Από το Blogger.
Ο Βαγγέλης Μανουβέλος συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο μυθιστόρημα με τίτλο «Οι 6 πλευρές του τριγώνου» από τις εκδόσεις Επίκεντρο. Στο ντεμπούτο του ο συγγραφέας θίγει, με θάρρος, σύγχρονους προβληματισμούς και προσφέρει μια ενδιαφέρουσα ματιά στις αβεβαιότητες των ανθρώπινων σχέσεων. Ένα ένα πολυφωνικό, ψυχογραφικό μυθιστόρημα με έντονες κοινωνικές προεκτάσεις, μέσα από το οποίο ο αναγνώστης ανακαλύπτει τα όρια, τις κρυφές επιθυμίες και τις απώλειες των έξι αυτών ανθρώπων, παρακολουθώντας τη ρευστότητα των καταστάσεων και τις συγκρούσεις τους με τα «πρέπει» της κοινωνίας.
1. «Οι 6 πλευρές του τριγώνου» αποτελούν το πρώτο σας μυθιστόρημα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Επίκεντρο. Πώς ξεκίνησε η συγγραφική αυτή διαδρομή και πόσος χρόνος χρειάστηκε τελικά για την ολοκλήρωση του βιβλίου;
Η συγγραφή προέκυψε από μια διαχρονική ανάγκη παρατήρησης κι ερμηνείας της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το ενδιαφέρον για τις αντιφάσεις που χαρακτηρίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις, για την απόσταση ανάμεσα στις προθέσεις και στις πράξεις, αλλά και για τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την ίδια πραγματικότητα, αποτέλεσε σταδιακά την αφετηρία μιας πιο συστηματικής ενασχόλησης με τη λογοτεχνία. Είχαν προηγηθεί ποιήματα, διηγήματα και θεατρικά έργα, επομένως το μυθιστόρημα δεν συνιστά την πρώτη απόπειρα δημιουργικής γραφής, αλλά την πρώτη ολοκληρωμένη κι εκδοτικά παρουσιασμένη προσπάθεια.
Η διαμόρφωση του βιβλίου δεν υπήρξε μια γραμμική διαδικασία. Η αρχική ιδέα εξελίχθηκε σταδιακά, καθώς οι χαρακτήρες απέκτησαν μεγαλύτερο βάθος κι οι μεταξύ τους σχέσεις άρχισαν να διαμορφώνουν την ίδια την αρχιτεκτονική της αφήγησης. Ιδιαίτερη σημασία είχε η επεξεργασία των διαφορετικών αφηγηματικών φωνών, ώστε κάθε πρόσωπο να διατηρεί τη δική του γλωσσική και ψυχολογική αυτονομία. Άλλωστε η ολοκλήρωση ενός μυθιστορήματος δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τη συγγραφή της τελευταίας του σελίδας. Συχνά το ουσιαστικότερο μέρος της δημιουργικής διαδικασίας βρίσκεται στις διαδοχικές αναθεωρήσεις, στις αφαιρέσεις και στην αναζήτηση της κατάλληλης ισορροπίας ανάμεσα σε όσα αποκαλύπτονται και σε όσα παραμένουν σκόπιμα ανοιχτά. Στην περίπτωση των «Έξι πλευρών του τριγώνου», η διαδικασία αυτή διήρκεσε περίπου ενάμιση με δύο χρόνια, στη διάρκεια των οποίων το αρχικό συγγραφικό εγχείρημα απέκτησε σταδιακά την οριστική αφηγηματική κι αισθητική του μορφή.
2. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για την υπόθεση του βιβλίου και για τους έξι χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν σε αυτό;
«Οι έξι πλευρές του τριγώνου» είναι ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα που παρακολουθεί τις διασταυρούμενες διαδρομές έξι ανθρώπων διαφορετικών ηλικιών, κοινωνικών εμπειριών κι αντιλήψεων στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς. Οι χαρακτήρες συνδέονται μεταξύ τους μέσα από σχέσεις φιλίας, έρωτα, επιθυμίας, εξάρτησης κι αντιπαράθεσης, δημιουργώντας ένα σύνθετο πλέγμα προσωπικών προσδοκιών κι ανεπίλυτων συγκρούσεων.
Η Μάρω, μια πενηντάχρονη σύμβουλος προσωπικής ανάπτυξης, βρίσκεται αντιμέτωπη με τις αντιφάσεις ανάμεσα στις βεβαιότητες που προβάλλει επαγγελματικά και στις αβεβαιότητες της προσωπικής της ζωής. Ο Σταύρος, πρώην εργολάβος κοντά στα εξήντα, κουβαλά τις εμπειρίες και τις αντιλήψεις μιας διαφορετικής γενιάς, προσπαθώντας να διαχειριστεί τις μεταβολές που επιφέρει ο χρόνος στις σχέσεις και στον εαυτό του. Ο Ορέστης, ένας εικοσιπεντάχρονος non-binary φοιτητής, διεκδικεί το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, αμφισβητώντας τις καθιερωμένες αντιλήψεις για το φύλο, την ταυτότητα και την προσωπική ελευθερία. Η Νάντια, φίλη του Ορέστη, αποτελεί μια εξίσου σύνθετη προσωπικότητα με τις δικές της επιθυμίες, αντιφάσεις και συναισθηματικές εκκρεμότητες. Ο Φάνης, ένας νέος που εργάζεται εποχικά στη Λάσση στην Κεφαλονιά, κι η Αλεξία, σπουδάστρια υποκριτικής, αποτελούν ένα ζευγάρι που δοκιμάζει τα όρια της ερωτικής ελευθερίας και της συντροφικής δέσμευσης. Ο Φάνης επιδιώκει να διατηρεί την ανεξαρτησία του στις σχέσεις, ενώ η Αλεξία αναπτύσσει μια απροσδόκητη συναισθηματική εγγύτητα με τον Σταύρο, έναν άντρα πολύ μεγαλύτερό της. Η σχέση τους αναδεικνύει την αντίφαση ανάμεσα στην ελευθερία που οι άνθρωποι διεκδικούν για τον εαυτό τους και σε εκείνη που δυσκολεύονται να παραχωρήσουν στον σύντροφό τους.
Κανένας από τους έξι χαρακτήρες δεν λειτουργεί ως αποκλειστικός φορέας της αλήθειας ή ως πρότυπο ηθικής συμπεριφοράς. Αντίθετα, ο καθένας διαθέτει τις δικές του αντιφάσεις, αδυναμίες κι εσωτερικές συγκρούσεις. Μέσα από τη συνύπαρξή τους, το μυθιστόρημα διερευνά την ελευθερία του αυτοπροσδιορισμού, τα όρια της αποδοχής και τη δυσκολία διαμόρφωσης ουσιαστικών ανθρώπινων δεσμών, χωρίς να επιχειρεί να επιβάλει μια συγκεκριμένη ερμηνεία των γεγονότων.
3. Το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας εξελίσσεται στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς. Γιατί επιλέξατε αυτόν τον συγκεκριμένο τόπο ως σκηνικό;
Η επιλογή του Αργοστολίου δεν υπαγορεύτηκε αποκλειστικά από την ανάγκη χωροθέτησης της αφήγησης. Ο τόπος λειτουργεί ως οργανικό στοιχείο του μυθιστορήματος, επηρεάζοντας την ατμόσφαιρα, τις συμπεριφορές και τη δυναμική των ανθρώπινων σχέσεων. Η Κεφαλονιά συνδυάζει μια ιδιαίτερη φυσική ομορφιά με έντονες ιστορικές και κοινωνικές αντιθέσεις, ενώ το Αργοστόλι διατηρεί τα χαρακτηριστικά μιας μικρής κοινωνίας που βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με έναν ευρύτερο, εξωστρεφή κόσμο.
Σε έναν τέτοιο τόπο, η εγγύτητα των ανθρώπων δεν συνεπάγεται απαραίτητα και την ουσιαστική τους επικοινωνία. Αντίθετα, η οικειότητα μπορεί να συνυπάρχει με την κοινωνική επιτήρηση, τις προκαταλήψεις και την ανάγκη διατήρησης μιας συγκεκριμένης δημόσιας εικόνας. Παράλληλα η παρουσία τουριστών κι η εποχική μεταβολή της καθημερινότητας δημιουργούν ένα ενδιαφέρον πεδίο συνάντησης διαφορετικών αντιλήψεων και τρόπων ζωής.
Το φυσικό τοπίο αποκτά επίσης συμβολική λειτουργία. Η θάλασσα κι ο Αίνος δεν αποτελούν απλώς περιγραφικά στοιχεία, αλλά συμμετέχουν στη συναισθηματική συγκρότηση της αφήγησης. Η εξωτερική ομορφιά του τοπίου έρχεται συχνά σε αντίθεση με τις εσωτερικές συγκρούσεις των χαρακτήρων, αναδεικνύοντας την απόσταση ανάμεσα στη φαινομενική γαλήνη και στην πολυπλοκότητα της ανθρώπινης εμπειρίας.
4. Στο ντεμπούτο σας επιλέγετε μια ιδιαίτερη αφηγηματική προσέγγιση, παντρεύοντας τον εσωτερικό μονόλογο με αμιγώς θεατρικούς διαλόγους. Πώς προέκυψε αυτός ο συγγραφικός πειραματισμός; Αισθανθήκατε ότι η κλασική αφήγηση δεν αρκούσε για να αποδώσει την πολυπλοκότητα αυτών των έξι χαρακτήρων;
Η επιλογή της συγκεκριμένης αφηγηματικής τεχνικής συνδέεται πρωτίστως με τη φύση των χαρακτήρων και την ανάγκη να αποδοθεί η απόσταση ανάμεσα στον εσωτερικό τους κόσμο και στη δημόσια συμπεριφορά τους. Ο εσωτερικός μονόλογος επιτρέπει την πρόσβαση σε σκέψεις, επιθυμίες κι αντιφάσεις που συχνά παραμένουν ανείπωτες, ενώ ο θεατρικός διάλογος αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι εσωτερικές διεργασίες μετασχηματίζονται, αποκρύπτονται ή παραμορφώνονται κατά την επικοινωνία με τους άλλους.
Η προηγούμενη ενασχόληση με τη θεατρική γραφή συνέβαλε ουσιαστικά σε αυτή την επιλογή. Στο θέατρο, ο χαρακτήρας συγκροτείται σε μεγάλο βαθμό μέσα από τον λόγο, τη σιωπή, την αντίδραση και τη σύγκρουση. Η απουσία ενός αφηγητή που ερμηνεύει διαρκώς τις προθέσεις των προσώπων αφήνει μεγαλύτερο περιθώριο στον αναγνώστη/θεατή να διαμορφώσει τη δική του κρίση. Αντίστοιχα, ο εσωτερικός μονόλογος επιτρέπει να αναδειχθεί η ασυνέχεια της σκέψης κι η αντιφατικότητα της ανθρώπινης συνείδησης.
Δεν πρόκειται επομένως για απόρριψη της κλασικής αφήγησης ούτε για έναν πειραματισμό που επιδιώκει την πρωτοτυπία ως αυτοσκοπό. Κάθε αφηγηματική μορφή διαθέτει τις δικές της εκφραστικές δυνατότητες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η εναλλαγή των τεχνικών εξυπηρετεί την πολυφωνική δομή του μυθιστορήματος κι επιτρέπει την παράλληλη παρουσίαση διαφορετικών, συχνά ασύμβατων, εκδοχών της ίδιας πραγματικότητας. Η αντίφαση ανάμεσα σε όσα σκέφτεται ένας χαρακτήρας και σε όσα τελικά εκφράζει αποτελεί άλλωστε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά των ανθρώπινων σχέσεων..
5. Μέσα από τον χαρακτήρα του Ορέστη φέρνετε στο προσκήνιο τη σύγχρονη ορολογία γύρω από το κοινωνικό φύλο, προκαλώντας ίσως αμηχανία στους μεγαλύτερους. Πόσο έτοιμη θεωρείτε ότι είναι η ελληνική κοινωνία —και η ελληνική λογοτεχνία— να αγκαλιάσει αυτούς τους όρους;
Η αμηχανία απέναντι σε έννοιες που αμφισβητούν παγιωμένες αντιλήψεις δεν αποτελεί αποκλειστικό χαρακτηριστικό των μεγαλύτερων ηλικιών. Συνδέεται ευρύτερα με τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνίες αντιλαμβάνονται την ταυτότητα, τη διαφορετικότητα και τα όρια της αυτοδιάθεσης. Οι έννοιες που αφορούν το κοινωνικό φύλο και τον αυτοπροσδιορισμό δεν δημιουργούν νέες ανθρώπινες εμπειρίες, προσφέρουν κυρίως ένα λεξιλόγιο για την περιγραφή εμπειριών που προϋπήρχαν, αλλά συχνά παρέμεναν αόρατες ή κοινωνικά αποσιωπημένες.
Ο Ορέστης δεν εντάχθηκε στο μυθιστόρημα προκειμένου να εκπροσωπήσει μια συγκεκριμένη κοινωνική κατηγορία ή να λειτουργήσει ως όχημα διατύπωσης ιδεολογικών θέσεων. Είναι ένας νέος άνθρωπος με επιθυμίες, αντιφάσεις, αδυναμίες και συναισθηματικές ανάγκες, όπως ακριβώς κι οι υπόλοιποι χαρακτήρες. Η ταυτότητα φύλου αποτελεί μια σημαντική διάσταση της προσωπικότητάς του, δεν εξαντλεί όμως το σύνολο της ύπαρξής του. Η αναγωγή ενός λογοτεχνικού προσώπου αποκλειστικά σε ένα χαρακτηριστικό του θα αναπαρήγαγε, με διαφορετικούς όρους, την ίδια απλουστευτική λογική που η λογοτεχνία επιδιώκει να αμφισβητήσει.
Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε μια διαδικασία μεταβολής, στην οποία συνυπάρχουν η μεγαλύτερη ορατότητα διαφορετικών ταυτοτήτων κι η διατήρηση ισχυρών κοινωνικών στερεοτύπων. Η λογοτεχνία ωστόσο δεν χρειάζεται να περιμένει την κοινωνική συναίνεση για να πραγματευτεί ζητήματα που αφορούν την ανθρώπινη εμπειρία. Ούτε οφείλει να περιορίζεται σε μια παιδαγωγική ή διδακτική λειτουργία. Η σημαντικότερη συμβολή της είναι ότι μπορεί να μετατρέψει μια αφηρημένη έννοια σε συγκεκριμένο ανθρώπινο βίωμα, επιτρέποντας στον αναγνώστη να προσεγγίσει μια πραγματικότητα διαφορετική από τη δική του. Η κατανόηση δεν προϋποθέτει πάντοτε συμφωνία, προϋποθέτει όμως την αναγνώριση της ανθρώπινης υπόστασης του άλλου..
6. Ως πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας, τι γεύση σας άφησε αυτή η πρώτη επαφή με το αναγνωστικό κοινό και τι να περιμένουμε από εσάς στα επόμενα συγγραφικά σας βήματα;
Η πρώτη επαφή με το αναγνωστικό κοινό υπήρξε ιδιαίτερα ενθαρρυντική, κυρίως επειδή επιβεβαίωσε ότι ένα μυθιστόρημα που πραγματεύεται σύνθετα ζητήματα ταυτότητας, ανθρώπινων σχέσεων και κοινωνικών αντιφάσεων μπορεί να δημιουργήσει ουσιαστικό διάλογο με τους αναγνώστες. Η πρώτη ανατύπωση, σε σχεδόν δυο μήνες από την κυκλοφορία του βιβλίου, αποτέλεσε ασφαλώς μια ευχάριστη εξέλιξη. Ωστόσο μεγαλύτερη σημασία έχουν οι διαφορετικές αναγνώσεις του έργου, οι προσωπικές ερμηνείες των χαρακτήρων κι οι συζητήσεις που αναπτύσσονται γύρω από τις επιλογές και τις συμπεριφορές τους.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι οι αναγνώστες δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τα ίδια πρόσωπα ούτε αξιολογούν με τον ίδιο τρόπο τις πράξεις τους. Ένας χαρακτήρας μπορεί να προκαλεί συμπάθεια σε κάποιον κι έντονη αποδοκιμασία σε κάποιον άλλον. Αυτή η διαφοροποίηση αποτελεί, κατά κάποιον τρόπο, την επιβεβαίωση της πολυφωνικής λογικής του μυθιστορήματος. Η λογοτεχνία δεν χρειάζεται να εξασφαλίζει την ομοφωνία, αλλά να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για διαφορετικές ακόμη κι αντικρουόμενες ερμηνείες.
Όσον αφορά τα επόμενα συγγραφικά βήματα, η ενασχόληση με τη λογοτεχνία συνεχίζεται με ένα νέο μυθιστόρημα, διαφορετικό ως προς τη θεματική, την ατμόσφαιρα και την αφηγηματική του συγκρότηση. Παραμένει ωστόσο το ενδιαφέρον για την ανθρώπινη συμπεριφορά, τις αντιφάσεις της προσωπικής ταυτότητας και τους μηχανισμούς που καθορίζουν τις επιλογές μας. Το ζητούμενο δεν είναι η επανάληψη μιας επιτυχημένης αφηγηματικής συνταγής, αλλά η αναζήτηση νέων εκφραστικών δυνατοτήτων κι η διαρκής δοκιμασία των ορίων της συγγραφικής διαδικασίας.
Η μαγεία επιστρέφει μετά από σχεδόν τρεις δεκαετίες!!! Είκοσι οκτώ χρόνια μετά, η Σάντρα Μπούλοκ και η Νικόλ Κίντμαν ενώνουν ξανά τις δυνάμεις τους ως αδελφές Όουενς στο πολυαναμενόμενο "Μαγικά Φίλτρα 2". Υπό τη σκηνοθετική οδηγία της Susanne Bier, το σίκουελ έρχεται να μας θυμίσει γιατί αγαπήσαμε την πρώτη ταινία..
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: Μαγικά Φίλτρα 2 (Practical Magic 2)
Σκηνοθεσία: Susanne Bier
Πρωταγωνιστούν: Sandra Bullock, Nicole Kidman, Dianne Wiest, Stockard Channing, Joey King κ.α
Είδος Ταινίας: Φαντασίας / Ρομαντική
Έτος Παραγωγής: 2026
Διάρκεια: 130΄
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Η πρώτη ταινία κατείχε πάντα μια πολύ ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, οπότε η είδηση για μια συνέχεια ήταν κάτι που περίμενα με τεράστιο ενθουσιασμό. Η προοπτική να δω ξανά μαζί στην οθόνη δύο από τις πιο αγαπημένες μου ηθοποιούς, τη Sandra Bullock και τη Nicole Kidman, ανέβασε τις προσδοκίες στα ύψη. Και πράγματι, οι δυο τους επιστρέφουν στους ρόλους τους με την ίδια ζεστασιά και χημεία, συνεχίζοντας να ασκούν τη δική τους ξεχωριστή μαγεία και να γοητεύουν το κοινό όπως ακριβώς τότε.
Στη νέα ταινία, η Σάλι έχει πλέον απαρνηθεί τη μαγεία και εργάζεται ως βιβλιοθηκάριος, προς μεγάλη απογοήτευση της Τζίλιαν. Ο γάμος της με τον δεύτερο σύζυγό της διήρκεσε μόλις λίγα χρόνια, αποδεικνύοντας ότι η κατάρα δεν λύθηκε ποτέ πραγματικά. Για να προστατεύσει τις κόρες της, η Σάλι έσβησε μαγικά κάθε ανάμνηση μαγείας από το μυαλό τους. Ωστόσο, όταν η κόρη της, Κάιλι, ερωτεύεται τον Γκιντεόν, η κατάρα ξυπνά ξανά δραματικά. Όταν εκείνος πέφτει σε κώμα, η Κάιλι αναγκάζεται να αντιμετωπίσει την αλήθεια και να ταξιδέψει στα πιο σκοτεινά μέρη —εκεί όπου ξεκίνησαν όλα— προκειμένου να του σώσει τη ζωή και να σπάσει οριστικά τα δεσμά του παρελθόντος.
Στα συν της ταινίας, η σκηνοθεσία της Susanne Bier ξεχωρίζει αμέσως, καθώς καταφέρνει να αγκαλιάσει τη νοσταλγία του πρωτοτύπου διατηρώντας ακέραιη την αισθητική και την ατμόσφαιρα που αγαπήσαμε. Η προσεγμένη φωτογραφία, τα ατμοσφαιρικά σκηνικά, η υποβλητική μουσική υπόκρουση και αυτή η ακαταμάχητη, ζεστή αίσθηση του φθινοπώρου συνθέτουν ένα οπτικό αποτέλεσμα που σε μαγεύει από τα πρώτα λεπτά. Παράλληλα, η ίδια η πλοκή προσφέρει μια φρέσκια εμπειρία: σε σύγκριση με την πρώτη ταινία, εδώ συναντάμε περισσότερες ανατροπές, καταιγιστική δράση και ακόμα περισσότερη μαγεία. Φυσικά, το εξαιρετικό καστ αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους πυλώνες του φιλμ. Η επιστροφή των αγαπημένων θείων, που υποδύονται εκπληκτικά οι Stockard Channing και Dianne Wiest, προσφέρει στιγμές βαθιάς συγκίνησης που ξεχωρίζουν, ενώ η νέα γενιά —με τις Joey King και Maisie Williams— φέρνει μια φρέσκια ενέργεια που ανανεώνει θεαματικά το franchise. Στον πυρήνα όλων, όμως, παραμένει η εξαιρετική και αφοπλιστικά ζεστή χημεία της Sandra Bullock και της Nicole Kidman, οι οποίες ως αδελφές Όουενς αποδεικνύουν ξανά πως η μεταξύ τους μαγεία είναι απλώς αξεπέραστη.
Στα μείον της, οι πρώτες σκηνές που καθυστερούν να δώσουν τον επιθυμητό παλμό. Ευτυχώς, το φιλμ βρισκει τον πραγματικό του ρυθμό και τον προσανατολισμό του όταν οι αδελφές Όουενς ταξιδεύουν στην Αγγλία, σημείο από το οποίο η πλοκή κυλά πλέον ομαλά, στηριζόμενη στην αξιόλογη χημεία των πρωταγωνιστριών. Ωστόσο, η συνολική διάρκεια κρίνεται κάπως υπερβολική, καθώς ορισμένες από τις εισαγωγικές σκηνές θα μπορούσαν εύκολα να έχουν παραλειφθεί στο μοντάζ. Παράλληλα, παρατηρείται μια αδικία στην ανάπτυξη ορισμένων χαρακτήρων· χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο ρόλος της Maisie Williams, η οποία μένει αδικαιολογητά περιορισμένη, κινούμενη σχεδόν αποκλειστικά στους χώρους του νοσοκομείου και συγκεκριμένα στο δωμάτιο όπου νοσηλεύεται το αγόρι της Κάιλι..
Εν κατακλείδι, η ταινία «Practical Magic 2», είναι ένα ταξίδι γεμάτο νοσταλγία, συναίσθημα και ατμόσφαιρα, που καταφέρνει παρά τις όποιες ατέλειες του να ανταμείψει το κοινό. Για τους λάτρεις της πρώτης ταινίας, αυτή η επιστροφή στον μαγικό κόσμο των αδελφών Όουενς είναι μια ζεστή επανένωση που αποδεικνύει πως η αληθινή μαγεία δεν χάνεται ποτέ.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Ναι αν έχεις παρακολουθήσει την ταινία του 1998. Επιπλεόν η συνάντηση Kidman & Bullock και η χημεία τους στην οθόνη είναι σπάνια και παραμένει το ίδιο ζεστή, αυθεντική και απολαυστική μετά από τόσα χρόνια.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/10
TRAILER:
___________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει.
Ο Βαγγέλης Μανουβέλος συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο μυθιστόρημα με τίτλο «Οι 6 πλευρές του τριγώνου» από τις εκδόσεις Επίκεντρο. Με ακαδημαϊκό και επαγγελματικό υπόβαθρο στην ευρωπαϊκή διακυβέρνηση και τη διαχείριση κινδύνων, δεν είναι άγνωστος στον χώρο του λόγου. Έχει ήδη διακριθεί για τα διηγήματα και τα θεατρικά του έργα σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Βαγγέλης Μανουβέλος
β) Τίτλος: Οι 6 πλευρές του τριγώνου
γ) Έτος Έκδοσης: 2026
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Επίκεντρο
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Το βιβλίο το τελευταίο διάστημα «παίζει» πολύ σε βιβλιοφιλικούς λογαριασμούς στο Instagram. Το έβλεπα συνέχεια μπροστά μου, οπότε, μιας που προέρχεται και από Έλληνα συγγραφέα, είπα να του δώσω μια ευκαιρία.
Αν και γεωμετρικά ένα τρίγωνο έχει μόνο 3 πλευρές, στην ιστορία εμπλέκονται 6 συγκεκριμένοι άνθρωποι. Ο καθένας τους αντιπροσωπεύει μία ξεχωριστή «πλευρά», μια ιδιαίτερη οπτική γωνία, φωνή και προσωπικότητα μέσα στον συναισθηματικό ιστό της πλοκής.
Στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς, οι σχέσεις, οι επιθυμίες και οι ταυτότητες έξι ανθρώπων διασταυρώνονται. Μέχρι που μια ημερήσια εκδρομή λειτουργεί ως καταλύτης, κλονίζοντας τις ισορροπίες και καταρρίπτοντας κάθε βεβαιότητα. Στο επίκεντρο βρίσκονται ο Σταύρος και η Μάρω, ένα μεγαλύτερο ζευγάρι που βιώνει τη φθορά του χρόνου, την οικονομική πίεση και την κατάθλιψη. Δίπλα τους βρίσκεται ο γιος τους, ο Ορέστης, ο οποίος εκπροσωπεί τη νεότερη γενιά και φέρνει στο προσκήνιο σύγχρονους προβληματισμούς γύρω από την ταυτότητα φύλου, τη συμπερίληψη και τη σεξουαλικότητα. Τις υπόλοιπες πλευρές της ιστορίας συμπληρώνουν ο Φάνης, η Αλεξία και η Νάντια, τρεις χαρακτήρες που μπλέκονται στον ιστό του ζευγαριού δημιουργώντας νέες συναισθηματικές εντάσεις, διεκδικήσεις και αδιέξοδα. Μέσα από τη διασταύρωσή τους, οι ρόλοι αλλάζουν και κάθε εξομολόγηση ανοίγει νέες πληγές.
Ο συγγραφέας παρουσιάζει μια ιδιαίτερη ιστορία επιστρατεύοντας πρωτότυπες αφηγηματικές τεχνικές, καθώς συνδυάζει τον εσωτερικό μονόλογο με αμιγώς θεατρικούς διαλόγους. Η γραφή του είναι ωμή, κοφτή και άμεση. Μέσα από την πλοκή και τους χαρακτήρες θίγονται ακανθώδη και σύγχρονα ζητήματα: από την ανταλλαγή συντρόφων (swinging) ως προσπάθεια των ηρώων να ξεφύγουν από τη ρουτίνα και τη φθορά, μέχρι τις νεότερες έννοιες του κοινωνικού φύλου που προκαλούν αμηχανία, αμφισβήτηση και συγκρούσεις ανάμεσα στις γενιές.
Η ταυτότητα φύλου έχει σχέση με τις σεξουαλικές προτιμήσεις; [...] "Μην τον ακούς Ορέστη μου, είναι της παλιάς σχολής. Σταμάτα ρε old school να μιλάς
Το βιβλίο υπενθυμίζει ότι σε κάθε ανθρώπινη σχέση ή «σχήμα» δεν φαίνονται μόνο οι προφανείς πλευρές. Υπάρχουν οι κρυφές επιθυμίες, τα απωθημένα, τα «πρέπει» της κοινωνίας και οι εσωτερικές εντάσεις που δημιουργούν νέες «πλευρές» και γωνίες, μη ορατές με την πρώτη ματιά.
Προσωπικά, η αίσθηση που μου άφησε το βιβλίο κινείται κάπου στη μέση. Από τη μία πλευρά, ξεχώρισα τη διάθεση για πειραματισμό και το θάρρος να τεθούν στο προσκήνιο τόσο επίκαιρα θέματα χωρίς ωραιοποιήσεις. Από την άλλη όμως, η συνεχής εναλλαγή των αφηγηματικών τρόπων κράτησε τον ρυθμό της ανάγνωσης σε μέτρια επίπεδα. Παράλληλα, αν και η ιστορία τοποθετείται στο Αργοστόλι, περίμενα να ταξιδέψω νοερά στην Κεφαλονιά. Αυτό εν τέλει δεν συνέβη, καθώς ο συγγραφέας επιλέγει να μην εστιάσει σε περιγραφές του τοπίου, αλλά να εμβαθύνει σχεδόν αποκλειστικά στον ψυχισμό και τη δυναμική των χαρακτήρων.
Ένα κομμάτι του εαυτού μου λαχταρά να τον αγγίξω, να επουλώσω τις πληγές που έχουν εμποτιστεί στη σχέση μας, αλλά είμαι διχασμένη. [...] Τα αδιέξοδα της σχέσης μας αποκαλύπτονταν περίτρανα μπροστά μου.
Συνοπτικά, πρόκειται για ένα πολυφωνικό, ψυχογραφικό μυθιστόρημα με έντονες κοινωνικές προεκτάσεις, μέσα από το οποίο ο αναγνώστης ανακαλύπτει τα όρια, τις κρυφές επιθυμίες και τις απώλειες των έξι αυτών ανθρώπων, παρακολουθώντας τη ρευστότητα των καταστάσεων και τις συγκρούσεις τους με τα «πρέπει» της κοινωνίας. Παρά τον μέτριο ρυθμό του, πρόκειται για ένα ντεμπούτο που θίγει με θάρρος σύγχρονους προβληματισμούς και προσφέρει μια ενδιαφέρουσα ματιά στις αβεβαιότητες των ανθρώπινων σχέσεων.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Η ταινία «The Dog Stars» σε σκηνοθεσία του Ridley Scott είναι μια μετα-αποκαλυπτική περιπέτεια βασισμένη στο ομώνυμο μπεστ σέλερ του Peter Heller —που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 2023 με τίτλο «Ο Αστερισμός του Σκύλου» από τις Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου. Με ένα δυνατό καστ (Jacob Elordi, Josh Brolin, Margaret Qualley), ο βετεράνος σκηνοθέτης μάς μεταφέρει σε ένα σκοτεινό αλλά βαθιά ανθρωποκεντρικό ταξίδι επιβίωσης.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: Ο αστερισμός του σκύλου (The Dog Stars)
Σκηνοθεσία: Ridley Scott
Πρωταγωνιστούν: Jacob Elordi, Margaret Qualley, Josh Brolin κ.α
Είδος Ταινίας: Δυστοπία / Φαντασίας / Δράσης
Έτος Παραγωγής: 2026
Διάρκεια: 118΄
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Η επιλογή να δω την ταινία ήταν συνδυασμός δύο παραγόντων: από τη μία, η διαχρονική μου αγάπη για το σινεμά του Ridley Scott («Μονομάχος», «Χάνιμπαλ», «Η Διάσωση», «Blade Runner»), και από την άλλη, ο Jacob Elordi, τον οποίο ξεχώρισα τόσο στο «Frankenstein» όσο και στο «The Kissing Booth». Με τέτοιες συστάσεις, η ανυπομονησία μου ήταν δεδομένη..
Έχοντας επιζήσει από μια φονική πανδημία γρίπης που αφάνισε τα πάντα στο πέρασμά της, ο Χιγκ βρίσκεται μόνος, χωρίς γυναίκα, φίλους παρα μόνο με αναμνήσεις από τον παλιό του κόσμο. Ζει σε ένα απομονωμένο αεροδρόμιο με συντροφιά τον σκύλο του, τον Τζάσπερ και τον Μπάνγκλεϊ, έναν οπλισμένο γείτονα. Όταν πιάσει στον ασύρματο του αεροσκάφους του ένα μυστήριο σήμα, μια αχνή φωνή ξυπνά μέσα του η ελπίδα για κάτι καλύτερο. Ρισκάροντας την ίδια του τη ζωή, πετάει πέρα από τα ασφαλή όρια για να εντοπίσει την πηγή της φωνής, ανακαλύπτοντας έναν κόσμο που είναι ταυτόχρονα ό,τι καλύτερο και ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να συναντήσει.
Στα συν της ταινίας, η σκηνοθεσία του Ridley Scott. Για ακόμα μία φορά, ο Scott φτιάχνει έναν κόσμο που σε απορροφά αμέσως. Η εικόνα της άδειας γης, τα πλάνα των τοπίων και η αίσθηση της απομόνωσης σε κάνουν να νιώθεις λες και βρίσκεσαι εκεί. Η μουσική υπόκρουση. Η πλοκή της - σε αντίθεση με άλλες μετα-αποκαλυπτικές περιπέτειες που εστιάζουν μόνο στη βία και τα εφέ, η ταινία δίνει χώρο στην ελπίδα, τη μοναξιά και την ανάγκη για ανθρώπινη επαφή. Η επιλογή των ηθοποιών αποδείχθηκε εξαιρετική. Από τους κεντρικούς πρωταγωνιστές μέχρι και τους πιο μικρούς, δευτερεύοντες ρόλους, όλοι αποδίδουν με πειστικότητα. Η χημεία του Elordi τόσο με τον οπλισμένο γείτονά του Μπάνγκλεϊ όσο και με τον τετράποδο συνταξιδιώτη του.
Στα μείον της, ο ρυθμός της στο πρώτο μισό της ταινίας. Ενώ ξεκινά ως καθαρή περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, σε ορισμένα σημεία μετατοπίζει απότομα την πλοκή προς τον χώρο του τρόμου. Παρά την αλλαγή ύφους όμως, αυτές οι σκοτεινές σκηνές είναι που που τελικά ξεχωρίζουν και σου μένουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο μετά το τέλος της προβολής. Ορισμένα πρόσωπα που συναντά ο πρωταγωνιστής στην πορεία του ταξιδιού προσπερνώνται βιαστικά. Εμφανίζονται στην οθόνη χωρίς να τους δοθεί ο απαραίτητος χρόνος για να αναπτυχθούν όπως θα έπρεπε.
Εν κατακλείδι, η ταινία «The Dog Stars», είναι ένα παραδόξως ευχάριστο δυστοπικό ταξίδι με ένα φινάλε που δικαιώνει απόλυτα την πορεία της ιστορίας. Δεν είναι η καλύτερη δουλειά του Ridley Scott, ούτε όμως και η χειρότερη· βρίσκεται ακριβώς κάπου στη μέση.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Ναι αν σου αρέσουν οι ταινίες επιβίωσης, το δυστοπικό σινεμά ή το στιλ του Ridley Scott.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/10
TRAILER:
___________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
| Απομόνωση, ηρεμία, κρυστάλλινα νερά και αυθεντική φιλοξενία στο νησί που λατρεύουν οι Ιταλοί και οι solo ταξιδιώτες. |
Το ταξίδι ξεκίνησε από το λιμάνι της Ρόδου με το πλοίο της Blue Star Ferries*. Μετά από μια χαλαρωτική διαδρομή περίπου 9 ωρών, οι Λειψοί μας υποδέχτηκαν μέσα στη νύχτα. Η πρώτη εικόνα από το λιμάνι ήταν απλά καθηλωτική: ο φωτισμένος και μεγαλόπρεπος ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, με τον γαλάζιο τρούλο και τα δύο επιβλητικά καμπαναριά του, έδινε αμέσως το στίγμα της αρχοντιάς του νησιού.
🏡 Η Αυθεντική Φιλοξενία και η Ζωή στην Πλατεία
.png)
Από την πρώτη στιγμή νιώθεις τη ζεστασιά των ανθρώπων του νησιού. Η ιδιοκτήτρια του καταλύματος μας περίμενε στο λιμάνι για να μας μεταφέρει, καλωσορίζοντάς μας με ένα παραδοσιακό κέρασμα που μας κέρδισε αμέσως! Η καρδιά του οικισμού χτυπάει στην Πλατεία των Λειψών. Εδώ θα συναντήσετε το ηρώο, μια όμορφη παιδική χαρά, αλλά και μια εντυπωσιακή 3D σκακιέρα που τραβάει αμέσως τα βλέμματα! Οι Λειψοί είναι το ιδανικό μέρος για όσους θέλουν να ξεχάσουν το οδήγημα: το αυτοκίνητο είναι παντελώς αχρείαστο. Για τις μετακινήσεις σας στις παραλίες, στην πλατεία θα βρείτε αναρτημένα τα τηλέφωνα για τα δύο μοναδικά ταξί του νησιού, τα οποία εξυπηρετούν τα πάντα γρήγορα και εύκολα..
🏖️ Κρυστάλλινα Νερά
.png)
Αν ένα πράγμα κάνει τους Λειψούς να ξεχωρίζουν, αυτό είναι τα καταγάλανα, πεντακάθαρα νερά τους. Οι δύο πιο γνωστές και αναμφισβήτητα ομορφότερες παραλίες που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφθείτε είναι:
- Πλατύς Γιαλός: Ίσως η πιο διάσημη παραλία του νησιού, με ρηχά, κρυσταλλικά νερά, ιδανική για ατελείωτες ώρες χαλάρωσης.
- Λιεντού: Πανέμορφη, με εύκολη πρόσβαση, προσφέρει ειδυλλιακό τοπίο και καταγάλανα νερά που σε καλούν για βουτιές..
⛪ Θρησκευτικά Μνημεία & Προσκυνήματα
.png)
Η πνευματική παράδοση του νησιού είναι έκδηλη σε κάθε γωνιά. Δύο σημεια αναφοράς που αξίζει να επισκεφθείτε:
- Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου: Ο επιβλητικός αυτός ναός δεσπόζει σε μια εξαιρετική τοποθεσία, προσφέροντας μια εντυπωσιακή, πανοραμική θέα που κόβει την ανάσα.
- Παναγιά του Χάρου: Ένα από τα πιο ιδιαίτερα προσκυνήματα στο Αιγαίο. Ονομάστηκε έτσι καθώς στη θαυματουργή εικόνα της, η Παναγία δεν κρατά τον Χριστό ως βρέφος, αλλά τον Εσταυρωμένο. Αν βρεθείτε στους Λειψούς, η επίσκεψη εδώ είναι πραγματική εμπειρία κατάνυξης.
☕ Γεύσεις & Αυθεντική Γαστρονομία
.png)
Η μέρα στους Λειψούς ξεκινά και τελειώνει με αυθεντικές γεύσεις:
- Πρωινό: Κάντε στάση στον τοπικό παραδοσιακό φούρνο και δοκιμάστε οπωσδήποτε τη φημισμένη τυρόπιτα Λειψών με το ντόπιο τυρί.
- Μεσημεριανό / Φαγητό: Για αυθεντικό, καλομαγειρεμένο φαγητό, η ταβέρνα «Γεύσεις του Μανώλη» αποτελεί την πιο νόστιμη επιλογή.
- Απογευματινός Καφές: Χαλαρώστε στην καφετέρια Avli Botanica, έναν πανέμορφο χώρο για να απολαύσετε τον καφέ ή το ρόφημά σας σε ένα ήρεμο περιβάλλον..
Οι Λειψοί δεν είναι απλώς ένας καλοκαιρινός προορισμός· είναι μια όαση ηρεμίας που σου μαθαίνει να ζεις στο παρόν. Είναι το νησί που σε καλεί να γίνεις ένα με τους ντόπιους στην πλατεία και να βρεις την εσωτερική σου γαλήνη. Ένας προορισμός-καταφύγιο για solo ταξιδιώτες και ρομαντικούς εξερευνητές, που αποδεικνύει πως η πραγματική πολυτέλεια βρίσκεται στην απλότητα. Φεύγοντας, δεν παίρνεις μαζί σου απλώς αναμνήσεις, αλλά μια βαθιά ανάσα ηρεμίας· μια υπενθύμιση πως η «απόλυτη γαλήνη» έχει όνομα και σε περιμένει πάντα πίσω στους Λειψούς. (=& το ταξίδι συνεχίζεται).
.JPG)
* Tip για την επιστροφή: Επιλέγοντας το καταμαράν της Dodekanisos Seaways, η διαδρομή προς τη Ρόδο διαρκεί λιγότερο, κοντά στις 4 ώρες
Είδαμε τη θεατρική παράσταση «Sexy Laundry» στο Θέατρο Αλτιναλμάζη στη Αλεξανδρούπολη.
Η παράσταση «Sexy Laundry» της Michele Riml, σε μετάφραση της Νικολέτας Κοτσαηλίδου, είναι μια εύστοχη και βαθιά ανθρώπινη κωμωδία που καταφέρνει να αποτυπώσει με εξαιρετική οξύνοια και χιούμορ τις ισορροπίες, τις εντάσεις και τα ερωτικά τέλματα των σύγχρονων ζευγαριών. Μετά από αλλεπάλληλα sold out, ο Σπύρος Παπαδόπουλος και η Ρένια Λουιζίδου επιβεβαιώνουν στη σκηνή γιατί αυτή η συνεργασία αγαπήθηκε τόσο πολύ από το κοινό, χαρίζοντας μια παράσταση γεμάτη συναίσθημα, ρυθμό και αλήθεια.
Η ιστορία εστιάζει στον Λάρι και την Άλις, ένα ζευγάρι λίγο μετά τα 50, με 25 χρόνια γάμου και 3 παιδιά στην πλάτη. Η Άλις, νιώθοντας τον χρόνο να πιέζει και την ερωτική επιθυμία να έχει σβήσει στη φθορά της καθημερινότητας, αποφασίζει να ρισκάρει: κλείνει ένα διήμερο σε μια υπερπολυτελή ξενοδοχειακή σουίτα, έχοντας ανά χείρας ένα βιβλίο-οδηγό με ασκήσεις για… «αρχάριους» στο σεξ. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα εκρηκτικό ξεδίπλωμα συναισθημάτων: αγωνία, νεύρα, γκρίνια, ασταμάτητες ατάκες, αλλά πάνω απ' όλα βαθιά αγάπη.
Το σκηνικό της πολυτελούς σουίτας δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα απομόνωσης, αν και ο σχεδιασμός του φέρνει έντονα στο μυαλό αισθητικές φόρμες από άλλες γνωστές θεατρικές παραγωγές παρόμοιας θεματολογίας. Η σκηνοθεσία του Σπύρου Παπαδόπουλου είναι πολύ καλή. Η διάρκεια είναι ιδανικά ζυγισμένη, κρατώντας το ενδιαφέρον αμείωτο χωρίς να κουράζει το κοινό σε κανένα σημείο. Η χημεία μεταξύ του Σπύρου Παπαδόπουλου και της Ρένιας Λουιζίδου είναι καθηλωτική. Η επικοινωνία τους επί σκηνής είναι εξαιρετική - κρατάει άλλωστε από την εποχή των «Απαράδεκτων» - και απογειώνει κάθε ατάκα από το πρώτο κιόλας λεπτό.
Εν κατακλείδι το «Sexy Laundry» είναι μια παράσταση που προσφέρει άφθονο γέλιο, αλλά ταυτόχρονα συγκινεί. Κάθε θεατής—ειδικά όποιος βρίσκεται σε μια πολυετή σχέση ή γάμο—θα αναγνωρίσει σίγουρα κομμάτια του εαυτού του μέσα από τις καταστάσεις και τους διαλόγους. Ακόμα και όταν βγάζεις τα συζυγικά άπλυτα στη φόρα, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι απόλυτα λυτρωτικό. Ένα εξαιρετικό θεατρικό «πλυντήριο» που αξίζει να δει κανείς.
ΠΛΟΚΗ: 25 χρόνια γάμου, 3 παιδιά, λίγα παχάκια, ολίγη φαλακρίτσα, πολλή γκρίνια, πολλή ανασφάλεια, πολλή αγάπη και ολίγον sex. Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από ένα παντρεμένο ζευγάρι που αποφασίζει να “ξαναπαντρευτεί” και να αναζωπυρώσει τη σεξουαλική του ζωή. Ο Λάρι και η Άλις βρίσκονται σ’ ένα δωμάτιο πολυτελούς ξενοδοχείου, και με το εγχειρίδιο “ΣΕΞ ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ” ανά χείρας, αμήχανοι προσπαθούν να βρουν τη χαμένη ερωτική επιθυμία και το το περασμένο μεγαλείο του πάθους τους.
Παίζουν (αλφαβητικά): Άλις: Ρένια Λουιζίδου και Λάρι: Σπύρος Παπαδόπουλος. Παραγωγή Σπύρος Παπαδόπουλος και ΣΙΑ.
Στέκεσαι απέναντί τους ή και δίπλα τους. Για μια στιγμή, ο φωτισμός και η λεπτομέρεια στο βλέμμα σε κάνουν να αναρωτηθείς αν η μορφή μπροστά σου ετοιμάζεται να σου μιλήσει. Κι όμως, πρόκειται για κερί. Το Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων του Θεόδωρου Κοκκινίδη στην Καβάλα δεν είναι απλώς ένα ακόμη σημείο ενδιαφέροντος στον χάρτη της Βόρειας Ελλάδας—είναι ένα αληθινό πολιτιστικό διαμάντι.
Δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις μέχρι το Λονδίνο ή το Παρίσι για να συναντήσεις προσωπικότητες που σημάδεψαν την ιστορία, την τέχνη και τον πολιτισμό. Σε ένα καταπράσινο τοπίο στα Κηπιά Καβάλας, ο Κοκκινίδης έχει δημιουργήσει έναν χώρο με «ζωντανές» μορφές· έναν κόσμο όπου συνυπάρχουν ιστορικές φυσιογνωμίες, θρύλοι του αθλητισμού αλλά και λαμπεροί σταρ του σινεμά.
.png)
Η περιήγηση εκτείνεται σε τρεις διαφορετικές αίθουσες, όπου ο επισκέπτης έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με προσωπικότητες από κάθε γωνιά του πλανήτη και κάθε εποχή. Το πρώτο κιόλας έργο που φιλοτέχνησε ο Θεόδωρος Κοκκινίδης, σε ηλικία μόλις 16 ετών, ήταν το ομοίωμα του Michael Jackson—μια πρώτη σπίθα που έμελλε να εξελιχθεί σε έργο ζωής. Στους χώρους του μουσείου θα δείτε:
- Θρύλους του αθλητισμού: Από τον Cristiano Ronaldo μέχρι μορφές του ελληνικού αθλητισμού, όπως ο Θοδωρής Ζαγοράκης, η Βούλα Πατουλίδου και ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Μάλιστα, δίπλα στο ομοίωμα του τελευταίου δεσπόζει μια μπάλα μπάσκετ με την υπογραφή του ίδιου, την οποία χάρισε στο μουσείο όταν το επισκέφθηκε για να δει από κοντά το ομοίωμα του.
- Ήρωες της Ελληνικής Ιστορίας & των Γραμμάτων: Εμβληματικές μορφές όπως ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, αλλά και σπουδαίοι ποιητές όπως ο Κωνσταντίνος Καβάφης και ο Οδυσσέας Ελύτης.
- Έλληνες Καλλιτέχνες: Προσωπικότητες όπως ο Μίμης Πλέσσας, η Ζωζώ Σαπουντζάκη, αλλά και το θρυλικό ζευγάρι Αλίκη Βουγιουκλάκη - Δημήτρης Παπαμιχαήλ (αν και, μεταξύ μας, το συγκεκριμένο ίσως αδικείται λίγο στην πιστότητα σε σχέση με τα υπόλοιπα!).
- Hollywood & Διεθνείς Stars: Αστέρες του παγκόσμιου κινηματογράφου όπως ο Daniel Craig, ο Tom Cruise, ο Tom Hanks και ο Johnny Depp.
Πέραν από το τελικό αποτέλεσμα, έχει τεράστιο ενδιαφέρον το ταξίδι της δημιουργίας. Όπως μας εξήγησε ο ίδιος ο Κοκκινίδης, η διαδικασία απαιτεί απίστευτη υπομονή, παρατηρητικότητα και τεχνική κατάρτιση. Όλα ξεκινούν από τη συλλογή πλούσιου φωτογραφικού υλικού από το διαδίκτυο, το οποίο ο Θεόδωρος Κοκκινίδης μελετά εξονυχιστικά, αποδίδοντας στη συνέχεια τα χαρακτηριστικά του προσώπου μέσα από τη δική του καλλιτεχνική ματιά. Το γλυπτό πλάθεται αρχικά σε πηλό και στη συνέχεια δημιουργούνται τα ειδικά καλούπια. Μέσα στα καλούπια χύνεται το κερί. Ακολουθεί η εξαιρετικά λεπτομερής φύτευση των τριχών μία-μία (για τα μαλλιά και τα φρύδια), ενώ για τις οδοντοστοιχίες χρησιμοποιούνται εξειδικευμένα δόντια οδοντοτεχνικής! Στο τελευταίο στάδιο, το κερί βάφεται με ειδικές τεχνικές, αποκτώντας τη φυσική υφή, τους τόνους και τη διαφάνεια του ανθρώπινου δέρματος.
Το Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων στα Κηπιά λειτούργησε για πρώτη φορά το 2010. Έκτοτε δεν είναι απλώς μια έκθεση· είναι το ζωντανό παράδειγμα του τι μπορεί να πετύχει ένας άνθρωπος όταν οπλιστεί με όραμα, επιμονή και αστείρευτο μεράκι. Ο Θεόδωρος Κοκκινίδης κατάφερε να μετατρέψει ένα μικρό χωριό της Καβάλας σε έναν πόλο έλξης που εκπλήσσει ευχάριστα κάθε επισκέπτη. Αν ο δρόμος σου σε βγάλει προς τη Βόρεια Ελλάδα, μην παραλείψεις να κάνεις αυτή τη στάση. Είτε είσαι λάτρης της τέχνης, είτε ταξιδεύεις με την οικογένειά σου, είτε απλώς θέλεις να «συναντήσεις» από κοντά τους αγαπημένους σου ήρωες, η εμπειρία θα σε αποζημιώσει με το παραπάνω!
Tip: Μην ξεχάσεις να βγάλεις φωτογραφίες δίπλα στα ομοιώματα—ο κατάλληλος φωτισμός στους χώρους κάνει τις εικόνες να φαίνονται εντυπωσιακά αληθινές!
Το Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων λειτουργεί όλες τις ημέρες του χρόνου. Οκτώβριο εως Μάιο από τις 10πμ έως τις 18:00 και από Ιούνιο έως Σεπτέμβριο από τις 10πμ έως τις 20:00. Διαθέτει κατάστημα για αγορές προς ενίσχυση.
Η είσοδος στο Μουσείο ειναι στα 5€ για ενήλικες ενώ υπάρχουν ειδικές τιμές για παιδιά και Άτομα με Ειδικές Ανάγκες.
Η Ρενέ συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 2013, σε ηλικία 18 ετών, με το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Διακριτικά» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Γεννήθηκε το 1994 στην Αθήνα και είναι απόφοιτος του Τμήματος Χημικών Μηχανικών. Το βιβλίο «Τι σημασία έχει ο τίτλος» είναι το δεύτερο βιβλίο της που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Ρενέ Στυλιαρά
β) Τίτλος: Τι σημασία έχει ο τίτλος
γ) Έτος Έκδοσης: 2026
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Χάρτινη Πόλη
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Το όνομα Ρενέ δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Από σοκολατάκια, μπισκότα και μίνι βιβλιαράκια, μέχρι δώρα και στίχους που ταξιδεύουν καθημερινά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα αληθινό love brand με πυρήνα την απόλυτη συναισθηματική έκφραση. Η περίφημη φράση της «για πάντα και λίγο ακόμα» έχει γίνει πλέον ένας μικρός ύμνος. Σε μια εποχή που οι περισσότεροι επιλέγουν τη σιωπή, η Ρενέ δίνει ξανά φωνή σε όσα κρύβουμε μέσα μας, θυμίζοντάς μας πως η αγάπη δεν χρειάζεται αφορμές για να εκφραστεί.
Στο νέο της βιβλίο με τίτλο «Τι σημασία έχει ο τίτλος;», η συγγραφέας καταθέτει μια εξομολογητική ιστορία για έναν έρωτα που αρχικά δεν είχε σκοπό να κυκλοφορήσει: μια βαθιά, ειλικρινή κατάθεση για το πόσο πολύ αγάπησε μια άλλη γυναίκα.
Ήθελα να σου δείξω τον κόσμο όπως δεν σ΄τον έδειξε ποτέ κανείς.
Πρόκειται για μια ιδιαίτερα καλαίσθητη έκδοση, όπου το κείμενο ρέει με σχεδόν ποιητικό ρυθμό. Μικρά κεφάλαια, που ανοίγουν με σύντομα αποφθέγματα και το χαρακτηριστικό logo της συγγραφέως, συνθέτουν ένα ψηφιδωτό συναισθημάτων. Χωρίς την παρουσία ονομάτων ή συγκεκριμένων ημερομηνιών —παρά μόνο με κάποια λεπτά να λειτουργούν ως διακριτικά χρονικά στίγματα— παρακολουθούμε όλη τη διαδρομή: τη γνωριμία, το πρώτο ραντεβού, τις πρώτες αμήχανες λέξεις, το φιλί, τα συναισθήματα, το ταξίδι, την απόσταση και την επικοινωνία.
Είναι μια ευαίσθητη καταγραφή σκέψεων και προβληματισμών γύρω από μια ιστορία αγάπης με γλυκόπικρο φινάλε. Άλλωστε, ο αυθεντικός έρωτας δεν έχει ποτέ πραγματικό τέλος, παρά μόνο αφετηρίες.
Συνοπτικά, το βιβλίο είναι μια πρόσκληση σε ένα ταξίδι συναισθημάτων που διαβάζεται αβίαστα μέσα σε μόλις δύο απογεύματα. Παρόλο που το συγκεκριμένο είδος δεν ανήκει στις συνηθισμένες αναγνωστικές μου επιλογές, οι σελίδες του με κέρδισαν, δεν μου ήταν καθόλου αδιάφορες και κατάφεραν να αφήσουν μια όμορφη, γλυκιά επίγευση.
.png)
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons