Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιώργος Πολυχρονίδης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιώργος Πολυχρονίδης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ο Γιώργος Πολυχρονίδης συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο του βιβλίο - ντοκουμέντο, με αυτοβιογραφικά στοιχεία και μυθοπλασία, με τίτλο «Ο Κώστας, εγώ και ο Ταχτσής», το οποίο και κυκλοφόρησε το 2013, από τις εκδόσεις Οδυσσέας. Το βιβλίο «Εδώ είν' ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ» είναι το τέταρτο βιβλίο του συγγραφέα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φίλντισι.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Γιώργος Πολυχρονίδης
β) Τίτλος: Εδώ είν' ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ
γ) Έτος Έκδοσης: 2021
δ) Έκδοση: Εκδοσεις Φίλντισι
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Μετά το «Κόκκινο φεγγάρι πάνω απ' το ποτάμι» και τις «Κατάρες» του, ο Γιώργος Πολυχρονίδης επιστρέφει με ένα βιβλίο στο οποίο θα πρέπει ο αναγνώστης, όπως και ο κεντρικός χαρακτήρας της ιστορίας, να διανύσει μια απόσταση και να περάσει από τον παράδεισο στην κόλαση και πάλι πίσω.
Όσο ιδιαίτερο είναι το εξώφυλλο του βιβλίου άλλο τόσο περίεργος είναι και ο τίτλος του ο οποίος σε παραπέμπει στο αξέχαστο τραγούδι της Βίκυ Μοσχολιού «Ξενύχτησα στην πόρτα σου». Τίποτα από τα δύο όμως δεν προϊδεάζουν την πλοκή παρά το γεγονός ότι ο τίτλος στην ουσία εκφράζει όλη τη ζωή του κεντρικού χαρακτήρα.
Ο Τάσος θα κατηγορηθεί για ένα έγκλημα που δεν έκανε και η ζωή του θα αλλάξει άρδην μετά και τον εγκλεισμό του στο αναμορφωτήριο. Μετά την αποφυλάκιση του, θα προσπαθήσει να επιβιώσει σε μια κλειστή κοινωνία που δεν έχει μάθει να συγχωρεί. Στην προσπάθεια του αυτή ο Τάσος συναντά μόνο εχθρούς ενώ και οι συγχωριανοί του θα του γυρίσουν την πλάτη. Οι μόνοι του φίλοι είναι αυτοί που έκανε στο αναμορφωτήριο. Είναι αυτοί που θα τον οδηγήσουν να ανακαλύψει έναν κόσμο σκοτεινό και να βυθιστεί στη παρανομία και το έγκλημα. Θα βρεθεί στην κόλαση μα και στον παράδεισο και από εκεί πάλι πίσω!!!
η ελευθερία έχει το τίμημά της
Ο Γιώργος Πολυχρονίδης παρουσιάζει μια ιδιαίτερη ιστορία που άλλοι θα αγαπήσουν κι άλλοι πάλι όχι και τόσο. Με γραφή παλαιάς κοπής, ο συγγραφέας παρουσιάζει έναν κόσμο, που δεν απέχει από την πραγματικότητα με την ιστορία να εξελίσσεται σε ένα χωριό κάπου στον Έβρο, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία. Οι ήρωες του βιβλίου, και κυρίως ο πρωταγωνιστής της ιστορίας αυτής, θα καταλήξουν από πολύ νωρίς στην κόλαση, που τους οδήγησε η ίδια η κοινωνία με τη συμπεριφορά της και τα "πιστεύω" της.
Η κόλαση και ο παράδεισος για τον Τάσο είναι η δουλειά του. Ο κόσμος των ναρκωτικών και του λαθρεμπόριου αλλά και τα αλισβερίσια με τους Τούρκους και τους Βούλγαρους. Ο Τάσος θα μάθει πως δουλεύει το σύστημα της παρανομίας στα σύνορα και όχι μόνο, για τις λαθραίες δουλείες για τον τρόπο να βγάζει βρώμικα χρήματα και πως να βγάζει από τη μέση όσους μπαίνουν εμπόδιο. Θα μάθει επίσης πως σε αυτό τον λαθραίο κόσμο, υπάρχουν άνθρωποι που είναι στην εξουσία και είναι βαθιά χωμένοι στο κόλπο. Αυτόν τον κόσμο θα γνωρίσει και ο αναγνώστης.
Ο άντρας κάνει αυτό που πρέπει να κάνει, για να είναι αυτός που θέλει να είναι...
Συνοπτικά στο βιβλίο «Εδώ είν' ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ» θα αντιληφθεί κανείς ότι χωρίς την κόλαση δεν έχει νόημα ο παράδεισος και χωρίς το κακό δε θα είχε νόημα το καλό. Ένα αναγνωστικό ταξίδι, με ελάχιστες ανατροπές αλλά γρήγορη ροή, που θα σε βυθίσει στον κόσμο της εγκληματικότητας και της παρανομίας.
* Αναζητήστε το βιβλίο από το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς
3 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Γιώργος Πολυχρονίδης συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο του συγγραφικό εγχείρημα - ντοκουμέντο, με αυτοβιογραφικά στοιχεία και ελάχιστη μυθοπλασία, με τίτλο «Ο Κώστας, εγώ και ο Ταχτσής», το οποίο και κυκλοφόρησε το 2013, από τις εκδόσεις Οδυσσέας. To «Κόκκινο φεγγάρι πάνω απ' το ποτάμι» είναι το δεύτερο βιβλίο και πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φίλντισι. Οι «Κατάρες» είναι το τρίτο βιβλίο του συγγραφέα, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φίλντισι, υπό την αιγίδα του Συλλόγου Νέας Βύσσας «Στέφανος Καραθεοδωρής».
Ο Γιώργος Πολυχρονίδης γεννήθηκε στη Νέα Βύσσα Έβρου στις 27 Μαρτίου του 1956. Αποφοίτησε πρώτα από τις σχολές Δοξιάδη (διακόσμηση, σκηνογραφία) και μετά από την Δραματική σχολή του Ωδείου Αθήνας. (ηθοποιός). Έπαιξε σε κινηματογραφικές ταινίες τη δεκαετία του 1980, σε τηλεοπτικά σήριαλ, και σε θέατρα. Από το 2013 ασχολείται και με τη συγγραφή.
Με αφορμή την επικοινωνία που έχω με τον ηθοποιό - συγγραφέα τον τελευταίο διάστημα αλλά και την ανάγνωση των τελευταίων έργων των, «Κόκκινο φεγγάρι πάνω απ' το ποτάμι» και «Κατάρες», του έθεσα τις παρακάτω ερωτήσεις, που σχετίζονται με την μέχρι τώρα συγγραφική του πορεία. Με την ευκαιρία, να τον ευχαριστήσω για τη παρακάτω συνέντευξη που μου παραχώρησε.
Ποιος είναι ο Γιώργος
Πολυχρονίδης και με τι ασχολείται σήμερα;
Καλή ερώτηση, αυτό ψάχνω κι εγώ, ποιος είμαι και που πάω με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό! Όσο για την ασχολία, πλήττω, αγχώνομαι και γράφω, όσο μπορώ, κάνω απέλπιδες προσπάθειες να δω τα αναμμένα μου κεριά, με αισιοδοξία.
Καλή ερώτηση, αυτό ψάχνω κι εγώ, ποιος είμαι και που πάω με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό! Όσο για την ασχολία, πλήττω, αγχώνομαι και γράφω, όσο μπορώ, κάνω απέλπιδες προσπάθειες να δω τα αναμμένα μου κεριά, με αισιοδοξία.
Ποια ήταν η αφορμή ή το έναυσμα
για να ξεκινήσετε τη συγγραφή;
Το ψιλοπαίδευα, κι έκανα προσπάθειες πολλά χρόνια πριν, 45 τουλάχιστον. Έκανα κάποιες προσπάθειες για τηλεοπτικά και κινηματογραφικά σενάρια, ακόμα και θεατρικό έργο, (που τέλειωσα φέτος, 2020 , ήταν η Μυθολογία μας, από τη γένεση του κόσμου). Το πώς ξεκίνησα να γράφω θα το απαντήσω στην 3η ερώτηση.
Το ψιλοπαίδευα, κι έκανα προσπάθειες πολλά χρόνια πριν, 45 τουλάχιστον. Έκανα κάποιες προσπάθειες για τηλεοπτικά και κινηματογραφικά σενάρια, ακόμα και θεατρικό έργο, (που τέλειωσα φέτος, 2020 , ήταν η Μυθολογία μας, από τη γένεση του κόσμου). Το πώς ξεκίνησα να γράφω θα το απαντήσω στην 3η ερώτηση.
«Ο Κώστας, εγώ και ο Ταχτσής»
είναι η πρώτη σας συγγραφική δουλειά που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οδυσσέας.
Ποια τα πρώτα συναισθήματα όταν πήρατε στα χέρια σας, τυπωμένο το νέο σας
βιβλίο;
Το ‘ Ο Κώστας εγώ κι ο Ταχτσής’, ήταν το πρώτο που τυπώθηκε. Θέλησα πραγματικά να γράψω κάτι όταν γνώρισα τον Ταχτσή, ήταν το 1975 και το Τρίτο Στεφάνι πήγαινε πολύ καλά, και είχε κέρδη ο συγγραφέας. Άσχετος και πονηρός σκέφτηκα ότι καλό είναι αυτό, το να γράψεις δηλαδή ένα βιβλίο και μετά να έχεις έσοδα, χωρίς να κάνεις τίποτα, τόλμησα μάλιστα να τον ρωτήσω, «βρε Κώστα πως γράφεις ένα βιβλίο;» Έκανε μια παύση και με κοίταξε καλά-καλά, περίμενα τίποτα, σαν «μη λές μαλακίες» αλλά όχι, μου απάντησε σοβαρά. «Αν θέλεις να γράψεις, γράψε όπως μιλάς..!» Αυτό το καταλαβαίνω όσο μπορώ τώρα που το προσπαθώ. Τώρα, αφού πέρασαν τα χρόνια, σκότωσαν τον Κώστα, και πριν από εφτά χρόνια, βρέθηκα κοντά στον εκδοτικό οίκο του Γαβριηλίδη, τον ρώτησα τι μπορώ να κάνω κάτι γράμματα του Ταχτσή που έχω, και μου είπε να του τα πάω να τα δει. Όταν γύρισα σπίτι τα έβγαλα να τα ξαναδώ, κι όπως τα ξαναδιάβασα και προσπαθούσα να τα βάλω σε χρονολογική σειρά, διαπίστωσα, ότι θέλανε κάποιες επεξηγήσεις, σε ποιο θέμα αναφέρεται στο κάθε γράμμα του, και άρχισα, δειλά δειλά να γράφω, και μου βγήκε αυτό το βιβλίο.
Το ‘ Ο Κώστας εγώ κι ο Ταχτσής’, ήταν το πρώτο που τυπώθηκε. Θέλησα πραγματικά να γράψω κάτι όταν γνώρισα τον Ταχτσή, ήταν το 1975 και το Τρίτο Στεφάνι πήγαινε πολύ καλά, και είχε κέρδη ο συγγραφέας. Άσχετος και πονηρός σκέφτηκα ότι καλό είναι αυτό, το να γράψεις δηλαδή ένα βιβλίο και μετά να έχεις έσοδα, χωρίς να κάνεις τίποτα, τόλμησα μάλιστα να τον ρωτήσω, «βρε Κώστα πως γράφεις ένα βιβλίο;» Έκανε μια παύση και με κοίταξε καλά-καλά, περίμενα τίποτα, σαν «μη λές μαλακίες» αλλά όχι, μου απάντησε σοβαρά. «Αν θέλεις να γράψεις, γράψε όπως μιλάς..!» Αυτό το καταλαβαίνω όσο μπορώ τώρα που το προσπαθώ. Τώρα, αφού πέρασαν τα χρόνια, σκότωσαν τον Κώστα, και πριν από εφτά χρόνια, βρέθηκα κοντά στον εκδοτικό οίκο του Γαβριηλίδη, τον ρώτησα τι μπορώ να κάνω κάτι γράμματα του Ταχτσή που έχω, και μου είπε να του τα πάω να τα δει. Όταν γύρισα σπίτι τα έβγαλα να τα ξαναδώ, κι όπως τα ξαναδιάβασα και προσπαθούσα να τα βάλω σε χρονολογική σειρά, διαπίστωσα, ότι θέλανε κάποιες επεξηγήσεις, σε ποιο θέμα αναφέρεται στο κάθε γράμμα του, και άρχισα, δειλά δειλά να γράφω, και μου βγήκε αυτό το βιβλίο.
Λίγα λόγια για το βιβλίο σας «Ο
Κώστας, εγώ και ο Ταχτσής».
Αυτό το βιβλίο δε βγήκε κατανοητό για τους αναγνώστες γιατί έγραψα για τον Ταχτσή, έχοντας ζήσει μαζί του, κι έχοντας διαβάσει δυο και τρεις φορές τα βιβλία του και ότι είχε γραφτεί γι’ αυτόν… συνθηματικά, έγραφα λες και όλοι οι άλλοι ήξεραν τόσο καλά όσο εγώ τον Ταχτσή, έτσι άρεσε μόνο σε ταχτσικούς που ήξεραν και είχαν διαβάσει κι αυτοί πολλά. Άρα ήταν για λίγους, γι αυτό το ξαναγράφω από άλλη σκοπιά, αλλά θα το βγάλω μετά από 2-3 χρόνια. Αυτό που κυκλοφόρησε πάντως, έχει μέσα στιγμές από τη ζωή του, τη γνωριμία μας, τη ζωή μαζί του, τα γράμματα, μια απομαγνητοφωνημένη αφήγηση του, με το τελευταίο του ταξίδι μέχρι τον ΄Εβρο, και δυο τρία άλλα στοιχεία. Στο καινούργιο θα πω πολύ περισσότερα για τη ζωή του, τη ζωή μου και τη ζωή μας..
Αυτό το βιβλίο δε βγήκε κατανοητό για τους αναγνώστες γιατί έγραψα για τον Ταχτσή, έχοντας ζήσει μαζί του, κι έχοντας διαβάσει δυο και τρεις φορές τα βιβλία του και ότι είχε γραφτεί γι’ αυτόν… συνθηματικά, έγραφα λες και όλοι οι άλλοι ήξεραν τόσο καλά όσο εγώ τον Ταχτσή, έτσι άρεσε μόνο σε ταχτσικούς που ήξεραν και είχαν διαβάσει κι αυτοί πολλά. Άρα ήταν για λίγους, γι αυτό το ξαναγράφω από άλλη σκοπιά, αλλά θα το βγάλω μετά από 2-3 χρόνια. Αυτό που κυκλοφόρησε πάντως, έχει μέσα στιγμές από τη ζωή του, τη γνωριμία μας, τη ζωή μαζί του, τα γράμματα, μια απομαγνητοφωνημένη αφήγηση του, με το τελευταίο του ταξίδι μέχρι τον ΄Εβρο, και δυο τρία άλλα στοιχεία. Στο καινούργιο θα πω πολύ περισσότερα για τη ζωή του, τη ζωή μου και τη ζωή μας..
Το δεύτερο προσωπικό σας
βιβλίο έχει τίτλο «Κόκκινο φεγγάρι πάνω απ το ποτάμι» και κυκλοφόρησε από τις
εκδόσεις Φίλντισι. Ποιο το θέμα της ιστορίας αυτής;
Εδώ αν και έχει κάποια βιογραφικά στοιχεία, είναι καθαρά μυθοπλασία. Μιλάω για ένα πολύ φιλόδοξο νέο, που είχε μοναδικό στόχο και σκοπό στη ζωή του να πετύχει. Επιτυχία γι’ αυτόν ήταν να γίνει πλούσιος. Τα κατάφερε, αλλά έχασε όλα τα άλλα που ομορφαίνουν τη ζωή. Ήρθε η ώρα που διαπίστωσε ότι όλα όσα απόχτησε, δεν ήταν παρά αδειανός αέρας. Δεν μπόρεσε να χαρεί τίποτα, ούτε τον έρωτα, ούτε την οικογένεια. Τώρα δεν είναι μόνο αυτό το θέμα του βιβλίου, αλλά δε θέλω να πω άλλα, δε μ’ αρέσει κι όλας να μιλάω για τα βιβλία μου, γιατί εγώ ότι ήταν να κάνω το έκανα, ας μιλήσει τώρα το ίδιο το βιβλίο στον αναγνώστη, γιατί είναι πια δικό του.
Εδώ αν και έχει κάποια βιογραφικά στοιχεία, είναι καθαρά μυθοπλασία. Μιλάω για ένα πολύ φιλόδοξο νέο, που είχε μοναδικό στόχο και σκοπό στη ζωή του να πετύχει. Επιτυχία γι’ αυτόν ήταν να γίνει πλούσιος. Τα κατάφερε, αλλά έχασε όλα τα άλλα που ομορφαίνουν τη ζωή. Ήρθε η ώρα που διαπίστωσε ότι όλα όσα απόχτησε, δεν ήταν παρά αδειανός αέρας. Δεν μπόρεσε να χαρεί τίποτα, ούτε τον έρωτα, ούτε την οικογένεια. Τώρα δεν είναι μόνο αυτό το θέμα του βιβλίου, αλλά δε θέλω να πω άλλα, δε μ’ αρέσει κι όλας να μιλάω για τα βιβλία μου, γιατί εγώ ότι ήταν να κάνω το έκανα, ας μιλήσει τώρα το ίδιο το βιβλίο στον αναγνώστη, γιατί είναι πια δικό του.
Το βιβλίο με τίτλο «Κατάρες»
αποτελεί το τρίτο συνολικά βιβλίο σας. Αποτελεί μια καταγραφή εθίμων,
γλεντιών καθώς και του τρόπου ζωής των κατοίκων ενός χωριού στον Έβρο; Πως καταλήξατε να δώσετε αυτόν τον
τίτλο;
Όχι, δεν είναι καταγραφή εθίμων και γλεντιών, έχει βέβαια κάποια στοιχεία, γιατί κι αυτά είναι μέσα στη ζωή των ανθρώπων αυτού του χωριού, της Νέας Βύσσας. Μέσα απ’ αυτούς τους ανθρώπους ξετυλίγεται η ιστορία και οι κατάρες, κατάρες που δίνουν απελπισμένες γυναίκες, κατάρες όπως ο πόλεμος , όπως η προσφυγιά κτλ κτλ. Αφού λοιπόν έχουμε να κάνουμε με κατάρες, τι άλλο τίτλο θα μπορούσα να δώσω.
Όχι, δεν είναι καταγραφή εθίμων και γλεντιών, έχει βέβαια κάποια στοιχεία, γιατί κι αυτά είναι μέσα στη ζωή των ανθρώπων αυτού του χωριού, της Νέας Βύσσας. Μέσα απ’ αυτούς τους ανθρώπους ξετυλίγεται η ιστορία και οι κατάρες, κατάρες που δίνουν απελπισμένες γυναίκες, κατάρες όπως ο πόλεμος , όπως η προσφυγιά κτλ κτλ. Αφού λοιπόν έχουμε να κάνουμε με κατάρες, τι άλλο τίτλο θα μπορούσα να δώσω.
Εγώ δεν το πιστεύω, αλλά ένα φόβο τον έχω..
Πόσο απαιτητική είναι η
συγγραφική διαδικασία και πόσο χρόνο σας παίρνει η ολοκλήρωση ενός
βιβλίου;
Άλλα βγαίνουν εύκολα, άλλα απαιτούν πολύ κόπο και.. κομμάτιασμα. Σε
όλα όμως δίνεις και κάποια κομμάτια απ’ τον εαυτό σου, που δύσκολα τα μαζεύεις
πίσω, κι αυτό είναι ένα ταξίδι πολύ
κουραστικό, αλλά και όμορφο ταξίδι. Όσο
και να πληρώσεις για εισιτήριο, στο
τέλος αφού φτάσεις στον προορισμό σου, είσαι ευτυχισμένος. Ο χρόνος στα δύο
πρώτα μου, ήταν λιγότερο από χρόνο, οχτώ, εννιά μήνες, σαν τα μωρά. Αυτό που
γράφω τώρα και έχει πρόχειρο τίτλο « Ο ΛΑΚΟΣ», μου πήρε παραπάνω χρόνο, γιατί
γράφω παράλληλα και το καινούργιο « Ο
Κώστας, εγώ κι ο Ταχτσής».
Στις ιστορίες των βιβλίων
σας, το φινάλε το είχατε από την αρχή στο μυαλό σας ή διαμορφώθηκε στην πορεία;
Διαμορφώνεται στην πορεία, κάτι έχω στο μυαλό μου αλλά αλλάζει, και στα δύο που έγραψα, άλλαξε, κι αν τα ξαναγράψω πάλι θα αλλάξει, όχι μόνο το φινάλε αλλά και πολλά άλλα. Πιστεύω ότι ένα βιβλίο, εκτός από τα αριστουργήματα της λογοτεχνίας, δύσκολα να το τελειώσεις και να είσαι ευχαριστημένος, γιατί είναι δύσκολο να γράψεις… αριστούργημα.
Διαμορφώνεται στην πορεία, κάτι έχω στο μυαλό μου αλλά αλλάζει, και στα δύο που έγραψα, άλλαξε, κι αν τα ξαναγράψω πάλι θα αλλάξει, όχι μόνο το φινάλε αλλά και πολλά άλλα. Πιστεύω ότι ένα βιβλίο, εκτός από τα αριστουργήματα της λογοτεχνίας, δύσκολα να το τελειώσεις και να είσαι ευχαριστημένος, γιατί είναι δύσκολο να γράψεις… αριστούργημα.
Υπάρχουν επόμενα συγγραφικά
σχέδια;
Είπα
μερικά πριν, ακόμα γράφω κάτι σε θεατρική μορφή για το 1821, που πιστεύω ότι θα
το ανεβάσουμε. Ακόμα άλλο ένα θεατρικό, την Ελληνική μυθολογία που και γι’ αυτό
είπα πριν, και βέβαια το « Ο ΛΑΚΟΣ» που τελειώνει μέσα στο μήνα, και ίσως το
βγάλουμε, ίσως το αφήσω για του χρόνου, ‘είδομεν..’
Ασχολείστε με τα social
media και αν ναι που μπορεί να σας βρει το αναγνωστικό κοινό;
Για
την ώρα στο facebook που βγαίνω Γιώργος Πολυχρονίδης συγγραφέας ηθοποιός, και
παιδεύομαι να φτιάξω Blog, αυτήν τη σελίδα αλλά δεν ΄΄κατέω πράμα΄΄, ελπίζω να
βρω κάποιον να μου δείξει, μέχρι τότε μόνο στο facebook, αυτά τίποτ’ άλλο..!
Ο Γιώργος Πολυχρονίδης συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο του συγγραφικό εγχείρημα - ντοκουμέντο, με αυτοβιογραφικά στοιχεία και ελάχιστη μυθοπλασία, με τίτλο «Ο Κώστας, εγώ και ο Ταχτσής», το οποίο και κυκλοφόρησε το 2013, από τις εκδόσεις Οδυσσέας. To «Κόκκινο φεγγάρι πάνω απ' το ποτάμι» είναι το δεύτερο βιβλίο και πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φίλντισι.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Γιώργος Πολυχρονίδης
β) Τίτλος: Κόκκινο φεγγάρι πάνω απ' το ποτάμι
γ) Έτος Έκδοσης: 2017
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Φίλντισι
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Την γραφή του Γιώργου Πολυχρονίδη, την γνώρισα μέσα από το τρίτο βιβλίο του συγγραφέα, τις «Κατάρες». Ήθελα τόσο πολύ να ξανά διαβάσω βιβλίο του συντοπίτη μου, που μετά τις Κατάρες του λοιπόν, αναζήτησα και βρήκα το δεύτερο βιβλίο του, το «Κόκκινο φεγγάρι πάνω απ' το ποτάμι».
Για δεύτερη φορά, μού έκανε εντύπωση τόσο ο τίτλος όσο και το εξώφυλλο του βιβλίου. Οι εκδόσεις Φίλντισι, που μέχρι πρότινος, μου ήταν άγνωστες, έχουν κάνει πολύ όμορφη δουλειά και σε αυτό το βιβλίο του Γιώργου Πολυχρονίδη. Ο τίτλος είναι ιδιαίτερος και δεν προϊδεάζει για το τι θα ακολουθήσει. Εξώφυλλο, σαν τον τίτλο του βιβλίου. Κόκκινο και σκοτεινό, γεμάτο μυστήριο και στο βάθος να αχνοφαίνεται το τζαμί της Ανδριανούπολης, όπως φαίνεται από τα υψώματα της Νέας Βύσσας.
Μετά τις «Κατάρες» ο συγγραφέας, αναφέρεται αυτή τη φορά, στην καθημερινότητα των κατοίκων των χωριών που βρίσκονται κοντά στο ποταμό Έβρο (αλλιώς και Μαρίτσα), τη δεκαετία του 50. Τότε που οι κάτοικοι ήταν χωρισμένοι σε κομμουνιστές και σοσιαλιστές. Τότε που οι φτωχές οικογένειες, αν και πολύτεκνες, ξενιτεύονταν είτε στην πόλη είτε στο εξωτερικό, κυρίως στην Γερμανία. Τότε που όλη η επαρχία άρχισε να μαζεύετε στις πόλεις. Τότε που οι πλούσιοι και άκληροι, αγόραζαν παιδιά από φτωχικές οικογένειες, για να χουνε διαδόχους. Τότε που ακόμα υπήρχαν τα οτομοτρίς (αυτοκινητάμαξα).
Ο Παναγιώτης και η Παναγιώταινα, ήταν μια φτωχή οικογένεια. Όταν η Παναγιώτα θα μείνει έγκυος, θα φέρει στον κόσμο δίδυμα αγόρια. Τον Γιώργο και τον Δημήτρη. Πριν έρθουν στη ζωή ακόμα, είχε συμφωνηθεί να δοθεί το παιδί, στον κυρ Δημήτρη, ένα ξενοδόχο, που δεν ήξερε τι είχε. Είχε πλούτη, γυναίκα αλλά όχι παιδί. Ο διακαής του πόθος ήταν να αποκτήσει ένα παιδί, να υιοθετήσει ένα παιδί που θα ήταν δικό του. Η ζωή θα τα φέρει έτσι που ενώ θα αποκτήσει, θα το χάσει, θα το πάρει το ποτάμι. Ένα ποτάμι που κρύβει τα δικά του μυστικά. Ο Παναγιώτης και η Παναγιώτα είχαν σκοπό να δώσουν το παιδί αλλά πως χωρίζεις δυο δίδυμα; Ο καημός μεγάλος, με την συμφωνία τελικά να ακυρώνεται. Η μοίρα όμως έχει άλλα σχέδια και το ποτάμι κάνει όνειρα!!! Ο Δημήτρης, το ένα από τα δίδυμα, θα παιδευτεί, θα αποφοιτήσει, θα ζήσει όμως καλύτερα από τον αδελφό του Γιώργο. Από τη μία μέρα στην άλλη, ο Δημήτρης, θα γίνει ένας κακομαθημένος πλούσιος. Ένας που δεν ξέρει τι έχει. Όμως δε θα ναι ποτέ ευτυχισμένος, παρά μόνο όταν γνωρίσει τον έρωτα, έναν έρωτα που θα του σημαδέψει για πάντα τη ζωή.
Ο Γιώργος Πολυχρονίδης γράφει με απλό αλλά μοναδικό τρόπο, μια όμορφη ιστορία, με γρήγορη εξέλιξη που διαβάζεται με μια ανάσα. Ο συγγραφέας παρουσιάζει μια όμορφη ιστορία, με λίγους χαρακτήρες, με αναφορές σε ιστορικά γεγονότα αλλά και στην θρακιώτικη κουζίνα, με πολλές εναλλαγές συναισθημάτων, με φόντο τον Έβρο και τον ποταμό του. Παράλληλα μάς μεταφέρει σε στιγμές από την παλιά Ελλάδα. Τότε που είχε τελειώσει ο εμφύλιος και όλοι αγωνιζόντουσαν για ένα πιάτο φαί. Τότε που επικρατούσε ο κομμουνισμός, ο αναρχισμός και ο σοσιαλισμός. Αυτοί ήταν τελικά οι εχθροί της Ελλάδας κι απ΄αυτά την έσωσε ο στρατός, αναφέρει ο συγγραφέας σε ένα σημείο του κειμένου.
Ταυτόχρονα με την πλοκή της ιστορίας, ο συγγραφέας αναφέρεται σε κοινωνικά θέματα και παράλληλα περνάει τα δικά του μηνύματα. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, ο Δημήτρης, θα αρπάξει την ευκαιρία που του δίνεται για να ζήσει καλύτερα, και όχι μέσα στη φτώχεια. Θα ξεχάσει όμως με τα πλούτη, τις πραγματικά σημαντικές αξίες της ζωής.
Για δεύτερη φορά, μού έκανε εντύπωση τόσο ο τίτλος όσο και το εξώφυλλο του βιβλίου. Οι εκδόσεις Φίλντισι, που μέχρι πρότινος, μου ήταν άγνωστες, έχουν κάνει πολύ όμορφη δουλειά και σε αυτό το βιβλίο του Γιώργου Πολυχρονίδη. Ο τίτλος είναι ιδιαίτερος και δεν προϊδεάζει για το τι θα ακολουθήσει. Εξώφυλλο, σαν τον τίτλο του βιβλίου. Κόκκινο και σκοτεινό, γεμάτο μυστήριο και στο βάθος να αχνοφαίνεται το τζαμί της Ανδριανούπολης, όπως φαίνεται από τα υψώματα της Νέας Βύσσας.
Μετά τις «Κατάρες» ο συγγραφέας, αναφέρεται αυτή τη φορά, στην καθημερινότητα των κατοίκων των χωριών που βρίσκονται κοντά στο ποταμό Έβρο (αλλιώς και Μαρίτσα), τη δεκαετία του 50. Τότε που οι κάτοικοι ήταν χωρισμένοι σε κομμουνιστές και σοσιαλιστές. Τότε που οι φτωχές οικογένειες, αν και πολύτεκνες, ξενιτεύονταν είτε στην πόλη είτε στο εξωτερικό, κυρίως στην Γερμανία. Τότε που όλη η επαρχία άρχισε να μαζεύετε στις πόλεις. Τότε που οι πλούσιοι και άκληροι, αγόραζαν παιδιά από φτωχικές οικογένειες, για να χουνε διαδόχους. Τότε που ακόμα υπήρχαν τα οτομοτρίς (αυτοκινητάμαξα).
Ο Παναγιώτης και η Παναγιώταινα, ήταν μια φτωχή οικογένεια. Όταν η Παναγιώτα θα μείνει έγκυος, θα φέρει στον κόσμο δίδυμα αγόρια. Τον Γιώργο και τον Δημήτρη. Πριν έρθουν στη ζωή ακόμα, είχε συμφωνηθεί να δοθεί το παιδί, στον κυρ Δημήτρη, ένα ξενοδόχο, που δεν ήξερε τι είχε. Είχε πλούτη, γυναίκα αλλά όχι παιδί. Ο διακαής του πόθος ήταν να αποκτήσει ένα παιδί, να υιοθετήσει ένα παιδί που θα ήταν δικό του. Η ζωή θα τα φέρει έτσι που ενώ θα αποκτήσει, θα το χάσει, θα το πάρει το ποτάμι. Ένα ποτάμι που κρύβει τα δικά του μυστικά. Ο Παναγιώτης και η Παναγιώτα είχαν σκοπό να δώσουν το παιδί αλλά πως χωρίζεις δυο δίδυμα; Ο καημός μεγάλος, με την συμφωνία τελικά να ακυρώνεται. Η μοίρα όμως έχει άλλα σχέδια και το ποτάμι κάνει όνειρα!!! Ο Δημήτρης, το ένα από τα δίδυμα, θα παιδευτεί, θα αποφοιτήσει, θα ζήσει όμως καλύτερα από τον αδελφό του Γιώργο. Από τη μία μέρα στην άλλη, ο Δημήτρης, θα γίνει ένας κακομαθημένος πλούσιος. Ένας που δεν ξέρει τι έχει. Όμως δε θα ναι ποτέ ευτυχισμένος, παρά μόνο όταν γνωρίσει τον έρωτα, έναν έρωτα που θα του σημαδέψει για πάντα τη ζωή.
Τι δύναμη σου δίνει η τρυφερότητα και η αγάπη ενός παιδιού, ακόμα κι αν δεν είναι δικό σου!!!
Ο Γιώργος Πολυχρονίδης γράφει με απλό αλλά μοναδικό τρόπο, μια όμορφη ιστορία, με γρήγορη εξέλιξη που διαβάζεται με μια ανάσα. Ο συγγραφέας παρουσιάζει μια όμορφη ιστορία, με λίγους χαρακτήρες, με αναφορές σε ιστορικά γεγονότα αλλά και στην θρακιώτικη κουζίνα, με πολλές εναλλαγές συναισθημάτων, με φόντο τον Έβρο και τον ποταμό του. Παράλληλα μάς μεταφέρει σε στιγμές από την παλιά Ελλάδα. Τότε που είχε τελειώσει ο εμφύλιος και όλοι αγωνιζόντουσαν για ένα πιάτο φαί. Τότε που επικρατούσε ο κομμουνισμός, ο αναρχισμός και ο σοσιαλισμός. Αυτοί ήταν τελικά οι εχθροί της Ελλάδας κι απ΄αυτά την έσωσε ο στρατός, αναφέρει ο συγγραφέας σε ένα σημείο του κειμένου.
Ταυτόχρονα με την πλοκή της ιστορίας, ο συγγραφέας αναφέρεται σε κοινωνικά θέματα και παράλληλα περνάει τα δικά του μηνύματα. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, ο Δημήτρης, θα αρπάξει την ευκαιρία που του δίνεται για να ζήσει καλύτερα, και όχι μέσα στη φτώχεια. Θα ξεχάσει όμως με τα πλούτη, τις πραγματικά σημαντικές αξίες της ζωής.
Χαλάρωσε, μην είσαι έτσι σφιγμένος, η ζωή είναι μικρή, μην τη σκοτώνεις, προσπάθησε να τη ζεις.
Σε αυτήν την ιστορία εκτός από τις αναφορές σε γεγονότα, δεν θα μπορούσε να λείψει ο έρωτας και η αγάπη. Ένας έρωτας από το εξωτερικό, λιγάκι ανορθόδοξος, αναζωογονητικός αλλά και καταλυτικός για τη ζωή του Δημήτρη.
Εν κατακλείδι, το «Κόκκινο φεγγάρι πάνω απ' το ποτάμι» είναι μια όμορφη και ευκολοδιάβαστη ιστορία με φόντο το ποταμό Έβρο. Εκεί όπου τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα και οι στιγμές της ζωής είναι ανέλπιστα σημαντικές. Παρά το γλυκόπικρο φινάλε του, το «Κόκκινο φεγγάρι πάνω απ' το ποτάμι» έρχεται να θυμίσει στους παλιούς, την παλιά, καλή, ελληνική λογοτεχνία!!!
Πλοκή: Ο Δημήτρης, ο τελευταίος γιός μιας εφταμελούς φτωχικής οικογένειας, που ζει στα σύνορα, σ’ ένα χωριό δίπλα στον ποταμό Έβρο, γεννημένος στα μέσα της δεκαετίας του ’50 έχει βάλει ένα στόχο στη ζωή του: Να ξεπεράσει τη μοίρα του και να γίνει πλούσιος. Η Αθήνα μπορεί να είναι η ευκαιρία, οπότε κατεβαίνει στην πρωτεύουσα για σπουδές και να βρει δουλειά. Προσπαθεί, ελπίζει, δεν παραιτείται, αλλά σύντομα θα ανακαλύψει πως δεν είναι εύκολο. Βάζει στην τρύπια βαλίτσα του στιγμές που έζησε, λίγες ρομαντικές και αρκετές απόρριψης και επιστρέφει στο χωριό του, για λίγο. Κι αυτό το λίγο γίνεται πολύ, διότι εκεί τον περιμένει η ανέλπιστη ευκαιρία. Ο ντροπαλός, φιλόδοξος Δημητράκης θα γίνει ο πάμπλουτος κύριος Δημήτρης από τη μια μέρα στην άλλη. Τότε, θα έρθει και ο έρωτας ανορθόδοξος αλλά καταλυτικός4 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Γιώργος Πολυχρονίδης γεννήθηκε στη Νέα Βύσσα Έβρου στις 27 Μαρτίου του 1956. Πήγε τρία χρόνια στο εξατάξιο γυμνάσιο Ορεστιάδας και μετά ήρθε στην Αθήνα όπου έβγαλε την τεχνική σχολή Ηράκλειτος. Πριν πάει φαντάρος, γνώρισε τον συγγραφέα Κώστα Ταχτσή, οπότε αντί να πάει στον στρατό, με παρότρυνσή του, πήρε αναβολή και ξαναπήγε σχολείο, στις σχολές Δοξιάδη. Eκεί, δεν έμαθε να διακοσμεί εσωτερικούς χώρους ούτε να ζωγραφίζει, γνώρισε όμως τη γυναίκα του, τη Μύριαμ. Στη συνέχεια φοίτησε στη Δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών εκπληρώνοντας το πρώτο του όνειρο που ήταν να γίνει ηθοποιός. Έπαιξε δυο χρονιές στο θέατρο Έρευνας του Δημ. Ποταμίτη αλλά κι από κει έφυγε και προτίμησε το εμπορικό, μουσικό θέατρο. Τη δεκαετία 1980-'90 πήρε μέρος σε κινηματογραφικές ταινίες εκπληρώνοντας το δεύτερο μεγάλο του όνειρο να βγει στο σινεμά. Την ίδια εποχή συμμετείχε σε κάποιες τηλεοπτικές σειρές. Στο θέατρο εργάστηκε και ως βοηθός σκηνοθέτη, σκηνοθέτης, βοηθός σκηνογράφου, σκηνογράφος. Δεν του δόθηκε η ευκαιρία να συνεργαστεί με κάποιο θέατρο πρόζας κι έτσι σιγά-σιγά λίγο το βαρέθηκε ο ίδιος πολύ τον βαρέθηκε εκείνο, παράτησε το εμπορικό θέατρο και μπήκε στο εμπόριο, όπου και έμεινε. Παραμένει παντρεμένος με την κοπέλα που γνώρισε στη σχολή Δοξιάδη κι έχουν δυο παιδιά.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Γιώργος Πολυχρονίδης
β) Τίτλος: Κατάρες
γ) Έτος Έκδοσης: 2018
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Φίλντισι
Πλοκή: Έξι κατάρες ξεστομίστηκαν κι έφεραν την καταστροφή στην οικογένεια. Η κατάρα της Χρυσούλας, η κατάρα της κυρα Δόμνας, η κατάρα της Χρυσής, η κατάρα της Σταυριανής, η κατάρα της Βουλγάρας και η κατάρα των κοριτσιών του Ζήση. Κι όλες αυτές με φόντο την κατάρα του Πολέμου και της προσφυγιάς των κατοίκων του Μποσνάκιοϊ στην Νέα Βύσσα Έβρου το 1923.
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Είναι η πρώτη φορά που διαβάζω τον συγγραφέα, τον οποίο και δεν ήξερα. Αφορμή για να γνωρίσω έναν ακόμη συγγραφέα συντοπίτη μου, αποτέλεσε η ανάρτηση της Βίκυ Ζηλιασκοπούλου, εδώ. Από τότε μέχρι σήμερα, έχει περάσει ένας χρόνος, με το βιβλίο του συγγραφέα να έρχεται στα χέρια μου, δώρο, στα φετινά μου γενέθλια.
Τίτλος πρωτότυπος και ευρηματικός. Εξώφυλλο, σκοτεινό, μυστηριώδες και ταυτόχρονα ατμοσφαιρικό. Η υπόθεση στο οπισθόφυλλο είναι απλά το "κερασάκι στην τούρτα". Οι «Κατάρες» του Γιώργου Πολυχρονίδη δεν είναι κάποιο βιβλίο τρόμου ή μυστηρίου, αν και ο τίτλος του αλλά και το εξώφυλλο του σε προϊδεάζουν για κάτι τέτοιο. Το βιβλίο αποτελεί κάτι σαν ένα εγχειρίδιο λαογραφίας των παραποτάμιων χωριών του Έβρου αλλά και ολόκληρης της Θράκης.
Μέσα από τις «Κατάρες» ο συγγραφέας, αναφέρεται στην καθημερινότητα των κατοίκων του Μποσνάκιοϊ, σημερινή Νέα Βύσσα Έβρου. Η ιστορία ξεκινά από το 1836, τότε που γεννήθηκε ο Στέφανος. Το 1861 από το γάμο του Στέφανου με τη Χρυσούλα, γεννήθηκε ο γιος του Γιάννης. Το 1869 ο Στέφανος αγάπησε μιαν άλλη, την Ελένη τη Κυρισχανιώτισσα και έδιωξε από το σπίτι τη Χρυσούλα και το γιο του. Τότε η Χρυσούλα φώναξε στον άντρα της και τον καταράστηκε. Η κατάρα έπιασε λίγο καιρό μετά, το 1878, όπου ο Στέφανος και Ελένη βρίσκουν τραγικό τέλος, στο ποτάμι, λίγο έξω από την Αδριανούπολη. Το 1886, ο γιος της Χρυσούλας, ο Γιάννης αποφασίζει να νοικοκυρευτεί και γυναίκα του παίρνει τη Σουλτάνα, την κόρη της Δόμνας. Από το γάμο αυτό γεννιούνται ο Στέφανος, που αργότερα γίνεται δάσκαλος στο σχολείο του χωριού, και η Χρυσή. Τα χρόνια θα περάσουν, ο Στέφανος και η Χρυσή θα παντρευτούν και θα φτιάξουν την δική τους οικογένεια. Τα παιδιά τους θα συνεχίσουν και έτσι ένα μεγάλο γενεαλογικό δέντρο μόλις έχει χτιστεί. Κάποιες γυναίκες θα ρίξουν κατάρες στους άντρες τους και όχι μόνο. Όλες θα πιάσουν, έστω και μετά από χρόνια, όταν αυτές θα έχουν πια ξεχαστεί.
Ο Γιώργος Πολυχρονίδης γράφει απλά αλλά συγκλονιστικά. Η εξέλιξη της ιστορίας, είναι γρήγορη, κάτι που την κάνει να διαβάζεται με περισσότερο ενδιαφέρον. Τα πολλά ονόματα όμως δε θα κουράσουν, αφού ο συγγραφέας από την πρώτη σελίδα κάνει γνωστό, το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας του κυρ Γιάννη, ώστε να μη χαθεί ο αναγνώστης στις σελίδες που θα ακολουθήσουν. Ιδιαίτερη μνεία, έκανε ο συγγραφέας, στον Στέφανο Καραθεοδωρή, ιατρό και λόγιο, που γεννήθηκε στο Μποσνάκιοϊ, σημερινή Νέα Βύσσα. Το όνομα του σημερινού Πολιστικού συλλόγου δόθηκε προς τιμήν του γένους ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ το όποιο με γενέτειρα το παλιό χωριό Μπόσνα, σημερινή Ν. Βύσσα, έχει αναδείξει σημαντικές προσωπικότητες γιατρών και διπλωματών, σε όλη την ιστορική πορεία της χώρας μας, με αποκορύφωμα τον μαθηματικό διεθνούς φήμης Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή. Στην κεντρική πλατεία της Νέας Βύσσας υπάρχει η προτομή του Στεφάνου Καραθεοδωρή.
Όλα τα γεγονότα διαδραματίζονται σε μια περίοδο που δύσκολα θα ξεχαστεί από τους κατοίκους των χωριών του Έβρου. Ο συγγραφέας αναφέρεται σε γεγονότα που στιγμάτισαν την ελληνική ιστορία και θορύβησε τους κατοίκους του Μποσνάκιοϊ, που κινδύνεψαν να χάσουν όχι μόνο τη δουλειά τους αλλά και τα σπίτια τους αφού αναγκάστηκαν να μετοικήσουν σε διπλανά χωριά, έστω και προσωρινά. Γεγονότα όπως ο Ρωσο-τούρκικος πόλεμος (1877), η κατάκτηση της Ανδριανούπολης από τους Ρώσους (1878) και Βούλγαρους, η κατάκτηση του Κάραγατς-Μποσνάκιοϊ και τα χωριά μέχρι το Ορτάκιοι από τους Τούρκους (1913), ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος (1914), η κατάκτηση του Μποσνάκιοϊ μέχρι το Διδυμότειχο από τους Βούλγαρους (1915), το συνεχόμενο αλισβερίσι Τούρκων - Βουλγάρων για τα χωριά του Έβρου.
Οι περιγραφές του συγγραφέα συγκλονίζουν, συγκινούν και δημιουργούν εικόνες μιας εποχής που έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Εικόνες που είναι ικανές να ταξιδέψουν και να σε γυρίσουν πίσω στο χρόνο. Ένα ταξίδι στον Έβρο. Μέσα σε όλα αυτά δεν λείπουν οι «Κατάρες» που άλλες φορές λειτουργούν ως ύβρη κι άλλες ως λύτρωση και τιμωρία μαζί.
Εν κατακλείδι, οι «Κατάρες» του Γιώργου Πολυχρονίδη προέρχονται από γυναίκες πραγματικά ηρωίδες. Γυναίκες που έζησαν πολέμους, ξεριζωμούς και εγκατάλειψης. Γυναίκες που έζησαν στο βορειότερο άκρο του χάρτη της Ελλάδας...στη Βύσσα του Έβρου. Μια ολόκληρη οικογένεια, πολλές γενιές, που έζησαν συνταρακτικά γεγονότα της ελληνικής ιστορίας. Μια ολόκληρη οικογένεια που έζησε πόνο, χαρά, ζωή και θάνατο. Ένα ταξίδι στον Έβρο και στα χωριά του. Μια καταγραφή εθίμων, γλεντιών καθώς και του τρόπου ζωής των κατοίκων της.
Τίτλος πρωτότυπος και ευρηματικός. Εξώφυλλο, σκοτεινό, μυστηριώδες και ταυτόχρονα ατμοσφαιρικό. Η υπόθεση στο οπισθόφυλλο είναι απλά το "κερασάκι στην τούρτα". Οι «Κατάρες» του Γιώργου Πολυχρονίδη δεν είναι κάποιο βιβλίο τρόμου ή μυστηρίου, αν και ο τίτλος του αλλά και το εξώφυλλο του σε προϊδεάζουν για κάτι τέτοιο. Το βιβλίο αποτελεί κάτι σαν ένα εγχειρίδιο λαογραφίας των παραποτάμιων χωριών του Έβρου αλλά και ολόκληρης της Θράκης.
Μέσα από τις «Κατάρες» ο συγγραφέας, αναφέρεται στην καθημερινότητα των κατοίκων του Μποσνάκιοϊ, σημερινή Νέα Βύσσα Έβρου. Η ιστορία ξεκινά από το 1836, τότε που γεννήθηκε ο Στέφανος. Το 1861 από το γάμο του Στέφανου με τη Χρυσούλα, γεννήθηκε ο γιος του Γιάννης. Το 1869 ο Στέφανος αγάπησε μιαν άλλη, την Ελένη τη Κυρισχανιώτισσα και έδιωξε από το σπίτι τη Χρυσούλα και το γιο του. Τότε η Χρυσούλα φώναξε στον άντρα της και τον καταράστηκε. Η κατάρα έπιασε λίγο καιρό μετά, το 1878, όπου ο Στέφανος και Ελένη βρίσκουν τραγικό τέλος, στο ποτάμι, λίγο έξω από την Αδριανούπολη. Το 1886, ο γιος της Χρυσούλας, ο Γιάννης αποφασίζει να νοικοκυρευτεί και γυναίκα του παίρνει τη Σουλτάνα, την κόρη της Δόμνας. Από το γάμο αυτό γεννιούνται ο Στέφανος, που αργότερα γίνεται δάσκαλος στο σχολείο του χωριού, και η Χρυσή. Τα χρόνια θα περάσουν, ο Στέφανος και η Χρυσή θα παντρευτούν και θα φτιάξουν την δική τους οικογένεια. Τα παιδιά τους θα συνεχίσουν και έτσι ένα μεγάλο γενεαλογικό δέντρο μόλις έχει χτιστεί. Κάποιες γυναίκες θα ρίξουν κατάρες στους άντρες τους και όχι μόνο. Όλες θα πιάσουν, έστω και μετά από χρόνια, όταν αυτές θα έχουν πια ξεχαστεί.
Ο Γιώργος Πολυχρονίδης γράφει απλά αλλά συγκλονιστικά. Η εξέλιξη της ιστορίας, είναι γρήγορη, κάτι που την κάνει να διαβάζεται με περισσότερο ενδιαφέρον. Τα πολλά ονόματα όμως δε θα κουράσουν, αφού ο συγγραφέας από την πρώτη σελίδα κάνει γνωστό, το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας του κυρ Γιάννη, ώστε να μη χαθεί ο αναγνώστης στις σελίδες που θα ακολουθήσουν. Ιδιαίτερη μνεία, έκανε ο συγγραφέας, στον Στέφανο Καραθεοδωρή, ιατρό και λόγιο, που γεννήθηκε στο Μποσνάκιοϊ, σημερινή Νέα Βύσσα. Το όνομα του σημερινού Πολιστικού συλλόγου δόθηκε προς τιμήν του γένους ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ το όποιο με γενέτειρα το παλιό χωριό Μπόσνα, σημερινή Ν. Βύσσα, έχει αναδείξει σημαντικές προσωπικότητες γιατρών και διπλωματών, σε όλη την ιστορική πορεία της χώρας μας, με αποκορύφωμα τον μαθηματικό διεθνούς φήμης Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή. Στην κεντρική πλατεία της Νέας Βύσσας υπάρχει η προτομή του Στεφάνου Καραθεοδωρή.
Είναι δυνατόν να πιάνουν οι κατάρες, είναι δυνατόν;
Όλα τα γεγονότα διαδραματίζονται σε μια περίοδο που δύσκολα θα ξεχαστεί από τους κατοίκους των χωριών του Έβρου. Ο συγγραφέας αναφέρεται σε γεγονότα που στιγμάτισαν την ελληνική ιστορία και θορύβησε τους κατοίκους του Μποσνάκιοϊ, που κινδύνεψαν να χάσουν όχι μόνο τη δουλειά τους αλλά και τα σπίτια τους αφού αναγκάστηκαν να μετοικήσουν σε διπλανά χωριά, έστω και προσωρινά. Γεγονότα όπως ο Ρωσο-τούρκικος πόλεμος (1877), η κατάκτηση της Ανδριανούπολης από τους Ρώσους (1878) και Βούλγαρους, η κατάκτηση του Κάραγατς-Μποσνάκιοϊ και τα χωριά μέχρι το Ορτάκιοι από τους Τούρκους (1913), ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος (1914), η κατάκτηση του Μποσνάκιοϊ μέχρι το Διδυμότειχο από τους Βούλγαρους (1915), το συνεχόμενο αλισβερίσι Τούρκων - Βουλγάρων για τα χωριά του Έβρου.
Οι περιγραφές του συγγραφέα συγκλονίζουν, συγκινούν και δημιουργούν εικόνες μιας εποχής που έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Εικόνες που είναι ικανές να ταξιδέψουν και να σε γυρίσουν πίσω στο χρόνο. Ένα ταξίδι στον Έβρο. Μέσα σε όλα αυτά δεν λείπουν οι «Κατάρες» που άλλες φορές λειτουργούν ως ύβρη κι άλλες ως λύτρωση και τιμωρία μαζί.
Ποτέ, μα ποτέ μην πείτε κακιά κουβέντα, ποτέ μην ξεστομίσετε κατάρα, ο διάολος ακούει και δεν αργεί να κάνει τη ζημιά. Ποτέ!
Πλοκή: Έξι κατάρες ξεστομίστηκαν κι έφεραν την καταστροφή στην οικογένεια. Η κατάρα της Χρυσούλας, η κατάρα της κυρα Δόμνας, η κατάρα της Χρυσής, η κατάρα της Σταυριανής, η κατάρα της Βουλγάρας και η κατάρα των κοριτσιών του Ζήση. Κι όλες αυτές με φόντο την κατάρα του Πολέμου και της προσφυγιάς των κατοίκων του Μποσνάκιοϊ στην Νέα Βύσσα Έβρου το 1923.
5 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons