα 12 χρόνια της σελίδας, τον Ιούλιο του 2022, δημιουργήσαμε μια νέα στήλη που στόχο είχε να φέρει τους αναγνώστες πιο κοντά στα βιβλία και στους συγγραφείς. Την χρονιά αυτή λοιπόν, δώσαμε τη δυνατότητα σε 8 Εβρίτες συγγραφείς και 5 τοπικά βιβλιοπωλεία να μοιραστούν τα αγαπημένα τους βιβλία. Μια πρωτοβουλία που υπογραμμίζει τη σημασία της λογοτεχνίας και την ανάγκη να στηρίξουμε τους τοπικούς δημιουργούς και τα βιβλιοπωλεία.
Be My Guest
Το 2024, η στήλη 'Be My Guest συνέχισε να αποτελεί έναν πολύτιμο χώρο για ανταλλαγή ιδεών και εμπειριών. Οι τέσσερις καλεσμένοι μας μάς προσέφεραν προσωπικά τους κείμενα, εμπλουτίζοντας τη σελίδα με νέο περιεχόμενο, δημιουργώντας παράλληλα μια συλλογή, από μοναδικές ιστορίες και αναμνήσεις, που αξίζει να διαβαστεί.
Ο Φώτης Δρακόπουλος προτείνει «8+1 Συμβουλές για να ξεκινήσεις όμορφα την ημέρα σου». Ο συγγραφέας Γιώργος Βενετούλιας γράφει για το «Ελληνικό λαϊκό παραμύθι». Ο Στέφανος Παπαναστασίου μας δίνει μια βασική συνταγή για χουρμαδοτρουφάκια, την οποία μπορούμε να προσαρμόσουμε στα δικά μας γούστα, προσθέτοντας διάφορα υλικά όπως κακάο, μπαχαρικά ή φρούτα. Η συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας και ποιήτρια Άννα Δεληγιάννη-Τσιουλπά προσφέρει ένα όμορφο ποίημα με τίτλο «Χαμογέλα». Τέλος ο Γιάννης Νάκος παρκολούθησε τη θεατρική παράσταση «Το χρονικό ενός δυσλεκτικού» στο θέατρο 104 και γράφει τις εντυπώσεις
Διαγωνισμοί του 2024
Από τους πέντε προγραμματισμένους διαγωνισμούς του 2024, μόνο δύο κατάφεραν να πραγματοποιηθούν, και οι δύο σε Facebook και Instagram. Αν και οι δύο διαγωνισμοί που πραγματοποιήθηκαν φέτος οργανώθηκαν με πάθος και μεράκι, παρατηρήθηκε μια απροσδόκητη εξέλιξη: οι νικητές αποχώρησαν από τα social media της σελίδας, μετά την παραλαβή των δώρων τους. Αυτή η εξέλιξη οδήγησε σε σημαντικές αποφάσεις σχετικά με το μέλλον των διαγωνισμών. Το αν θα συνεχίσουμε με τους διαγωνισμούς εξαρτάται από διάφορους παράγοντες και θα αποφασιστεί εν καιρώ.
Δημιουργική γραφή
Το 2024 ήταν μια χρονιά ορόσημο για μένα. Αποφάσισα να ξεκινήσω ένα νέο και συναρπαστικό ταξίδι...να γραφτώ σε ένα εργαστήρι δημιουργικής γραφής. Από τον Οκτώβριο, ανακαλύπτω νέους κόσμους μέσα από τη γραφή, βελτιώνω συνεχώς τις δεξιότητές μου και ανακαλύπτω νέες πτυχές της προσωπικότητάς μου. Οι πρώτες μου ιστορίες είναι το αποτέλεσμα αυτής της δημιουργικής διαδικασίας, ενώ η αυτοβιογραφία μου αποτέλεσε μια προσωπική πρόκληση. Το ταξίδι αυτό θα συνεχιστεί μέχρι τον Μάιο του 2025, οπότε μέχρι τότε θα έχω πολλά ακόμα να σας παρουσιάσω.
Θεατρικός απολογισμός 2024
Η αγάπη μας για το θέατρο μας οδήγησε να αναζητήσουμε ενεργά νέες παραστάσεις το 2024. Δυστυχώς, πολλές από τις παραγωγές που περιμέναμε δεν περιόδευσαν στην Αλεξανδρούπολη. Παρόλα αυτά, είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε τρεις παραστάσεις που αγαπήθηκαν πολύ από το κοινό. «Διάλεξε τον θάνατο σου, αγάπη μου», «Ηρακλής Μαινόμενος», «Μπαμπάδες με ρούμι». Μια ιδιαίτερη στιγμή ήταν η παρακολούθηση της παράστασης με τίτλο «Μαδημένες Αηδόνες» στη Ρόδο, από ερασιτεχνική θεατρική ομάδα.
Επιπλέον, χάρη στον Γιάννη Νάκο, γνωρίσαμε το συγκλονιστικό "Το χρονικό ενός δυσλεκτικού" στο Θέατρο 104, προσθέτοντας μια ακόμα πλούσια θεατρική εμπειρία στη χρονιά.
Κινηματογραφικός απολογισμός 2024
.png)
Μουσικός απολογισμός 2024
Ως λάτρης της μουσικής, πάντα ανυπομονώ για τις νέες συναυλίες στην πόλη μου. Ωστόσο, το 2024, οι επιλογές ήταν περιορισμένες (επανάληψη των ίδιων ονομάτων). Αν και η μουσική σκηνή στην Αλεξανδρούπολη δεν ήταν ιδιαίτερα πλούσια το 2024, βρήκα μια όαση στη Ρόδο (εδώ που διαμένω τους τελευταίους μήνες). Το άναμμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου συνδυάστηκε με τις, δωρεάν στο κοινό, συναυλίες των Θοδωρή Φέρρη και Πάνου Μουζουράκη, προσφέροντάς μια ξεχωριστή γιορτινή εμπειρία.
Οι Συνεντεύξεις του 2024
Τα τελευταία χρόνια, η σελίδα έχει φιλοξενήσει μια σειρά από ενδιαφέρουσες συνομιλίες με ανθρώπους των τεχνών. Η συνεργασία με την τοπική εφημερίδα μού έδωσε τη δυνατότητα να αναδείξω το ταλέντο πολλών εικαστικών της περιοχής μου. Παρόλο που το 2024 ήταν μια χρονιά με λιγότερες συνεντεύξεις, λόγω των υποχρεώσεών μου, ήταν μια ευκαιρία να αναλογιστώ την πορεία μου μέχρι τώρα και να σχεδιάσω τα επόμενα βήματα.
Το 2024, είχα την τύχη να φιλοξενήσω τρεις εξαιρετικούς συγγραφείς: την Κατερίνα Θεοδώρου, τον Μανώλη Παλαβούζη και τον John Emmans. Μέσα από αυτές τις συνομιλίες, εξερευνήσαμε μια ποικιλία θεμάτων και εμπλουτίσαμε τις γνώσεις μας. Ελπίζω οι συζητήσεις αυτές να σας εμπνεύσουν να ανακαλύψετε τους συγγραφείς και τα βιβλία τους.
➖➖➖➖➖➖➖➖
Κλείνοντας τον κύκλο μιας ακόμη δημιουργικής χρονιάς, θέλω να ευχαριστήσω θερμά όλους εσάς που με ακολουθείτε πιστά, αλλά και τους νέους αναγνώστες που εντάχθηκαν στις 𝜮𝝉𝜾𝜸𝝁ές🄼🄾🅈. Ένα μεγάλο ευχαριστώ επίσης σε όλους τους συγγραφείς αλλά και εκδοτικούς οίκους που όλα αυτά τα χρόνια προτιμούν την σελίδα μου για την προώθηση των βιβλίων τους.
Η νέα χρονιά υπόσχεται να είναι γεμάτη εκπλήξεις, με ενδιαφέρον περιεχόμενο και εκλεκτούς καλεσμένους που θα μοιραστούν μαζί μας τις "στιγμές" τους. Θα συνεχίσω να σας συναντώ κάθε Τρίτη (μπορεί και Παρασκευή), για να μοιραστώ μαζί σας τις πιο πρόσφατες και αγαπημένες μου στιγμές.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons