Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εκδόσεις Βακχικόν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εκδόσεις Βακχικόν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ο Duncan Macmillan είναι Άγγλος συγγραφέας και σκηνοθέτης του θεάτρου. Πρωτοεμφανίστηκε μέσω του διαγωνισμού Playwriting Bruntwood στο Royal Exchange Theatre του Μάντσεστερ, κερδίζοντας δύο βραβεία στην πρώτη χρονιά του με το έργο "Monster", το οποίο ήταν, επίσης, υποψήφιο για τα βραβεία TMA Best New Play και Best New Play Award της Manchester Evening News. Οι «Πνεύμονες» είναι από τα πιο γνωστά θεατρικά του συγγραφέα, το οποίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Βακχικόν. Οι «Πνεύμονες» είναι μια ιστορία αγάπης, αμείλικτα ειλικρινής, αστεία, επίκαιρη και ταυτόχρονα τόσο διαχρονική. Γνώριμα καθημερινή αλλά και πολυσύνθετη, όπως άλλωστε και η ίδια η ζωή. Ένα έργο που δίνει φωνή στη Γενιά της Αβεβαιότητας, η οποία μέσα από τις αλλεπάλληλες αλλαγές και τις συναισθηματικές μεταπτώσεις βρίσκει τον τρόπο να χαράξει τη δική της πορεία. Ο Ντάνκαν Μακ Μίλαν επικεντρώνεται στην ουσία του θεάτρου διερευνώντας τη θεατρική γραφή, απογυμνωμένη από υποδείξεις. Όπως ο ίδιος σημειώνει: «Το έργο γράφτηκε για να παιχτεί σε άδεια σκηνή. Δεν υπάρχουν σκηνικά, δεν υπάρχουν έπιπλα, ούτε φροντιστήριο, ούτε παντομίμα. Δεν υπάρχουν αλλαγές κοστουμιών. Το φως και ο ήχος δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται για να δηλώσουν αλλαγή στον χρόνο ή στον χώρο».
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Duncan Macmillan
β) Τίτλος: Πνεύμονες
γ) Έτος Έκδοσης: 2018
δ) Έκδοση: Εκδόσεις ΒΑΚΧΙΚΟΝ
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Λόγω του ότι «μείναμε σπίτι», πολλοί εκδοτικοί επέλεξαν τίτλους και τους διέθεσαν δωρεάν στο κοινό. Με την ευκαιρία αυτή, λοιπόν, και μετά από εκτενής αναζήτηση μου, έπεσα στο θεατρικό βιβλίο του Duncan Macmillan, με τίτλο «Πνεύμονες».
Σε αυτό το βιβλίο δεν με τράβηξε μόνο ο τίτλος του. Το εξώφυλλο του με γνωστούς ηθοποιούς, Αποστόλης Τότσικας και Βάσω Καβαλιεράτου αλλά και η υπόθεση του ήταν ικανά να με κάνουν όχι μόνο να επιλέξω το βιβλίο προς ανάγνωση αλλά και να το ολοκληρώσω μέσα σε λίγες ώρες.
Ένας άντρας και μια γυναίκα, χωρίς να ονοματίζονται, στην ηλικία των τριάντα, κάνουν σχέδια για το μέλλον. Ένα μέλλον στο οποίο σκέφτονται να αποκτήσουν και ένα παιδί. Η απόφαση αυτή όμως, θα τους κάνει να διαφωνήσουν έντονα. Μέσα από την έντονη συζήτηση θα προβληματιστούν και θα επιχειρήσουν να αναλογιστούν τα υπέρ και τα κατά του να αποκτήσεις ένα παιδί και ποιες οι συνέπειες από αυτό. Σε αυτή την έντονη διαμάχη, θα χρειαστούν και από τους δύο, μεγάλοι πνεύμονες.
Μια σχέση δύο ανθρώπων, που μέσα από την έντονη συζήτηση θα ταράξει όλες τις ισορροπίες στη ζωή τους. Σχέδια και όνειρα θα καταλήξουν να γίνουν προβληματισμοί, για ένα αβέβαιο μέλλον. Ο Duncan Macmillan γράφει θεατρικά, εξού και οι θεατρικοί διάλογοι, που χρησιμοποιεί σε όλο το έργο. Χωρίς κεφάλαια, χωρίς σκηνές, μια απίστευτη ιστορία γεμάτη ποικίλα συναισθήματα. Ο ρυθμός του είναι καταιγιστικός, ανελέητος, όπως και οι δύο χαρακτήρες του. Και το φινάλε του, ανατρεπτικό και συνάμα γλυκόπικρο.
Σε αυτό το βιβλίο δεν με τράβηξε μόνο ο τίτλος του. Το εξώφυλλο του με γνωστούς ηθοποιούς, Αποστόλης Τότσικας και Βάσω Καβαλιεράτου αλλά και η υπόθεση του ήταν ικανά να με κάνουν όχι μόνο να επιλέξω το βιβλίο προς ανάγνωση αλλά και να το ολοκληρώσω μέσα σε λίγες ώρες.
Ένας άντρας και μια γυναίκα, χωρίς να ονοματίζονται, στην ηλικία των τριάντα, κάνουν σχέδια για το μέλλον. Ένα μέλλον στο οποίο σκέφτονται να αποκτήσουν και ένα παιδί. Η απόφαση αυτή όμως, θα τους κάνει να διαφωνήσουν έντονα. Μέσα από την έντονη συζήτηση θα προβληματιστούν και θα επιχειρήσουν να αναλογιστούν τα υπέρ και τα κατά του να αποκτήσεις ένα παιδί και ποιες οι συνέπειες από αυτό. Σε αυτή την έντονη διαμάχη, θα χρειαστούν και από τους δύο, μεγάλοι πνεύμονες.
Ο κόσμος θα χρειαστεί καλούς ανθρώπους. Ειδικά με όσα συμβαίνουν. Δεν μπορούμε έτσι απλώς να αφήσουμε τον κόσμο σε ανθρώπους που δεν σκέφτονται....χωρίς ποτές να έχουν σκεφτεί αν είναι ικανοί να προσφέρουν αγάπη.
Μια σχέση δύο ανθρώπων, που μέσα από την έντονη συζήτηση θα ταράξει όλες τις ισορροπίες στη ζωή τους. Σχέδια και όνειρα θα καταλήξουν να γίνουν προβληματισμοί, για ένα αβέβαιο μέλλον. Ο Duncan Macmillan γράφει θεατρικά, εξού και οι θεατρικοί διάλογοι, που χρησιμοποιεί σε όλο το έργο. Χωρίς κεφάλαια, χωρίς σκηνές, μια απίστευτη ιστορία γεμάτη ποικίλα συναισθήματα. Ο ρυθμός του είναι καταιγιστικός, ανελέητος, όπως και οι δύο χαρακτήρες του. Και το φινάλε του, ανατρεπτικό και συνάμα γλυκόπικρο.
Εν κατακλείδι, οι «Πνεύμονες» είναι ένα απλό, σύντομο σε διάρκεια και περιεκτικό έργο ενώ ταυτόχρονα γίνεται σκληρό, οδυνηρό, συναρπαστικό και με πολλά μηνύματα. Μια ιστορία αγάπης μέσα από την οποία ο συγγραφέας αναφέρεται σε θέματα που αφορούν την κλιματική αλλαγή, την επιστήμη και τη ανθρώπινη φύση.
Πλοκή: Ο χρόνος μοιάζει εχθρός τους. Αν περιμένουν τις κατάλληλες συνθήκες δεν θα το κάνουν ποτέ. Απ’ τη μια υπάρχει η επιθυμία για ένα παιδί, από την άλλη η αγωνία για το περιβάλλον, την παγκόσμια κρίση και την πολιτική αστάθεια... Τελικά, πώς να αποφασίσεις για το μέλλον σου όταν αυτό προβλέπεται τόσο δυσοίωνο; «Ένα παιδί; Είναι σαν να μου έριξες μπουνιά στη μούρη και μετά μου ζήτησες να σου λύσω μια μαθηματική εξίσωση.»4 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ποιος είναι ο Παναγιώτης Μπαρμπαγιάννης και με τι ασχολείται;
Εγώ είμαι αυτός. Για άλλους Παναγιώτης, για άλλους Πάνος, για άλλους Μπαρμπαγιάννης σκέτο. Όσον αφορά στο με τι ασχολούμαι, θα έλεγα ότι προσπαθώ να γίνω εργοθεραπευτής και με περισσότερο μόχθο προσπαθώ να κάνω και εμψύχωση ομάδων παιδαγωγικής θεάτρου και θεατρικού παιχνιδιού. Το εάν τα καταφέρνω, βέβαια, είναι άλλο θέμα.
Ποια ήταν η αφορμή ή το έναυσμα για να ξεκινήσετε τη συγγραφή;
Μία ανάγκη; Μία ορμή; Δεν ξέρω. Και σίγουρα, δεν μπορώ να την ονομάσω ή να την εντοπίσω. Είναι όπως το όταν πεινάς και απλώνεις το χέρι σου για να πιάσεις το πιρούνι. Ή όταν διψάς και απλώνεις το χέρι σου για να πιάσεις το ποτήρι. Το ίδιο συμβαίνει και με τη συγγραφή. Απλώς απλώνεις το χέρι σου και πιάνεις το μολύβι.
Πως πήρατε την απόφαση να εκδώσετε το πρώτο σας βιβλίο και πώς αισθανθήκατε όταν το πήρατε στα χέρια σας και το είδατε πλέον τυπωμένο;
Πραγματικά, δεν ξέρω. Δεν θυμάμαι να αποφάσισα κάτι ή να είπα τώρα είναι η στιγμή. Απλώς συνέβη. Απροσδόκητα, στιγμιαία και όλα μέσα σε ένα λεπτό. Όταν, δε, εκτυπώθηκε ήταν μία στιγμή σαν αυτή που γίνεσαι 18 ετών. Περιμένεις πυροτεχνήματα, να βγουν οι μάγοι και οι ζογκλέρ και όλα να είναι διαφορετικά. Και τελικά το μόνο που ακούς είναι «άντε… από εδώ και πέρα να δούμε τι θα κάνεις…»
Πόσο απαιτητική είναι η συγγραφική διαδικασία και πόσο χρόνο σας παίρνει η ολοκλήρωση ενός βιβλίου;
Η απαίτηση έχει να κάνει με τον εαυτό σου. Όλο απαιτείς και απαιτείς. Ποτέ δεν ξέρεις εάν έχεις φτάσει στον στόχο, γιατί δεν ξέρεις ποτέ ποιος είναι αυτός. Η συγγραφή, έτσι όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ, δεν έχει αντικειμενικά κριτήρια ή στόχους. Είναι μία προσωπική ανάγκη που συνεχώς την αναζητάς.
Ποιες οι αντιδράσεις από την οικογένεια σας και τα αγαπημένα σας πρόσωπα, στην κυκλοφορία των βιβλίων σας;
Καθόλου αναμενόμενες αντιδράσεις. Η μάνα μου έκλαιγε, ο πατέρας μου προσπαθούσε να μη φανεί να κλαίει και οι φίλοι μου «μπράβο, είσαι ο καλύτερος». Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι δάσκαλοι και σε βάζουν στη θέση σου… οπότε εδώ είναι το σημείο που ευχαριστώ τη Βάνα, την Κάτια και τη Σοφία.
«Μου πες κι εγώ», είναι το πρώτο σας βιβλίο. Ποιο είναι το θέμα της ιστορίας αυτής;
Έχουν περάσει μόλις τρία χρόνια αλλά η νοσταλγία μου γι αυτό το βιβλίο είναι βαθιά. Το συγκεκριμένο θεατρικό κείμενο αφορά ένα ομόφυλο ζευγάρι που προσπαθεί να τεκνοθετήσει. Αυτό το βιβλίο είναι μία ολόκληρη ζωή που κάπως έχει φύγει αλλά παραμένει ανεξίτηλη (σε εμένα) για να θυμίζει τους ανθρώπους που θα αγαπάς για πάντα.
Το «Delete» είναι θεατρικό έργο που κυκλοφόρησε και σε βιβλίο. Ποιο το θέμα του και πως προέκυψε η συνεργασία με την ηθοποιό Βάνα Πεφάνη;
Με τη Βάνα γνωριστήκαμε στο Studio του Εθνικού Θεάτρου και ήταν από τις στιγμές που λες ότι η τύχη παίζει ερήμην σου. Το Delete προέκυψε στα πλαίσια μίας παράστασης που σκηνοθέτησε ο κ. Κοραής Δαμάτης και αφορά δύο μονόπρακτα με κοινό άξονα τη βία και το Bullying.
Είναι πολλές αλήθειες που προσπαθούν να χωρέσουν σε λέξεις. Αλλά ξέρεις τι παιχνίδια κάνουν αυτές οι λέξεις… κείτονται περιορισμένες ανάμεσα σε άλλες λέξεις, αφαιρώντας λίγο από το παλμό της αλήθειας.
Το «Δεν με Ξέρεις» αφορά σε ένα παιδί που ξαφνικά βρίσκεται έγκλειστο σε ένα ίδρυμα Ατόμων με Αναπηρία. Αυτή ήταν και η πρώτη αλήθεια. Η πρώτη ώθηση. Η πρώτη πληγή.
Ποια τα επόμενα συγγραφικά σχέδια σας;
Είμαστε σε συζητήσεις ώστε μέσα στους επόμενους μήνες να εκδοθεί ένα θεατρικό μου κείμενο με τον τίτλο «Ερυθρό». Και μετά βλέπουμε…
Ασχολείστε με τα social media και αν ναι που μπορούμε να σας βρούμε;
Όχι πάρα πολύ. Ωστόσο, το «Δεν με Ξέρεις» έχει αποκτήσει μία δική του ζωή και μπορείτε να το βρείτε στο facebook, σε αυτό το Link: https://goo.gl/TFfUmD
* Το βιβλίο του Παναγιώτη Μπαρμπαγιάννη, Δε με ξέρεις, βρέθηκε υποψήφιο στα φετινά Public Book Awards, στην κατηγορία του Πρωτοεμφανιζόμενου.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Παναγιώτης Μπαρμπαγιάννης
β) Τίτλος: Δεν με ξέρεις
γ) Έτος Έκδοσης: 2017
δ) Έκδοση: Εκδόσεις ΒΑΚΧΙΚΟΝ
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Τον Παναγιώτη Μπαρμπαγιάννη, δεν τον ήξερα. Ούτε φυσικά και τα έργα του. Σε μια επικοινωνία μας, μου σύστησε το βιβλίο του. Έτσι λοιπόν, βρήκα την αφορμή να τον μάθω καλύτερα, μέσα από την πρώτη του συλλογή με μικροδιηγήματα και τίτλο «Δεν με ξέρεις».
Η συλλογή αυτή, του Παναγιώτη Μπαρμπαγιάννη, αποτελείται από 45 μικροδιηγήματα που εσωκλείουν τον τραυματισμένο παιδικό κόσμο ο οποίος άλλοτε σοκάρει κι άλλοτε προβληματίζει. Σε αυτήν λοιπόν τη συλλογή μας συστήνει τον Αντώνη, ένα παιδί με αναπηρία, το οποίο ζει σε ίδρυμα όπου και υπάρχουν φορές που κακοποιείται. Η ιστορία ξεκινάει από την αρχή, από τότε που ο Αντώνης ήταν βρέφος. Ο Αντώνης, αρχίζει και ανακαλύπτει τον κόσμο, όπως όλα τα παιδιά. Ζητάει τη μητέρα του, όμως αυτή πάντα αδιαφορεί. Αρχίζει να ονειρεύεται, όμως όλα αυτά ξαφνικά θα σταματήσουν, αφού ο Αντώνης θα γνωρίσει τη βία. Και σαν να μην έφταναν αυτά, από την αδιαφορία της μάνας του, ο Αντώνης θα βρεθεί στο νοσοκομείο και από εκεί σε ένα νέο σπίτι, στο ίδρυμα. Αλλά κι εκεί οι συνθήκες δεν είναι καλές και η βία συνεχίζεται με τον Αντώνη να ελπίζει πως κάποια στιγμή όλα θα γίνουν όπως πριν, πως όλα θα αλλάξουν.
Η συλλογή αυτή, του Παναγιώτη Μπαρμπαγιάννη, αποτελείται από 45 μικροδιηγήματα που εσωκλείουν τον τραυματισμένο παιδικό κόσμο ο οποίος άλλοτε σοκάρει κι άλλοτε προβληματίζει. Σε αυτήν λοιπόν τη συλλογή μας συστήνει τον Αντώνη, ένα παιδί με αναπηρία, το οποίο ζει σε ίδρυμα όπου και υπάρχουν φορές που κακοποιείται. Η ιστορία ξεκινάει από την αρχή, από τότε που ο Αντώνης ήταν βρέφος. Ο Αντώνης, αρχίζει και ανακαλύπτει τον κόσμο, όπως όλα τα παιδιά. Ζητάει τη μητέρα του, όμως αυτή πάντα αδιαφορεί. Αρχίζει να ονειρεύεται, όμως όλα αυτά ξαφνικά θα σταματήσουν, αφού ο Αντώνης θα γνωρίσει τη βία. Και σαν να μην έφταναν αυτά, από την αδιαφορία της μάνας του, ο Αντώνης θα βρεθεί στο νοσοκομείο και από εκεί σε ένα νέο σπίτι, στο ίδρυμα. Αλλά κι εκεί οι συνθήκες δεν είναι καλές και η βία συνεχίζεται με τον Αντώνη να ελπίζει πως κάποια στιγμή όλα θα γίνουν όπως πριν, πως όλα θα αλλάξουν.
Το εξώφυλλο του βιβλίου, είναι τρομακτικό αλλά παράλληλα σε προβληματίζει. Σίγουρα κάτω από τη μάσκα αυτή κρύβεται ένα μικρό τραυματισμένο παιδί, τραυματισμένο είτε σωματικά είτε ψυχικά, που σου φωνάζει «Δεν με ξέρεις». Από τις πρώτες σελίδες, ο συγγραφέας, παρουσιάζει τη ζωή ενός παιδιού, μέσα από τις σκέψεις του. Επιπλέον καταφέρνει με την απότομη και μεστή γραφή του, να δημιουργήσει πολλές δυνατές εικόνες και συναισθήματα καθώς και να μας μπερδέψει. Τι από όλα αυτά είναι αλήθεια και πραγματικότητα και τι όχι;
Μέσα από αυτή τη συλλογή του, ο συγγραφέας, παρουσιάζει επίσης και τη ζωή παιδιών με αναπηρία μέσα σε ένα ίδρυμα, με μόνο σκοπό να μας αγγίξει, να μας ταρακουνήσει, να μας ευαισθητοποιήσει αλλά και να μας κάνει να σηκωθούμε και να πάρουμε τη ζωή στα χέρια. Λίγες λέξεις του συγγραφέα, αρκούν ώστε να προβληματιστούμε όλοι. Κάθε του μικροδιήγημα είναι μια γροθιά στο στομάχι.
Εν κατακλείδι, το «Δεν με ξέρεις», είναι μια συλλογή που θα προκαλέσει πολύ συγκίνηση και παράλληλα μίσος για ανθρώπους, που μας περιτριγυρίζουν και που είναι ικανοί να βλάψουν ένα μικρό παιδί. Αλήθεια τι φταίει ένα παιδί, που μόνο όνειρα έχει και κάνει; Μια συλλογή που θα προβληματίσει, μιας που η ιστορία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, ώστε να αναλογιστούμε τελικά σε τι κοινωνία ζούμε.
4 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons