Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εκδόσεις ΟΞΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εκδόσεις ΟΞΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ο Jean Parker Dixon συστήθηκε
στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό μέσα από διήγημα του, που συμπεριλήφθηκε στο
συλλογικό έργο «Οι στάχτες της ψυχής»,
το οποίο κυκλοφόρησε το 2003, από τις εκδόσεις Οξύ. Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί
και το πρώτο προσωπικό μυθιστόρημα του συγγραφέα, με τίτλο «Η ιστορία του χειρούργου»,
το οποίο και πρωτοεκδόθηκε το 1998. Δεκαέξι χρόνια μετά, οι εκδόσεις Οξύ,
κυκλοφορούν σε νέα έκδοση, το βιβλίο καθώς είχε μέχρι τότε εξαντληθεί.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: J.P Dixon
β) Τίτλος: Η ιστορία του χειρούργου
γ) Έτος Έκδοσης: 2019
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Οξύ
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Ο Paulo Coelho είχε
πει πως «όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το
σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις». Έτσι έγινε και με αυτόν τον
συγγραφέα και το εν λόγω βιβλίο. Αυτό το βιβλίο το ήθελα πάρα πολύ εδώ και
χρόνια αλλά πάντα το έβρισκα εξαντλημένο. Δεν γνώριζα ότι είχε επανεκδοθεί. Στην
τελευταία μου επίσκεψη, στο bazaar βιβλίου της περιοχής μου, εντόπισα βιβλία
από τις εκδόσεις Οξύ, σε προσφορά. Όταν είδα το βιβλίο, το πήρα με κλειστά
μάτια. Με αυτό το εξώφυλλο, δύσκολο άλλωστε να κρατηθώ.
Σε μια συνάντηση γιατρών, ένας από αυτούς, ο Τόμπιν, χειρούργος στο επάγγελμα, θα διηγηθεί μια ιστορία, που μέχρι και σήμερα, αδυνατεί να ξεχάσει και τον έχει
στοιχειώσει. Ο γιατρός αφηγείται μια ιστορία που διαδραματίστηκε στο Λονδίνο,
στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ήταν νέος. Πρωταγωνίστρια αυτής της
ιστορίας, είναι η θεατρίνα Πολέτ, η οποία, αφαιρεί τμήματα του σώματος της, επί
πληρωμή, στο θέατρο Τζούμπιλι. Η έλξη μεταξύ τους είναι αμοιβαία. Μάλιστα η
κατάσταση της Πολέτ, θα γίνει αφορμή για τον Τόμπιν να ξεπεράσει τόσο τα
ανθρώπινα όρια του, όσο και αυτά της φαντασίας του. Μαζί θα ταξιδέψουν στα πιο
σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης πραγματικότητας και ύπαρξης. Αυτό όμως το
ταξίδι φαίνεται πως δεν θα έχει επιστροφή για κανέναν από τους δύο.
Παράξενο πράγμα η θέληση για επιβίωση... η θέληση για ζωή, είναι ένα από τα αρχέγονα ένστικτα του ανθρώπου. Και εδράζεται στο υποσυνείδητο....
Ο J.P Dixon
παρουσιάζει μια αλλόκοτη, μακάβρια, παράξενη, περίεργη, τρομακτική, φρικιαστική,
αλλά συνάμα πρωτότυπη, ενδιαφέρουσα και ατμοσφαιρική ιστορία. Πολλοί χαρακτηρισμοί,
που όμως ταιριάζουν σε αυτό το βιβλίο. Ένα μικρό σε όγκο βιβλίο, ούτε 80
σελίδων, που είναι ικανό να σέ ρουφήξει από την πρώτη μέχρι και την τελευταία
του λέξη και παράλληλα να σε προβληματίσει. Μια ιστορία για τον πόνο, το σώμα
αλλά και τα όρια, πέρα της λογικής.
Εν κατακλείδι, «Η ιστορία του χειρούργου» είναι μια συγκλονιστική, ανατριχιαστική
νουβέλα φαντασίας και μυστηρίου, γεμάτη νοσηρές εμμονές αλλά και ηδονές, που
διαβάζεται απνευστί. Το σίγουρο είναι πως όποιος διαβάσει το βιβλίο, δύσκολα θα
ξεχάσει την ιστορία του. Οι λάτρεις του είδους, θα το λατρέψουν.
Πλοκή: Λονδίνο, τέλη 19ου αιώνα. Μια μυστηριώδης γυναίκα εμφανίζεται στη σκηνή του θεάτρου Τζούμπιλι και το νούμερό της κόβει την ανάσα του κοινού. Οι θεατές δυσκολεύονται να πιστέψουν πως όλα όσα βλέπουν είναι αληθινά. Κι όμως, είναι. Ένας νεαρός χειρούργος θα σαγηνευτεί από την αινιγματική καλλιτέχνιδα και θα νιώσει μια ανεξήγητη δύναμη να τον τραβάει κοντά της. Όταν τη γνωρίσει, δέσμιος πια ανομολόγητων εμμονών, θα ξεκινήσει ένα συγκλονιστικό ταξίδι στην άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής, ένα ταξίδι δίχως επιστροφή. «Αν η φρίκη είχε τίτλο θα ήταν αυτό… Και αν ήταν βιβλίο σίγουρα θα ήταν το συγκεκριμένο…»..
4 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Edgar Allan Poe θεωρείται για πολλούς, και όχι άδικα, από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες παγκοσμίως. Αποτέλεσε θεμέλιο λίθο για την εξέλιξη σύγχρονων λογοτεχνικών ειδών, όπως η αστυνομική λογοτεχνία ή οι ιστορίες τρόμου και φαντασίας. Στο αναγνωστικό κοινό, συστήθηκε μέσα από το πρώτο του προσωπικό μυθιστόρημα με τίτλο, «Το κοράκι», «Οι Φόνοι της οδού Μοργκ», είναι το πρώτο δείγμα του λογοτεχνικού είδους που συνηθίσαμε να το ονομάζουμε Αστυνομική Ιστορία, μια υποκατηγορία της Πεζογραφίας Μυστηρίου καταπώς θεωρούν οι ειδικοί. Συνεπώς εκτός από την μεγάλη λογοτεχνική της αξία, η ιστορία αυτή του Έντγκαρ Άλλαν Πόε έχει και μνημειακό χαρακτήρα. Πρωτοεκδόθηκαν στην Ελλάδα το 1979, με τον τίτλο «Οι δολοφονίες της οδού Μοργκ». Η έκδοση του 2015 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οξύ.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Edgar Allan Poe
β) Τίτλος: Οι Φόνοι στην Οδό Μόργκ και άλλες ιστορίες αστυνομικού μυστηρίου
γ) Έτος Έκδοσης: 2015
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Οξύ
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Ο Edgar Allan Poe δεν χρειάζεται συστάσεις. «Το κοράκι», ήταν από τα πρώτα βιβλία του συγγραφέα που διάβασα και μέχρι σήμερα αποτελεί και αγαπημένο μου. «Οι Φόνοι της οδού Μοργκ» ήταν καιρό στη βιβλιοθήκη μου, και μιας που είναι και μικρό σε όγκο βιβλίο, αποφάσισα να το πάρω στα χέρια μου.
Ο ντετέκτιβ Ογκίστ Ντιπέν καλείται να λύσει τρεις διαφορετικές υποθέσεις. Η πρώτη του υπόθεση αφορά δυο δολοφονίες στην οδό Μοργκ, του Παρισιού. Η μαντάμ Λ' Εσπανέ και η κόρη της Καμίλ Λ' Εσπανέ βρέθηκαν νεκρές με φρικιαστικό τρόπο στο διαμέρισμα τους. Οι μάρτυρες που καλούνται να καταθέσουν είναι πολλοί. Όλοι τους έχουν ακούσει την φωνή του δολοφόνου, όμως κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τη γλώσσα που μιλάει. Πόσο αθώος μπορεί να είναι ο δράστης του διπλού και αποτρόπαιου φονικού της οδού Μοργκ; Δυο χρόνια σχεδόν μετά τους φόνους στο Παρίσι, ο ντετέκτιβ Ογκίστ Ντιπέν καλείται να εξιχνιάσει το μυστήριο γύρω από τη δολοφονία της Μαρί Ροζέ, στη Νέα Υόρκη. Η 22χρονη κοπέλα, κόρη της χήρας Εστέλ Ροζέ, εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Λίγους μήνες μετά το πτώμα της ανασύρεται από την όχθη του Σηκουάνα. Ποιος ευθύνεται για το θάνατο της ωραίας Μαρί Ροζέ; Τρία σχεδόν χρονιά μετά την διαλεύκανση της δολοφονίας της Μαρί Ροζέ, ο ντετέκτιβ Ογκίστ Ντιπέν καλείται να λύσει μια υπόθεση υψίστης σημασίας. Μέσα από τα βασιλικά διαμερίσματα εκλάπη ένα γράμμα. Θύμα και κλέφτης, γνωστά πολιτικά πρόσωπα. Το πρόσωπο που έκλεψε το γράμμα είναι ο υπουργός Ντ. Άρα ο κλέφτης είναι γνωστός, όπως και ο λόγος που το έκανε αυτό. Για να εκβιάσει τον κάτοχο του γράμματος. Το θύμα καλεί την αστυνομία ώστε να βρει και να ανακτήσει το κλεμμένο γράμμα από τον υπουργό. Όμως η αστυνομία έχει ψάξει παντού αλλά το γράμμα δεν βρίσκεται πουθενά. Που έχει κρύψει το κλεμμένο γράμμα ο υπουργός;
Ο Edgar Allan Poe έχει στήσει τρεις διαφορετικές ιστορίες, οι οποίες έχουν ένα κοινό. Τον ντετέκτιβ Ογκίστ Ντιπέν και τον φίλο του, έναν ανώνυμο αφηγητή, του οποίο το όνομα δεν αποκαλύπτεται ποτέ. Μαζί, μέσα από μικρές λεπτομέρειες και χρησιμοποιώντας το μυαλό τους, θα λύσουν τις τρεις αυτές ιστορίες.
Υποθέσεις που φαίνονται δύσκολες και αινιγματικές, καταλήγουν να είναι απλές, χάρη στα μοναδικά όπλα που έχει και διακρίνουν τον συγγραφέα, Edgar Allan Poe, την αναλυτική σκέψη και την λογική. Ο συγγραφέας για την εποχή του ήταν πολύ μπροστά, αφού τόσο οι ιστορίες του όσο και η λύση αλλά και τα φινάλε τους, ήταν ιδιοφυή και ιδιόρρυθμα, όπως και ο ντετέκτιβ του.
Προσωπικά μου άρεσαν και οι τρεις υποθέσεις του, παρόλο που κάποιες ήταν μεγάλες και άλλες μικρές. Έχουν ενδιαφέρον, γρήγορο ρυθμό, σκοτεινή ατμόσφαιρα, μυστήριο και αγωνία για τη λύση. Υπήρχαν σημεία τα οποία θεώρησα υπερβολικά περιττά αλλά τα προσπέρασα.
Εν κατακλείδι, «Οι Φόνοι στην Οδό Μόργκ» είναι από τα βιβλία, που δεν πρέπει να λείπουν από τη βιβλιοθήκη, όσων αγαπούν την αστυνομική λογοτεχνία αλλά και τον ίδιο τον συγγραφέα. Ένα μικρό σε όγκο βιβλίο, σχεδόν 175 σελίδων, που διαβάζεται απνευστί μέσα σε λίγες ώρες.
Ο ντετέκτιβ Ογκίστ Ντιπέν καλείται να λύσει τρεις διαφορετικές υποθέσεις. Η πρώτη του υπόθεση αφορά δυο δολοφονίες στην οδό Μοργκ, του Παρισιού. Η μαντάμ Λ' Εσπανέ και η κόρη της Καμίλ Λ' Εσπανέ βρέθηκαν νεκρές με φρικιαστικό τρόπο στο διαμέρισμα τους. Οι μάρτυρες που καλούνται να καταθέσουν είναι πολλοί. Όλοι τους έχουν ακούσει την φωνή του δολοφόνου, όμως κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τη γλώσσα που μιλάει. Πόσο αθώος μπορεί να είναι ο δράστης του διπλού και αποτρόπαιου φονικού της οδού Μοργκ; Δυο χρόνια σχεδόν μετά τους φόνους στο Παρίσι, ο ντετέκτιβ Ογκίστ Ντιπέν καλείται να εξιχνιάσει το μυστήριο γύρω από τη δολοφονία της Μαρί Ροζέ, στη Νέα Υόρκη. Η 22χρονη κοπέλα, κόρη της χήρας Εστέλ Ροζέ, εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Λίγους μήνες μετά το πτώμα της ανασύρεται από την όχθη του Σηκουάνα. Ποιος ευθύνεται για το θάνατο της ωραίας Μαρί Ροζέ; Τρία σχεδόν χρονιά μετά την διαλεύκανση της δολοφονίας της Μαρί Ροζέ, ο ντετέκτιβ Ογκίστ Ντιπέν καλείται να λύσει μια υπόθεση υψίστης σημασίας. Μέσα από τα βασιλικά διαμερίσματα εκλάπη ένα γράμμα. Θύμα και κλέφτης, γνωστά πολιτικά πρόσωπα. Το πρόσωπο που έκλεψε το γράμμα είναι ο υπουργός Ντ. Άρα ο κλέφτης είναι γνωστός, όπως και ο λόγος που το έκανε αυτό. Για να εκβιάσει τον κάτοχο του γράμματος. Το θύμα καλεί την αστυνομία ώστε να βρει και να ανακτήσει το κλεμμένο γράμμα από τον υπουργό. Όμως η αστυνομία έχει ψάξει παντού αλλά το γράμμα δεν βρίσκεται πουθενά. Που έχει κρύψει το κλεμμένο γράμμα ο υπουργός;
Υποθέσεις που φαίνονται δύσκολες και αινιγματικές, καταλήγουν να είναι απλές, χάρη στα μοναδικά όπλα που έχει και διακρίνουν τον συγγραφέα, Edgar Allan Poe, την αναλυτική σκέψη και την λογική. Ο συγγραφέας για την εποχή του ήταν πολύ μπροστά, αφού τόσο οι ιστορίες του όσο και η λύση αλλά και τα φινάλε τους, ήταν ιδιοφυή και ιδιόρρυθμα, όπως και ο ντετέκτιβ του.
Προσωπικά μου άρεσαν και οι τρεις υποθέσεις του, παρόλο που κάποιες ήταν μεγάλες και άλλες μικρές. Έχουν ενδιαφέρον, γρήγορο ρυθμό, σκοτεινή ατμόσφαιρα, μυστήριο και αγωνία για τη λύση. Υπήρχαν σημεία τα οποία θεώρησα υπερβολικά περιττά αλλά τα προσπέρασα.
Εν κατακλείδι, «Οι Φόνοι στην Οδό Μόργκ» είναι από τα βιβλία, που δεν πρέπει να λείπουν από τη βιβλιοθήκη, όσων αγαπούν την αστυνομική λογοτεχνία αλλά και τον ίδιο τον συγγραφέα. Ένα μικρό σε όγκο βιβλίο, σχεδόν 175 σελίδων, που διαβάζεται απνευστί μέσα σε λίγες ώρες.
Πλοκή: Τρία αστυνομικά προβλήματα που ζητούν λύση· ένας ιδιοφυής, ιδιόρρυθμος, ελαφρώς σνομπ ερευνητής που καλείται να τα εξιχνιάσει, με εργαλεία την αναλυτική σκέψη και τη λογική· και ένας αφηγητής που παρακολουθεί με θαυμασμό. Το μοτίβο μπορεί να μας είναι γνώριμο, μ’ αυτά τα τρία διηγήματα όμως ο Πόε σφραγίζει τη λογοτεχνία με τον χαρακτήρα του Ογκίστ Ντιπέν, επιφανέστεροι επίγονοι του οποίου είναι ο Σέρλοκ Χολμς και ο Ηρακλής Πουαρό. Αν αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί ο συγγραφέας του μακάβριου θεωρείται και πατέρας του αστυνομικού μυστηρίου, η απάντηση βρίσκεται εδώ.
3 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Clive Barker
β) Τίτλος: Τα Bιβλία του Αίματος
γ) Έτος Έκδοσης: 2018
δ) Έκδοση: Εκδόσεις ΟΞΥ
Εν κατακλείδι, το «Τα Βιβλία του Αίματος ΙΙ», διαβάστηκαν απνευστί μέσα σε δύο βράδια. Αν στην πρώτη μου γνωριμία έμεινα απόλυτα ικανοποιημένη με τον Clive Barker, σίγουρα αυτό ισχύει αλλά λιγότερο σε αυτόν τον τόμο.
Πλοκή: Ο δεύτερος τόμος των Βιβλίων του αίματος βαδίζει στα ίδια μονοπάτια θανάτου που χάραξε ο πρώτος τόμος της σειράς. Ο Clive Barker κατορθώνει με επιτυχία να συνδυάσει τους πιο αποκρουστικούς φόβους των αναγνωστών με ειδεχθή πλάσματα που μόνο ελάχιστοι έχουν την πνευματική ικανότητα να συλλάβουν. Οι πέντε ιστορίες, τα πέντε αυτά παραδοξολογήματα, που περιλαμβάνονται στον παρόντα τόμο προκαλούν αναμφισβήτητα σοκ, ναυτία και τρόμο. Πρόκειται για έναν εορτασμό της διαστροφής, για ένα καρναβάλι τεράτων στο οποίο ο αναγνώστης σε καμία περίπτωση δεν νιώθει ασφαλής. Η εικονολογική γλώσσα του Barker, το γκροτέσκο στοιχείο και η ευφυΐα της ειρωνείας του προσφέρουν μία εικονογραφία του παράδοξου και του διαστροφικού. Ο Barker δεν γράφει για να καθησυχάσει τον αναγνώστη. Κάθε άλλο. Ο συγγραφέας σε πιάνει από το χέρι, σου κλείνει τα μάτια και σε ρίχνει, αβοήθητο, μέσα στην κόλαση των παράλογων, εικονικών μεταφορών του, ενώ σε αφήνει να παλέψεις μόνος σου. Το είδος του τρόμου που γράφει έχει σκοπό να σκίσει το πέπλο του μυστηρίου και να αποδομήσει κάθε πτυχή της πραγματικότητας. Οι ιστορίες του μεταποιούν τους συμβατικούς συναισθηματισμούς και φέρνουν τον αναγνώστη αντιμέτωπο με μία μοναδικά διαφορετική θέαση του κόσμου και της πραγματικότητας, προβάλλοντας το πλέγμα σχέσεων που αναπτύσσεται ανάμεσα στην επιθυμία και τον φόβο. Ο Barker δημιουργεί ένα απόλυτα πιστευτό μυθολογικό σύμπαν στο οποίο κατοικεί —και κυριαρχεί— το τερατώδες. Αν κάτι υπόσχεται ο συγγραφέας, αυτό είναι ένας διαρκής, επικίνδυνος μετεωρισμός του αναγνώστη μεταξύ κανονικότητας και παραλογισμού, μεταξύ πραγματικότητας και φανταστικού, ένας μετεωρισμός που υπονομεύει τις κοινωνικές νόρμες παρουσιάζοντας, τελικά, πιθανές, διαφορετικές πραγματικότητες
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Το ότι κανείς δεν μπορεί να διαβάσει ένα βιβλίο του Clive Barker μόνο μία φορά, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Αφότου διάβασα το πρώτο τόμο της σειράς των βιβλίων «Τα Βιβλία του Αίματος», (την άποψη μου θα τη βρείτε εδώ) περίμενα να πάρω άμεσα στα χέρια μου και τον δεύτερο τόμο. Αν και άργησε τελικώς ήρθε και το μόνο σίγουρο είναι ο Clive Barker, συνεχίζει να γράφει και να ανατριχιάζει.
«Τα Βιβλία του Αίματος ΙΙ», είναι μια συλλογή διηγημάτων, με τις εκδόσεις Οξύ, να έχουν κάνει για ακόμη μια φορά, εκπληκτική δουλειά, τόσο στο εξώφυλλο όσο και στο ίδιο το βιβλίο. Αρχικά το εξώφυλλο είναι ίδιο με το πρώτο μέρος της σειράς, δηλαδή γεμάτο αίμα με το συγγραφέα να συνεχίζει να γράφει ιστορίες βαμμένες με αίμα.
«Τα Βιβλία του Αίματος ΙΙ» αποτελούνται αυτή τη φορά από πέντε σκοτεινές ιστορίες τρόμου, μυστηρίου και φαντασίας. Κάποιες από αυτές σκοτεινές, άλλες βίαιες και άλλες αηδιαστικές έως και ανατριχιαστικές. Παρόλα αυτά δεν είναι το ίδιο καλές με τις ιστορίες που παρουσιάστηκαν στο πρώτο τόμο της σειράς. Σε αυτές τις ιστορίες, δε μου άρεσε πάντα το τέλος ενώ σε κάποιες τα ερωτήματα που μου δημιουργήθηκαν δεν απαντήθηκαν. Τρόμος, Αγώνας δρόμου της Κόλασης, Ζάκλιν Ες: Η θέληση της και η διαθήκη της, Τα δέρματα των Πατέρων, Νέοι Φόνοι στην Οδό Μόργκ.
Στη συλλογή αυτή, ο Barker, καταφέρνει και προσφέρει στον αναγνώστη αρκετές στιγμές μπόλικης φαντασίας και μυστηρίου αλλά όχι τρόμου. Όλες οι ιστορίες είναι αρκετά μεγάλες, με την κάθε μία από αυτές όμως να έχει διαφορετική κατάληξη. Οι περισσότερες δε θα τρομάξουν αλλά οι ιστορίες που παρουσιάζει ο συγγραφέας είναι έξυπνες και πολύ καλά δομημένες. Όλες οι ιστορίες είναι αρκετά καλογραμμένες από τον συγγραφέα αλλά και πολύ καλά μεταφρασμένες, για δεύτερη φορά, από τον Γιάννη Πλεξίδα. Οι περιγραφές του συγγραφέα, άρτιες, μοναδικές και ταυτόχρονα ατμοσφαιρικές που σε ταξιδεύουν μέχρι και την Κόλαση.
Σε όλες τις ιστορίες ο ρυθμός είναι γρήγορος, με τον συγγραφέα να μην κουράζει σε κανένα σημείο, με αποτέλεσμα οι σελίδες να γυρνάνε η μία μετά την άλλη. Προσωπικά ξεχώρισα κάποιες από αυτές όπως Τρόμος, Αγώνας δρόμου της Κόλασης και Τα δέρματα των Πατέρων.
«Τα Βιβλία του Αίματος ΙΙ», είναι μια συλλογή διηγημάτων, με τις εκδόσεις Οξύ, να έχουν κάνει για ακόμη μια φορά, εκπληκτική δουλειά, τόσο στο εξώφυλλο όσο και στο ίδιο το βιβλίο. Αρχικά το εξώφυλλο είναι ίδιο με το πρώτο μέρος της σειράς, δηλαδή γεμάτο αίμα με το συγγραφέα να συνεχίζει να γράφει ιστορίες βαμμένες με αίμα.
«Τα Βιβλία του Αίματος ΙΙ» αποτελούνται αυτή τη φορά από πέντε σκοτεινές ιστορίες τρόμου, μυστηρίου και φαντασίας. Κάποιες από αυτές σκοτεινές, άλλες βίαιες και άλλες αηδιαστικές έως και ανατριχιαστικές. Παρόλα αυτά δεν είναι το ίδιο καλές με τις ιστορίες που παρουσιάστηκαν στο πρώτο τόμο της σειράς. Σε αυτές τις ιστορίες, δε μου άρεσε πάντα το τέλος ενώ σε κάποιες τα ερωτήματα που μου δημιουργήθηκαν δεν απαντήθηκαν. Τρόμος, Αγώνας δρόμου της Κόλασης, Ζάκλιν Ες: Η θέληση της και η διαθήκη της, Τα δέρματα των Πατέρων, Νέοι Φόνοι στην Οδό Μόργκ.
Στη συλλογή αυτή, ο Barker, καταφέρνει και προσφέρει στον αναγνώστη αρκετές στιγμές μπόλικης φαντασίας και μυστηρίου αλλά όχι τρόμου. Όλες οι ιστορίες είναι αρκετά μεγάλες, με την κάθε μία από αυτές όμως να έχει διαφορετική κατάληξη. Οι περισσότερες δε θα τρομάξουν αλλά οι ιστορίες που παρουσιάζει ο συγγραφέας είναι έξυπνες και πολύ καλά δομημένες. Όλες οι ιστορίες είναι αρκετά καλογραμμένες από τον συγγραφέα αλλά και πολύ καλά μεταφρασμένες, για δεύτερη φορά, από τον Γιάννη Πλεξίδα. Οι περιγραφές του συγγραφέα, άρτιες, μοναδικές και ταυτόχρονα ατμοσφαιρικές που σε ταξιδεύουν μέχρι και την Κόλαση.
Σε όλες τις ιστορίες ο ρυθμός είναι γρήγορος, με τον συγγραφέα να μην κουράζει σε κανένα σημείο, με αποτέλεσμα οι σελίδες να γυρνάνε η μία μετά την άλλη. Προσωπικά ξεχώρισα κάποιες από αυτές όπως Τρόμος, Αγώνας δρόμου της Κόλασης και Τα δέρματα των Πατέρων.
Εν κατακλείδι, το «Τα Βιβλία του Αίματος ΙΙ», διαβάστηκαν απνευστί μέσα σε δύο βράδια. Αν στην πρώτη μου γνωριμία έμεινα απόλυτα ικανοποιημένη με τον Clive Barker, σίγουρα αυτό ισχύει αλλά λιγότερο σε αυτόν τον τόμο.
Πλοκή: Ο δεύτερος τόμος των Βιβλίων του αίματος βαδίζει στα ίδια μονοπάτια θανάτου που χάραξε ο πρώτος τόμος της σειράς. Ο Clive Barker κατορθώνει με επιτυχία να συνδυάσει τους πιο αποκρουστικούς φόβους των αναγνωστών με ειδεχθή πλάσματα που μόνο ελάχιστοι έχουν την πνευματική ικανότητα να συλλάβουν. Οι πέντε ιστορίες, τα πέντε αυτά παραδοξολογήματα, που περιλαμβάνονται στον παρόντα τόμο προκαλούν αναμφισβήτητα σοκ, ναυτία και τρόμο. Πρόκειται για έναν εορτασμό της διαστροφής, για ένα καρναβάλι τεράτων στο οποίο ο αναγνώστης σε καμία περίπτωση δεν νιώθει ασφαλής. Η εικονολογική γλώσσα του Barker, το γκροτέσκο στοιχείο και η ευφυΐα της ειρωνείας του προσφέρουν μία εικονογραφία του παράδοξου και του διαστροφικού. Ο Barker δεν γράφει για να καθησυχάσει τον αναγνώστη. Κάθε άλλο. Ο συγγραφέας σε πιάνει από το χέρι, σου κλείνει τα μάτια και σε ρίχνει, αβοήθητο, μέσα στην κόλαση των παράλογων, εικονικών μεταφορών του, ενώ σε αφήνει να παλέψεις μόνος σου. Το είδος του τρόμου που γράφει έχει σκοπό να σκίσει το πέπλο του μυστηρίου και να αποδομήσει κάθε πτυχή της πραγματικότητας. Οι ιστορίες του μεταποιούν τους συμβατικούς συναισθηματισμούς και φέρνουν τον αναγνώστη αντιμέτωπο με μία μοναδικά διαφορετική θέαση του κόσμου και της πραγματικότητας, προβάλλοντας το πλέγμα σχέσεων που αναπτύσσεται ανάμεσα στην επιθυμία και τον φόβο. Ο Barker δημιουργεί ένα απόλυτα πιστευτό μυθολογικό σύμπαν στο οποίο κατοικεί —και κυριαρχεί— το τερατώδες. Αν κάτι υπόσχεται ο συγγραφέας, αυτό είναι ένας διαρκής, επικίνδυνος μετεωρισμός του αναγνώστη μεταξύ κανονικότητας και παραλογισμού, μεταξύ πραγματικότητας και φανταστικού, ένας μετεωρισμός που υπονομεύει τις κοινωνικές νόρμες παρουσιάζοντας, τελικά, πιθανές, διαφορετικές πραγματικότητες
3 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Clive Barker
β) Τίτλος: Τα Bιβλία του Αίματος
γ) Έτος Έκδοσης: 2018
δ) Έκδοση: Εκδόσεις ΟΞΥ
Εν κατακλείδι, το «Τα Βιβλία του Αίματος», διαβάστηκαν απνευστί μέσα σε δύο βράδια. Aπό τα καλύτερα διηγήματα που έχω διαβάσει ποτέ, με τον συγγραφέα να μην κουράζει σε κανένα σημείο. Στην πρώτη μου γνωριμία με τον Clive Barker, έμεινα απόλυτα ικανοποιημένη και σίγουρα, κανείς δεν μπορεί να διαβάσει ένα βιβλίο του Clive Barker μόνο μία φορά.
Πλοκή: Η σαδιστική αντίληψη που καταθέτει για τον τρόμο ο Clive Barker θα σας κάνει να ανατριχιάσετε από την κορυφή ως τα νύχια. Οι ιστορίες που περιέχονται στα Βιβλία του αίματος θα χωθούν σε μια γωνιά της ψυχής σας και θα παραμείνουν πεισματικά εκεί όσο κι αν θέλετε να λυτρωθείτε από τις ιστορίες του, από τη στιγμή που θα ξεκινήσετε την ανάγνωσή τους, θα έχουν ήδη αιχμαλωτίσει ένα κομμάτι της ψυχής σας που πλέον, ό,τι και να κάνει, δεν θα μπορεί να δραπετεύσει. Η σχεδόν ποιητική και λογοτεχνική πρόζα της γραφής του, η ποιότητά της, οι απόλυτα πειστικοί χαρακτήρες, το χιούμορ του, το γεγονός ότι όσα οραματίζεται ο συγγραφέας αποτυπώνονται αβίαστα στα κείμενα αυτά με μοναδικό κινηματογραφικό τρόπο, εθίζουν τον αναγνώστη κάνοντάς τον να παραδοθεί αμαχητί στις ιστορίες του μέχρι την τελευταία λέξη. Η καθεμία από τις ιστορίες που βρίσκονται στους έξι τόμους των Βιβλίων του αίματος θα αλιεύσουν από το υποσυνείδητό σας τους καλά θαμμένους και απωθημένους φόβους σας. Πρόκειται για μια επική συλλογή του μακάβριου. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσετε την ανάγνωση, είστε αναγκασμένοι να περπατήσετε στα σκοτεινά μονοπάτια της ύπαρξης που αφειδώς προσφέρει ο συγγραφέας. Το χειρότερο είναι ότι θα επιστρέφετε μαρτυρικά ξανά και ξανά σ’ αυτά τα μονοπάτια, καθώς κανείς δεν μπορεί να διαβάσει ένα βιβλίο του Clive Barker μόνο μία φορά.
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Το όνομα του συγγραφέα, δεν μου ήταν άγνωστο. Γνώριζα πολύ καλά ποιος ήταν, αν και ποτέ δεν είχε πέσει βιβλίο του στα χέρια μου. Έχω δει όμως ταινίες του, και συγκεκριμένα όλη την τριλογία Hellraiser, η οποία και μου άρεσε. Στην προσωπική μου βιβλιοθήκη, ο Clive Barker, μέχρι πρότινος δεν είχε θέση, παρόλο που τα βιβλία του έπεφταν στην αντίληψη μου, σε σχετικές εκθέσεις βιβλίων, που επισκεπτόμουν κατά καιρούς. Τη συγκεκριμένη συλλογή διηγημάτων, την γνώρισα μέσα από μια παρουσίαση βιβλίου, που έκανε, ο Ηλίας Φουντούλης στην εκπομπή για λογοτεχνικά βιβλία τρόμου, που παρουσιάζει στο Youtube. Ευτυχώς για εμένα, λοιπόν, η συλλογή αυτή, μετά από χρόνια, επανακυκλοφορεί.
«Τα Βιβλία του Αίματος», είναι μια συλλογή διηγημάτων, με τις εκδόσεις Οξύ, να έχουν κάνει εκπληκτική δουλειά, τόσο στο εξώφυλλο όσο και στο ίδιο το βιβλίο. Αρχικά το εξώφυλλο είναι γεμάτο αίμα άλλωστε ο συγγραφέας έχει γράψει ιστορίες βαμμένες με αίμα. Αυτό που θα τραβήξει περισσότερο στο εξώφυλλο ωστόσο, είναι το όνομα του βασιλιά Stephen King, που βρίσκεται πάνω ακριβώς από το όνομα του συγγραφέα τονίζοντας ότι «έχω δει το μέλλον του τρόμου και το όνομα του είναι Clive Barker».
«Τα Βιβλία του Αίματος» αποτελούνται από έξι σκοτεινές ιστορίες τρόμου και φαντασίας. Κάποιες από αυτές αρκετά σκοτεινές, κάποιες άλλες βίαιες και κάποιες άλλες αηδιαστικές. Το βιβλίο του αίματος, Το τρένο του Μεσονυκτίου, Το Φλύαρο και ο Τζακ, Μπλουζ αίματος για ένα γουρούνι, Σεξ - Θάνατος και Αστροφεγγιά και Στους λόφους οι πόλεις.
Στη συλλογή αυτή, ο Barker, καταφέρνει και προσφέρει στον αναγνώστη δυνατές στιγμές τρόμου, φαντασίας αλλά και μυστηρίου, μέσα από μόλις έξι ιστορίες. Ιστορίες μικρές, αλλά και μεγάλες, με την κάθε μία από αυτές να έχει διαφορετική κατάληξη. Άλλες θα τρομάξουν άλλες θα σας ταξιδέψουν στο κόσμο των νεκρών, κι άλλες θα σας βάλουν σε σκέψεις. Όλες οι ιστορίες είναι απίστευτα καλογραμμένες από τον συγγραφέα αλλά και πολύ καλά μεταφρασμένες από τον Γιάννη Πλεξίδα. Οι περιγραφές του συγγραφέα, άρτιες, μοναδικές αλλά και ταυτόχρονα ατμοσφαιρικές, σε ταξιδεύουν σε σκοτεινά μονοπάτια.
Σε αυτές λοιπόν τις ιστορίες, δε θα μπορούσαν να λείψουν πρωτίστως οι κακοί αλλά και οι καλοί. Οι νεκροί, τα ψευτομέντιουμ, οι στοιχειωμένες στάσεις τρένων, τα φαντάσματα και τα σκοτεινά πνεύματα. Σε όλες τις ιστορίες ο ρυθμός είναι γρήγορος, με τον συγγραφέα να μην κουράζει σε κανένα σημείο, με αποτέλεσμα οι σελίδες να γυρνάνε η μία μετά την άλλη. Προσωπικά δεν ξεχώρισα κάποια από αυτές. Η κάθε μία, διαφέρει από την άλλη και τα φινάλε αυτών, να είναι πέρα για πέρα, αντάξια όλων των ιστοριών.
«Τα Βιβλία του Αίματος», είναι μια συλλογή διηγημάτων, με τις εκδόσεις Οξύ, να έχουν κάνει εκπληκτική δουλειά, τόσο στο εξώφυλλο όσο και στο ίδιο το βιβλίο. Αρχικά το εξώφυλλο είναι γεμάτο αίμα άλλωστε ο συγγραφέας έχει γράψει ιστορίες βαμμένες με αίμα. Αυτό που θα τραβήξει περισσότερο στο εξώφυλλο ωστόσο, είναι το όνομα του βασιλιά Stephen King, που βρίσκεται πάνω ακριβώς από το όνομα του συγγραφέα τονίζοντας ότι «έχω δει το μέλλον του τρόμου και το όνομα του είναι Clive Barker».
«Τα Βιβλία του Αίματος» αποτελούνται από έξι σκοτεινές ιστορίες τρόμου και φαντασίας. Κάποιες από αυτές αρκετά σκοτεινές, κάποιες άλλες βίαιες και κάποιες άλλες αηδιαστικές. Το βιβλίο του αίματος, Το τρένο του Μεσονυκτίου, Το Φλύαρο και ο Τζακ, Μπλουζ αίματος για ένα γουρούνι, Σεξ - Θάνατος και Αστροφεγγιά και Στους λόφους οι πόλεις.
Στη συλλογή αυτή, ο Barker, καταφέρνει και προσφέρει στον αναγνώστη δυνατές στιγμές τρόμου, φαντασίας αλλά και μυστηρίου, μέσα από μόλις έξι ιστορίες. Ιστορίες μικρές, αλλά και μεγάλες, με την κάθε μία από αυτές να έχει διαφορετική κατάληξη. Άλλες θα τρομάξουν άλλες θα σας ταξιδέψουν στο κόσμο των νεκρών, κι άλλες θα σας βάλουν σε σκέψεις. Όλες οι ιστορίες είναι απίστευτα καλογραμμένες από τον συγγραφέα αλλά και πολύ καλά μεταφρασμένες από τον Γιάννη Πλεξίδα. Οι περιγραφές του συγγραφέα, άρτιες, μοναδικές αλλά και ταυτόχρονα ατμοσφαιρικές, σε ταξιδεύουν σε σκοτεινά μονοπάτια.
Σε αυτές λοιπόν τις ιστορίες, δε θα μπορούσαν να λείψουν πρωτίστως οι κακοί αλλά και οι καλοί. Οι νεκροί, τα ψευτομέντιουμ, οι στοιχειωμένες στάσεις τρένων, τα φαντάσματα και τα σκοτεινά πνεύματα. Σε όλες τις ιστορίες ο ρυθμός είναι γρήγορος, με τον συγγραφέα να μην κουράζει σε κανένα σημείο, με αποτέλεσμα οι σελίδες να γυρνάνε η μία μετά την άλλη. Προσωπικά δεν ξεχώρισα κάποια από αυτές. Η κάθε μία, διαφέρει από την άλλη και τα φινάλε αυτών, να είναι πέρα για πέρα, αντάξια όλων των ιστοριών.
Εν κατακλείδι, το «Τα Βιβλία του Αίματος», διαβάστηκαν απνευστί μέσα σε δύο βράδια. Aπό τα καλύτερα διηγήματα που έχω διαβάσει ποτέ, με τον συγγραφέα να μην κουράζει σε κανένα σημείο. Στην πρώτη μου γνωριμία με τον Clive Barker, έμεινα απόλυτα ικανοποιημένη και σίγουρα, κανείς δεν μπορεί να διαβάσει ένα βιβλίο του Clive Barker μόνο μία φορά.
4 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons