Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελληνική Λογοτεχνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελληνική Λογοτεχνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Η Ματίνα Αποστόλου συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 2022 με το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Σωματίδια» (εκδόσεις Ποταμός). Γεννήθηκε το 1980 στην Άρτα και είναι απόφοιτος του Τμήματος Χημικών Μηχανικών. «Οι Ρίζες» είναι το δεύτερο βιβλίο της που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Ματίνα Αποστόλου
β) Τίτλος: Ρίζες
γ) Έτος Έκδοσης: 2026
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Ίκαρος
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Οι Ρίζες, το δεύτερο συγγραφικό βήμα της Ματίνας Αποστόλου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος, ήταν για μένα μια εξαιρετική πρώτη επαφή με τη γραφή της. Με βρήκε σε μια ιδιαίτερη στιγμή αυτό το βιβλίο: επτά μήνες μετά τη δική μου, νωπή ακόμα, απώλεια· επτά μήνες χωρίς τον δικό μου πατέρα. Η ανάγνωσή του, έπαψε γρήγορα να είναι ένα λογοτεχνικό ανάγνωσμα και μετατράπηκε σε μια βαθιά, βιωματική εμπειρία.
Το βιβλίο πραγματεύεται την απώλεια του Στέλιου. Η συγγραφέας προσεγγίζει το πένθος από διαφορετικές οπτικές γωνίες, μέσα από τις αναμνήσεις και τις σκέψεις τεσσάρων γυναικών της ίδιας οικογένειας: της μάνας-σύζυγος του Στέλιου (Αλέκα), της κόρης (Μάρα), της θείας (Βάσω - αδελφή Αλέκας) και της αδελφής (Άννα). Ο θάνατος του Στέλιου θα ριζώσει διαφορετικά στην ψυχή της κάθε γυναίκας.
το αληθινό κατόρθωμα είναι να συγχωρείς όταν δεν μπορείς να ξεχνάς
Η γραφή της Αποστόλου διακρίνεται για την ατμοσφαιρικότητα, την αμεσότητα και την ψυχολογική της οξύνοια. Πρόκειται για ένα βιβλίο με πολύ γρήγορη ροή που σε παρασύρει από την πρώτη στιγμή. Τα μικρά, κοφτά κεφάλαια δίνουν έναν ζωντανό ρυθμό, ενώ οι αναφορές σε άλλους Έλληνες δημιουργούς στην αρχή κάθε κεφαλαίου λειτουργούν υποδειγματικά: σαν πνευματικές «ρίζες» που σε προετοιμάζουν συναισθηματικά για όσα ακολουθούν. Η Αποστόλου μιλάει ανοιχτά για τους άγραφους "κανόνες" που μας επιβάλλει η κοινωνία όταν πενθούμε: το πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε και πόσο πρέπει να κλάψουμε. Παράλληλα, αποτυπώνει με απλότητα τις πολύ αληθινές, καθημερινές στιγμές—από την προσπάθεια της οικογένειας να δει ένα "σημάδι" από τον άνθρωπό της, μέχρι την πεζή πραγματικότητα όπου ένα φέρετρο δεν χωράει στο ασανσέρ μιας πολυκατοικίας.
Αν και κάθε γυναικεία φωνή εισφέρει το δικό της βάρος, η φωνή της κόρης ήταν εκείνη που με συγκλόνισε περισσότερο. Η συγγραφέας αποτυπώνει με ακρίβεια το κενό που αφήνει η απώλεια του πατέρα, αλλά και την ακύρωση του συμβατικού χρόνου: για την κόρη ο πατέρας δεν μετριέται με χρόνια, είναι «νεαρός, γέρος κι ύστερα πάλι παιδί». Μέσα σε αυτό το τοπίο της θλίψης, η συγγραφέας δίνει έναν από τους ομορφότερους ορισμούς της αγάπης: «Η αγάπη όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη είναι αυτή που βάζει το ένα πόδι μετά το άλλο και τη σηκώνει απ’ το κρεβάτι τα πρωινά».
Πως είσαι σίγουρη ότι πετάς και δεν κρέμεσαι; Πως ξέρεις ότι αυτά που λες σπάγκους δεν είναι οι ρίζες σου που σε κρατάνε να μην πέσεις;
Συνοπτικά «Οι Ρίζες» είναι ένα προσεγμένο, συγκινητικό και ατμοσφαιρικό βιβλίο με γρήγορη ροή, που σε παρασύρει από την πρώτη στιγμή, παρά τη βαριά θεματική του γύρω από την απώλεια και το πένθος. Η Ματίνα Αποστόλου δεν προσφέρει παρηγοριές. Μας θυμίζει όμως ότι το να πενθείς, το να πονάς είναι ο μόνος δρόμος για να τιμήσεις αυτούς που έφυγαν.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Μίνως Ευσταθιάδης συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 2001 με το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Η έξοδος» (εκδόσεις Ανατολικός). Μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει έργα, κάποια από τα οποία έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, στα γαλλικά και στα γερμανικά. «Ο Δύτης» κυκλοφόρησε αρχικά το 2018 από τις εκδόσεις Ίκαρος ενώ από το 2025, το βιβλίο επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Μίνως Ευσταθιάδης
β) Τίτλος: Γκιακ
γ) Έτος Έκδοσης: 2018
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Ίκαρος
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Τα βιβλία του Μίνωα Ευσταθιάδη ήθελα εδώ και καιρό να τα διαβάσω. Η αφορμή για να γνωρίσω τελικά τη γραφή του δόθηκε εντελώς τυχαία: καθώς έψαχνα το γνωστό του μυθιστόρημα «Κβάντι» στα ράφια της δανειστικής δημοτικής βιβλιοθήκης, το μάτι μου έπεσε στον «Δύτη».
Αν βασιζόμουν αποκλειστικά στην πρώτη οπτική εντύπωση, ίσως να μην το είχα επιλέξει. Το εξώφυλλο του βιβλίου δεν είναι από εκείνα που σε «τραβούν» με την πρώτη ματιά. Ωστόσο, το όνομα του συγγραφέα και, κυρίως, η υποσχόμενη πλοκή στο οπισθόφυλλο, ήταν αρκετά για να με πείσουν να το πάρω μαζί μου.
Η πλοκή, η οποία ξετυλίγεται μεταξύ Αμβούργου και Αιγίου, τοποθετείται χρονικά σε μια πολύ συγκεκριμένη και σκοτεινή συγκυρία: στην Ελλάδα του 2017, επτά χρόνια μετά την έναρξη της οικονομικής κρίσης, με τη χώρα να βρίσκεται ακόμη στο «κέντρο του κυκλώνα». Μέσα σε αυτό το φόντο, ο Ευσταθιάδης δεν γράφει απλώς ένα αστυνομικό μυστήριο, αλλά παραδίδει ένα σκληρό κοινωνικό σχόλιο. Όπως διαπιστώνουμε και μέσα από τα λόγια των ίδιων των χαρακτήρων, οι ήρωες κινούνται σε μια Ελλάδα που νοσεί, όντας οι ίδιοι «θύματα ενός ανάλγητου κράτους».
μερικές πληγές μένουν ανοιχτές και γεννάνε το μέλλον
Κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ο ελληνικής καταγωγής ντετέκτιβ Κρις Πάπας, ο οποίος ζει και εργάζεται τα τελευταία είκοσι χρόνια στο Αμβούργο. Στην τελευταία του υπόθεση, καλείται να παρακολουθήσει τη σύζυγο ενός ηλικιωμένου άντρα. Η αποστολή αυτή, ωστόσο, αποδεικνύεται κάθε άλλο παρά απλή: ο ηλικιωμένος πελάτης —ο οποίος δεν του συστήνεται ποτέ, παρά μόνο του προσφέρει προκαταβολή χίλια ευρώ— εντοπίζεται σύντομα νεκρός.
Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο όταν η υπό παρακολούθηση σύζυγος, η Εύα Ντέμπλιγκ, ταξιδεύει στην Ελλάδα. Ο Κρις Πάπας αναγκάζεται να την ακολουθήσει, επιστρέφοντας έτσι στον τόπο της δικής του καταγωγής, το Αίγιο. Εκεί, έρχεται αντιμέτωπος με τις μνήμες του παρελθόντος, τις ρίζες του, αλλά και την πρόσφατη Ιστορία ολόκληρης της χώρας. Προκειμένου να εντοπίσει τα ίχνη της Εύας, αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει ξανά το ελληνικό του όνομα και να πει ψέματα σε όλους, καθώς στην πραγματικότητα δεν γνωρίζει ούτε την ταυτότητα του νεκρού πελάτη του, ούτε ποια ακριβώς είναι η γυναίκα που ψάχνει.
Το μυστήριο κορυφώνεται όταν η Εύα Ντέμπλιγκ βρίσκεται νεκρή στην ελληνική θάλασσα. Ήταν ατύχημα ή μια καλά σχεδιασμένη δολοφονία; Ο Κρις Πάπας πρέπει να βρει άμεσα τον ένοχο, παλεύοντας ταυτόχρονα με ένα βαθιά προσωπικό του αδιέξοδο: το γεγονός ότι νιώθει πλέον ξένος και ανεπιθύμητος και στις δύο χώρες όπου μεγάλωσε.
το ψέμα αποτελεί κομμάτι της αλήθειας
Η γραφή του Ευσταθιάδη είναι ιδιαίτερη, λυρική και ταυτόχρονα άμεση. Ο τρόπος που ξεκινά την ιστορία προκαλεί μια έντονη ανυπομονησία, ενώ τα μικρά κεφάλαια εξασφαλίζουν γρήγορο ρυθμό και κάνουν την ανάγνωση άκρως απολαυστική. Είναι σαφές ότι ο συγγραφέας επιλέγει να μην ακολουθήσει την πεπατημένη των κλασικών αστυνομικών βιβλίων· αντίθετα, ποτίζει την πλοκή με μια διάχυτη μελαγχολία, χτίζοντας ένα σκηνικό γεμάτο μυστικά του παρελθόντος, μυστηριώδεις σχέσεις και ανατροπές. Ιδιαίτερα ευφυής και καλοδουλεμένη είναι επίσης η σύνδεση της πλοκής με την τραγωδία του «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου.
Από τη μέση του βιβλίου και μετά, ωστόσο, υπάρχουν κάποια σημεία που ενδέχεται να κουράσουν τον αναγνώστη. Οι ρόλοι των θυτών και των θυμάτων αρχίζουν να μπερδεύονται, καθώς όλοι οι χαρακτήρες —αν και εξαιρετικά σκιαγραφημένοι— παλεύουν με τους δικούς τους εσωτερικούς δαίμονες και τις αμαρτίες του παρελθόντος. Παρά την περιστασιακή αυτή κάμψη, η αγωνία και η περιέργεια για την εξιχνίαση των φόνων κρατούν τα ηνία. Αναρωτιέσαι διαρκώς: «Πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος;» Η ένταση κορυφώνεται σταδιακά και όλα τα διάσπαρτα κομμάτια του παζλ ενώνονται με επιτυχία στο φινάλε.
Συνοπτικά «Ο Δύτης» είναι ένα αστυνομικό έργο που ξεχωρίζει από όσα έχουμε συνηθίσει. Πέρα από το μυστήριο, ο Ευσταθιάδης χρησιμοποιεί τους ήρωές του για να θίξει ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, όπως αυτό της ανεργίας στην Ελλάδα της κρίσης, αλλά και το θέμα της αναπηρίας, αποτυπώνοντας με βαθιά ενσυναίσθηση το ασήκωτο βάρος που συχνά σηκώνει ο γονιός ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες. Ο Μίνως Ευσταθιάδης δεν προσφέρει απλώς μια ιστορία μυστηρίου, αλλά μια βαθιά βουτιά στα σκοτεινά νερά της ανθρώπινης ψυχής και της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Δημοσθένης Παπαμάρκος συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 1998 με το βιβλίο «Η αδελφότητα του πυριτίου» (εκδόσεις Αρμός). Έχοντας στο ενεργητικό του μυθιστορήματα και συλλογές διηγημάτων, ο Παπαμάρκος έχει δει το έργο του –συμπεριλαμβανομένης και της ποίησής του– να μεταφράζεται στα αγγλικά, γαλλικά και ρωσικά. Το «Γκιακ» κυκλοφόρησε αρχικά το 2014 από τις εκδόσεις Αντίποδες και γνώρισε σπουδαία υποδοχή, κερδίζοντας την επόμενη χρονιά το Βραβείο Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών και το Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού "Ο Αναγνώστης". Από το 2020, το εμβληματικό αυτό βιβλίο επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Δημοσθένης Παπαμάρκος
β) Τίτλος: Γκιακ
γ) Έτος Έκδοσης: 2014
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Αντίποδες
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Το "Γκιακ" ήταν ένα βιβλίο που ήθελα από καιρό να διαβάσω και η τύχη το έφερε να το εντοπίσω στην αρχική του έκδοση, στα ράφια της δανειστικής δημοτικής βιβλιοθήκης. Αυτή η ολιγοσέλιδη, βραβευμένη συλλογή διηγημάτων αποδείχθηκε ένα αυθεντικό λογοτεχνικό διαμάντι. Μπορεί να άργησα να το διαβάσω, αλλά δικαιωματικά παίρνει μια θέση στα καλύτερα βιβλία της φετινής χρονιάς.
Η επιλογή του τίτλου δεν είναι τυχαία, καθώς η αρβανίτικη λέξη "Γκιακ" αποτελεί μια λέξη-κλειδί γεμάτη πολλαπλά νοήματα, γύρω από τα οποία περιστρέφεται ο κεντρικός άξονας του βιβλίου. Όπως εξηγεί ο συγγραφέας στο σημείωμά του στο τέλος, "Γκιακ" σημαίνει αίμα. Το αίμα της συγγένειας, το αίμα της εκδίκησης και το αίμα του φόνου. Αυτή η αιματηρή θεματική αποτυπώνεται ιδανικά και στο άκρως συμβολικό εξώφυλλο. Το έντονο κόκκινο χρώμα στον τίτλο παραπέμπει ευθέως στο αίμα που κυλάει ασταμάτητα στις σελίδες του, ενώ η απεικόνιση των ταύρων σε μια συμπλοκή φέρνει στον νου μια αρχέγονη πάλη. Όλα αυτά εισαγουν τον αναγνώστη στο σύμπαν των διηγημάτων.
το να σκοτώνεις έχει κι αυτό ομορφιά. Αλλά είναι όμορφο μονάχα όταν είναι χρήσιμο
Η συλλογή περιλαμβάνει εννέα διηγήματα· εννέα ιστορίες ανθρώπων της υπαίθρου που κουβαλούν πάνω τους το αίμα του πολέμου. Οι κεντρικοί ήρωες είναι στρατιώτες που επιστρέφουν στο χωριό τους μετά τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Άνθρωποι απλοί, που δρουν και αντιδρούν με βάση το ένστικτο.
Σε όλες τις ιστορίες, ο συγγραφέας επιλέγει να μην αναλώνεται σε μεγάλες εισαγωγές και περιγραφές. Μπαίνει κατευθείαν στο "ψητό" –ή καλύτερα, στο αίμα. Κάθε διήγημα έχει έναν κεντρικό αφηγητή που λέει τη δική του αλήθεια, δημιουργώντας μια αποπνικτική οικειότητα.
Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι λαϊκή και ιδιωματική, δίνοντας απόλυτη αυθεντικότητα στους ήρωες, ενώ η ίδια η αφήγηση είναι σύντομη. Παράλληλα, οι τίτλοι των διηγημάτων είναι δυνατοί, πρωτότυποι και μας μεταφέρουν αμέσως στον τόπο και το κλίμα του βιβλίου. Προετοιμάζουν τον αναγνώστη ότι δεν θα συναντήσει μια "καθωσπρέπει" λογοτεχνία, αλλά μια γραφή που μυρίζει μπαρούτι, χώμα και κρασί. Είναι τίτλοι που ζητούν από τον αναγνώστη να "σκύψει" με προσοχή πάνω από το κείμενο για να τους αποκωδικοποιήσει, κάνοντας ακριβώς το ίδιο και με τις ψυχές των ηρώων.
οι χειρότεροι δαιμόνιοι είναι οι άνθρωποι....
Προσωπικά, βρήκα εξαιρετικά όλα τα διηγήματα της συλλογής, καθώς το καθένα έχει τη δική του ξεχωριστή δύναμη. Ωστόσο, αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποια, αυτά θα ήταν σίγουρα "Ο Αρραβώνας" και το "Γυάλινο Μάτι".
Συνοπτικά το «Γκιακ» είναι ένα συγκλονιστικό βιβλίο που μέσα σε λίγες μόνο σελίδες καταφέρνει να πει τόσα πολλά και να αγγίξει μεγάλα θέματα. Μέσα από τις ιστορίες του, ο συγγραφέας ταξιδεύει τον αναγνώστη σε άλλες εποχές, με διαφορετικά ήθη και έθιμα, ενώ παράλληλα μιλάει για τη λαϊκή παράδοση, τη θρησκεία, την ξενιτιά, το βάρος του χρέους, την τιμή, τον πόνο και τον θάνατο.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Νίκος Δαββέτας συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 1995 με το πεζογραφικό του ντεμπούτο «Το κίτρινο σκοτάδι του Βαν Γκογκ» (εκδόσεις Κέδρος). Έκτοτε, έχει διαγράψει μια σημαντική πορεία στα ελληνικά γράμματα με πολυάριθμα μυθιστορήματα και ποιητικές συλλογές, αρκετά εκ των οποίων έχουν τιμηθεί με σημαντικά βραβεία και έχουν μεταφραστεί στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Το τελευταίο του βιβλίο υπό τον τίτλο «Η δεσμοφύλακας», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Νίκος Δαββέτας
β) Τίτλος: Η δεσμοφύλακας
γ) Έτος Έκδοσης: 2025
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Πατάκη
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Εντόπισα τη "Δεσμοφύλακα" στα ράφια της δανειστικής βιβλιοθήκης και, με την παρότρυνση του βιβλιοθηκονόμου, αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία. Αν και ήταν η πρώτη μου επαφή με το έργο του Νίκου Δαββέτα, η γνωριμία μου με τον συγγραφέα ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο. Τελικώς, αυτό το μικρό βιβλίο των 150 περίπου σελίδων αποδείχθηκε ένα πραγματικό λογοτεχνικό "διαμαντάκι". Πυκνό, ουσιαστικό και βαθιά διεισδυτικό, κέρδισε επάξια μια θέση ανάμεσα στα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει για το 2026, αποδεικνύοντας πως η αξία ενός έργου δεν κρίνεται από τον όγκο του, αλλά από το αποτύπωμα που αφήνει στον αναγνώστη.
Το εξώφυλλο του βιβλίου, είναι εξαιρετικά καλαίσθητο. Η εικόνα μιας γυναίκας που κοιτάζει μέσα από ένα μικρό παράθυρο με κάγκελα αποδίδει τέλεια την ουσία της ιστορίας. Αντικατοπτρίζει τόσο τον επαγγελματικό βίο της ηρωίδας όσο και τον εγκλεισμό που επιβάλλει η ίδια η ασθένεια του Alzheimer — μια φυλακή του μυαλού από την οποία δεν υπάρχει διαφυγή. Είναι μια εικόνα που σε προετοιμάζει για τη μελαγχολία αλλά και τη δύναμη των όσων θα διαβάσεις.
Ο Νίκος Δαββέτας χτίζει ένα έργο με ισχυρό αυτοβιογραφικό πυρήνα, ισορροπώντας αριστοτεχνικά ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία. Το κεντρικό θέμα είναι η επώδυνη εξερεύνηση της σχέσης του με τη μητέρα του, η οποία πάσχει από Alzheimer. ο συγγραφέας παρακολουθεί τη μητέρα του να "χάνεται" στο παρόν, ενώ την ίδια στιγμή την ακούει να "ζωντανεύει" με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες το παρελθόν της. Μας μεταφέρει στον σκληρό επαγγελματικό της κόσμο, στις φυλακές Αβέρωφ και Κορυδαλλού, όπου υπηρέτησε ως δεσμοφύλακας και αργότερα ως αρχιφύλακας γυναικών. Μαθαίνουμε για τον σκληρό κόσμο των γυναικείων φυλακών και για το πώς ήταν να είσαι γυναίκα σε μια τέτοια θέση στην Ελλάδα του τότε. Μέσα από αυτή την τραγική συνθήκη, συντελείται μια ειρωνική αντιστροφή των ρόλων: ο γιος γίνεται τώρα ο "δεσμοφύλακας" της ίδιας του της μητέρας, φυλακισμένος και ο ίδιος στη φροντίδα μιας γυναίκας που υπήρξε το σύμβολο του νόμου και της επιβολής.
Η μνήμη ορίζει τα πάντα. Χωρίς αυτή είμαστε κάτι το άχρηστο, το άγνωστο, το απροσπέλαστο, πλατσουρίζουμε γυμνοί πάνω από την άβυσσο.
Το βιβλίο είναι μικρό και διαβάζεται γρήγορα, καθώς αποτελείται από σύντομα κεφάλαια, με τίτλους που σε προετοιμάζουν για όσα θα ακολουθήσουν. Η γλώσσα του Δαββέτα είναι κοφτερή και ιδιαίτερη, αφού καταφέρνει να συνδυάζει την ποίηση με τον σαρκασμό και ένα λεπτό χιούμορ. Μέσα από αυτές τις σελίδες, ο συγγραφέας δεν περιγράφει μόνο την πορεία της μητέρας του προς το τέλος, αλλά και τη δική του ζωή. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι διαχειρίζεται ένα τόσο δύσκολο θέμα με ηρεμία, χωρίς να πέφτει σε μελοδραματισμούς.
Συνοπτικά «Η δεσμοφύλακας» του Νίκου Δαββέτα είναι ένα βιβλίο που μιλά για τη μνήμη που σβήνει και την αγάπη που μένει, υπενθυμίζοντάς μας πως το χρέος απέναντι στους δικούς μας ανθρώπους είναι ίσως ο πιο δυνατός δεσμός. Ένα συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό αφήγημα που σε κερδίζει από την πρώτη σελίδα. Χωρίς περιττά λόγια και μελοδραματισμούς, πρόκειται για έναν αποχαιρετισμό γραμμένο με αλήθεια. Ένα ανάγνωσμα για όσους αγαπούν τα κείμενα που τολμούν να κοιτάξουν κατάματα την ασθένεια και την ανθρώπινη απώλεια.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Η Εύη Δουργούτη, με καταγωγή από τον Έβρο, συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 2018 με το πρώτο της βιβλίο, «Ο χορός της φωτιάς», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πνοή. Σήμερα, με δύο συνολικά μυθιστορήματα για ενήλικες και ένα παιδικό βιβλίο στο ενεργητικό της, επιστρέφει με το τελευταίο της έργο, «Η Οργή που Ματώνει τη Μέρα». Το νέο της μυθιστόρημα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Εύη Δουργούτη
β) Τίτλος: Η Οργή που Ματώνει τη μέρα
γ) Έτος Έκδοσης: 2025
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Έξη
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Πέντε χρόνια μετά τα μυθιστορήματά της «Ο Χορός της Φωτιάς» (2018) και «Μια στιγμή ακόμη» (2020), η συγγραφέας Εύη Δουργούτη επιστρέφει με ένα νέο έργο. Άλλωστε, η επιλογή του βιβλίου για τις καλοκαιρινές διακοπές ήταν μια συνειδητή και προσωπική απόφαση, καθώς η συγγραφέας κατάγεται από τον Έβρο. Γι' αυτόν τον λόγο, από τη στιγμή της ανακοίνωσης της κυκλοφορίας του, το βιβλίο αναμενόταν με μεγάλη ανυπομονησία.
Ορεινή Αρκαδία, Δεκέμβριος 1980. Μια παρέα πέντε εφήβων, μια χειμωνιάτικη νύχτα, αποφασίζει να δώσει ένα μάθημα στην «τρελή του χωριού». Η αθώα φάρσα όμως μετατρέπεται σε ένα αποτρόπαιο έγκλημα και ο τρόμος φωλιάζει στις καρδιές τους. Ορκίζονται να μην μιλήσουν ποτέ ξανά για όσα έγιναν. Τριάντα χρόνια μετά, στην Αθήνα, δύο αξιωματικοί της Ελληνικής αστυνομίας καλούνται να εξιχνιάσουν μια σειρά μυστηριωδών θανάτων. Αρχικά μοιάζουν με αυτοκτονίες, όμως σύντομα αποδεικνύονται κάτι πολύ πιο σύνθετο. Κάποιος φαίνεται πως δεν έχει ξεχάσει το έγκλημα στην Αρκαδία και είναι αποφασισμένος να πάρει εκδίκηση. Ποιος είναι αυτός που ζητάει εκδίκηση;
Η Εύη Δουργούτη, όπως και στα προηγούμενα βιβλία της, ακολουθεί το ίδιο στύλ. Στήνει μια ιστορία που εκτυλίσσεται σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους. Με απλή και στρωτή γραφή, η συγγραφέας κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι το τέλος, μέσα από μια γρήγορη ροή που επιτρέπει την άμεση ανάγνωση. Ενώ οι αναδρομές στο παρελθόν επιτρέπουν στον αναγνώστη να κατανοήσει την εξέλιξη της ιστορίας και τα κίνητρα των χαρακτήρων.
Ένας χωρισμός είναι πάντα δύσκολος για κάποιον που δεν τον επιλέγει. Μα ο χρόνος είναι γιατρός.
Η εισαγωγική σκηνή θυμίζει έντονα στιγμιότυπο γνωστής τηλεοπτικής σειράς. Στην ιστορία κυριαρχεί ένα γενικότερο κλίμα μυστηρίου, με αποκαλύψεις και ανατροπές, ενώ οι χαρακτήρες είναι αληθοφανείς, μερικοί εκ των οποίων κρύβουν μέσα τους μια οργή ικανή να τους οδηγήσει σε ακραίες πράξεις. Τα σημειώματα με ρητά και αποσπάσματα από την Παλαιά Διαθήκη που βρίσκονται δίπλα στα θύματα, προσθέτουν μια επιπλέον διάσταση στην πλοκή.
Συνοπτικά «Η Οργή που ματώνει τη μέρα» είναι ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα με κοινωνικές προεκτάσεις. Η συγγραφέας προσφέρει ένα ακόμη ενδιαφέρον ανάγνωσμα, γεμάτο μυστήριο, ανατροπές και μηνύματα για τις ανθρώπινες σχέσεις.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Γρηγόρης Κονταξής, ένας συγγραφέας που έχει ήδη κερδίσει το κοινό της επιστημονικής φαντασίας, επιστρέφει με το τελευταίο του έργο, «Η ανέγερση της Δύσης». Αυτό το μυθιστόρημα αποτελεί το τρίτο μέρος της επιτυχημένης πενταλογίας του, «Ο Χορός του Φωτός», η οποία έχει μεταφραστεί και στα αγγλικά, δημιουργώντας μια διεθνή βάση θαυμαστών. Για όσους αναζητούν έναν καλοχτισμένο κόσμο γεμάτο φαντασία και συναρπαστικούς χαρακτήρες, η σειρά του Κονταξή είναι μια εξαιρετική επιλογή. Τα βιβλία του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Οσελότος και «Η ανέγερση της Δύσης» έρχεται να συνεχίσει το ταξίδι που ξεκίνησε με «Η Επιστροφή των Ιπποτών».
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Γρηγόρης Κονταξής
β) Τίτλος: Η Ανέγερση της Δύσης
γ) Έτος Έκδοσης: 2025
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Οσελότος
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Η αναμονή για το επόμενο βιβλίο του Γρηγόρη Κονταξή, μετά την ανάγνωση των δύο προηγούμενων έργων της σειράς, «Η Επιστροφή των Ιπποτών» και «Πτώση των Γιγάντων», ήταν μεγάλη. «Η ανέγερση της Δύσης» δικαιολογεί πλήρως αυτή την προσμονή, καθώς συνεχίζει με επιτυχία το ταξίδι που ξεκίνησε ο συγγραφέας, εμβαθύνοντας στον φανταστικό κόσμο που έχει δημιουργήσει.
Από τις πρώτες σελίδες, γίνεται εμφανής η προσθήκη νέων, ενδιαφερόντων χαρακτήρων που εμπλουτίζουν το ήδη πλούσιο σύμπαν. Ο Κονταξής καταφέρνει να διατηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη, χτίζοντας μια ιστορία που, ενώ βασίζεται σε παλαιότερες βάσεις, φέρνει φρέσκες ιδέες και νέες προκλήσεις.
Μετά το ταξίδι του στα Βουνά του Ξεχασμένου κόσμου αλλά και την τελευταία νικηφόρα μάχη του, ο Έλιοτ βρίσκεται στο Έλμορ προσπαθώντας να ανασυνταχθεί. Γνωρίζοντας πλέον την τύχη των φίλων του, με τη Βασίλισσα Σοφί, τον Πίτερ και τη Σιρέλα Έντορ στο πλευρό του, ο Έλιοτ συνειδητοποιεί πως το τέλος του πολέμου απέχει πολύ. Όμως κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται ο Γουόλτερ και οι εναπομείναντες στρατιώτες του. Εν μέσω αυτής της αβεβαιότητας, ο Έλιοτ πρέπει να αναζητήσει νέες συμμαχίες για να προετοιμαστεί για την επόμενη σύγκρουση, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να προστατεύσει τους αγαπημένους του σε έναν κόσμο γεμάτο μίσος και θάνατο. Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο όταν η Σιρέλα Έντορ υποψιάζεται πως υπάρχει προδότης μέσα στο Έλμορ, ο οποίος συνεργάζεται με τον Γουόλτερ. Η αναζήτηση αυτού του πληροφοριοδότη γίνεται αγώνας δρόμου, καθώς η αποκάλυψή του είναι ζωτικής σημασίας για την αποφυγή νέων καταστροφών και απωλειών.
κανένας πόλεμος δεν νικήθηκε ποτέ χωρίς θυσίες
Ο Γρηγόρης Κονταξής συνεχίζει την ιστορία με το γνώριμο, άμεσο στυλ γραφής του, κρατώντας το ίδιο μοτίβο που αγαπήθηκε στα προηγούμενα βιβλία. Μάλιστα, με μια ευφυή κίνηση, στις πρώτες σελίδες του βιβλίου προσφέρει μία περιληπτική αναδρομή στα γεγονότα που έχουν ήδη διαδραματιστεί, καθοδηγώντας τον αναγνώστη ομαλά μέσα στην πλοκή του τέταρτου βιβλίου. Αυτό διευκολύνει τόσο τους νέους αναγνώστες όσο και αυτούς που θέλουν να φρεσκάρουν τη μνήμη τους.
Παρά τον όγκο του, το μυθιστόρημα διαβάζεται με εξαιρετική ταχύτητα, χάρη στην καλή ροή της αφήγησης και τις λεπτομερείς περιγραφές του συγγραφέα. Η εξέλιξη των χαρακτήρων είναι αναμενόμενη, καθώς ο αναγνώστης τους παρακολουθεί να προσπαθούν να ανασυνταχθούν και να συσπειρωθούν για να αντιμετωπίσουν τον Γουόλτερ μία για πάντα. Κάθε σελίδα αποκαλύπτει νέες πτυχές των χαρακτήρων, παλιών και καινούριων, οι οποίοι είναι σχολαστικά αναπτυγμένοι. Οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ η ατμόσφαιρα γίνεται όλο και πιο σκοτεινή όσο η ιστορία πλησιάζει στο φινάλε, δημιουργώντας μια αίσθηση έντασης και αγωνίας.
στη μάχη πάντα την πληρώνουν αθώα θύματα
Ο συνδυασμός της καλογραμμένης πλοκής, των χαρακτήρων και της συνεχούς δράσης καθιστούν το βιβλίο ένα πραγματικό page-turner. Η πορεία του Έλιοτ προς την ωριμότητα και η αναζήτηση νέων συμμάχων σε έναν κόσμο που καταρρέει προσφέρουν μια βαθιά και συγκινητική εμπειρία.
Συνοπτικά «Η ανέγερση της Δύσης» είναι ένα μυθιστόρημα που δικαιώνει απόλυτα τις προσδοκίες και επιβεβαιώνει τη θέση του Γρηγόρη Κονταξή ως έναν από τους πιο αξιόλογους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας στην Ελλάδα. Το βιβλίο δεν απογοητεύει τους λάτρεις της σειράς, καθώς συνεχίζει να χτίζει πάνω στο πλούσιο σύμπαν, προσφέροντας παράλληλα νέες προκλήσεις και ανατροπές. Η αναμονή για τα δύο τελευταία βιβλία της πενταλογίας είναι πλέον πιο έντονη από ποτέ.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Σταύρος Τάχος συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό, μέσα από το πρώτο βιβλίο του, με τίτλο «Όνειρα Γλυκά», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις IWrite. Ο συγγραφέας έχει Δίπλωμα Μονωδίας, συμμετοχές σε μιούζικαλ και είναι υποψήφιος Διδάκτορας Μουσικής. Παράλληλα είναι και απόφοιτος Τεχνητής Νοημοσύνης του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου. Η μουσική του ευαισθησία, η ενασχόλησή του με την Τεχνητή Νοημοσύνη και η εμπειρία του ως εκπαιδευτικός στην Ειδική Αγωγή, τον οδήγησαν στην συγγραφή αυτής της ιστορίας, που εξερευνά την ανθρώπινη ψυχή και τις κοινές ανάγκες για κατανόηση και φροντίδα, ακόμα και μέσα από τις δυσκολίες του ψυχικού τραύματος.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Σταύρος Τάχος
β) Τίτλος: Όνειρα Γλυκά
γ) Έτος Έκδοσης: 2025
δ) Έκδοση: Εκδόσεις IWrite
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Ο Σταύρος Τάχος κάνει ντεμπούτο στην ελληνική λογοτεχνία με ένα βιβλίο, που αιχμαλώτισε το ενδιαφέρον μου από την πρώτη ματιά στο εξώφυλλο του βιβλίου του, "Όνειρα Γλυκά". Η ατμόσφαιρα γαλήνης και φαντασίας που αναδύεται από το εξώφυλλο και τον τίτλο είναι αισθητή. Από την άλλη, η απαλή χρωματική παλέτα, με τους κυρίαρχους τόνους του πράσινου και του μπλε, δημιουργεί μια αίσθηση ηρεμίας, σαν να προσκαλεί τον αναγνώστη σε έναν ονειρικό κόσμο.
Η εικόνα μιας κοπέλας με ζωηρά κόκκινα μαλλιά να κοιμάται γαλήνια πάνω σε ένα λευκό, κυκνόμορφο πουλί, συνδυάζει με έναν μοναδικό τρόπο την αθωότητα του ύπνου με την ελευθερία της πτήσης και τη μαγεία που συχνά συναντάται στα όνειρα. Το πουλί φαντάζει σαν ένας φτερωτός οδηγός σε έναν κόσμο γεμάτο γλυκές ονειροπολήσεις, όπως ακριβώς υπόσχεται ο τίτλος.
Ανακαλύπτοντας τυχαία μια σελίδα ενός βιβλίου, ένα νεαρό κορίτσι συνειδητοποιεί σύντομα πως πρόκειται για ένα παραμύθι οικείο από τα παιδικά της χρόνια, το οποίο της το αφηγούνταν η γιαγιά της. Η ιστορία του παραμυθιού εξελίσσεται σε έναν μαγευτικό κόσμο ξωτικών, όπου ζωντανεύουν χαρακτήρες όπως ο Γκάρυ, το καλόκαρδο ξωτικό, η Φαίη, μια ζωηρή ξωτικίνα, ο σκανταλιάρης καλικάντζαρος Πέρυ και η μικροσκοπική, φτερωτή Κίκι. Μια μέρα, η περιέργεια οδηγεί τον Γκάρυ και τη Φαίη σε μια κουφάλα δέντρου, η οποία απροσδόκητα τους μεταφέρει στον κόσμο των ανθρώπων. Εκεί, ένα σοφό λευκό πουλί γίνεται ο οδηγός τους, απαντώντας σε όλες τους τις ερωτήσεις. Το ίδιο βράδυ, στην αναζήτησή τους για την χαμένη τους πυγολαμπίδα, τα δύο ξωτικά εισβάλλουν στο δωμάτιο ενός κοριτσιού που ονειρεύεται γλυκά όνειρα. Από εκείνη τη στιγμή, η ζωή του Γκάρυ παίρνει μια απρόβλεπτη τροπή: γεύεται τόσο τα ροζ, γλυκά όνειρα του κοριτσιού όσο και τα άσχημα, τα σκοτεινά. Και τώρα, καλείται να βρει έναν τρόπο να απαλλαγεί από αυτά τα τελευταία.
στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι είναι δέντρα και οι καρποί τους είναι τα όνειρά τους
Ο συγγραφέας πλέκει μια ιστορία με πολυπλοκότητα και αναμφισβήτητο ενδιαφέρον, η οποία φέρνει στο νου αναφορές στην "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων", το "Εργοστάσιο Σοκολάτας" αλλά και τον Jorge Bucay – ένα κράμα λογοτεχνικών επιρροών. Ωστόσο, η εικονογράφηση, η οποία φέρει την προσωπική του σφραγίδα, διαθέτει μια κάπως πιο αυστηρή αισθητική, γεγονός που αμφισβητεί τον χαρακτηρισμό του βιβλίου ως καθαρά παιδικού. Αντίθετα, φαίνεται να απευθύνεται σε αναγνώστες της εφηβικής ηλικίας, καθώς εμβαθύνει σε νοήματα με μεγαλύτερο βάθος.
Η αφήγηση ξεκινά με μια αίσθηση ιδιαιτερότητας, κεντρίζει σταδιακά το ενδιαφέρον που κορυφώνεται στο μέσο της, ωθώντας τον αναγνώστη να συνεχίσει με αμείωτη περιέργεια για την εξέλιξη, για να καταλήξει όμως σε έναν φινάλε που αφήνει μια αίσθηση κυκλικότητας, θυμίζοντας την αφετηρία της ιστορίας.
Συνοπτικά τα «Όνειρα Γλυκά» του Σταύρου Τάχου είναι ένα βιβλίο που συνδυάζει τη φαντασία με σκέψεις για τα όνειρα και τα συναισθήματα.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο σεναριογράφος Βαγγέλης Μπέκας συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό, το 2009 μέσα από το πρώτο βιβλίο του, με τίτλο «Το 13ο υπόγειο», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος. Για το βιβλίο έλαβε βραβείο από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος. Η «Γένεσις» είναι το έβδομο συνολικά βιβλίο του, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Βαγγέλης Μπέκας
β) Τίτλος: Γένεσις
γ) Έτος Έκδοσης: 2024
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Ψυχογιός
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Αν και ο Βαγγέλης Μπέκας είναι ένας συγγραφέας γνωστός στο αναγνωστικό κοινό, δεν είχα ποτέ μέχρι σήμερα διαβάσει βιβλίο του. Παρόλο που κατά καιρούς αναγνώστες της σελίδας μού πρότειναν βιβλία του, η αλήθεια είναι ότι η στιγμή δεν είχε έρθει. Να όμως που το νέο του βιβλίο με τίτλο «Γένεσις» ήρθε στα χέρια μου. Ο τίτλος του βιβλίου, το εκπληκτικό εξώφυλλο και το όνομα του συγγραφέα μού δημιούργησαν ένα μίγμα μυστηρίου και ενδιαφέροντος.
Ο τίτλος "Γένεσις" είναι από μόνος του αρκετά φορτισμένος σημασιολογικά και δημιουργεί μια αίσθηση μυστηρίου και περιέργειας. Το εξώφυλλο από την άλλη, με το χέρι που απλώνεται και το ανθρώπινο σώμα που αιωρείται, σαν να είναι μια μαριονέτα, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα έντασης και αγωνίας. Τέλος, η ενδιαφέρουσα περίληψη στο οπισθόφυλλο δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες για το τι θα διαβάσει κανείς. Μια ιστορία που φαίνεται να συνδυάζει στοιχεία μυστηρίου, περιπέτειας και ίσως και επιστημονικής φαντασίας.
Ένα από τα μεγαλύτερα νησιά της Ελλάδας, με βουνά, γραφικά χωριά, δάση και αμμουδιές, φιλοξενεί οικογένειες με διαφορετικές ιστορίες αλλά συνδεδεμένες με μυστικά από το παρελθόν. Ο Νίκος, ένας γενικός χειρουργός που επέστρεψε στον τόπο καταγωγής του μετά από χρόνια στο εξωτερικό, και η Δήμητρα, μια δυναμική αντιεισαγγελέας με μητέρα δικαστή, βρίσκονται αντιμέτωποι με μια σκοτεινή υπόθεση που απειλεί την ηρεμία του νησιού. Λίγο πριν την έναρξη της τουριστικής περιόδου, το ατύχημα του Μιχάλη Στεργίου είναι απλώς η σπίθα που πυροδοτεί μια σειρά γεγονότων με απρόβλεπτες συνέπειες. Όλα όσα θα ακολουθήσουν θα φέρουν τα πάνω κάτω στις ζωές των κατοίκων του νησιού και των ηρώων της ιστορίας. Κανείς δεν θα μείνει ανεπηρέαστος από την καταιγίδα αποκαλύψεων και ανατροπών που θα ξεσπάσει. Ο αστυνόμος Αντύπας, με την ιδιαίτερη αγάπη του για την τεχνητή νοημοσύνη και τις σύγχρονες μεθόδους έρευνας, αναλαμβάνει να εξιχνιάσει την υπόθεση ενώ ταυτόχρονα φτιάχνει ένα λογισμικό που θα επιβάλλει δικαιοσύνη.
Η τεχνήτη νοημοσύνη μπορεί να ανατρέψει τα πάντα.
Στο νέο του βιβλίο ο συγγραφέας Βαγγέλης Μπέκας, παρουσιάζει μια ενδιαφέρουσα ιστορία αγάπης, εγκλήματος και μυστηρίου που καθηλώνει από την πρώτη σελίδα, χρησιμοποιώντας μάλιστα έναν μυστηριώδη αφηγητή που γνωρίζει τα πάντα για τους πάντες και απευθύνεται σε έναν άγνωστο «ανακριτή». Μέσα από μια περίτεχνα δομημένη πλοκή που συνδέει τη δικαιοσύνη με τον υπόκοσμο, οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με μια αμείλικτη πραγματικότητα: η τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να χειραγωγήσει την αλήθεια, αλλά και για να την αποκαλύψει. Η αγωνία κλιμακώνεται με κάθε κεφάλαιο, καθώς μυστικά, συμμαχίες και απαγορευμένες σχέσεις έρχονται στο φως, κρατώντας τον αναγνώστη σε διαρκή εγρήγορση.
Στο "Γένεσις" ο συγγραφέας, δημιουργεί χαρακτήρες με βάθος και ρεαλισμό, οι οποίοι αλληλεπιδρούν με τρόπο που πυροδοτεί σκέψεις και προβληματισμούς για την εποχή μας. Μέσα από τον αστυνόμο Αντύπα, ο συγγραφέας μας καλεί να αναρωτηθούμε για την τεχνολογία και την ασφάλεια της ιδιωτικής ζωής. Η Δήμητρα, με τη σειρά της, φέρνει στο προσκήνιο ζητήματα μητρότητας και εξωσωματικών (τα έχουν αυτά οι εξωσωματικές. Γεννούν και συνθλίβουν τις ελπίδες των ανθρώπων). Παράλληλα, ο συγγραφέας δεν διστάζει να αγγίξει καίρια ζητήματα όπως το δημογραφικό, η αυξανόμενη εγκληματικότητα και η μετανάστευση, συνθέτοντας ένα σύγχρονο και πολυδιάστατο κοινωνικό πορτρέτο.
τίποτα δεν μένει κρυφό σε αυτή τη χώρα δίχως κάλυψη
Συνοπτικά η «Γένεσις» του Βαγγέλη Μπέκα είναι ένα αστυνομικό θρίλερ με γρήγορη ροή, ανατροπές και έντονη ατμόσφαιρα, που εξερευνά τις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης και τις επιπτώσεις των μυστικών του παρελθόντος.
.png)
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons