Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σχολείο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σχολείο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Αφορμή για αυτήν την ανάρτηση, ήταν τα πολλά ατυχήματα που συμβαίνουν στο χώρο του σχολείου. Όντας νοσηλεύτρια και μάλιστα σε σχολική μονάδα, θεωρώ πως τόσο τα παιδιά αλλά και οι γονείς οφείλουν να γνωρίζουν κάποια πράγματα. Καθημερινά μού έρχονται αρκετά περιστατικά είτε αφορούν τραυματισμούς είτε ακόμα και αρρώστιες που φέρνουν τα παιδιά από το σπίτι, στο σχολείο. Παρακάτω ακολουθούν μερικές σημαντικές οδηγίες πρόληψης παιδικών ατυχημάτων εντός και εκτός σχολικού πλαισίου.
Από την προσχολική ηλικία, τα παιδιά περνούν μεγάλο μέρος του χρόνου τους σε χώρους εκπαίδευσης (παιδικοί σταθμοί, σχολεία) με αποτέλεσμα μεγάλο ποσοστό των παιδικών ατυχημάτων να συμβαίνει εκεί, καθώς και κατά τη μεταφορά των παιδιών προς και από τους χώρους αυτών.
Από την προσχολική ηλικία, πρέπει να μάθετε στα παιδιά μας τη σωστή οδική συμπεριφορά. Πρέπει όμως να έχετε υπόψη μας ότι τα παιδιά κάτω των 8 ετών δεν έχουν την απαιτούμενη ωριμότητα για να χρησιμοποιήσουν πάντα τα όσα έχουν μάθει. Για το λόγο αυτό πρέπει να συνοδεύονται από ενήλικες από και προς το σχολείο ή τη στάση του σχολικού λεωφορείου. Κρατάτε πάντα τα μικρά παιδιά από το χέρι και τα έχετε από τη μέσα πλευρά του πεζοδρομίου (η πλειοψηφία που συναντώ κάνουν ακριβώς το αντίθετο). Και μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά παρατηρώντας, για αυτό πρέπει να τους δίνετε το καλό παράδειγμα, ακολουθώντας οι ίδιοι τους κανόνες της σωστής οδικής συμπεριφοράς.
Εφόσον πηγαίνετε τα παιδιά στο σχολείο με το αυτοκίνητο, πρέπει να τα μάθετε ότι πρέπει να κάθονται στο πίσω κάθισμα, δεμένα με σωστό τρόπο. Επίσης πρέπει να μάθετε στα παιδιά να μπαίνουν και να βγαίνουν από το αυτοκίνητο, πάντοτε από τη πλευρά του πεζοδρομίου (η πλειοψηφία αυτών που συναντώ κάνει πάντα ακριβώς το αντίθετο). Επιπλέον πρέπει να τους εξηγήσετε ότι δε θα πρέπει να βγάζουν το κεφάλι έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου, γιατί εάν κάνουν κάτι τέτοιο ο κίνδυνος πρόκλησης ατυχημάτων είναι μεγάλος. Στην περίπτωση που τα παιδιά πηγαίνουν με σχολικό λεωφορείο πρέπει το ίδιο το σχολείο, αλλά και εσείς οι γονείς, να τους εξηγήσετε γιατί πρέπει και εκεί να φοράνε τη ζώνη ασφαλείας και να προσέχουν πολύ την ώρα που μπαίνουν και βγαίνουν από το λεωφορείο.
Αν τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο με ποδήλατο, πρέπει να γνωρίζετε ότι εφόσον βγαίνουν με το δίκυκλο τους, έχουν τις ίδιες υποχρεώσεις με τα άλλα οχήματα. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να φορούν πάντα κράνος και τον απαραίτητο εξοπλισμό, κατάλληλα προσαρμοσμένο στο σωματότυπό τους καθώς και να γνωρίζουν καλά και να ακολουθούν τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας. Για να κυκλοφορήσουν στο δρόμο με ποδήλατο, πρέπει να έχουν συμπληρώσει τουλάχιστον το 14 έτος της ηλικίας τους και να έχουν προμηθευτεί τη νόμιμη άδεια.
Τα παιδιά που πηγαίνουν με τα πόδια στο σχολείο πρέπει να φορούν ανοιχτόχρωμα ρούχα, για να διακρίνονται από τους διερχόμενους οδηγούς, ειδικότερα το βράδυ.
Στην έξοδο όλων των σχολείων, πρέπει να υπάρχει προστατευτικό κιγκλίδωμα, ώστε τα παιδιά να μην μπορούν να βγουν απευθείας στον δρόμο.
Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο διαδραματίζει ο σχολικός τροχονόμος στην πρόληψη των παιδικών ατυχημάτων. Θα πρέπει οι γονείς να εξηγήσουν στα παιδιά πόσο σημαντικό είναι να συμμορφώνονται με τις υποδείξεις του και οι οδηγοί να ακολουθούν τις οδηγίες του.
Όλα τα σχολεία πρέπει συνεχώς να ελέγχουν τις κτιριακές τους εγκαταστάσεις ώστε να είναι ασφαλείς για τα παιδιά που στεγάζουν.
Στην αρχή κάθε σχολικού έτους πρέπει να γίνεται μία ανοιχτή συζήτηση μεταξύ δασκάλων και μαθητών, για θέματα πρόληψης παιδικών ατυχημάτων, κυρίως στους σχολικούς χώρους.
Η ύπαρξη συστήματος πυρασφάλειας είναι απαραίτητο να υπάρχει σε κάθε σχολείο. Επιπλέον θα πρέπει να γίνεται άσκηση ασφαλούς εγκατάλειψης του κτιρίου σε περίπτωση φωτιάς.
Σε περίπτωση σεισμού υπάρχει μεγάλος κίνδυνος πρόκλησης ατυχήματος όχι μόνον εξαιτίας της σεισμικής δόνησης αλλά και λόγω του πανικού που δημιουργείται. Μόνος τρόπος για την προσπάθεια ελέγχου μιας τέτοιας κατάστασης είναι η πραγματοποίηση σε τακτά χρονικά διαστήματα ασκήσεων σεισμού.
Εάν το σχολείο διαθέτει γυμναστήριο, πρέπει να γίνεται συνεχής έλεγχος ώστε το υλικό και ο γύρω χώρος να πληρούν τους κανόνες ασφαλείας.
Πρέπει τα παιδιά να προειδοποιούνται και να γίνεται σωστός έλεγχος, ώστε να μην φέρνουν στα σχολεία επικίνδυνα και αιχμηρά αντικείμενα.
Την ώρα του διαλείμματος πρέπει πάντα να είναι παρόντες κάποιοι υπεύθυνοι.
Όλα τα σχολεία πρέπει να διαθέτουν πλήρες φαρμακείο για την παροχή των Α' Βοηθειών, με κάποιον υπεύθυνο για αυτό, και αν είναι δυνατόν ένα νοσηλευτή ή μια νοσηλεύτρια. Σημαντικό είναι ακόμη οι γονείς να ενημερώσουν έγκαιρα το σχολείο εάν το παιδί τους τυχαίνει να έχει κάποια αλλεργία.
Ιδανικά πρέπει να εκπαιδεύονται στις βασικές Πρώτες Βοήθειες, όλοι οι εκπαιδευτικοί, με ειδικότητα ή χωρίς.
Πηγές:
Ο Σεπτέμβριος, είναι ο κατεξοχήν μήνας, που οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, επιστρέφουμε στη δουλειά μας και τα παιδιά στα θρανία. Επιστροφή στη βάση μας, που λέμε. Επιστροφή σε ένα πρόγραμμα που "χάλασε" λόγω του καλοκαιριού. Με την έναρξη του Σεπτεμβρίου ξημερώνει μια νέα εποχή, μια νέα μέρα. Γίνεται ένα νέο ξεκίνημα και φυσικά μια νέα σχολική χρονιά, για εκπαιδευτικούς, παιδιά και γονείς!!!
Προσωπικά, ο Σεπτέμβρης με βρίσκει από πολύ νωρίς στη θέση μου, ως σχολική νοσηλεύτρια, αναπολώντας για πολλοστή φορά τα παιδικά μου χρόνια., που θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα, πάλι παιδί, να βρισκόμουνα στις ίδιες τάξεις, στα ίδια θρανία, με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα. Γιατί τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ’ αλλάζω με τίποτα.
Πέρσι βρισκόμουν σε σχολείο του Σουφλίου, όπου κατάφερα να "τρέξω" πολλά προγράμματα αλλά και projects. Για κάποια αυτά είχα αναφερθεί εδώ και εδώ. Φέτος η νέα σχολική χρονιά με βρίσκει σε νέα στέγη. Σε νέο σχολείο, που από την είσοδο του έχει στους τοίχους του ζωγραφιές, που σε κάνουν να μην θέλεις να βγεις από αυτό το σχολείο. Το εξωτερικό του φυσικά δεν είναι τίποτα μπροστά στο εσωτερικό του. Διανύοντας την τρίτη μου χρονιά, σε σχολείο και στη συγκεκριμένη θέση, είναι η πρώτη φορά που πηγαίνω σε ένα σχολείο γεμάτο τόσες πολλές ζωγραφιές. Ζωγραφιές και συνθήματα στους τοίχους που σου αλλάζουν τη διάθεση.
Τα σχολεία της Αλεξανδρούπολης πλέον έχουν ομορφύνει, κι όλο αυτό έχει μοναδικό στόχο να κάνουν τα παιδιά να αγαπήσουν το περιβάλλον της σχολικής μονάδας που βρίσκονται. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι το πιο όμορφο σχολείο στην Ελλάδα είναι αυτό της Αλεξανδρούπολης.
Το δικό μου, τώρα, σχολείο, φέτος, είναι 10 λεπτά με τα πόδια από το σπίτι μου. Είναι σχετικά καινούριο σχολείο. Το ενδέκατο Δημοτικό σχολείο της πόλης. Ένα ακόμη σχολείο καλαίσθητο στην πόλη.
Νέα σχολική χρονιά λοιπόν σε νέα στέγη. Καλή σχολική χρονιά με διάθεση, δύναμη και αισιοδοξία!!!
Στα μέσα Μαρτίου, η ανάρτηση για τη σχολική δράση, στην οποία ήμουν και υπεύθυνη, με τίτλο «Προστατεύσου από τη γρίπη», έφτασε τις 600 προβολές. Μάλιστα στο email της σελίδας δέχτηκα ένα μήνυμα από αναγνώστη της σελίδας, ο οποίος μου ζητούσε αν ήταν δυνατόν να κατεβάσει την αφίσα. Η απάντηση που έλαβε ήταν μόνο θετική και με χαροποίησε ιδιαίτερα, μιας που σκοπός της κυρίας που την ήθελε ήταν για αφισοκόλληση σε σχολείο που φοιτούν τα παιδιά της.
Η σημερινή ανάρτηση αφορά για μια δική μου πρωτοβουλία, η οποία ολοκληρώθηκε χάρη στην σύμπραξη τριών ακόμα σχολείων της περιοχής. Μετά από πρόταση μου, στο σχολείο που εργάζομαι, αμέσως μετά τις γιορτές του Πάσχα πραγματοποιήθηκε μια διημερίδα, που αποσκοπούσε στην ενημέρωση και στην εκμάθηση βασικών δεξιοτήτων στις Πρώτες Βοήθειες, αποκλειστικά για τα παιδιά αλλά και τους εκπαιδευτικούς.
Η αρχή έγινε την Δευτέρα 6 Μαΐου, όπου στο χώρο του Δημαρχείου του Σουφλίου, βρέθηκε η εκπαιδευτική ομάδα του KIDS SAVE LIVES - Τα Παιδιά Σώζουν Ζωές, μετά και από κάλεσμα που δέχθηκαν από το σχολείο μας. Στην προσπάθεια αυτή συμμετείχαν το Γυμνάσιο και το Λύκειο του Σουφλίου καθώς και το Λύκειο Λαβάρων. Παρακάτω και η αφίσα μας!!!
Σε ερώτηση αν τα παιδιά μπορούν να σώζουν ζωές, η απάντηση είναι ΝΑΙ. Το KIDS SAVE LIVES – Τα Παιδιά Σώζουν Ζωές, είναι ένας οργανισμός που έχει εγκριθεί από το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και θρησκευμάτων και εκπαιδεύει δωρεάν μαθητές και εκπαιδευτικούς στην Καρδιοπνευμονική Αναζωογόνηση αλλά και στις Πρώτες Βοήθειες. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που αξίζει να παρακολουθήσουν τα παιδιά με τη συμμετοχή να είναι δωρεάν.
Παρακάτω βλέπεται και τις στιγμές των παιδιών κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης αλλά και πρακτικής τους άσκησης.
Η συνέχεια ανήκει στον Ερυθρό Σταυρό Αλεξανδρούπολης, όπου την Τρίτη 7 Μαΐου, επισκέφθηκε την σχολική μονάδα του 2ου Δημοτικού Σχολείου Σουφλίου. Εκεί ακολούθησε θεωρία καθώς και αρκετά βίντεο με Πρώτες Βοήθειες. Τα παιδιά είχαν μάλιστα την ευκαιρία, να μιλήσουν περισσότερο και να αφηγηθούν περιστατικά Πρώτων Βοηθειών. Παρακάτω βλέπεται και τις στιγμές των παιδιών κατά τη διάρκεια της δεύτερης ενημέρωσης, που τους έγινε.
Στο κλείσιμο αυτής της διήμερης ενημέρωσης και βιωματικής - πρακτικής άσκησης, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να ενημερωθούν και αυτά με τη σειρά τους, για τις Πρώτες Βοήθειες, την ΚΑΡΠΑ καθώς και την χρήση εξωτερικού απινιδωτή (που είναι και ελάχιστοι σε όλη τη χώρα).
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους συνέβαλαν σε αυτή την προσπάθεια με μοναδικό στόχο στην ευαισθητοποίηση των παιδιών και πως αυτά ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΩΖΟΥΝ ΖΩΕΣ!!!
Την προσπάθεια στήριξαν τοπικοί σύλλογοι της περιοχής, καθώς χρειάστηκε να καλυφθούν τα οδοιπορικά και η διαμονή της εκπαιδευτικής ομάδας του KIDS SAVE LIVES.
Ένα ευχαριστώ στους:
Τον περασμένο Φεβρουάριο, σημειώθηκαν αρκετά, κρούσματα γρίπης, πολλά από αυτά, σοβαρά. Σε σύγκριση με την περσινή χρονιά, πολλά από τα κρούσματα του ιού της γρίπης, Η1Ν1, κατέληξαν σε θάνατο. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΚΕΕΛΠΝΟ, την περίοδο Φεβρουαρίου-Μαρτίου παρατηρείται η κορύφωση της δραστηριότητας του ιού της εποχικής γρίπης.
Όλες οι σχολικές μονάδες, ανεξαρτήτου βαθμίδας, δέχθηκαν e-mail που αφορούσε τα «Μέτρα πρόληψης και περιορισμού της εποχικής γρίπης». Ανάμεσα σε αυτές τις σχολικές μονάδες ήταν και η δική μου. Μιας που φέτος εργάζομαι ως αναπληρώτρια σχολική νοσηλεύτρια, θεώρησα χρέος μου και ευθύνη, να ενημερώσω τόσο το ίδιο το εκπαιδευτικό προσωπικό όσο και τα ίδια τα παιδιά. Αλλά δεν έμεινα εκεί.
Βρήκα την ευκαιρία, αξιοποιώντας την θέση που έχω αλλά και το χρόνο, ώστε να δημιουργήσω ένα project που διήρκεσε μία εβδομάδα. Αφότου δημιούργησα τις κατάλληλες παρουσιάσεις για κάθε τάξη, αρχικά ενημέρωσα τα παιδιά, τα οποία και βρήκαν μια καλή ευκαιρία, να ρωτήσουν και στη συνέχεια να απαντήσω στις όποιες απορίες είχαν σχετικά με τη γρίπη. Παράλληλα εφοδίασα το σχολείο με υλικά ατομικής υγιεινής και καθαριότητας των χώρων του σχολείου (σαπούνια, υπήρχαν ήδη οπότε μπήκαν σε κάθε τάξη αντισηπτικά αλκοολούχα διαλύματα).
Σε συνεργασία με τα παιδιά των μεγαλύτερων τάξεων, γίναμε μια ομάδα, συνεργαστήκαμε άριστα και αρμονικά για ένα καλό σκοπό. Πρώτα πρώτα να ενημερώσουν με τη σειρά τους και τους γονείς τους. Στο τέλος δημιουργήσαμε μια αφίσα για το σχολείο με τίτλο «Προστατεύσου από τη γρίπη», με κανόνες υγιεινής, που πρέπει όλοι να τηρούμε.
Δείτε την αφίσα μας παρακάτω
27 Ιουλίου 2017. Ημέρα κατάθεσης της δήλωσης στην ΑΣΠΑΙΤΕ. Μια δήλωση που έγινε περισσότερο επειδή το ήθελαν οι δικοί μου. Από μέρους δεν πίστευα ποτέ, ότι θα είχα την τύχη να είμαι ανάμεσα στους επιτυχόντες. Μέχρι τότε η τύχη δεν ήταν με το μέρος μου, ακόμα και όταν πριν από 10 χρόνια ακριβώς, περνούσα στη σχολή Νοσηλευτικής. Άλλου ήταν να πάω κι αλλού με έφερε το τυχερό.
28 Αυγούστου 2017: Τύχη, κισμέτ, πεπρωμένο, αλλαγή σχεδίων; Ποιος ξέρει. Τελικά αποτελέσματα από την κλήρωση για τη φοίτηση στο Ετήσιο Πρόγραμμα Παιδαγωγικής Κατάρτισης (ΕΠΠΑΙΚ), Σαπών. Μήνυμα στο e-mail μου: Επιτυχούσα στο πρόγραμμα ΕΠΠΑΙΚ. Άρα μια νέα χρονιά και δή φοιτητική ξεκινάει. Μια χρονιά που προμηνυόταν γεμάτη από κάθε άποψη. Μια χρονιά με νέους στόχους μόλις ξεκινούσε. Μια φοιτητική εμπειρία ξεκινάει.
10 Οκτωβρίου 2017: Μια ακόμη φοιτητική ζωή-εμπειρία, ξεκινάει και επίσημα. Έναρξη χειμερινού εξαμήνου, λοιπόν. Πρώτη μέρα....πολλά νέα πρόσωπα, ανάμεσα σε αυτά και κάποια γνώριμα. Συμφοιτήτριες από τη σχολή Νοσηλευτικής καθώς και μια καθηγήτρια. Είσοδος στις τάξεις και γνωριμία με τους καθηγητές, που είχαν δηλώσει από την πρώτη μέρα, τις προθέσεις τους. Ήρθαμε να περάσουμε καλά και να μιλήσουμε για πολλά και διάφορα θέματα. Την ημέρα αυτή, δεν έλειψαν φυσικά και οι πρώτες κλίκες, τα πρώτα πηγαδάκια που στήθηκαν στα θρανία ενώ ο καθηγητής προσπαθούσε να συγκρατήσει τα ονόματα μας καθώς και οι ανταλλαγές αριθμών κινητών τηλεφώνων. Την ημέρα αυτή, θυμηθήκαμε τα σχολικά μας χρόνια, αφού όλοι γίναμε ξανά παιδιά και καθίσαμε και πάλι μετά από κάποια χρόνια, ξανά στα θρανία. Την πρώτη βδομάδα δημιουργήσαμε και τα γκρουπάκια, για τα πήγαινε-έλα.
19 Απριλίου 2018: Και φτάνουμε στο τερματισμό. Μία ακόμη φοιτητική εμπειρία φτάνει στο τέλος και κάπου εδώ αρχίζω και μετράω στιγμές της χρονιάς αυτής, 2017-18. Κακά τα ψέματα, αυτές οι φοιτητικές στιγμές είναι στιγμές που δεν τις ξεχνάς εύκολα. Πέρασα ανέλπιστα όμορφα. Παρά τις όποιες δυσκολίες συνάντησε ο καθένας μας. Ομαδικές ή και Ατομικές Εργασίες, ΠΑΔ, Πτυχιακές, ένταξη σε σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Πως θα μπορούσαν να λείψουν μέσα σε αυτά και οι εξετάσεις των δύο τριμήνων. Εξετάσεις με ανοιχτές και κλειστές σημειώσεις. Εξετάσεις στις οποίες, ο ένας βοηθούσε τον άλλον, χωρίς κανένα όφελος και χωρίς να νοιάζεται πραγματικά κανένας μας, για την βαθμολογία.
19 Απριλίου 2018: Τελευταία μέρα εξετάσεων, τελευταία μέρα που καθόμαστε στα παγκάκια της σχολής και κουτσομπολεύουμε ή μιλάμε για τη σχολή. Τελευταία μέρα γεμάτη με αναμνηστικές φωτογραφίες. Αλλά όχι τελευταία μέρα που συναντιόμαστε. Πρώτη μέρα που δίνουμε ραντεβού για την επόμενη φορά που θα βρεθούμε και που θα είναι σύντομα!!!!
19 Απριλίου 2018: Τελευταία μέρα εξετάσεων, τελευταία μέρα που καθόμαστε στα παγκάκια της σχολής και κουτσομπολεύουμε ή μιλάμε για τη σχολή. Τελευταία μέρα γεμάτη με αναμνηστικές φωτογραφίες. Αλλά όχι τελευταία μέρα που συναντιόμαστε. Πρώτη μέρα που δίνουμε ραντεβού για την επόμενη φορά που θα βρεθούμε και που θα είναι σύντομα!!!!
Φεύγοντας και γυρνώντας τα κεφάλια μας, κοιτάμε προς την πινακίδα της σχολής, χαμογελάμε, λέγοντας ένα "αυτό ήταν όλο" και στη συνέχεια ένα "Δεν ήρθαμε μόνο για το πτυχίο αλλά για την ΕΜΠΕΙΡΙΑ". Και χαίρομαι που σε αυτήν την εμπειρία μου, συναναστράφηκα με Ανθρώπους, με Α κεφαλαίο, με τους οποίους είχα μια όμορφη συνεργασία, μα πάνω απ΄όλα μια άριστη επικοινωνία.
Καλή μας συνέχεια!!!!
Εδώ και λίγες ώρες, αποχαιρετίσαμε και επίσημα το Καλοκαίρι...και ξημερώνει μια νέα εποχή, μια νέα μέρα, ένας νέος μήνας. Γίνεται ένα νέο ξεκίνημα και φυσικά μια νέα σχολική χρονιά, για εκπαιδευτικούς, παιδιά και γονείς!!!
Σεπτέμβρης λοιπόν...τι κι αν στο άκουσμα του, στο νου μας έρχονται πρωτοβρόχια αλλά και σχολικές αναμνήσεις (για όσους έχουν αποφοιτήσει εδώ και χρόνια). Εμένα μου έρχεται ένα παραμύθι....το παραμύθι του αγιασμού!!! Για την ακρίβεια το παραμύθι με τίτλο «Μια φορά κι έναν καιρό ο Σεπτέμβρης», που έγραψε η συγγραφέας, Κική Δημητριάδου.
«Μια φορά κι έναν καιρό ο Σεπτέμβρης»
Μια φορά κι έναν καιρό ο Σεπτέμβρης που ήταν ένα αγόρι, χορτασμένο ήλιο και παιχνίδι, και βέβαια με ωραίο χρώμα απ’ το καλοκαίρι, πείσμωσε. Καλοκάθισε στην άκρη του δρόμου που θα τον έφερνε στη γη κι αρνιόταν να πάει στον προορισμό του. Πέσανε επάνω του όλοι για να τον μεταπείσουν.Πείσμα αυτός, ανένδοτος, δεν μιλούσε σε κανέναν! Τελευταίος τον πλησίασε ο μπαμπάς του ο Χρόνος: «Πες μου αμέσως τι συμβαίνει» του λέει. «Τι πράγματα είναι αυτά; Πρέπει να πας Σεπτέμβρη, ν΄ αρχίσει ο τρύγος, να ξεπροβοδιστούν τα χελιδόνια για το ταξίδι τους, να πάρουν το κιτρινοκόκκινο χρώμα τα φύλλα των δέντρων. Και βέβαια πρέπει να πας για ν’ ανοίξουν τα σχολεία παιδί μου! Χιλιάδες παιδιά περιμένουν!Πώς μπορείς εσύ να τεμπελιάζεις;»
«Δεν είμαι τεμπέλης» άρχισε επιτέλους να μιλάει ο Σεπτέμβρης. «Απλώς δεν βλέπω το λόγο για να πάω. Κοίτα τους ανθρώπους τριγύρω σου πατέρα. Ήταν ποτέ άλλοτε χειρότερα; Δες τους: Τόσο λυπημένοι και σκυθρωποί… Άρρωστοι χωρίς φάρμακα, άνθρωποι χωρίς δουλειές, πονοκεφαλιασμένοι από λογαριασμούς, τηλεθεατές που βλέπουν μετανάστες να τους καταπίνουν οι θάλασσες και νησιά να γίνονται στάχτη, άνθρωποι χωρίς ελπίδα, πες μου βρε μπαμπά, ποιος θα το καταλάβει αν ξεχαστούν τα χελιδόνια εδώ;
Ποιος νοιάζεται για το φθινόπωρο και τα χρώματά του πια; Οι άνθρωποι μόνο την φτώχεια τους κοιτάνε τώρα. Δεν πάω πουθενά, εδώ θα μείνω…»«Καλό μου αγόρι» του λέει ο πατέρας του, ο σοφός ο Χρόνος. «Δίκαιο έχεις, αλλά την ίδια στιγμή κάνεις και λάθος! Δεν γίνεται να τα ξεχνάς τα παιδιά που σε περιμένουν στα σχολειά…
Και να σου πω και το πιο σημαντικό; Γιατί νομίζεις ότι υπάρχουν σχολεία Σεπτέμβρη μου; Για τους αριθμούς, τις γραμματικές και τις χημείες; Λάθος καλέ μου!
Για να γίνονται οι άνθρωποι, Άνθρωποι με το άλφα τους κεφαλαίο, γι” αυτό υπάρχουν τα σχολεία..
Για να μάθουν να σέβονται τη Ζωή, τη Φύση…
Για να σέβονται το Δίκαιο, να σέβονται το γέλιο των παιδιών…
Το σχολείο υπάρχει για να κάνει τα παιδιά ενεργούς πολίτες όταν μεγαλώσουν, όχι θλιβερούς τηλεθεατές με σταυρωμένα χέρια…!!!
-Σήκω Σεπτέμβρη μου και πήγαινε στο πόστο σου. Δεν υπάρχει άλλη ελπίδα καλέ μου. Τα παιδιά σε περιμένουν! Οι μεγάλοι άνθρωποι θα πρέπει να βρουν τον τρόπο για να συμμαζέψουν τη λύπη, το θυμό και τη φτώχια τους. Κι αν τους έχει μείνει και λίγο μυαλό μ’ όλα αυτά που τους βρήκαν, στα σχολεία πρώτα θ’ απλώσουν τα χέρια τους. Αυτά πρέπει να στηρίξουν όπως κι όσο μπορούν περισσότερο».
Άκουσε ο Σεπτέμβρης προσεκτικά τον μπαμπά του κι όπως κάθε καλό παιδί, υπάκουσε. Άλλωστε ο πατέρας είχε δίκαιο. Έτσι ακριβώς είχαν τα πράγματα.Μπήκε στη ζωή των ανθρώπων λοιπόν και στα ημερολόγιά τους. Γι αυτό και κατάφεραν σήμερα, παρόλα αυτά, ν’ ανοίξουν τα σχολεία…!!!
-Άντε καλοί μου, καλή μας χρονιά για να ζήσουμε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα…!!!
Καλό μήνα λοιπόν σε όλους, με υγεία, χαμόγελα και θετικές σκέψεις... απομακρύνεται από δίπλα σας, ανθρώπους που δεν σας κάνουν καλό, που δεν σας κάνουν να χαμογελάτε. Είναι στο δικό σας χέρι να ξυπνάτε και να νιώθετε όμορφα.
Καλή σχολική χρονιά σε όλους, εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς!!!
Καλή σχολική χρονιά σε όλους, εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς!!!
Μια νέα πρωτοβουλία που ήρθε στη χώρα μας εδώ και λίγους μήνες είναι «Ο τοίχος της καλοσύνης», η οποία αφορά μια προσπάθεια ανακούφισης χιλιάδων αστέγων. Η κίνηση αυτή, που προήλθε από το Ιράν, ήρθε και στην Ελλάδα και μάλιστα είχε μεγάλη ανταπόκριση. Αφορμή φυσικά αυτής της ανάρτησης είναι ότι αυτός ο τοίχος στήθηκε και στο δικό μου σχολείο, το σχολείο της γειτονιάς μου, το σχολείο που φοίτησα για έξι χρόνια και το σχολείο που φέτος, βρίσκομαι κάτω από άλλες συνθήκες...συνθήκες εργασίας ως σχολική νοσηλεύτρια μέσα από τα γνωστά πεντάμηνα κοινωφελούς εργασίας του ΟΑΕΔ.
«Ο τοίχος της καλοσύνης» είναι μια ιδέα που ταξίδεψε γρήγορα σε όλες στις χώρες της Ν.Α Ασίας και του αραβικού κόσμου. Στην Ελλάδα, την αρχή στην κίνηση αυτή, έκανε μία ομάδα από την Λάρισα, που ξεκίνησε στο τέλος του περασμένου Δεκέμβρη. Η σκέψη και η ιδέα απλή. Να δώσουν φαγητό και ρούχα σε αυτούς που το έχουν πραγματικά ανάγκη, αλλά με αξιοπρέπεια, τοποθετημένα με κρεμάστρες στους τοίχους που θα ετοιμαστούν.
Πολλές πόλεις σε όλη την Ελλάδα, έχουν τοποθετήσει κυρίως σε σχολεία, τον «Τοίχο της καλοσύνης». Λάρισα, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Ηράκλειο, Κρήτη, Ρόδος, Καλαμάτα, Γιάννενα, Κομοτήνη. Ανάμεσα σε αυτές και η πόλη μου, η Αλεξανδρούπολη. Τρία σχολεία της πόλης έχουν τοποθετήσει στην είσοδο του σχολείου τον «Τοίχο της καλοσύνης»
Αναλυτικά οι πόλεις που συμμετέχουν στην πρωτοβουλία (αν ξεχάσω κάποιο ας μου αφήσετε σχόλιο):
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Αθήνα-Κέντρο
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Αθήνα-Περιστέρι
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Αθήνα - Μαρούσι
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Αθήνα-Δάφνη, Υμηττός
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Αλεξανδρούπολη
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Ανατολική Αττική
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Βόλος
- Ο τοίχος της καλοσύνης- Δράμα
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Ελευσίνα
- Ο τοίχος της καλοσύνης- Ελληνικό
- Ο Τοίχος Της Καλοσύνης - Zάκυνθος
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Ζωγράφου
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Θεσσαλονίκη
- Ο τοίχος της καλοσύνης Ιεράπετρα
- Ο Τοίχος της καλοσύνης - Καισαριανή
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Καρδίτσα
- Ο τοίχος της καλοσύνης -Καστοριά
- Ο τοίχος της καλοσύνης- Κέρκυρα
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Κοζάνη
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Κομοτηνή
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Κόρινθος
- Ο Τοίχος της καλοσύνης - Λαμία
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Λιβαδειά
- Ο Τοίχος της Καλοσύνης -Μοσχάτο
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Μυτιλήνη
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Ναύπλιο
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Νίκαια - Πειραιάς
- Ο τοίχος της καλοσύνης-Παλ.Φάληρο
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Πάτρα
- Ο τοίχος της καλοσύνης-Ρόδος
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Σέρρες
- Ο τοίχος της καλοσύνης - Χανιά
«Εάν δεν χρειάζεστε κάτι, αφήστε το εδώ. Εάν το χρειάζεστε, πάρτε το».
«Αν σου περισσεύει άσ΄ το, αν το χρειάζεσαι πάρ΄ το»
Με τέτοιου τύπου εκφράσεις βάφονται οι τοίχοι της καλοσύνης σε όλη την Ελλάδα.
Ο τοίχος της καλοσύνης στην Αλεξανδρούπολη
Η αρχή έγινε με το 1ο Γυμνάσιο Αλεξανδρούπολης, όπου σε συνεργασία με την Εταιρεία Κοινωνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, δημιούργησε τον πρώτο τοίχο της καλοσύνης.
Η συνέχεια ανήκει στο σχολείο μου, το 9ο Δημοτικό Σχολείο Αλεξανδρούπολης (παρακάτω φωτογραφίες).
Κι ένας τρίτος τοίχος δημιουργήθηκε στο παλιό Νοσοκομείο της πόλης.
Παρά τη θετική ανταπόκριση που είχε ο κόσμος, φυσικά δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν και οι καχύποπτοι, και όχι άδικα. Δηλαδή ότι μπορεί να τα πάρουν κάποιοι που δεν τα έχουν τόση ανάγκη. Σαν ελληνικός λαός έχουμε δείξει ότι είμαστε ευαίσθητοι και ότι όταν θέλουμε κάτι, το καταφέρνουμε. Ελπίζω οι τοίχοι της καλοσύνης να μοιράσουν πολλά χαμόγελα και να είναι μία μικρή βοήθεια.
Πολλοί το έβλεπαν σαν παιχνίδι...εγώ όμως θύμωνα και νευρίαζα όταν δεν κατάφερνα να ολοκληρώσω τη φράση χωρίς να κάνω λάθος. Οι γονείς μας μάς έβαζαν να τους λέμε και γελούσαν μεταξύ τους και μετά από λίγο γελούσαμε και εμείς, παρακαλώντας τους να το ξαναπούμε - σίγουροι ότι θα το πούμε σωστά!!! Ακόμα και σήμερα που έχουμε μεγαλώσει αν μας δώσει κάποιος το έναυσμα, θα αρχίσουμε να τους λέμε, άλλους σωστά κι άλλους λάθος. Τελικά αυτοί οι γλωσσοδέτες ήταν ένα όμορφο παιχνίδι, της παιδικής μας ηλικίας και το παίζαμε όχι μόνο στο σπίτι με τους γονείς μας, αλλά και στο σχολείο με τους συμμαθητές μας. Εκεί να δεις γέλια. Φυσικά όταν τους λέγαμε σωστά μια περηφάνια την αισθανόμασταν. Λένε μάλιστα ότι οι γλωσσοδέτες βοηθούν και στην άρθρωση.
Σήμερα λοιπόν θυμάμαι αυτούς τους γλωσσοδέτες που μας μπέρδεψαν, μας δυσκόλεψαν αλλά και γελάσαμε, όταν ήμασταν παιδιά. Ευτυχώς έχω ακόμα κρατημένο το παλιό σχολικό τετράδιο, που τους έγραφα κάποιους εκεί μέσα. Αν δείτε ότι ξεχνάω και κάποιον θυμίστε μου εσείς!!!
Άσπρη πέτρα ξέξασπρη κι απ' τον ήλιο ξεξασπρότερη
_____
Μια πάπια, μα ποια πάπια; Μια πάπια με παπιά.
_____
Μια τίγρης με τρία τιγράκια.
_____
Ο παπάς ο παχύς, έφαγε παχιά φακή. Γιατί παπά παχύ έφαγες παχιά φακή.
_____
Κοράλι ψιλοκόραλο και ψιλοκοραλάκι.
_____
Νερό, λινάρι, νερολίναρο, νεροκαθαρολίναρο
_____
Ο τζίτζιρας ο μίτζιρας ο τζιτζιμιτζιχότζιρας, ανέβηκε στη τζιτζιριά στη μιτζιριά στη τζιτζιμιτζιχοτζιριά, να φάει τζίτζιρα μίτζιρα τζιτζιμιτζιχότζιρα.
_____
Η συκιά μας η διπλή, η διπλογυριστή, κάνει τα σύκα τα διπλά, τα διπλογυρι-γυριστά. Πάει ο σκύλος ο διπλός, ο διπλογυρι-γυριστός, να φάει τα σύκα τα διπλά, τα διπλογυρι-γυριστά.
_____
Ο γιος του Ρουμπή, του Κουμπή, του ρουμποκομπολογή, βγήκε να ρουμπέψει, να κουμπέψει, να ρουμποκομπολογέψει, και τον πιάσαν οι ρουμπήδες, οι κουμπήδες, οι ρουμποκομπολογήδες.
_____
Έφαγα και χόρτασα ζεστά ξερά σκαστά κουκιά με τη ζεστή ξερή σκαστή κουτάλα.
_____
Ανεβαίνω στη μηλιά και πατώ στην καρδιά, πίνω το γλυκό κρασί με τη κούπα τη χρυσή.
_____
Η μυγδαλιά μου η τσιγδαλιά, η μυγδοτσιγδοκοκαλιά μου, κάνει μυγδαλίδια, τσιγδαλίδια, τα μυγδοτσιγδοκοκαλίδια.
_____
Η συκιά μας η γερτή, η πευκολευκοτσουκλωτή, κάνει τα σύκα τα γερτά, τα πευκολευκοτσουκλωτά.
_____
Εβγήκα στην πήλινη, τη δήλινη, την πιρνιλινοκούκουδη, να μαζέψω τα πήλινα, τα δήλινα, τα πιρνιλινοκούκουδα. Κι ήρθε ο λύκος, ο πήλινος, ο δήλινος, ο πιρνιλινοκούκουδος να μου φάει την όρνιθα, την πήλινη, την δήλινη, την πιρνιλινοκούκουδη, που κάνει τα αυγά τα πήλινα, τα δήλινα, τα πιρνιλινοκούκουδα.
_____
Έχω μια αμυγδαλιά, που κάνει μύγδαλα, τσίγδαλα, μυγδαλοτσιγδαλότσιγδα
_____
Πάγκος, δίπαγκος, τρίπαγκος, τετραδοταβλόπαγκος
_____
Πίτα σπανακόπιτα, σπανακολαδοφραγκοσυ- κοπαντζαροκολοκυθοπιτα. Πίτα σπανακόπιτα,σπανακολαδόπιτα
_____
Ο βαρκάρης με τη βάρκα έκανε βαρκάδα με μια βάρκα, αλλά έμπασε νερό η βάρκακαι του βράχηκε η βράκα . Με τη βάρκα του βρεγμένη και τη βράκα μουσκεμένη, ορκίστηκε να μην ξαναβαρκοβραχεί, ούτε να ξαναβαρκομουσκευτεί.
Εσείς μήπως θυμηθήκατε κι άλλους γλωσσοδέτες που λέγατε παιδιά;
Μπορεί να ακουστεί περίεργο όμως είναι αληθινό. Ένα πλαστικό καπάκι μπορεί να μοιράσει χαμόγελα, πολλά χαμόγελα. Η δράση ξεκίνησε το 2013, και αποκαλέστηκε ως «έτος των πλαστικών καπακιών» από τα μέλη της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Κέρκυρας Κερκυραίων Πρωτοβουλία, όπου πλήθος κόσμου καθώς και σχολεία όλων των βαθμίδων έσπευσαν να βοηθήσουν σε αυτή τη δράση που είχε ως σκοπό την αγορά αναπηρικών αμαξίδιων για άτομα με ειδικές ανάγκες.
Φέτος αυτή η δράση συνεχίζεται, από το σύλλογο Σαμαρειτών-Διασωστών Ρόδου που στόχο έχει την απόκτηση αναπηρικών αμαξιδίων για άτομα με κινητικά προβλήματα. Το κάλεσμα είναι πανελλήνιο. Μέσα από το δελτίο τύπου που έβγαλε ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός Αλεξανδρουπόλεως και στάλθηκε σε όλα τα τοπικά μέσα, όλου του Νομού, πιάστηκα κι εγώ. Στόχος μου όμως δεν ήταν να μαζέψω μόνο εγώ πλαστικά καπάκια. Έλαβα την πρωτοβουλία και πέρασα το δελτίο τύπου στο σχολείο, όπου διδάσκει η μητέρα μου, το 6ο Δημοτικό Σχολείο Αλε/πόλεως. Όλοι ήταν πρόθυμοι μεγάλοι και κυρίως μικροί. Μια σακούλα στήθηκε στην τάξη της μητέρας μου και όμοια πράξανε και οι υπόλοιπες τάξεις του σχολείου. Τα μικρά παιδιά από την πρώτη τάξη ως και την έκτη δεν ξεχνούσαν ποτέ να πετάξουν το καπάκι από το μπουκάλι του νερού τους, στη ειδική σακούλα. Και όταν το ξεχνούσαν κάποιοι τους το θύμιζαν οι υπόλοιποι της τάξης.
Μετά από δύο μήνες σχεδόν τα καπάκια μαζεύτηκαν, σε αριθμό να ξεπερνάει κατά πολύ τα 200. Μια πρωτοβουλία δική μου, έφτασε στο τέλος της και είμαι αρκετά χαρούμενη που βοήθησα με αυτό τρόπο- ώστε να μαζευτούν περισσότερα καπάκια απ΄ότι θα μάζευα μόνη μου. Ένα ευχαριστώ οφείλω στη μητέρα μου, που με άκουσε και ενδιαφέρθηκε να μπει στη δράση αυτή και να προωθήσει το αίτημα μου να κάνουν κάτι σαν σχολείο καθώς και τη μεγάλη ανταπόκριση που είχε η εν λόγω δράση μαζέματος πλαστικών καπακιών. Μπορείτε να δείτε περισσότερα στη σελίδα της δράσης Μαζεύω Καπάκια - Μοιράζω χαμόγελα στο facebook. Δείτε εδώ την ανάρτηση στη επίσημη σελίδα με κάποιες τροποποιήσεις που έκανα στις φωτογραφίες. Προς το παρόν δείτε εδώ ένα μικρό δείγμα.
Τα χρόνια έχουν περάσει και πολλές φορές νοσταλγούμε εκείνα τα όμορφα, για κάποιους, παιδικά χρόνια. Τι κι αν έχουν περάσει όμως. Σαν χτες θυμάμαι κάποιες πρωταπριλιάτικες πλάκες που κάναμε στο σχολείο και όχι μόνο εκεί. Μια μέρα σαν κι αυτή, σηκώνει μόνο πλάκες. Στο σπίτι, σε φίλους, σε ξαδέρφια, σε θείους. Όσα χρόνια κι αν περάσουν αυτές οι πλάκες, έχουν γράψει ιστορία και έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη μας. Από τις κλασσικές μέχρι και τις πιο τραγικές που ίσως να είχαν άσχημη κατάληξη.
1η πλάκα: Τα κορδόνια σου λύθηκαν
Πρωί πρωί με το που σηκωνόμασταν για να ετοιμαστούμε στο σχολείο, η κλασσική πλάκα που μας έκαναν οι γονείς μας ή τα αδέρφια μας και στην συνέχεια την κάναμε κι εμείς αλλά δεν έπιανε ήταν " Ει κοίτα κάτω σου λύθηκαν τα κορδόνια"
2η πλάκα: Ανταλλαγή των τάξεων
Ίσως η πρώτη πλάκα που κάναμε στο δάσκαλο όταν πηγαίναμε στο σχολείο ήταν να αλλάξουμε τάξη, αφού είχαμε συνεννοηθεί από την προηγούμενη μέρα με άλλη τάξη καμιά φορά και μεγαλύτερη, και να νομίζει ότι μπήκε σε άλλη. Φυσικά τα γέλια ήταν πολλά όπως και της δασκάλας που τότε έκανε την ανήξερη. Καμιά φορά συνέχιζε κι εκείνη την πλάκα, αφού καθόταν στην έδρα κι έκανε κανονικό μάθημα για κανένα 10λεπτο.
3η πλάκα: Αράχνες & φιδάκια
Ψεύτικες αράχνες, πλαστικά φιδάκια, ψεύτικες κατσαρίδες, μικρά ποντικάκια. Κι άλλα τόσα που παίρναμε από το περίπτερο, κάποια μάλιστα τα τρώγαμε μετά. Μόνο μια δασκάλα είχε βάλει τις τσιρίδες γιατί φοβόταν τις αράχνες...Δεν είναι και λίγο να κάνει μάθημα και να βλέπει μια ψεύτικη αράχνη να κρέμεται από πάνω της...Ευτυχώς της είπαν άμεσα ότι πρόκειται για πλάκα.
4η πλάκα: Καρφίτσα στην καρέκλα
Όσο σκέφτομαι αυτήν την πλάκα...νομίζω ήταν κάπως. Να βάζουμε 2 καρφίτσες στην καρέκλα και μόλις κάτσει η δασκάλα στην έδρα να πεταχτεί επάνω. Ευτυχώς δεν υπήρχαν αληθινά ατυχήματα. Μόνο κάτι φωνές. Και να μην επαναληφθεί.
5η πλάκα: Οδοντόκρεμα στην κιμωλία
Ποτέ δε κατάλαβα ούτε κι έκανα αυτή τη πλάκα. Να βάζεις οδοντόκρεμα στην κιμωλία και όταν πάει ο δάσκαλος να γράψει κάτι στον πίνακα εκείνη να μην γράφει. Όχι ότι δεν είχε αποτέλεσμα και γέλια.
6η πλάκα: Τηλεφωνικές φάρσες
Αδιαμφισβήτητα οι τηλεφωνικές φάρσες ήταν μια από τις πλάκες που κάναμε όλοι μας, ακόμα και όταν δεν ήταν πρωταπριλιά. Παίρνεις ένα γνωστό σου τηλέφωνο άλλαζες φωνή και του μιλούσες....και σε έπαιρνε στα σοβαρά. Προϋπόθεση να μην σε πιάσουν τα γέλια. Καμιά φορά βάζαμε ένα φίλο να πάρει τους γονείς μας τηλέφωνο και να του πει "Να κ.Χ η κόρη σας είχε ένα ατυχηματάκι. Έπεσε και έσπασε το χέρι της". Καμιά φορά οι γονείς έρχονταν σε μάζευαν από κει που είσαι...μπορεί να σε έβλεπαν μέσα στα αίματα (να ναι καλά η κέτσαπ που έκανε φοβερή δουλειά) και σε έτρεχαν στα νοσοκομεία. Ευτυχώς όμως για αυτούς τους λες μια πλάκα έκανα πρωταπριλιά....τώρα αν τα άκουγες από πάνω αυτό ήταν άλλο θέμα. Ίσως μια κακόγουστη πλάκα.
7η πλάκα: Τι έχεις εδώ;
Ναι ήταν κάτι που το συνηθίζαμε όλοι έτσι για να κάνουμε μια πλάκα και να τους τρομάξουμε λιγάκι. Πόσες φορές είπατε στο φίλο σας ή στα αδέρφια σας ή σε οποιονδήποτε "Τι έχεις εδώ;" , "Τι έχεις στο κεφάλι σου;", "Αχ κάτι έχεις εδώ" και όλοι απαντούσαν με τρόμο "Τι έχω; Πάρτο γρήγορα" ή τους έλεγες "Κοίτα πάνω" και αυτοί πάντα κοιτούσαν.
Αυτές και άλλες πολλές που δεν μου έρχονται στο μυαλό. Πολλές πλάκες που ο καθένας μας έκανε όταν ήταν σε μικρή ηλικία. Σίγουρα αυτές οι 7 ήταν οι πιο κλασσικές πλάκες. Υπήρχαν και υπάρχουν και οι κακόγουστες πλάκες. Πλέον εγώ έχω σταματήσει να κάνω πλάκες γιατί απλούστατα μερικοί έχουν χάσει το χιούμορ τους, ακόμα και στις πιο cult ή cool πλάκες.
__________________________________________________________
Το blog αποτελεί μια ερασιτεχνική προσπάθεια όπου εκφέρεται καθαρά η προσωπική μου άποψη. Επιτρέπεται η χρήση και η αναδημοσίευση άρθρων και φωτογραφιών του blog, με σαφή αναφορά στην αρχική πηγή τους. Ότι δημοσιεύετε σ΄αυτή τη σελίδα είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog Οι Δικές μου Στιγμές Copyright © 2010 XP All rights reserved
Ο Σεπτέμβριος, είναι ο κατεξοχήν μήνας, που οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, επιστρέφουμε στη δουλειά μας και τα παιδιά στα θρανία. Επιστροφή στη βάση μας ,που λέμε. Πλέον το φθινόπωρο μπήκε (καλό μήνα) και μικροί και μεγάλοι (μαθητές, εκπαιδευτικοί), σε λίγες μέρες επιστρέφουν στα θρανία. Και κάτι τέτοιες στιγμές, αναπολώ τα παιδικά μου χρόνια, που ξυπνούσα από τις εφτά και μισή, να ετοιμαστώ και στις οκτώ να είμαι στο σχολείο.
Να βγει ένα παιδί στο μικρόφωνο, να κάνει την προσευχή, να μπούμε στις τάξεις, να μπει η δασκάλα ή ο δάσκαλος, να της/του πούμε καλημέρα κυρία/κύριε, να μας πει να βγάλουμε το βιβλίο της Γλώσσας (πάντα ήταν το πρώτο μάθημα στο πρόγραμμα - τις περισσότερες φορές) και να αρχίσει το μάθημα. Να μετράμε τα λεπτά για το πρώτο χτύπημα του κουδουνιού για το πρώτο διάλειμμα κ.ο.κ. Ωραίες παλιές στιγμές που τις θυμάμαι ακόμα.
Να βγει ένα παιδί στο μικρόφωνο, να κάνει την προσευχή, να μπούμε στις τάξεις, να μπει η δασκάλα ή ο δάσκαλος, να της/του πούμε καλημέρα κυρία/κύριε, να μας πει να βγάλουμε το βιβλίο της Γλώσσας (πάντα ήταν το πρώτο μάθημα στο πρόγραμμα - τις περισσότερες φορές) και να αρχίσει το μάθημα. Να μετράμε τα λεπτά για το πρώτο χτύπημα του κουδουνιού για το πρώτο διάλειμμα κ.ο.κ. Ωραίες παλιές στιγμές που τις θυμάμαι ακόμα.
Και γυρνάω στο τώρα, να ξυπνάω στις 11(πολλές φορές και 12) και να ετοιμάζω το μεσημεριανό φαγητό. Μιας που πλέον το μοναδικό άτομο που εξακολουθεί να πηγαίνει σχολείο είναι η μαμά μου, με τη διαφορά ότι πάει να παραδώσει μάθημα στους δικούς της μαθητές ,στα δικά της παιδιά που πολλές φορές την αποκαλούν και μαμά.
Καλή σχολική χρονιά με διάθεση ,δύναμη και αισιοδοξία!!!
Πως θα ήταν αν ήταν το σχολείο ήταν TV; Ψάχνοντας στην αποθήκη του σπιτιού μου να βρω κάτι παλιές βιντεοκασέτες έπεσε στα χέρια μου ένα τετράδιο, σχολικό, γραμμένο μέσα από μένα και από κάποιους φίλους μου. Μια διαφορετική διάλεκτος, σχολική διάλεκτος. Πως θα ονομάζονταν ο καθηγητής, ή το διαγώνισμα, ή τα μαθήματα αν ήταν τηλεόραση. Δείτε παρακάτω τη σχολική μας διάλεκτο.
Γραφείο Μαθημάτων: Γραφείο κηδειών
Το κουδούνι: Το θανάσιμο χτύπημα
Ο Γυμνασιάρχης: Ράμπο
Οι Καθηγητές: Οι σκληροί του Μαιάμι
Ο Δρόμος για το σχολείο: Από που πάνε για το μέτωπο;
Αγιασμός: Διαβατήριο της κόλασης
Σχολείο: Ο Πύργος των Φαντασμάτων
Τάξη: Φυλακή Ανηλίκων
Είσοδος των καθηγητών: Οι Γερμανοί ξανάρχονται
Κατάλογος: Ρομάντζο θανάτων
Διαγώνισμα: Τρίτη και 13
Έκτακτο διαγώνισμα: Τα πάθη του Χριστού
Έλεγχος: 17 σφαίρες για έναν άγγελο
12 χρόνια στα θρανία: Τα πέτρινα χρόνια
Άνοιγμα Καταλόγου: Για ποιον χτυπά η κουδούνα
Διάλειμμα: Έξοδος Φυλακισμένων
Πίνακας: Αγγελίες θανάτου
Γεωμετρία: Το τρίγωνο της αμαρτίας
Ιστορία: Το θρίλερ αρχίζει
Θρησκευτικά: Ο ύπνος του δικαίου
Έκθεση: Και η φαντασία οργιάζει
Οικιακή Οικονομία: Η επίθεση του Μπούλμπασαρ
Μαθηματικά: Η επιστροφή του Αγίου
Τελευταίο θρανίο: Ορατότης μηδέν
Επιμελητής: Γρήγορο πιστόλι
Απουσιολόγος: Πράκτορας FBI
Τελικές εξετάσεις: Η καταστροφή του Δράμαλη
Μέρα αργίας: Μια μέρα στον παράδεισο
Τριήμερη: Επιστροφή στη γαλάζια λίμνη
Ομαδική κοπάνα: Golpo Grosso
H κακή βαθμολογία θα ήταν: Άκρως Οικογενειακών
Ο διευθυντής και ο επιθεωρητής: ΑΜΑΝ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ
Υποψηφιότητα για τη θέση του ταμείου: Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος
Ο χειρότερος μαθητής της τάξης: Ο πιο αδύναμος κρίκος
Ο συμμαθητής που του αρέσεις θα σου έλεγε: Είσαι το ταίρι μου.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons