Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκέψεις Ρεαλιστικές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκέψεις Ρεαλιστικές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Από τις προσφορές των εφημερίδων στην ψηφιακή κυριαρχία: Τα συμπεράσματα μιας έρευνας για τη μουσική πραγματικότητα σήμερα.
Δεν χωρά αμφιβολία ότι οι καιροί έχουν αλλάξει. Εκείνη η εποχή που οι εφημερίδες και τα περιοδικά «φιλοξενούσαν» CD στις κυριακάτικες προσφορές τους, γεμίζοντας τις δισκοθήκες μας, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Τα κλασικά δισκοπωλεία έχουν γίνει πλέον είδη υπό εξαφάνιση, ενώ οι καλλιτέχνες και οι δισκογραφικές εταιρείες στρέφονται σχεδόν αποκλειστικά στο YouTube, το Spotify και άλλες ψηφιακές πλατφόρμες. Η φυσική μορφή της μουσικής έχει περιοριστεί δραστικά, με λίγες εταιρείες να τολμούν πλέον το ρίσκο της έκδοσης ενός δίσκου.
Κι ενώ το CD φθίνει, παρατηρούμε μια ενδιαφέρουσα στροφή προς το βινύλιο. Δεν πρόκειται απλώς για μια τάση, αλλά για μια νέα πραγματικότητα. Σήμερα, μπορεί κανείς να προμηθευτεί πικάπ τελευταίας τεχνολογίας με κόστος από 45€ έως 300€, κάνοντας την ακρόαση του δίσκου προσιτή σε όλους.
Οι σύγχρονες κυκλοφορίες σε βινύλιο έχουν αποκτήσει συλλεκτικό χαρακτήρα: είναι αριθμημένες, συχνά φέρουν την υπογραφή του καλλιτέχνη και αποτελούν αντικείμενα τέχνης. Φυσικά, η τιμή αντικατοπτρίζει αυτή την ιδιαιτερότητα. Ενώ ένα CD μπορεί να κυμαίνεται στα 10€-20€, ένα βινύλιο ξεκινά από αυτά τα επίπεδα, αλλά μπορεί εύκολα να αγγίξει τα 50€ —ή και πολύ περισσότερο— αν πρόκειται για επετειακή, συλλεκτική ή σπάνια έκδοση.
Η μουσική βιομηχανία στην Ελλάδα, όπως και παγκοσμίως, μετακινήθηκε από το «ράφι» στο «cloud». Παρόλα αυτά, το φυσικό αντικείμενο δεν χάνει τη μαγεία του. Είτε πρόκειται για το CD που αγοράσαμε για να στηρίξουμε έναν καλλιτέχνη, είτε για το βινύλιο που τοποθετούμε με προσοχή στο πικάπ, η πράξη της αγοράς παραμένει μια κίνηση αγάπης προς τη μουσική. Οι εποχές άλλαξαν, οι τρόποι ακρόασης εξελίχθηκαν, αλλά η ανάγκη μας να έχουμε κάτι απτό στα χέρια μας παραμένει ζωντανή.
Είναι η αγορά δίσκων μια νοσταλγική συνήθεια ή μια νέα μορφή συλλεκτικής κουλτούρας;
Πριν από περίπου δύο χρόνια, αποφάσισα να κάνω μια μικρή έρευνα στο προφίλ μου στο Instagram, θέτοντας ένα ερώτημα στους λάτρεις της μουσικής: «Αγοράζεις σήμερα CD;». Τα αποτελέσματα ήταν αποκαλυπτικά: Σε σύνολο 157 συμμετεχόντων, μόλις 16 άτομα απάντησαν θετικά. Οι περισσότεροι από αυτούς, μάλιστα, δεν το έκαναν από συνήθεια, αλλά για συλλεκτικούς λόγους ή ως μια κίνηση υποστήριξης προς τον αγαπημένο τους καλλιτέχνη που κυκλοφόρησε νέα δουλειά.
Η δημοσκόπηση έφερε στο φως ενδιαφέροντα συμπεράσματα, επιβεβαιώνοντας πως αν και η εποχή του streaming κυριαρχεί, η ανάγκη για το "φυσικό" αντικείμενο δεν έχει σβήσει εντελώς.
Η αξία ενός βιβλίου δεν κρύβεται στα likes, αλλά στις στιγμές που νιώθεις διαβάζοντάς το — ακόμα κι αν δεν τις δει κανείς άλλος. Μια προσωπική εξομολόγηση για την πορεία μου από το 2014 μέχρι σήμερα, τη φωτογραφία και την ελευθερία του να επιλέγεις τις προτεραιότητές σου.
Πριν από περίπου 14 χρόνια, οι φωτογραφίες βιβλίων στο Instagram δεν είχαν «φίλτρα» στρατηγικής. Δεν υπήρχαν οι Book Influencers (άνθρωποι που προωθούν και προτείνουν βιβλία), ούτε η αγωνία για το αν ένας εκδοτικός οίκος θα προσέξει την αλληλεπίδραση που έχουν οι αναρτήσεις μας. Υπήρχε μόνο η χαρά του να μοιράζεσαι μια καλή ιστορία, με τον πιο απλό και αυθόρμητο τρόπο.
Τότε όλο αυτό το λεξιλόγιο που σήμερα θεωρείται δεδομένο, απλώς δεν υπήρχε. Λέξεις όπως Engagement, Reach, Post και Followers εδραιώθηκαν στην καθημερινότητά μας μόλις τα τελευταία χρόνια. Το Bookstagram μεταμορφώθηκε από μια αυθόρμητη κοινότητα σε έναν χώρο όπου η ορολογία του μάρκετινγκ συχνά επισκιάζει την ίδια την ανάγνωση.
Ξεκίνησα το 2014, χτίζοντας τα πάντα, από το μηδέν, μόνη μου, χωρίς να ζητήσω υποστήριξη. Όταν όλα ήταν πιο απλά. Τότε οι λογαριασμοί ήταν λίγοι, οι φωτογραφίες ήταν πιο αυθόρμητες και δεν υπήρχε η έννοια του «book influencer».
Είδα τη βιβλιοφιλική κοινότητα να γεννιέται, να ανθίζει και, τελικά, να αλλάζει πρόσωπο. Σήμερα, βλέπω συχνά μια βιτρίνα όπου τα ίδια και τα ίδια βιβλία ανακυκλώνονται για χάρη του αλγορίθμου, ενώ «διαμάντια» μένουν στο σκοτάδι επειδή δεν συνοδεύονται από μια δωρεάν αποστολή ή μια υποσχόμενη συνεργασία.
Το «δωρεάν βιβλίο» έγινε για πολλούς το μοναδικό κίνητρο. Όμως, στην πορεία, χάθηκε κάτι πολύτιμο: η κριτική σκέψη και η προσωπική ταυτότητα. Όταν η επιτυχία μετριέται με followers και στατιστικά, η ανάγνωση παύει να είναι απόλαυση και γίνεται εργασία.
Πολλές φορές οι άνθρωποι που επηρέασαν πραγματικά άλλους αναγνώστες δεν ήταν αυτοί με τους περισσότερους followers.
Πριν από τέσσερα χρόνια, αποφάσισα να τραβήξω μια κόκκινη γραμμή. Δεν ήταν κούραση από το βιβλίο, αλλά από το "σύστημα" γύρω από αυτό. Έβαλα προτεραιότητες: Την ψυχική μου ηρεμία πάνω από τα στατιστικά. Την προσωπική μου ζωή πάνω από το τέλειο post. Την αυθεντικότητα πάνω από τις δημόσιες σχέσεις. Τη σχέση μου με τον βιβλιοπώλη πάνω από την απρόσωπη κατανάλωση. Την επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο πάνω από την αναμονή ενός δέματος.
Σήμερα, διαβάζω λιγότερο, αλλά ίσως πιο ουσιαστικά. Συνεχίζω να στηρίζω το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου, όπως με στήριξε κι εκείνο. Γιατί η πραγματική βιβλιοφιλία δεν κρύβεται στα δωρεάν δέματα, αλλά στη σχέση που χτίζεις με τον βιβλιοπώλη σου και στο συναίσθημα που σου αφήνει μια πρόταση που έγινε από καρδιάς, όχι από υποχρέωση.
Αυτή η αποστασιοποίηση από το κυνήγι των αριθμών δεν ήταν μια υποχώρηση, αλλά μια επιστροφή στον εαυτό μου. Χρειαζόμουν τον χώρο και τον χρόνο για να δω τον κόσμο πέρα από το κάδρο μιας στημένης φωτογραφίας βιβλίου. Έτσι, η ανάγκη μου για έκφραση βρήκε μια νέα διέξοδο, πιο ελεύθερη και πιο προσωπική.
Η φωτογραφία μου εξελίχθηκε μέσα από μαθήματα και αναζητήσεις, βγήκε έξω από τους τέσσερις τοίχους μιας βιβλιοθήκης και ταξίδεψε σε νέους τόπους. Οι εικόνες μου πλέον δεν είναι απλά «περιεχόμενο»· μοιάζουν με σελίδες από ιστορίες τόπων.
Κάποιες φορές ένα βιβλίο και μια φωτογραφία συναντιούνται ξανά, σαν δύο διαφορετικοί τρόποι να αφηγηθεί κανείς τον κόσμο. Τελικά, ίσως αυτό που έχει σημασία δεν είναι οι αριθμοί ούτε η ορατότητα. Είναι να παραμένει ζωντανή η αυθεντική σχέση με όσα αγαπάμε: ένα βιβλίο, μια εικόνα, ένα ταξίδι, μια στιγμή που αξίζει να τη μοιραστείς — έστω κι αν δεν την δει κανείς.
Στο τέλος, δεν έχουν σημασία τα στατιστικά ούτε η προβολή. Σημασία έχουν οι στιγμές που νιώθεις, οι ιστορίες που αγαπάς και οι μικρές λεπτομέρειες που μένουν μαζί σου, ακόμα κι αν κανείς άλλος δεν τις βλέπει. Αυτή είναι η δική μου επιτυχία!!!
Τελικά, τι έχει σημασία; Να μπορείς να κλείνεις την οθόνη και να νιώθεις γεμάτος. Η επιτυχία στα social media είναι εφήμερη. Η αγάπη για την αισθητική, τη γνώση και την εσωτερική ηρεμία είναι το μόνο πραγματικό κατόρθωμα.
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
δεν πάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που σου έγραψα τα νέα μου και σου είπα πόσο ωραίο είναι να τολμάς στη ζωή σου. Ε λοιπόν αν την προηγούμενη φορά αναφέρθηκα στην πρώτη μου φορά σε θεατρική ομάδα τώρα θα σου πω ότι αυτό έχει και συνέχεια. Γιατί τελικά είναι ωραίο να τολμάς στη ζωή σου!!!!
Τι να πρωτοπώ όμως. Όταν έγινα μέλος στην Θεατρική Ομάδα «Συνεπιβάτες» το 2019 δεν περίμενα ποτέ ότι θα έφτανε η μέρα που θα ανέβαινα πάνω στη σκηνή και θα υποδυόμουν έναν ρόλο. Και τι ρόλο. Σημαντικό. Ας τα πάρω από την αρχή όμως. Η έκθεση στο κοινό δεν είναι εύκολη υπόθεση, ειδικά για ένα άτομο, σαν εμένα. Από μικρή ηλικία ήμουν ένα άτομο κλειστό και συνεσταλμένο, γεμάτο άγχος - το τελευταίο δεν έχει φύγει. Πιστεύω ότι η απόφαση μου να μπω σε μια θεατρική ομάδα, ήταν η καλύτερη που έχω πάρει ποτέ στη ζωή μου. Και μέχρι σήμερα είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που αισθάνομαι επιτέλους μέλος σε μια ομάδα, που έχει πολλά κοινά ενδιαφέροντα. Μια ομάδα που χρόνο με το χρόνο μεγαλώνει και έχει απίστευτο δέσιμο μεταξύ της. Μια ομάδα μέσα από την οποία ανακάλυψα άλλες πτυχές του εαυτού μου.
Παρά τις αρχικές μου επιφυλάξεις, το σκέφτηκα πολύ μέχρι να απαντήσω θετικά στο αν θα συμμετάσχω σε μια παράσταση. Ο σκηνοθέτης Νίκος Ζερβόπουλος ήταν ο πρώτος που πίστεψε σε μένα. Οι επόμενοι που με έπεισαν στο να παίξω στην παράσταση, ήταν τα ίδια της τα μέλη, ανάμεσα σε αυτά και η αδερφή μου. Ίσως φυσικά να έπαιξε ρόλο και ποιοι συμμετείχαν εν τέλει στην παράσταση. Ποια ήταν όμως αυτή;
«Τα Εφιαλτικά Μαξιλάρια». Η παράσταση βασίστηκε στο παιδικό βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά, τα «Μαγικά Μαξιλάρια» και την διασκευή της επιμελήθηκε μέλος της ομάδας μας. Όσοι δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο, κάντε το τώρα. Από τα καλύτερα και αγαπημένα μου βιβλία (αφήνω υπόθεση παρακάτω για υπενθύμιση ακόμα και σε όσους έχουν διαβάσει την ιστορία).
Ήταν κάποτε μια πόλη. Η Ουρανούπολη! Τι όμορφο όνομα! Όμως, μη γελιέστε! Οι κάτοικοί της είχαν ξεχάσει πώς να είναι ευτυχισμένοι. Ζούσαν σε έναν διαρκή εφιάλτη, εξ αιτίας του σκληρού και αχόρταγου βασιλιά της και της ακολουθίας του. Όμως... Ήρθε κάποια στιγμή η Νύχτα της Φρικτής Εκδίκησης.. Άραγε, οι Ουρανουπολίτες κατάφεραν να μετατρέψουν τον εφιάλτη σε όνειρο και να διώξουν μακριά το σκοτάδι; Ποιο ήταν το μαγικό τους όπλο;
Ένας από τους κατοίκους της, ήμουν κι εγώ. Συγκεκριμένα ήμουν η Μυρτώ, το παιδάκι που ξεσήκωσε τους συμμαθητές του και πήγε κόντρα στον τυραννικό Αρπατίλαο. Η Μυρτώ είχε την φαεινή ιδέα να φτιάξουν αντιεφιαλτικά μαξιλάρια, τα πιο όμορφα, τα χαρούμενα και τα παρήγορα του κόσμου.
Προσωπικά, αυτή τη φορά έζησα από την αρχή τα πάντα. Την ανάγνωση του έργου, την διανομή, τις πρόβες που διήρκησαν ούτε δύο μήνες αλλά και τις πρόβες στο σπίτι με την αδερφή μου - αυτό είχε ως επακόλουθο να μάθω και τα δικά της λόγια. Αξίζει να σημειωθεί ότι ειδικά για την παράσταση γράφτηκαν όλα τα τραγούδια ενώ υπήρξαν και χορογραφίες. Όπως καταλαβαίνει κανείς για πρώτη μου συμμετοχή σε θεατρική παράσταση τα έκανα όλα: έπαιξα, τραγούδησα και χόρεψα.
Συνολικά δόθηκαν τρεις παραστάσεις (Παρασκευή, Κυριακή και Δευτέρα). Την ημέρα της πρώτης παράστασης παραδόξως δεν υπήρχε άγχος - τουλάχιστον όσο ήμουν backstage. Λίγα δευτερόλεπτα πριν βγω στη σκηνή με έπιασε μια ταχυπαλμία, την οποία και είχα μέχρι να αρθρώσω τα πρώτα μου λόγια. Από εκείνη τη στιγμή και μετά λύθηκα - βλέπετε ήταν και το άγχος της πρεμιέρας. Στις επόμενες δύο παραστάσεις ήμουν χαλαρή. Όσο για τον κόσμο, το θέατρο ήταν γεμάτο, τα παιδιά γελούσαν, το ίδιο και οι γονείς. Οι αγκαλιές στο φινάλε και τα συγχαρητήρια ήταν πολλά. Αγκαλιές...πόσο καιρό είχα να νιώσω μια ζεστή αγκαλιά είτε από άτομα που γνώριζα είτε από ανθρώπους που δεν ήξερα. Τα σχόλια όλων μέχρι και σήμερα συνεχίζουν να είναι μόνο θετικά. Για πολλούς γνωστούς μου ήμουν η έκπληξη της παράστασης. Μάλιστα μετά την απήχηση σκεφτόμαστε να ανεβάσουμε ξανά την παράσταση από Σεπτέμβρη για άλλες τρεις παραστάσεις (στην παρακάτω φωτογραφία για να μην με ψάχνεις σου λέω ότι είμαι η κοπέλα με το γαλάζιο μπλουζάκι).
Από αυτή μου τη συμμετοχή δεν κρατώ μόνο τις στιγμές που έζησα με την ομάδα. Το πιο σημαντικό είναι το μήνυμα που έλαβα από μια συνάδελφο μου, η οποία από τον πολύ κόσμο, δεν κατάφερε να με πλησιάσει για να μου δώσει ευχές και συγχαρητήρια.
Τα πήγες πάρα πολύ ωραία, το τόλμησες, αυτό έχει σημασία! Η έκθεση στο κοινό δεν είναι εύκολη!!!
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα τα νέα μου και θέλησα να τα μοιραστώ με άλλους. Αν την προηγούμενη φορά σού είπα για το κατόρθωμα μου, αυτή τη φορά θα σου μιλήσω για το τι τόλμησα να κάνω στη ζωή μου. Γιατί τελικά είναι ωραίο να τολμάς στη ζωή σου!!!!
Πριν τρία περίπου χρόνια, πήρα μια απόφαση αρκετά τολμηρή για εμένα. Το λέω αυτό γιατί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν αρκετά κλειστή σαν άτομο, συνεσταλμένη, σε υπερβολικό βαθμό και γενικότερα ήπιων τόνων. Μέχρι που αυτό άλλαξε. Για την ακρίβεια άλλαξε από τότε που τέλειωσα τις σπουδές μου, απομάκρυνα από δίπλα μου τοξικούς ανθρώπους και άρχισα να είμαι οικονομικά ανεξάρτητη.
Ε λοιπόν εγώ, που ντρεπόμουν να μιλήσω μπροστά σε κόσμο - μετά και από μια πετυχημένη παρουσίαση βιβλίου - τόλμησα να μπω σε θεατρική ομάδα της περιοχής μου. Μια θεατρική ομάδα, που δεν μου ήταν καθόλου άγνωστη. Την ομάδα αυτήν την γνώριζα από παλιά, όταν ακόμα ονομάζονταν «Θεατρική Απόπειρα» και μέχρι πριν τρία χρόνια είχα παρακολουθήσει σχεδόν όλες τους τις παραστάσεις (Η πρώτη τους παράσταση που παρακολούθησα ήταν τρία μονόπρακτα του Tennessee Williams). Ποτέ δεν πίστευα ότι από πιστή ακόλουθος τους, κάποια στιγμή θα γινόμουν μέλος τους και πως θα συμμετείχα σε μια θεατρική τους παράσταση.
Η Θεατρική Ομάδα λοιπόν, τα τελευταία τρία χρόνια, συστήθηκε ξανά στο θεατρικό κοινό της πόλης, ως «Συνεπιβάτες» και πλέον απαρτίζεται από παλιά αλλά και νέα μέλη. Στην πρώτη τους παράσταση ως «Συνεπιβάτες» παρουσίασαν το «Speed Date» και η αδελφή μου τότε εξέφρασε το ενδιαφέρον της να μπει στην ομάδα.
Εγώ δεν σκεφτόμουν να ενταχθώ στην θεατρική ομάδα. Δε θα πω όμως ψέματα. Από τις πρώτες συναντήσεις που πήγα εξαιτίας της αδελφής μου, η οποία και ήθελε να ασχοληθεί με το θέατρο, μου άρεσε το όλο το κλίμα που επικρατούσε. Υπήρχαν βέβαια και άτομα που ήξερα, κάποια από τα οποία προσπάθησαν να με πείσουν στο να γίνω μέλος αυτής της ομάδας. Και τα κατάφεραν!!! Βέβαια σκοπός μου δεν ήταν να παίξω σε μια παράσταση αλλά να βοηθήσω από πίσω – γιατί για να ανέβει μια παράσταση δεν χρειάζονται μόνο ηθοποιοί αλλά και άτομα από πίσω.
Οπότε και μέλος έγινα, και σε θεατρική παράσταση συμμετείχα. Αλλά μέχρι να φτάσουμε στο να ανέβει μια παράσταση περάσαμε αρκετά. Αποχωρήσεις μελών, αλλαγές στα κείμενα καθώς και μια πανδημία, που για ένα μεγάλο διάστημα μάς απομάκρυνε. Τελικώς αρχές καλοκαιριού του ’21 πάρθηκε απόφαση να μαζευτούν κάποια άτομα ώστε να επιχειρηθεί να ανέβει θεατρική παράσταση. Εγώ δεν συμμετείχα εξ αρχής. Από τον Αύγουστο και μετά η ομάδα έκανε πρόβες όπου έβρισκε…σε πάρκα, σε καφέ, σε μουσικές σκηνές καθώς χώρο δικό της δεν είχε. Τον απέκτησε στα τέλη Νοεμβρίου. Όμως ο Covid-19 καραδοκεί, δεν έχουμε τελειώσει μαζί του. Τα πάντα ωστόσο φαίνεται πως είναι….Υπό Έλεγχο. Και τον Ιανουάριο του ’22 η παράσταση επιτέλους ανεβαίνει.
«Υπό Έλεγχο»…μια παράσταση πιο επίκαιρη από ποτέ. Μια παράσταση δυνατή και αληθινή, για τη κοινωνία που ζούμε, θίγοντας την υπερβολή και τη βία στη ζωή μας. Μια παράσταση με την δική της μουσική, την οποία δημιούργησε και επιμελήθηκε ο «Συνεπιβάτης» Bou-Rou. Μια παράσταση που υπεύθυνη για τα φώτα και τα βίντεο της, ήμουν εγώ. Και η χαρά μου που συνέβαλα σε αυτήν την προσπάθεια, είναι μεγάλη.
Προσωπικά, είδα από την αρχή σχεδόν, πως στήνεται μια παράσταση, κάτι που ήταν μοναδικό. Δεν ήταν μόνο οι ατέλειωτες και καθημερινές πρόβες – πολλές φορές κουραστικές - λίγο πριν ανεβεί η παράσταση. Ήταν πολλά περισσότερα, που δεν υπάρχουν λόγια να τα εκφράσω. Οι συναντήσεις μας έγιναν συνήθεια, μια συνήθεια, που έφτασε δυστυχώς στο τέλος. Όμως γίναμε μια παρέα ανθρώπων, που θυσιάσαμε, ο καθένας με τον τρόπο του, χρόνο, ώστε να συμμετέχουμε σε μια παράσταση, αφιλοκερδώς. Και στο τέλος καταφέραμε όχι μόνο να πάρουμε ένα δυνατό και θερμό χειροκρότημα, από όσους μας παρακολούθησαν αλλά να περάσουμε πολλά μηνύματα και να τους προβληματίσουμε.
Λίγα λόγια για το έργο που παρουσιάσαμε: Σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς όπου τα πάντα ελέγχονται από κάμερες, φιλοκυβερνητικοί και αντιπολιτευόμενοι παρακολουθούν οι μεν τους δε. Μήπως όμως, τελικά, δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά ηθοποιοί σε μια τηλεοπτική σειρά; Ένας κόσμος υπό έλεγχο. Μια κοινωνία υπό αμφισβήτηση. Άνθρωποι στη συντήρηση. Δύο χιλιάδες και… πόσο άραγε; Άραγε πριν ή μετά; Ή μήπως… Σ’ αυτό το σύμπαν της γενικευμένης επιτήρησης δεν αργούν να εμφανιστούν τα πρώτα προβλήματα. Οι συνέπειες ακραίες, οι αντιδράσεις απρόσμενες, η κατάληξη απρόβλεπτη. Μια παράσταση τραγελαφική, αλλά μην στεναχωριέστε, όχι και τόσο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ.
Ο Frédéric Sonntag είπε για το έργο του: Το Υπό έλεγχο είναι ένα έργο-κόσμος, ένα έργο-τοπίο που σκιαγραφεί με τρόπο αποσπασματικό, θραυσματικό, ένα σύμπαν όπου η παρακολούθηση είναι γενικευμένη και όπου το φανταστικό μπερδεύεται με το πραγματικό. Μιλάει και για τις επιπτώσεις του κόσμου αυτού στον πληθυσμό: μόνιμη παράνοια, διαταραχή ταυτότητας, σύγχυση μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Μέσα από αυτές τις πολλαπλές σκηνές μας δίνεται η δυνατότητα να ανακαλύψου με τους διάφορους μηχανισμούς μιας κοινωνίας και τους διάφορους κατοίκους μιας πραγματικότητας που αντικατοπτρίζει ό,τι ζούμε σήμερα, ελάχιστα μόνο παραμορφωμένο. Αλλά όσο προχωρούμε στην ανακάλυψη αυτού του κόσμου, τόσο τα όρια που θα έπρεπε να τον διαρθρώνουν (πολιτική/θέαμα, φαντασία/πραγματικότητα…) αποδεικνύονται άκυρα. Μπαίνουμε τότε σε έναν αβέβαιο χώρο όπου όλα όσα βρίσκονται μέσα στην οθόνη και έξω απ’ αυτήν φαίνεται να έχουν συγχωνευτεί αμετάκλητα.
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
επιστρέφω αυτή την φορά για να σου πω ένα κατόρθωμα μου. Ναι η αλήθεια είναι ότι έψαχνα καιρό τώρα την ευκαιρία να ξανανοίξω το ημερολόγιο μου, και να μοιραστώ σκέψεις και στιγμές μου, που θα κάνουν καλό και σε άλλους, θεωρώ. Μετά τα πετυχημένα γενέθλια μου αλλά και τις ευχές που έλαβα, πήρα απόφαση να μιλήσω για ένα επίτευγμα μου. Έναν σκοπό που δεν θα έχει τέλος. Γιατί δεν σκοπεύω να βάλω τέλος. Αλλά ας τα πάρω από την αρχή και θα σου πω τι έβαλα εγώ τέλος στη ζωή μου, ώστε να επανακτήσω την αυτοπεποίθηση μου αλλά κυρίως τον παλιό μου εαυτό. Έπειτα θα σου πω τι δεν θα βάλω τέλος από εδώ και πέρα.
Πριν ενάμιση χρόνο, τέλη Ιουνίου ήταν, μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς, πήρα μια απόφαση. Χρειαζόμουν άλλωστε μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου. Να ξεφύγω από το σπίτι και την καθιστική ζωή μου. Το κυριότερο να αρχίσω να γυμνάζομαι, γιατί όπως και να το κάνουμε, ακόμα και το περπάτημα κάνει καλό στην υγεία.
Έχοντας παρουσιάσει κάποια προβλήματα στη μέση μου, αλλά και το γεγονός ότι έφτασα να ζυγίζομαι 84 κιλά, έπρεπε να δράσω άμεσα. Βλέπεις το να δουλεύεις δεν είναι μόνο καλό. Είναι και κακό. Κακό γιατί τα κεράσματα στη δουλειά δεν έχουν τέλος. Για να μην τα πολυλογώ, κάτι τσιμπολογήματα στο σχολείο, είναι και η δουλειά μου τέτοια που τις περισσότερες ώρες καθόμουν, μέ έκαναν να φτάσω να ζυγίζω 84 κιλά. Για μένα ήταν ένα σοκ, αφού μέχρι να ζυγιστώ, θεωρούσα πως δεν έβαλα πολλά κιλά την σχολική χρονιά. Πάντα κυμαινόμουν στα 68 με 73 kg και ποτέ μα ποτέ δεν είχα ξεφύγει από αυτά.
Με τα πολλά και τα λίγα, πήρα την απόφαση να πάρω τηλέφωνο σε μια διατροφολόγο, η οποία κάνει επισκέψεις στο σπίτι. Παράλληλα είχα αρχίσει και φυσιοθεραπείες για τη μέση μου. Καλοκαιριάτικα λοιπόν πήρα μια απόφαση που λίγοι τολμούν. Όχι μόνο να χάσω από πάνω μου τουλάχιστον 10 κιλά και να επανέλθω στα φυσιολογικά μου αλλά και να κάνω μια ισορροπημένη διατροφή.
Μια διατροφή που τα περιλάμβανε λίγο πολύ όλα. Εκτός από μερικά πράγματα. Μέχρι να φτάσω στον επιθυμητό στόχο, έπρεπε να σταματήσω τα fast food, τα αναψυκτικά, τα τηγανητά, το παστίτσιο και το μουσακά. Αυτοί που με ξέρουν καλά, μου είπαν πως θα αντέξω χωρίς κρέπα. Γιατί βλέπεις, ημερολόγιο μου, μπορούσα να ζω τρώγοντας μόνο κρέπα.
Ε λοιπόν, εμένα που με βλέπεις, μέσα σε ένα χρόνο, έχασα όχι μόνο 10 κιλά, που ήταν ο στόχος, αλλά 14 ολόκληρα κιλά. Μέσα σε ένα χρόνο, έβαλα, το περπάτημα για τα καλά στη ζωή μου, πήγα σε γυμναστήριο για ένα εξάμηνο για διατήρηση και σύσφιξη, σε γιορτές αλλά και στην καραντίνα, ήμουν σε φάση συντήρησης, χωρίς ωστόσο να μου λείψει κάτι από τα παραπάνω. Το γλυκό μου το έτρωγα, μία φορά την εβδομάδα. Παράλληλα ανακάλυψα προϊόντα που δεν ήξερα ότι υπάρχουν, όπως το αλεύρι αμυγδάλου, αλεύρι χωρίς γλουτένη, μαρμελάδες χωρίς ζάχαρη και τα Buddha Bowl. Προϊόντα που όπως ήρθαν στην καθημερινή μου διατροφή έτσι και θα μείνουν.
Μέσα σε ένα χρόνο και φτάνοντας στο σήμερα, μπορώ να πω με σιγουριά, ότι συνεχίζω στην ισορροπημένη διατροφή. Χωρίς να παραλείπω γεύματα. Εγώ που έτρωγα πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό, δεν έτρωγα γενικότερα φρούτα και λαχανικά, έμαθα μέσα σε ένα χρόνο, να κάνω τουλάχιστον 5 γεύματα την ημέρα, με 3 ώρες διαφορά το ένα από το άλλο.
Και θα σου πω τώρα και το πρόγραμμα μου, και πως έφτασα να ζυγίζω σήμερα 70 κιλά.
Το καλοκαίρι του '19, παρά το γεγονός ότι δεν δούλευα, ξυπνούσα νωρίς. Ίσως από συνήθεια. Στις 8:30 ήμουν πάντα ξύπνια, πήγαινα για κανένα 20 λεπτό για χαλαρό περπάτημα, εκεί κοντά στη γειτονιά. Στην επιστροφή σταματούσα στο φούρνο για το κουλούρι μου. Φτάνοντας σπίτι, δηλαδή κατά τις 9:15, έβαζα σε ένα ποτήρι κρύο γάλα 1,5% και έτρωγα και το κουλούρι, μαζί. Στις 12:15 έτρωγα πάντα ένα φρούτο και 10 ανάλατα αμύγδαλα. Αν ήμουν έξω ή στην παραλία, αντί για φρούτο προτιμούσα ένα χυμό. Το μεσημέρι κατά τις 14:30 με 15:00, έπαιρνα το μεσημεριανό. Κανονική μερίδα, με αρκετή σαλάτα και το ψωμί όπου χρειαζόταν. Στις 17:30 έκανα κάτι ασκήσεις fitness από μια εφαρμογή που είχα κατεβάσει στο κινητό. Αυτές να διαρκούσαν κανένα 15λεπτο, όχι παραπάνω. Στις 18:00 το δεκατιανό περιλάμβανε πάλι φρούτο ή μπάρα δημητριακών (3 φορές την εβδομάδα). Στις 21:00 σειρά είχε το βραδινό, που ήταν και το τελευταίο γεύμα και περιείχε πάντα σαλάτα. Είτε με τοστ, είτε με τόνο, ή με αυγό.
Το καλοκαίρι του '19, παρά το γεγονός ότι δεν δούλευα, ξυπνούσα νωρίς. Ίσως από συνήθεια. Στις 8:30 ήμουν πάντα ξύπνια, πήγαινα για κανένα 20 λεπτό για χαλαρό περπάτημα, εκεί κοντά στη γειτονιά. Στην επιστροφή σταματούσα στο φούρνο για το κουλούρι μου. Φτάνοντας σπίτι, δηλαδή κατά τις 9:15, έβαζα σε ένα ποτήρι κρύο γάλα 1,5% και έτρωγα και το κουλούρι, μαζί. Στις 12:15 έτρωγα πάντα ένα φρούτο και 10 ανάλατα αμύγδαλα. Αν ήμουν έξω ή στην παραλία, αντί για φρούτο προτιμούσα ένα χυμό. Το μεσημέρι κατά τις 14:30 με 15:00, έπαιρνα το μεσημεριανό. Κανονική μερίδα, με αρκετή σαλάτα και το ψωμί όπου χρειαζόταν. Στις 17:30 έκανα κάτι ασκήσεις fitness από μια εφαρμογή που είχα κατεβάσει στο κινητό. Αυτές να διαρκούσαν κανένα 15λεπτο, όχι παραπάνω. Στις 18:00 το δεκατιανό περιλάμβανε πάλι φρούτο ή μπάρα δημητριακών (3 φορές την εβδομάδα). Στις 21:00 σειρά είχε το βραδινό, που ήταν και το τελευταίο γεύμα και περιείχε πάντα σαλάτα. Είτε με τοστ, είτε με τόνο, ή με αυγό.
Τέλη Αυγούστου ήρθε το γυμναστήριο στη ζωή μου. Στην αρχή με Power Plate (θα μιλήσω και για αυτό σε επόμενο post) και μετά με αερόβια. Το γυμναστήριο δυστυχώς λόγω ωρών το σταμάτησα τον Ιανουάριο του '20. Μετά αναγκαστικά κάτι έπρεπε να κάνω, και να μην κάθομαι. Οπότε άρχισα το περπάτημα, άλλωστε η πόλη είναι ιδανική για βόλτες δίπλα στη θάλασσα. Εναλλάξ έκανα ποδήλατο. Αυτό δεν σταμάτησε ούτε και με την καραντίνα. Ίσα ίσα που οι πόνοι στη μέση είχαν υποχωρήσει. Έκτοτε δεν σταμάτησα να περπατώ, δεν με έπιασε ποτέ ξανά η μέση μου. Ο καιρός ήταν ιδανικός για όλες τις περιπτώσεις, λες και ήταν με το μέρος μου. Αλλά και όταν έβρεχε ανεβοκατέβαινα τις σκάλες του σπιτιού μου.
Έναν χρόνο τώρα, κατάφερα να χάσω 14 κιλά, κυρίως από πείσμα. Μετά με επιμονή και υπομονή. Υπήρξαν στιγμές που έκανα τις ατασθαλίες μου, αλλά και τι πειράζει. Μια φορά στο τόσο το δικαιούμαι. Άρχισα να μαγειρεύω πιο υγιεινά, αποφεύγοντας πλέον αναψυκτικά και τηγανητά όπως ο διάολος το λιβάνι. Την κρέπα μου, την έφαγα πρόσφατα, μετά από έναν χρόνο ακριβώς. Δεν μου έλειψε. Μπορώ να πω ότι με μπούκωσε, μιας που ο οργανισμός μου, έμαθε εδώ και μήνες, να τρέφεται με μικρές αλλά αρκετές μερίδες.
Στην ερώτηση «Πως έχασα 14 κιλά μέσα σε ένα χρόνο», απαντώ: Με γυμναστική - είτε γυμναστηρίου είτε με έντονο περπάτημα και ποδήλατο - με ισορροπημένη διατροφή και χωρίς σκευάσματα. Παράλληλα έθεσα στόχους. Στόχους που βελτίωσαν κυρίως την ψυχολογία μου. Το μόνο αρνητικό, η αλλαγή στην γκαρνταρόμπα μου. Αλλά ίσως και να έπρεπε να γίνει κι αυτό.
Αυτές τις σκέψεις μου, ήθελα να σου πω, αγαπητό μου ημερολόγιο. Θα επανέλθω σύντομα.
Μέχρι τότε Καλό καλοκαίρι!!!!
Μέχρι τότε Καλό καλοκαίρι!!!!
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Λίγες ώρες έχουν απομείνει πριν κλείσω τα 31 και μπω επισήμως στα 32 μου. Για δεύτερη χρονιά προβλέπεται να περάσω τα γενέθλια μου, σχεδόν μόνη μου, οικογενειακά μεν αλλά χωρίς φίλους και φίλες, καθώς αυτοί επέλεξαν για διάφορους λόγους είτε να αποτραβηχτούν από εμένα είτε να φύγουν στα ξένα για μια καλύτερη ζωή.
Κάθε χρόνο, στις 5 Ιουλίου, μοναδική μου παρέα η θάλασσα. Σημείο που επισκέπτομαι χειμώνα καλοκαίρι. Εκεί λοιπόν αναπολώ τις στιγμές που έχω ζήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Τα πρόσωπα που ήρθαν και ενδεχομένως να έφυγαν από τη ζωή μου. Για τους στόχους που έθεσα, τα όνειρα που είχα και αν αυτά πραγματοποιήθηκαν. Κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν έχω κάνει κάτι στη ζωή μου, που να αξίζει. Σκέψεις πολλές αλλά σίγουρα καταλυτικές.
Κλείνοντας τα 31 μου, δεν περνάω μια κάποια κρίση ηλικίας, όπως συμβαίνει σε άλλους. Δεν κρύβω την ηλικία μου. Άλλωστε αν με δει κάποιος μόνο για 31 δεν με κάνει. Μάλλον για 26χρονη θα με περάσει. Κλείνοντας τα 31 μου, χαμογελάω. Χαμογελάω για τις στιγμές που έχω ζήσει. Χαμογελάω που ζω σε μια πόλη που την περιτριγυρίζει πράσινο και θάλασσα.
Κλείνοντας τα 31 μου, αναθεωρώ για πολλά πράγματα και βλέπω τη ζωή με άλλα μάτια. Ξέρω ακριβώς τι θέλω πραγματικά στην ζωή μου. Μιλάω με τον εαυτό μου. Δεν φοβάμαι. Το κυριότερο ότι δεν είμαι ανασφαλής. Έμαθα να είμαι ανεξάρτητη και προχωράω.
Κλείνοντας τα 31 μου και μπαίνοντας στα 32 χαίρομαι για τις επιτυχίες μου, που αφορούν κυρίως τα επαγγελματικά μου. Έμαθα να συγχωρώ πρωτίστως τον εαυτό μου, και μετά τους άλλους. Κάνω λάθη και μέσα από αυτά μαθαίνω. Δεν ακούω τις γνώμες των άλλων. Δεν αφήνω κανέναν και τίποτα να με στενοχωρεί. Είμαι ξεχωριστή, όπως ο καθένας μας. Πάτησα delete σε πράγματα και ανθρώπους που με πλήγωσαν και με έβλαψαν, χωρίς να μου εξηγήσουν ποτέ τον πραγματικό λόγο.
Κλείνοντας τα 31 μου και μπαίνοντας στα 32, δεν τρέφω αυταπάτες για τίποτα και για κανέναν. Θέλω δίπλα μου ανθρώπους που μου φτιάχνουν τη διάθεση, που με κάνουν να χαμογελάω, που με αγαπούν και με νοιάζονται. Που όταν τους χρειάζομαι, ένα τηλέφωνο τους, είναι ικανό να με πνίξει από χαρά και κλάματα μαζί. Κλάματα χαράς.
Κλείνοντας τα 31 μου και μπαίνοντας στα 32, θέλω να έχω δίπλα μου έναν άνθρωπο - σύντροφο που να με κάνει πραγματικά χαρούμενη, να χαμογελάω, και να με κάνει ευτυχισμένη. Ακόμα δεν τον έχω βρει, αλλά ελπίζω σε λίγο τύχη.
Κλείνοντας τα 31 μου, παρατηρώ ότι χρόνο με το χρόνο γίνομαι πιο δημιουργική, πιο δραστήρια και πιο κοινωνική. Παλιότερα δεν ήμουν, ήμουν πιο κλειστή και πιο επιλεκτική. Στα 31 μου, πήρα τις περισσότερες πρωτοβουλίες, σε σχέση με άλλες χρονιές. Άρπαξα τις ευκαιρίες που μου δόθηκαν και τις εκμεταλλεύτηκα στο έπακρον.
Τέλος, μπαίνοντας στα 32, διαπιστώνω ότι είμαι στα καλύτερα μου από κάθε άλλη φορά. Έχω χάσει 14 ολόκληρα κιλά (για το πως τα κατάφερα, θα μιλήσω σύντομα), με την αυτοπεποίθηση μου να έχει ανέβει κατακόρυφα. Πραγματοποίησα αρκετούς στόχους, που έθεσα την προηγούμενη χρονιά, σταματώντας να αναβάλλω τα "θέλω" μου. Παράλληλα κατάφερα επιτέλους, να επιλεχθώ σε μεταπτυχιακό, συναφές με το αντικείμενο μου. Ακόμα και η σελίδα μου, ναι αυτή εδώ, είναι στα καλύτερα της. Ποτέ μου δεν πίστευα, κάτι που ξεκίνησα από περιέργεια και μόνο, να φτάνει να κλείνει μια δεκαετία στη blogοσφαιρα. Χάρη σε αυτή τη σελίδα απέκτησα συνεργασίες με εκδοτικούς, χάρη στους οποίους έχω γεμίσει την βιβλιοθήκη μου. Επίσης έχω γνωρίσει και συνομιλήσει με αναγνώστες από όλες τις γωνιές της Ελλάδας, με αγαπημένους προορισμούς τα Χανιά, τη Χίο, τη Ζάκυνθο, τη Θεσσαλονίκη και τα Τρίκαλα, με την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα τα πούμε και από κοντά. Εσείς ξέρετε ποιες/οι είστε.
Αυτές τις σκέψεις μου, ήθελα να σου πω, αγαπητό μου ημερολόγιο. Ξέρω πως σε έχω παραμελήσει αρκετά. Έχει περάσει καιρός που ήθελα να γράψω κάτι και να το μοιραστώ. Σύντομα θα επανέλθω. Καλό καλοκαίρι...γλυκό καλοκαιράκι αγαπημένο με πόση εγω λαχτάρα σε προσμένω!!!!
Η εορτάζουσα
Η ιστορία: Αντίο 2015...
Ήρωας/ες: Εγώ
Λίγες ώρες έμειναν για να μας αποχαιρετίσει το 2015 και να καλωσορίσουμε το νέο έτος. Και μαζί με το τέλος του 2015 κλείνει και μια στήλη, στην οποία δεν ήμουν και τόσο συνεπής. Πριν από ένα χρόνο περίπου άρχισα ένα ημερολόγιο, ένα βιβλίο που θα περιείχε 12 κεφάλαια,365 σελίδες και τους δικούς μου καθημερινούς ήρωες, προτρέποντας να κάνετε το ίδιο και εσείς. Κάθε τέλος του μήνα ανέβαζα και ένα κεφάλαιο...τους τελευταίους μήνες όμως για λόγους ανωτέρας βίας, αυτό ήταν αδύνατο. Αν και για τους μήνες Σεπτέμβριο έως Νοέμβριο δεν υπάρχουν κεφάλαια σήμερα μέσα από το τελευταίο κεφάλαιο, κλείνω αυτή τη στήλη, κάνοντας μια αποτίμηση της χρονιάς που φεύγει.
Το 2015 ήταν μια χρονιά που ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, για μένα, όχι όμως και για τη χώρα, αφού ξεκίνησε με τις εκλογές και την μεγάλη νίκη του κ.Τσίπρα, που ωστόσο δεν κράτησε πολύ, παρά μόνο ένα εξάμηνο (το είχα προβλέψει), μιας που το καλοκαίρι επακολούθησε ένα ατυχές δημοψήφισμα και το Σεπτέμβριο για δεύτερη φορά εκλογές, πάλι με νίκη του κ.Τσίπρα. Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντέλη μου, που λέει και το άσμα. Ο αντιμνημονιακός μας πήγε σε τρίτο μνημόνιο, διαγραφή του χρέους δεν είδαμε, το όχι του λαού στο δημοψήφισμα το μετέτρεψε σε ναι και εμείς εκεί, τον ξαναψηφίζουμε. Μπράβο Ελλάς το μεγαλείο σου!!! Τόσα ψέματα και μυαλό δεν βάζουμε. Αλλά και τι να ψηφίσεις θα μου πεις...ένα ΠΑΣΟΚ το οποίο προσπαθεί να ορθοποδήσει, μια ΝΔ, που προσπαθεί μετά Βαΐων να εκλέξει πρόεδρο ηγεσίας, ένα Ποτάμι που ξαφνικά θέλει να κυβερνήσει από κει που έλεγε το αντίθετο. Ναι εγώ δεν ψήφισα τίποτα στις τελευταίες εκλογές αλλά ούτε και στο δημοψήφισμα...γιατί έγιναν χωρίς λόγο, όχι επειδή δεν είμαι πολιτικοποιημένο άτομο (που λένε μερικοί). Είμαι δυσαρεστημένη από όλους όλοι μόνο τη θεσούλα τους σκέφτονται πια (ε είναι και δύσκολοι οι καιροί). Τη χώρα έπρεπε να βάζουν πάνω απ΄όλα παρά τη βόλεψη τους.
Το 2015 ήταν μια χρονιά που ξεκίνησε βλέποντας άτομα που είχα πολύ καιρό να δω και να μου φτιάξουν περισσότερο τη διάθεση. Μια συνάντηση ήταν αιτία για πολλά πράγματα ακόμα και για αλλαγές. Και εκεί που είμαι στα "πάνω" μου, προσωπικά & επαγγελματικά, σκάει η είδηση που με συγκλονίζει. Ο θάνατος ενός παιδιού,που χωρίς να το γνωρίζω προσωπικά, στο άκουσμα και μόνο της είδησης, ανατρίχιασα, κάτι έσπασε μέσα μου και με έκανε να θυμηθώ πως κι εγώ κι οι περισσότεροι έχουν πέσει κάποια στιγμή θύμα bullying. Ο θάνατος ενός παιδιού, θύμα σχολικού εκφοβισμού ήταν το θέμα της χρονιάς που συγκλόνισε και όχι άδικα. Τουλάχιστον απ΄όλο αυτό και με τις τόσες εκστρατείες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης που έγιναν, να βγήκε κάτι καλό.
Το 2015 ήταν μια χρονιά που θυμήθηκα, με αφορμή την Πρωταπριλιά, πλάκες που κάναμε όταν ήμασταν στην παιδική ηλικία. Μια χρονιά που η ιδιωτική τηλεόραση γιόρτασε τα 25α γενέθλια της και εγώ με τη σειρά μου θυμήθηκα τα τηλεπαιχνίδια που άφησαν εποχή στην ελληνική τηλεόραση. Αλλά και μια γεμάτη χρονιά κατά την οποία διάβασα και πολλά βιβλία, με αφορμή και το Μαραθώνιο Ανάγνωσης Αστυνομικής Λογοτεχνίας. Ήταν μια χρονιά που πέρασα χρόνο με την οικογένεια μου, τους καλούς μου φίλους, γέλασα, πόνεσα και έκλαψα με την απώλεια ενός αγαπημένου μου προσώπου. Μια χρονιά που είχε και κλείνει με επαγγελματικές προτάσεις αλλά και συνεργασίες.
Ήταν όμως και η χρονιά που έκανα και κάτι μοναδικό, κάτι για καλό σκοπό, κάτι που το ήθελα πολύ. Αρχικά μια πρωτοβουλία μου στην οποία συμμετείχαν όλοι και που χωρίς τη βοήθεια τους, δε θα κατάφερνα τίποτα. Ναι μοιράσαμε κι εμείς με τη σειρά μας χαμόγελα σε κάποιους που το έχουν πραγματικά ανάγκη και συνεχίζουμε. Τέλος έτρεξα κι εγώ για καλό σκοπό στο Run Greece που διοργανώθηκε στην πόλη μου και πήρα το πρώτο μου μετάλλιο.
Ήταν όμως και μια χρονιά που δεν είχα χρόνο για τις δυο μεγάλες μου αγάπες και που με το νέο έτος έχουν δρομολογηθεί. Ο κινηματογράφος και το μπουζούκι μπορεί να είναι διαφορετικά μεταξύ τους αλλά έχουν ένα κοινό: εμένα. Μετά από καιρό άνοιξε κινηματογράφος στην πόλη μου και πλέον θα έχω τη δυνατότητα να βλέπω τις ταινίες που θέλω, χωρίς να περιμένω πότε θα κυκλοφορήσουν σε dvd ή στο διαδίκτυο. Ήδη για αυτόν το μήνα έχω δει δυο ταινίες και δή ελληνικές οι οποίες μάλιστα μου άρεσαν πολύ. Το Ουζερί Τσιτσάνης και το Ένας Άλλος Κόσμος είναι μόνο η αρχή...
Με τη νέα χρόνια ξεκινάει όμως και το μουσικό μου ταξίδι, αφού επιτέλους θα έχω το χρόνο να τελειώσω και να δώσω την τελική ακουστική μορφή στη πρώτη μου σύνθεση.
Μια χρονιά που είχε καλά και άσχημα φτάνει στο τέλος της, το βιβλίο με τα 12 κεφάλαια, τις 365 σελίδες και τους δικούς μου καθημερινούς ήρωες κλείνει εδώ. Όπως κλείνει οριστικά και μια στήλη που αγάπησα και αγάπησαν πολλοί, αυτή με τα Βιβλία σε pdf. Μια χρονιά φεύγει μια άλλη έρχεται...ελπίζοντας να μην είναι η ίδια, ελπίζοντας στα καλύτερα!!!
Καλή Χρονιά με υγεία & ευτυχία, ίσως τα πιο πολύτιμα!!!
Λίγες ώρες έμειναν για να μας αποχαιρετίσει το 2015 και να καλωσορίσουμε το νέο έτος. Και μαζί με το τέλος του 2015 κλείνει και μια στήλη, στην οποία δεν ήμουν και τόσο συνεπής. Πριν από ένα χρόνο περίπου άρχισα ένα ημερολόγιο, ένα βιβλίο που θα περιείχε 12 κεφάλαια,365 σελίδες και τους δικούς μου καθημερινούς ήρωες, προτρέποντας να κάνετε το ίδιο και εσείς. Κάθε τέλος του μήνα ανέβαζα και ένα κεφάλαιο...τους τελευταίους μήνες όμως για λόγους ανωτέρας βίας, αυτό ήταν αδύνατο. Αν και για τους μήνες Σεπτέμβριο έως Νοέμβριο δεν υπάρχουν κεφάλαια σήμερα μέσα από το τελευταίο κεφάλαιο, κλείνω αυτή τη στήλη, κάνοντας μια αποτίμηση της χρονιάς που φεύγει.
Το 2015 ήταν μια χρονιά που ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, για μένα, όχι όμως και για τη χώρα, αφού ξεκίνησε με τις εκλογές και την μεγάλη νίκη του κ.Τσίπρα, που ωστόσο δεν κράτησε πολύ, παρά μόνο ένα εξάμηνο (το είχα προβλέψει), μιας που το καλοκαίρι επακολούθησε ένα ατυχές δημοψήφισμα και το Σεπτέμβριο για δεύτερη φορά εκλογές, πάλι με νίκη του κ.Τσίπρα. Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντέλη μου, που λέει και το άσμα. Ο αντιμνημονιακός μας πήγε σε τρίτο μνημόνιο, διαγραφή του χρέους δεν είδαμε, το όχι του λαού στο δημοψήφισμα το μετέτρεψε σε ναι και εμείς εκεί, τον ξαναψηφίζουμε. Μπράβο Ελλάς το μεγαλείο σου!!! Τόσα ψέματα και μυαλό δεν βάζουμε. Αλλά και τι να ψηφίσεις θα μου πεις...ένα ΠΑΣΟΚ το οποίο προσπαθεί να ορθοποδήσει, μια ΝΔ, που προσπαθεί μετά Βαΐων να εκλέξει πρόεδρο ηγεσίας, ένα Ποτάμι που ξαφνικά θέλει να κυβερνήσει από κει που έλεγε το αντίθετο. Ναι εγώ δεν ψήφισα τίποτα στις τελευταίες εκλογές αλλά ούτε και στο δημοψήφισμα...γιατί έγιναν χωρίς λόγο, όχι επειδή δεν είμαι πολιτικοποιημένο άτομο (που λένε μερικοί). Είμαι δυσαρεστημένη από όλους όλοι μόνο τη θεσούλα τους σκέφτονται πια (ε είναι και δύσκολοι οι καιροί). Τη χώρα έπρεπε να βάζουν πάνω απ΄όλα παρά τη βόλεψη τους.
Το 2015 ήταν μια χρονιά που ξεκίνησε βλέποντας άτομα που είχα πολύ καιρό να δω και να μου φτιάξουν περισσότερο τη διάθεση. Μια συνάντηση ήταν αιτία για πολλά πράγματα ακόμα και για αλλαγές. Και εκεί που είμαι στα "πάνω" μου, προσωπικά & επαγγελματικά, σκάει η είδηση που με συγκλονίζει. Ο θάνατος ενός παιδιού,που χωρίς να το γνωρίζω προσωπικά, στο άκουσμα και μόνο της είδησης, ανατρίχιασα, κάτι έσπασε μέσα μου και με έκανε να θυμηθώ πως κι εγώ κι οι περισσότεροι έχουν πέσει κάποια στιγμή θύμα bullying. Ο θάνατος ενός παιδιού, θύμα σχολικού εκφοβισμού ήταν το θέμα της χρονιάς που συγκλόνισε και όχι άδικα. Τουλάχιστον απ΄όλο αυτό και με τις τόσες εκστρατείες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης που έγιναν, να βγήκε κάτι καλό.
Το 2015 ήταν μια χρονιά που θυμήθηκα, με αφορμή την Πρωταπριλιά, πλάκες που κάναμε όταν ήμασταν στην παιδική ηλικία. Μια χρονιά που η ιδιωτική τηλεόραση γιόρτασε τα 25α γενέθλια της και εγώ με τη σειρά μου θυμήθηκα τα τηλεπαιχνίδια που άφησαν εποχή στην ελληνική τηλεόραση. Αλλά και μια γεμάτη χρονιά κατά την οποία διάβασα και πολλά βιβλία, με αφορμή και το Μαραθώνιο Ανάγνωσης Αστυνομικής Λογοτεχνίας. Ήταν μια χρονιά που πέρασα χρόνο με την οικογένεια μου, τους καλούς μου φίλους, γέλασα, πόνεσα και έκλαψα με την απώλεια ενός αγαπημένου μου προσώπου. Μια χρονιά που είχε και κλείνει με επαγγελματικές προτάσεις αλλά και συνεργασίες.
Ήταν όμως και η χρονιά που έκανα και κάτι μοναδικό, κάτι για καλό σκοπό, κάτι που το ήθελα πολύ. Αρχικά μια πρωτοβουλία μου στην οποία συμμετείχαν όλοι και που χωρίς τη βοήθεια τους, δε θα κατάφερνα τίποτα. Ναι μοιράσαμε κι εμείς με τη σειρά μας χαμόγελα σε κάποιους που το έχουν πραγματικά ανάγκη και συνεχίζουμε. Τέλος έτρεξα κι εγώ για καλό σκοπό στο Run Greece που διοργανώθηκε στην πόλη μου και πήρα το πρώτο μου μετάλλιο.
Ήταν όμως και μια χρονιά που δεν είχα χρόνο για τις δυο μεγάλες μου αγάπες και που με το νέο έτος έχουν δρομολογηθεί. Ο κινηματογράφος και το μπουζούκι μπορεί να είναι διαφορετικά μεταξύ τους αλλά έχουν ένα κοινό: εμένα. Μετά από καιρό άνοιξε κινηματογράφος στην πόλη μου και πλέον θα έχω τη δυνατότητα να βλέπω τις ταινίες που θέλω, χωρίς να περιμένω πότε θα κυκλοφορήσουν σε dvd ή στο διαδίκτυο. Ήδη για αυτόν το μήνα έχω δει δυο ταινίες και δή ελληνικές οι οποίες μάλιστα μου άρεσαν πολύ. Το Ουζερί Τσιτσάνης και το Ένας Άλλος Κόσμος είναι μόνο η αρχή...
Με τη νέα χρόνια ξεκινάει όμως και το μουσικό μου ταξίδι, αφού επιτέλους θα έχω το χρόνο να τελειώσω και να δώσω την τελική ακουστική μορφή στη πρώτη μου σύνθεση.
Μια χρονιά που είχε καλά και άσχημα φτάνει στο τέλος της, το βιβλίο με τα 12 κεφάλαια, τις 365 σελίδες και τους δικούς μου καθημερινούς ήρωες κλείνει εδώ. Όπως κλείνει οριστικά και μια στήλη που αγάπησα και αγάπησαν πολλοί, αυτή με τα Βιβλία σε pdf. Μια χρονιά φεύγει μια άλλη έρχεται...ελπίζοντας να μην είναι η ίδια, ελπίζοντας στα καλύτερα!!!
Καλή Χρονιά με υγεία & ευτυχία, ίσως τα πιο πολύτιμα!!!
Κεφάλαιο: Έβδομο & Όγδοο
Η ιστορία: Αντίο Καλοκαίρι...
Ήρωας/ες: Εγώ & οι άλλοι
Όπως θα έχει διαπιστώσει κανείς που διαβάζει το ιστολόγιο μου, τις δικές μου στιγμές, τον προηγούμενο μήνα δεν υπήρχε κεφάλαιο 7. Και δεν υπήρχε διότι ψυχολογικά δεν ήμουν καλά, σε συνδυασμό με κάποιες υποχρεώσεις που είχα και με άφησαν πίσω σε ότι αφορά και τις αναρτήσεις που είχα ετοιμάσει. Ένα καλοκαίρι που μόνο καλοκαίρι δεν ήταν με τα πολλά σκαμπανεβάσματα του καιρού....τα λίγα μπάνια που έκανα σε σχέση με άλλες χρόνιες, σχέδια που είχα και ανατράπηκαν τελευταία στιγμή, μια απώλεια ενός αγαπημένου μου προσώπου που ήταν ξαφνική και με τάραξε πολύ - ο καιρός λένε πως γιατρεύει - μια είσοδος άλλου αγαπημένου μου προσώπου στο νοσοκομείο, λάθος άτομα που θεωρούσα φίλους και ήταν γύρω μου και μου "έδωσαν" ακόμα μία για την τελική ψυχολογική κατάρρευση μου, ένα δημοψήφισμα που δεν είχε κάποιο αποτέλεσμα, ένα τρίτο μνημόνιο, μια ελπίδα που έσβησε ή μάλλον δεν ήρθε ποτέ και κάτι εκλογές που είναι στο προσκήνιο....ναι ήταν ένα καλοκαίρι γεμάτο άσχημα γεγονότα δεν μου πρόσφερε τίποτα...ένα καλοκαίρι που ελπίζω να μην ξαναζήσω.
Πόσο να αντέξει κάποιος και στην προκειμένη περίπτωση εγώ που βλέπω άτομα από το φιλικό μου περιβάλλον αντί να μου φτιάχνουν τη διάθεση, μετά από όσα μου συνέβησαν φέτος το καλοκαίρι, τελικώς λίγοι από αυτούς να στέκονται απέναντι μου εντάξει. Κι εκείνοι που δεν μου στάθηκαν όσο έπρεπε χωρίς λόγο να μου τη λένε και να με αποφεύγουν χωρίς εξηγήσεις, λες και τους έκανα κάτι, τους ευχαριστώ γιατί μου έδειξαν με τι άτομα είχα να κάνω όλο αυτό τον καιρό. Μου βγάλαν συναισθήματα που δεν είχα βγάλει ποτέ για άνθρωπο...πρώτα απογοήτευση και στενοχώρια και μετά, τώρα...θύμο, μίσος,απέχθεια. Όχι τους ευχαριστώ μου άνοιξαν τα μάτια...!!!
Κι επειδή κανείς και ποτέ και για τίποτα δεν θα μου ξαναχαλάσει τη διάθεση εγώ ανεβάζω στροφές, όπως στο τέλος ενός παιχνιδιού που μια ομάδα, ανεβάζει ρυθμό και πετυχαίνει το λυτρωτικό γκολ στις καθυστερήσεις. Έτσι κι εγώ αλλάζω...κάνω αλλαγές στη ζωή μου γιατί ποτέ δεν είναι ΑΡΓΑ. Κι αυτή η αρχή αρχίζει από Σεπτέμβρη. Για όσους με ξέρουν προσωπικά και με διαβάζουν, δεν θα μαι πια η ίδια - για κείνους.
Ένα καλοκαίρι δύσκολο φεύγει...ένα φθινόπωρο έρχεται...Και όλων η διάθεση πρέπει να είναι στα ύψη, οι κακοί άνθρωποι δεν πρόκειται να φύγουν από τις ζωές μας, ούτε και οι κακοτοπιές που συμβαίνουν γύρω μας...Το καλοκαίρι σε λίγες ώρες φεύγει...και ναι επιτέλους να αρχίζει να χειμωνιάζει...μου έχει λείψει πολύ!!!
Αντίο Καλοκαίρι...
Αντίο Καλοκαίρι...
Οι επιβεβαιώσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν τη στιγμή που αντιμετωπίζετε συμπτώματα, αλλά είναι επίσης χρήσιμες μακροπρόθεσμα. Θα σας βοηθήσουν να αλλάξετε πεποιθήσεις που τείνουν να διαιωνίζουν το άγχος. Ο σκοπός τους είναι να μας βοηθήσουν να καλλιεργήσουμε μια πιο εποικοδομητική στάση απέναντι στην εμπειρία του άγχους, η οποία να χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Αντί να είστε παθητικό θύμα του άγχους, μπορείτε να καλλιεργήσετε μια στάση ενεργητικής κυριαρχίας. Αντί να νιώθετε κολλημένοι ή ακινητοποιημένοι από τον πανικό, το φόβο ή την ανησυχία, μπορείτε να καλλιεργήσετε μια στάση μεγαλύτερης σιγουριάς και πίστης στην ικανότητα σας να ξεπεράσετε το άγχος.
Οι επιβεβαιώσεις που ακολουθούν παρακάτω θα σας βοηθήσουν να αλλάξετε βασικές στάσεις και πεποιθήσεις που συντελούν στη δημιουργία άγχους και την καταπολέμηση των αρνητικών σκέψεων που κάνουμε. Αν τις διαβάσετε μία ή δυο φορές, δε θα δείτε μεγάλη διαφορά. Αν όμως τις επαναλαμβάνετε καθημερινά για μερικές εβδομάδες ή μήνες, θα σας βοηθήσουν να στρέψετε τη νοοτροπία σας για το φόβο προς μια εποικοδομητική κατεύθυνση. Ένας τρόπος για να το κάνετε αυτό είναι να διαβάζετε όλο τον κατάλογο αργά μια ή δύο φορές την ημέρα. Να σκέφτεστε κάθε δήλωση καθώς τη διαβάζετε. Ή ακόμα καλύτερα, γράψτε τις επιβεβαιώσεις σε μια κασέτα, αφήνοντας μερικά δεύτερα σιωπής ανάμεσα στην καθεμία. Ακούστε την κασέτα μια φορά την ημέρα όταν είστε ήρεμοι, για να ενισχύσετε μια πιο θετική και σίγουρη στάση απέναντι στον εαυτό σας και τη ζωή.
Αρνητικές σκέψεις & θετικές επιβεβαιώσεις για να τις καταπολεμήσετε
▶ Αυτή η κατάσταση είναι αφόρητη
Μπορώ να μάθω να αντιμετωπίζω καλύτερα αυτήν την κατάσταση.
▶ Κι αν αυτό συνεχιστεί χωρίς σταματημό;
Θα αντιμετωπίσω αυτήν την κατάσταση μέρα με την μέρα. Δε χρειάζεται να σκέφτομαι το μέλλον
▶ Νιώθω τραυματισμένος, ανεπαρκής σε σχέση με τους άλλους.
Μερικοί από εμάς έχουμε να ανέβουμε πιο ανηφορικούς δρόμους από τους άλλους. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχω μικρότερη αξία ως άνθρωπος, έστω κι αν καταφέρνω λιγότερα πράγματα.
▶ Γιατί να έχω να αντιμετωπίσω κάτι τέτοιο; Οι άλλοι είναι ελεύθεροι να απολαμβάνουν τη ζωή τους.
Η ζωή είναι ένα σχολείο. Για κάποιους λόγους, προς το παρόν τουλάχιστον, έχω πιο ανηφορικό δρόμο - έχω πιο δύσκολο σχολικό πρόγραμμα. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι λάθος. Στην πραγματικότητα, οι αντιξοότητες αναπτύσσουν τη δύναμη και τη συμπόνοια.
▶ Είναι άδικο να έχω αυτό το πρόβλημα.
Η ζωή μπορεί να φαίνεται άδικη από την ανθρώπινη αντίληψη των καταστάσεων. Αν μπορούσαμε να δούμε την ευρύτερη εικόνα, θα βλέπαμε ότι όλα προχωρούν σύμφωνα με το σχέδιο.
▶ Δεν ξέρω πως να τα βγάλω πέρα με αυτήν την κατάσταση.
Μπορώ να μάθω πως να τα βγάζω πέρα βήμα προς βήμα, με αυτήν την κατάσταση και με όποια άλλη δυσκολία φέρει η ζωή.
▶ Νιώθω τόσο ανεπαρκής σε σχέση με τους άλλους.
Άσε τους άλλους να κάνουν ότι κάνουν. Εγώ ακολουθώ ένα δρόμο εσωτερικής ανάπτυξης και μετασχηματισμού που είναι τουλάχιστον εξίσου σημαντικός. Το να βρω εγώ γαλήνη μέσα μου μπορεί να είναι ένα δώρο και για τους άλλους.
▶ Κάθε ημέρα φαίνεται σαν μια μεγάλη πρόκληση.
Μαθαίνω να αντιμετωπίζω τις καταστάσεις με άλλον ρυθμό. Βρίσκω χρόνο για να προσέχω τον εαυτό μου. Βρίσκω χρόνο για να κάνω μικροπράγματα, για να φροντίζω τον εαυτό μου.
▶ Δεν καταλαβαίνω γιατί είμαι έτσι - γιατί μου συνέβη αυτό.
Τα αίτια είναι πολλά, ανάμεσα τους η κληρονομικότητα, το πρώτο περιβάλλον και το συσσωρευμένο στρες. Η κατανόηση των αιτιών ικανοποιεί τη νόηση, αλλά δεν είναι αυτή που θεραπεύει.
▶ Νιώθω ότι θα τρελαθώ.
Όταν το άγχος είναι μεγάλο, νιώθω σαν να χάνω τον έλεγχο. Όμως αυτό το συναίσθημα δεν οδηγεί κάποιον στο να τρελαθεί. Οι διαταραχές άγχους απέχουν πολύ από τις διαταραχές που έχουν σχέση με την "τρέλα".
▶ Πρέπει να το πολεμήσω αυτό.
Το να παλεύω με το πρόβλημα δε θα με βοηθήσει τόσο πολύ όσο το να βρω περισσότερο χρόνο στη ζωή μου για να φροντίζω καλύτερα τον εαυτό μου.
▶ Δεν έπρεπε να αφήσω να μου συμβεί.
Τα βαθύτερα αίτια αυτού του προβλήματος είναι η κληρονομικότητα και το παιδικό περιβάλλον. Δεν τα προκάλεσα εγώ. Τώρα μπορώ να αναλάβω την ευθύνη της προσπάθειας να καλυτερέψω.
Αγχολυτικές επιβεβαιώσεις
▶ Μαθαίνω να απαγκιστρώνομαι από την ανησυχία
▶ Κάθε μέρα τα καταφέρνω όλο και περισσότερο να κυριαρχώ στην ανησυχία και το άγχος.
▶ Μαθαίνω να μην τροφοδοτώ τις ανησυχίες μου, να επιλέγω τη γαλήνη αντί για το φόβο
▶ Μαθαίνω να επιλέγω συνειδητά το τι σκέφτομαι και επιλέγω τις σκέψεις που είναι θετικές και εποικοδομητικές για εμένα. Όταν έρχονται αγχώδεις σκέψεις, βρίσκω το χρόνο να ηρεμήσω και να τις αφήσω να φύγουν. Η βαθιά χαλάρωση μου δίνει την ελευθερία της επιλογής να απομακρυνθώ από το φόβο.
▶ Το άγχος δημιουργείται από απατηλές σκέψεις, σκέψεις που μπορώ να τις αφήσω να φύγουν. Όταν βλέπω τις περισσότερες καταστάσεις έτσι όπως είναι πραγματικά, διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει τίποτα να φοβάμαι.
▶ Οι φοβισμένες σκέψεις συνήθως είναι υπερβολικές και αποκτώ όλο και μεγαλύτερη ικανότητα να τις σταματώ όταν θέλω.
▶ Γίνεται όλο και πιο εύκολο να χαλαρώνω και να βγαίνω από την κατάσταση του άγχους, μιλώντας στον εαυτό μου.
▶ Απασχολώ συνέχεια το νου μου με θετικές και εποικοδομητικές σκέψεις και δεν έχω πια χρόνο να ανησυχώ.
▶ Μαθαίνω να ελέγχω τον νου μου και να επιλέγω τις σκέψεις που κάνω.
▶ Αποκτώ όλο και μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, ξέροντας ότι μπορώ να χειριστώ οποιαδήποτε κατάσταση εμφανιστεί.
▶ Ο φόβος διαλύεται και χάνεται από τη ζωή μου. Είμαι ήρεμος, σίγουρος και ασφαλής.
▶ Καθώς ζω τη ζωή με πιο αργό τρόπο και άνετο ρυθμό, έχω περισσότερη ηρεμία και γαλήνη.
▶
Καθώς μεγαλώνει η ικανότητα μου να χαλαρώνω και να νιώθω ασφαλής, συνειδητοποιώ ότι πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα να φοβάμαι.
▶ Αποκτώ όλο και μεγαλύτερη σιγουριά, ξέροντας ότι μπορώ να χειριστώ κάθε κατάσταση που εμφανίζεται.
Η ιστορία: Μια απώλεια
Ήρωας/ες: Η γιαγιά μου
Ο Ιούνιος μπορεί να μπήκε, το καλοκαίρι να έφτασε, ωστόσο ο καιρός δεν είναι με το μέρος μας. Μια μέρα βροχή, δύο μέρες ζεστό καιρό (όχι καύσωνας πάντως). Ένας μήνας που έφυγε και καλύτερα να μην ξανάρθει και δεν το εύχομαι σε κανέναν. Για μένα αυτός ο μήνας ήταν ο χειρότερος αυτής της χρονιάς και πολύ φοβάμαι ότι θα ακολουθήσει και ο επόμενος - όχι χειρότερος αλλά δύσκολος.
Μέχρι και τα μέσα του μήνα οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις συνεχίζονταν στο ίδιο ρυθμό. Όπως και οι εξόδοι μου. Η διάθεση μου ήταν αρκετά καλή. Ψυχολογικά ήμουν σούπερ και κανείς δεν φαινόταν να μου χαλάει αυτή τη διάθεση. Χωρίς πολλά νεύρα, με το χαμόγελο στα χείλη και να τραγουδάω όλη τη μέρα - κάτι που φάνηκε παράξενο σε κάποιους. Μπήκε το καλοκαίρι και ετοιμαζόμουν για τα μπάνια, λογάριαζα όμως χωρίς τον καιρό.
Και εκεί, κάπου στα μέσα του μήνα, κι ενώ ήμουν ξύπνια αρκετά νωρίς έλαβα ένα τηλεφώνημα και μου χάλασε όλη τη διάθεση. Μια διάθεση που ακόμα να φτιάξει. Γύρω στις 10 το πρωί κι ενώ λείπουν όλοι από το σπίτι - η μητέρα μου στη δουλειά της, η αδερφή μου σε ένα πρωινό μάθημα που είχε και ο πατέρας μου για καφέ - χτυπάει το τηλέφωνο του σπιτιού. Στην αναγνώριση τηλεφώνου, διακρίνω ένα κινητό τηλέφωνο και υποθέτω πάλι από τράπεζα ή κινητή τηλεφωνία. Έσφαλα. Ήταν η γιαγιά μου από τη Ρόδο - παραξενεύτηκα και το μυαλό μου πήγε στο κακό, έπεσα μέσα - με δυσκολία με ρώτησε τι κάνω και που είναι η μαμά μου, μετά από δευτερόλεπτα μου το είπε. Η γιαγιά η μεγάλη, η γιαγιά της μαμάς μου, η προγιαγιά μου, η γιαγιά μου έφυγε....Ακόμα και τώρα που το γράφω δακρύζω...Με δυσκολία λέω στη γιαγιά μου τις ευχές μου και να κάνει υπομονή. 92 χρονών χωρίς πολλά προβλήματα και μέχρι την τελευταία στιγμή ήταν εκεί όρθια, ήρωας για όλους, ήρωας όπως την έλεγε η μάνα μου. Κι αν δεν έτρεξε για όλους, κι αν δε δούλεψε για μην λείψει τίποτα σε κανέναν, μεγάλωσε την μάνα μου. Ακόμα και δύο μέρες νωρίτερα που μίλησα μαζί της έλεγε ότι θέλει να έρθει να μας δει, ρωτούσε πότε θα δει εγγονάκια, τρισέγγονα παρακαλώ.
Καλύτερα που δεν ήμουν εκεί, στην κηδεία δε θα άντεχα. Κρατώ τις τελευταίες στιγμές μαζί της. Προ διετίας, όπως την άφησα, όταν πήγα Ρόδο και πήγαμε μάλιστα αυθημερόν στη Σύμη-Πανορμίτη για να κάνει τάμα. Έτσι θα τη θυμάμαι. Έτσι θα την έχω στο μυαλό μου.
Τι κι αν στη συνέχεια μας κάλεσαν από το νοσοκομείο για να κάνει ο παππούς μου από την Ξάνθη, επέμβαση, δύσκολη μάλιστα. Ο Ιούνιος ήταν ο χειρότερος από πολλές απόψεις. Πόνεσα και έκλαψα πολύ όπως δεν είχα πονέσει και κλάψει καθόλου τον τελευταίο χρόνο. Πολλοί ήταν αυτοί που προσπάθησαν να μου αλλάξουν τη διάθεση - και το κατάφεραν για λίγο και τους ευχαριστώ - και πολλοί ήταν εκείνη που μου έδωσαν ακόμα μία για να πέσω πιο χαμηλά ψυχολογικά - τους ευχαριστώ γιατί μου άνοιξαν τα μάτια να δω ποιοι είναι πραγματικά.
Ευελπιστώ οι επόμενοι μήνες να είναι καλύτεροι και όσα προβλήματα υπάρχουν να λυθούν γρήγορα και εύκολα - ψηφίστε στο δημοψήφισμα για ένα καλύτερο μέλλον.Και φυσικά να έχουμε ένα όμορφο καλοκαίρι, που ακόμα δεν έχει έρθει!!!!
Η ιστορία: Μια επαγγελματική πρόταση
Ήρωας/ες: Εγώ & τα παιδιά
Λίγες ώρες έμειναν για να καλωσορίσουμε το καλοκαίρι. Ένα καλοκαίρι που αλλιώς το φανταζόμουν κι αλλιώς μου έρχεται. Μέχρι να έρθει όμως ας δούμε τι κάναμε αυτόν το μήνα, το Μάιο.
Άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς, μιας που τις πρώτες εβδομάδες, υπήρχε μια κινητικότητα για μένα. Η κηπουρική μπήκε για τα καλά φέτος για μένα, αρχές του μήνα. Προμηθευτήκαμε γλάστρες, με ωραία χρώματα, φυτά για τον μπαξέ (σπόρους από ότι λογής μπορεί να φανταστεί κανείς, λουλούδια για να στολίζουμε τις γλάστρες μας, τις οποίες και τοποθετήσαμε μπροστά από το παράθυρο μας, κάτω από την πιλωτή.
Επιπλέον βρήκα και χρόνο να διαβάσω κάποια βιβλία, τα οποία και δανείστηκα. Αρχικά διάβασα δύο βιβλία αστυνομικά, μιας που συμμετέχω στο Μαραθώνιο Αστυνομικής Λογοτεχνίας. (Ανάρτηση με τις κριτικές των βιβλίων θα ανεβάσω εφόσον διαβάσω τα 9 βιβλία από τις 9 κατηγορίες που παρέθεσε το ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ) Διάβασα το "Χαμένο Σύμβολο" του Dan Brown καθώς και το "Μια Κραυγή Αγωνίας" της Αγκάθα Κρίστι, τα οποία και δανείστηκα από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη. (Σύντομα ανάρτηση για το πρώτο βιβλίο). Και πριν αρχίσω το τρίτο βιβλίο για το Μαραθώνιο κάπου εκεί σκάει μια πρόταση. Επαγγελματική.
Ποτέ μου δεν είχα σκεφτεί να δουλέψω σε παιδότοπο πόσων μάλλον να έρχομαι σε επαφή καθημερινά με μικρά αλλά και μεγάλα παιδιά. Και όταν λέω καθημερινά εννοώ κάθε μέρα εκτός Παρασκευής. Αυτή ήταν η συμφωνία μου. Και κάπου κεί πάλι έρχεται κι άλλη πρόταση για καθημερινό babysitting σε 3 χρονών αγοράκι. Έτσι θα πάει όλο το καλοκαίρι μου. Πρωί λοιπόν babysitting και απόγευμα στον παιδότοπο. Ομολογώ πως αλλιώς φανταζόμουν το φετινό μου καλοκαίρι και αλλιώς μου έρχεται. Εδώ και δύο εβδομάδες, ο χρόνος μου για blogging είναι ελάχιστος έως και μηδαμινός. Όσο για τα μπάνια το καλοκαίρι...μάλλον θα είναι μετρημένα στο ένα χέρι. Χρόνος δέ για έξοδο δεν υπάρχει με τίποτα. Κι αν συμπεριλάβουμε και τις ενέσεις που κάνω το μήνα, μια δυο και τρεις φορές...το καλοκαίρι είναι μακρύ για μένα. Έχω στόχο όμως. Να μαζέψω λεφτά για να πάρω αυτό το δίπλωμα για μηχανάκι επιτέλους.
Ας παρουσιάσω όμως τη νέα μου δουλειά. Το όνομα του παιδότοπου είναι Voll Haus, και πρόκειται για πολυκατάστημα επίπλων, ειδών υγιεινής, δίτροχων, θέρμανσης και οτιδήποτε άλλο. Εκεί δίπλα ακριβώς βρίσκεται ο παιδότοπος με το ίδιο όνομα. Αλλιώς αν προτιμάται Voll Cafe. Οι γονείς πίνουν τον καφέ τους και τα παιδιά παίζουν στον παιδότοπο. Ίσως πρόκειται για τον μοναδικό στην πόλη, βρίσκεται στο δρόμο προς Παλαγία (για τους ντόπιους), που έχει και εξωτερικό αλλά και εσωτερικό παιδότοπο. Και φυσικά ελεύθερο πάρκινγκ και Wifi. Επιπλέον λειτουργεί κι ως πιτσαρία. Το Σάββατο δέ, ανάβει ο ξυλόφουρνος για την πίτσα.
Στο εσωτερικό του παιδότοπου υπάρχει στα δεξιά, όπως μπαίνεις, ένα air hockey το οποίο λειτουργεί με 0,50€ και δίπλα μια μπασκέτα που λειτουργεί με 1€. Στα αριστερά υπάρχει ένα ποδοσφαιράκι που λειτουργεί με 1€ και κερδίζει ο καθένας ένα μπαλάκι. Δίπλα ακριβώς υπάρχει ένα καρουζέλ με μελισσούλες και ακριβώς δίπλα αυτά τα μηχανήματα, που βάζεις λεφτά και ότι πιάσεις και αν πιάσεις. Δίπλα του το τραμπολίνο λειτουργεί με 0,50€ για πέντε λεπτά. Παραδίπλα το κάστρο όπου έχει ελεύθερη είσοδο. Στη μέση του εσωτερικού παιδότοπου αλλά και στον τοίχο κοντά στην μπασκέτα, έχει τραπεζάκια με καρεκλάκια για τα μικρά παιδιά που θέλουν να κάτσουν να παίξουν κάποιο επιτραπέζιο ή παζλ, εφόσον το ζητήσουν ή και να ζωγραφίσουν. Δίπλα από αυτά του τοίχου τραπεζάκια υπάρχουν άλλα πιο μεγάλα τραπεζάκια με τρεις υπολογιστές και με διάφορα διαδραστικά παιχνίδια για τους φίλους. Τέλος υπάρχουν και τέσσερα μηχανήματα που λειτουργούν με 0,50€, και κινούνται επί τόπου.
Στον εξωτερικό παιδότοπο τα πράγματα διαφέρουν, μιας που όλα είναι ελεύθερα και μόνο το τραμπολίνο λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο που λειτουργεί και το μέσα. Υπάρχει ο πύργος με δυο τσουλήθρες τη μπροστινή που είναι η μεγαλύτερη και την πίσω τσουλήθρα για μικρότερα παιδιά κυρίως κάτω των 4 ετών. Κούνιες, ειδική κούνια για μωρά παιδιά, τραμπάλες, μικρότερη τσουλήθρα, διακοσμητικά ζώα που σε περιμένουν να φωτογραφηθείς μαζί τους και ένα γύρω-γύρω όλοι, συνθέτουν ένα μοναδικό παιδότοπο, τόπο ψυχαγωγίας μικρών και μεγάλων.
Είναι μοναδικό το συναίσθημα, να έρχεσαι σε επαφή με μικρά παιδάκια και ειδικά όταν αυτά είναι συχνοί θαμώνες του καφέ-παιδότοπου κάθε φορά που έρχονται και σε συναντάνε να τρέχουν στην αγκαλιά σου και όταν φεύγουν να σου δίνουν ένα φιλί στο μάγουλο και μια μεγάλη αγκαλιά....που δεν στη δίνουν ούτε οι φίλοι σου....και την έχεις τόση ανάγκη!!! Αυτό το κρατάω.
Καλό Καλοκαίρι!!!!!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons