Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στιγμές από την ζωή μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στιγμές από την ζωή μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Από τις προσφορές των εφημερίδων στην ψηφιακή κυριαρχία: Τα συμπεράσματα μιας έρευνας για τη μουσική πραγματικότητα σήμερα.
Δεν χωρά αμφιβολία ότι οι καιροί έχουν αλλάξει. Εκείνη η εποχή που οι εφημερίδες και τα περιοδικά «φιλοξενούσαν» CD στις κυριακάτικες προσφορές τους, γεμίζοντας τις δισκοθήκες μας, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Τα κλασικά δισκοπωλεία έχουν γίνει πλέον είδη υπό εξαφάνιση, ενώ οι καλλιτέχνες και οι δισκογραφικές εταιρείες στρέφονται σχεδόν αποκλειστικά στο YouTube, το Spotify και άλλες ψηφιακές πλατφόρμες. Η φυσική μορφή της μουσικής έχει περιοριστεί δραστικά, με λίγες εταιρείες να τολμούν πλέον το ρίσκο της έκδοσης ενός δίσκου.
Κι ενώ το CD φθίνει, παρατηρούμε μια ενδιαφέρουσα στροφή προς το βινύλιο. Δεν πρόκειται απλώς για μια τάση, αλλά για μια νέα πραγματικότητα. Σήμερα, μπορεί κανείς να προμηθευτεί πικάπ τελευταίας τεχνολογίας με κόστος από 45€ έως 300€, κάνοντας την ακρόαση του δίσκου προσιτή σε όλους.
Οι σύγχρονες κυκλοφορίες σε βινύλιο έχουν αποκτήσει συλλεκτικό χαρακτήρα: είναι αριθμημένες, συχνά φέρουν την υπογραφή του καλλιτέχνη και αποτελούν αντικείμενα τέχνης. Φυσικά, η τιμή αντικατοπτρίζει αυτή την ιδιαιτερότητα. Ενώ ένα CD μπορεί να κυμαίνεται στα 10€-20€, ένα βινύλιο ξεκινά από αυτά τα επίπεδα, αλλά μπορεί εύκολα να αγγίξει τα 50€ —ή και πολύ περισσότερο— αν πρόκειται για επετειακή, συλλεκτική ή σπάνια έκδοση.
Η μουσική βιομηχανία στην Ελλάδα, όπως και παγκοσμίως, μετακινήθηκε από το «ράφι» στο «cloud». Παρόλα αυτά, το φυσικό αντικείμενο δεν χάνει τη μαγεία του. Είτε πρόκειται για το CD που αγοράσαμε για να στηρίξουμε έναν καλλιτέχνη, είτε για το βινύλιο που τοποθετούμε με προσοχή στο πικάπ, η πράξη της αγοράς παραμένει μια κίνηση αγάπης προς τη μουσική. Οι εποχές άλλαξαν, οι τρόποι ακρόασης εξελίχθηκαν, αλλά η ανάγκη μας να έχουμε κάτι απτό στα χέρια μας παραμένει ζωντανή.
Είναι η αγορά δίσκων μια νοσταλγική συνήθεια ή μια νέα μορφή συλλεκτικής κουλτούρας;
Πριν από περίπου δύο χρόνια, αποφάσισα να κάνω μια μικρή έρευνα στο προφίλ μου στο Instagram, θέτοντας ένα ερώτημα στους λάτρεις της μουσικής: «Αγοράζεις σήμερα CD;». Τα αποτελέσματα ήταν αποκαλυπτικά: Σε σύνολο 157 συμμετεχόντων, μόλις 16 άτομα απάντησαν θετικά. Οι περισσότεροι από αυτούς, μάλιστα, δεν το έκαναν από συνήθεια, αλλά για συλλεκτικούς λόγους ή ως μια κίνηση υποστήριξης προς τον αγαπημένο τους καλλιτέχνη που κυκλοφόρησε νέα δουλειά.
Η δημοσκόπηση έφερε στο φως ενδιαφέροντα συμπεράσματα, επιβεβαιώνοντας πως αν και η εποχή του streaming κυριαρχεί, η ανάγκη για το "φυσικό" αντικείμενο δεν έχει σβήσει εντελώς.
Η αξία ενός βιβλίου δεν κρύβεται στα likes, αλλά στις στιγμές που νιώθεις διαβάζοντάς το — ακόμα κι αν δεν τις δει κανείς άλλος. Μια προσωπική εξομολόγηση για την πορεία μου από το 2014 μέχρι σήμερα, τη φωτογραφία και την ελευθερία του να επιλέγεις τις προτεραιότητές σου.
Πριν από περίπου 14 χρόνια, οι φωτογραφίες βιβλίων στο Instagram δεν είχαν «φίλτρα» στρατηγικής. Δεν υπήρχαν οι Book Influencers (άνθρωποι που προωθούν και προτείνουν βιβλία), ούτε η αγωνία για το αν ένας εκδοτικός οίκος θα προσέξει την αλληλεπίδραση που έχουν οι αναρτήσεις μας. Υπήρχε μόνο η χαρά του να μοιράζεσαι μια καλή ιστορία, με τον πιο απλό και αυθόρμητο τρόπο.
Τότε όλο αυτό το λεξιλόγιο που σήμερα θεωρείται δεδομένο, απλώς δεν υπήρχε. Λέξεις όπως Engagement, Reach, Post και Followers εδραιώθηκαν στην καθημερινότητά μας μόλις τα τελευταία χρόνια. Το Bookstagram μεταμορφώθηκε από μια αυθόρμητη κοινότητα σε έναν χώρο όπου η ορολογία του μάρκετινγκ συχνά επισκιάζει την ίδια την ανάγνωση.
Ξεκίνησα το 2014, χτίζοντας τα πάντα, από το μηδέν, μόνη μου, χωρίς να ζητήσω υποστήριξη. Όταν όλα ήταν πιο απλά. Τότε οι λογαριασμοί ήταν λίγοι, οι φωτογραφίες ήταν πιο αυθόρμητες και δεν υπήρχε η έννοια του «book influencer».
Είδα τη βιβλιοφιλική κοινότητα να γεννιέται, να ανθίζει και, τελικά, να αλλάζει πρόσωπο. Σήμερα, βλέπω συχνά μια βιτρίνα όπου τα ίδια και τα ίδια βιβλία ανακυκλώνονται για χάρη του αλγορίθμου, ενώ «διαμάντια» μένουν στο σκοτάδι επειδή δεν συνοδεύονται από μια δωρεάν αποστολή ή μια υποσχόμενη συνεργασία.
Το «δωρεάν βιβλίο» έγινε για πολλούς το μοναδικό κίνητρο. Όμως, στην πορεία, χάθηκε κάτι πολύτιμο: η κριτική σκέψη και η προσωπική ταυτότητα. Όταν η επιτυχία μετριέται με followers και στατιστικά, η ανάγνωση παύει να είναι απόλαυση και γίνεται εργασία.
Πολλές φορές οι άνθρωποι που επηρέασαν πραγματικά άλλους αναγνώστες δεν ήταν αυτοί με τους περισσότερους followers.
Πριν από τέσσερα χρόνια, αποφάσισα να τραβήξω μια κόκκινη γραμμή. Δεν ήταν κούραση από το βιβλίο, αλλά από το "σύστημα" γύρω από αυτό. Έβαλα προτεραιότητες: Την ψυχική μου ηρεμία πάνω από τα στατιστικά. Την προσωπική μου ζωή πάνω από το τέλειο post. Την αυθεντικότητα πάνω από τις δημόσιες σχέσεις. Τη σχέση μου με τον βιβλιοπώλη πάνω από την απρόσωπη κατανάλωση. Την επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο πάνω από την αναμονή ενός δέματος.
Σήμερα, διαβάζω λιγότερο, αλλά ίσως πιο ουσιαστικά. Συνεχίζω να στηρίζω το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου, όπως με στήριξε κι εκείνο. Γιατί η πραγματική βιβλιοφιλία δεν κρύβεται στα δωρεάν δέματα, αλλά στη σχέση που χτίζεις με τον βιβλιοπώλη σου και στο συναίσθημα που σου αφήνει μια πρόταση που έγινε από καρδιάς, όχι από υποχρέωση.
Αυτή η αποστασιοποίηση από το κυνήγι των αριθμών δεν ήταν μια υποχώρηση, αλλά μια επιστροφή στον εαυτό μου. Χρειαζόμουν τον χώρο και τον χρόνο για να δω τον κόσμο πέρα από το κάδρο μιας στημένης φωτογραφίας βιβλίου. Έτσι, η ανάγκη μου για έκφραση βρήκε μια νέα διέξοδο, πιο ελεύθερη και πιο προσωπική.
Η φωτογραφία μου εξελίχθηκε μέσα από μαθήματα και αναζητήσεις, βγήκε έξω από τους τέσσερις τοίχους μιας βιβλιοθήκης και ταξίδεψε σε νέους τόπους. Οι εικόνες μου πλέον δεν είναι απλά «περιεχόμενο»· μοιάζουν με σελίδες από ιστορίες τόπων.
Κάποιες φορές ένα βιβλίο και μια φωτογραφία συναντιούνται ξανά, σαν δύο διαφορετικοί τρόποι να αφηγηθεί κανείς τον κόσμο. Τελικά, ίσως αυτό που έχει σημασία δεν είναι οι αριθμοί ούτε η ορατότητα. Είναι να παραμένει ζωντανή η αυθεντική σχέση με όσα αγαπάμε: ένα βιβλίο, μια εικόνα, ένα ταξίδι, μια στιγμή που αξίζει να τη μοιραστείς — έστω κι αν δεν την δει κανείς.
Στο τέλος, δεν έχουν σημασία τα στατιστικά ούτε η προβολή. Σημασία έχουν οι στιγμές που νιώθεις, οι ιστορίες που αγαπάς και οι μικρές λεπτομέρειες που μένουν μαζί σου, ακόμα κι αν κανείς άλλος δεν τις βλέπει. Αυτή είναι η δική μου επιτυχία!!!
Τελικά, τι έχει σημασία; Να μπορείς να κλείνεις την οθόνη και να νιώθεις γεμάτος. Η επιτυχία στα social media είναι εφήμερη. Η αγάπη για την αισθητική, τη γνώση και την εσωτερική ηρεμία είναι το μόνο πραγματικό κατόρθωμα.
Η νέα χρονιά μπήκε με μια σιωπή που δεν είχα προβλέψει. Για εβδομάδες, οι λέξεις στέρεψαν και η οθόνη έμενε κλειστή, καθώς το μούδιασμα της απώλειας δεν άφηνε χώρο για σκέψεις και δημοσιεύσεις. Σήμερα, σαράντα μέρες μετά τον αποχαιρετισμό στον πατέρα μου, οι λέξεις αρχίζουν δειλά να επιστρέφουν. Όχι για να κάνουν έναν τυπικό απολογισμό της χρονιάς που πέρασε, αλλά για να βρουν τον δρόμο της επιστροφής στις ρίζες, στο πατρικό, στην ουσία.
«Λέξεις που στέρεψαν...»
Ένα «αντίο» που πονάει, μια πληγή που αιμορραγεί,
μα η ζωή δεν σταματάει, μια συνέχεια ζητεί.
Σαράντα μέρες σιωπής, στέρεψαν οι λέξεις όλες,
μες στο κενό που άφησες, στις πιο βουβές μου ώρες.
Στο δύσκολο το μονοπάτι, η απώλεια βαριά,
μα εσύ, φύλακας άγγελός μου, με κοιτάς από μακριά.
Ίσως αυτή η απουσία, ένα σημάδι να κρατά,
πως πρέπει πίσω να γυρίσω, εκεί που η καρδιά χτυπά.
Στην πόλη που με μεγάλωσε, στο πατρικό μου σπίτι,
εκεί που η θύμηση πονάει, μα η μορφή σου πάντα ζει.
Στιγμές που ζήσαμε μαζί, τώρα πια αναμνήσεις,
θησαυροί που τους φυλάω, πριν τον κόσμο αυτόν αφήσεις.
Ο χρόνος τρέχει ασταμάτητα, τον πόνο για να γιάνει,
και η δική μου η επιστροφή, το στήριγμά μου θα 'ναι.
Στο σπιτικό που μ’ έμαθε, ξανά η ψυχή ακουμπάει,
εκεί που η κάθε μου λέξη, για σένα πια μιλάει.
Αγαπητό ημερολόγιο
22/07/2022.
Η ζωή μου άλλαξε ριζικά, με έναν τρόπο που δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ. Η γέννηση της ανιψιάς μου, με βρήκε σε μια περίοδο βαθιάς ανασφάλειας και απογοήτευσης. Η παρουσία της, έφερε μια αίσθηση χαράς και πληρότητας που δεν είχα ξανανιώσει στη ζωή μου. Η αγκαλιά της με γέμισε με μια αγάπη τόσο βαθιά, που μου έδωσε τη δύναμη να ξεπεράσω κάθε δυσκολία. Οδηγήθηκα σε μια διαδικασία αναγέννησης. Ένας κόσμος νέων δυνατοτήτων άνοιξε μπροστά μου και άρχισα να βλέπω τη ζωή με άλλα μάτια.
Εκείνη, βλέπετε, μέ έκανε να επανεξετάσω τις προτεραιότητές μου. Αποφάσισα να απομακρυνθώ από κάθε τοξική σχέση που με βάραινε και να επικεντρωθώ σε αυτά που πραγματικά με γεμίζουν. Τα βιβλία και η φωτογραφία, δύο από τα μεγαλύτερα μου πάθη, έγιναν οι σύμμαχοί μου σε αυτό το ταξίδι αυτοανακάλυψης. Μέσα από τις σελίδες των βιβλίων αναζητούσα νέες εμπειρίες και γνώσεις, ενώ μέσα από τον φακό της φωτογραφικής μηχανής αποτύπωνα τις ομορφιές του κόσμου που με περιέβαλε.
04/09/2023.
Έναν χρόνο μετά την γέννηση της Ηλέκτρας, αποφάσισα να φύγω από το πατρικό μου και να πορευτώ μόνη μου. Να αφήσω πίσω μου, γονείς και φίλους. Δεν ήταν μια απόφαση στιγμής, ούτε μια παρόρμηση αλλά μια απεγνωσμένη ανάγκη για αλλαγή. Ήταν ένα ταξίδι αυτογνωσίας, που με οδήγησε σε μια νέα αρχή. Μακριά από όλους, ανακάλυψα τη δύναμη που κρυβόταν μέσα μου. Εκεί, καθισμένη σε ένα παγκάκι, με θέα το Κάστρο της Μύρινας και το Ρωμέικο Γιαλό, κάτι με καλούσε να αφήσω πίσω μου το παρελθόν και να αγκαλιάσω το μέλλον. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι είμαι ικανή για τα πάντα.
Επιστρέφοντας στο σπίτι μου, ήμουν έτοιμη να αντιμετωπίσω τις προκλήσεις της ζωής με ένα νέο πνεύμα.
12/11/2024
Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, είμαι ευγνώμων για κάθε βήμα που έχω κάνει!!!
* Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε στα πλαίσια της εργασίας μου, στο εργαστήριο δημιουργικής γραφής. Το θέμα της εργασίας ήταν να αποτυπώσω την βιογραφία μου, σε μορφή λογοτεχνικού κειμένου (πρόζα, ημερολόγιο κ.α). Όλα τα παραπάνω είναι η ζωή μου τα τελευταία δύο χρόνια!!!
Όπως και πέρσι έτσι και φέτος έφτασε η ώρα για έναν μίνι και καλοκαιρινό φωτογραφικό απολογισμό. Για ακόμα ένα καλοκαίρι, διακοπές δεν έγιναν παρά μόνο κάποιες μονοήμερες αποδράσεις. Και αυτές οι αποδράσεις δε θα μπορούσαν να μην αποτυπωθούν στο φακό μου. Αν και τραβάω πολλές εικόνες φέτος δεν παρασύρθηκα με τη λήψη πολλών φωτογραφιών. Παρόλα αυτά οι περισσότερες από αυτές ήταν φωτογραφίες φύσης. Ωστόσο από όλες αυτές τις λήψεις, ξεχώρισα έξι φωτογραφίες. Έξι στιγμές λοιπόν από την φετινή καλοκαιρινή ζωή μου. Πάμε να δούμε ποιες είναι αυτές και γιατί επιλέχθηκαν!!!
Θα ξεκινήσω με τον ίδιο τρόπο που ξεκίνησα τις φωτογραφικές καλοκαιρινές μου στιγμές και την περσινή χρονιά. Από το χωριό μου φυσικά, αφού καλοκαίρι χωρίς χωριό δεν έχει. Μπορεί πλέον οι εμφανίσεις μου, με το πέρασμα του χρόνου, να έχουν αραιώσει. όμως σίγουρα οι ομορφιές του, είναι ξεχωριστές.
 |
| 1. Τριφύλλι Έβρου - Ηλίανθοι |
Θα φύγω από το χωριό μου και θα ανέβω λίγα χιλιόμετρα πιο πάνω σε ένα άλλο χωριό, στο Τυχερό και στη λίμνη του. Μπορεί το καλοκαίρι το Τυχερό να σφύζει από κουνούπια, αλλά η λίμνη του και ο οικοτουριστικός ξενώνας «Θράσσα» που βρίσκεται εκεί, αποτελεί αγαπημένος προορισμός πολλών επισκεπτών του εναλλακτικού τουρισμού. Παράλληλα ο χώρος προσφέρει πολλές δραστηριότητες άθλησης και αναψυχής... όλα αυτά με φόντο την λίμνη του Τυχερού.
 |
| 2. Λίμνη Τυχερού |
Στη συνέχεια θα πάμε μια βόλτα στην Ξάνθη. Επίσκεψη στο παππού. Το μεσημέρι της ίδιας μέρας καταλήξαμε για καφέ σε ένα μέρος που δεν είχα επισκεφθεί μέχρι σήμερα. Στον «Κήπο» της Ξάνθης. Από τις πιο ωραίες τοποθεσίες της πόλης, για να πιείς τον καφέ σου ή το ποτό σου και να έχεις θέα τον ποταμό Κόσυνθο. Μια επίσκεψη αξίζει και θα σας ανταμείψει!!!
 |
| 3. «Ο Κήπος» - Ξάνθη |
Καλοκαίρι και θάλασσα πάνε μαζί. Είτε κάνεις διακοπές είτε όχι, θα βρεις μια άκρη να αράξεις, μια θάλασσα να βουτήξεις και μια άμμο να βυθίσεις τα πόδια σου. Άλλωστε όλοι χρειαζόμαστε λίγο χρόνο, να πάρουμε μια ανάσα και να ξεκουραστούμε. Και η θάλασσα είναι ικανή για πολλά.
 |
| 4. Κάπου σε μια παραλία της Αλεξανδρούπολης |
Χειμώνα - καλοκαίρι είναι ένα σημείο, που αν και επικίνδυνο, το αγαπώ πολύ. Γιατί; Για τη θέα του, για τη θάλασσα του και την ηρεμία που μου προσφέρει. Τα Κόκκινα Βράχια είναι από τις παραλίες που βρίσκονται λίγο έξω από την Αλεξανδρούπολη, στη Χιλή, δίπλα στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο. Πλέον δεν έχει κόσμο, και αυτό γιατί τα τελευταία χρόνια σημειώθηκαν αρκετά ατυχήματα τα περισσότερα με άσχημη κατάληξη.
 |
| 5. Κόκκινα Βράχια |
Όλο μου το καλοκαίρι ήταν όμορφο μα και ξεχωριστό. Γιατί αυτό το καλοκαίρι ήταν ένα καλοκαίρι που όμοιο του δεν ξέρω αν υπάρξει. Εκτός του ότι έγινα θεία, συμμετείχα για πρώτη φορά σε θεατρική παράσταση!!! Τι εμπειρία και αυτή!!! Μοναδική, ιδιαίτερη μα και αξέχαστη. «Τα Εφιαλτικά Μαξιλάρια», η παράσταση που βασίστηκε στο παιδικό βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά είχε θερμή απήχηση και όχι άδικα.
 |
| 6. Στιγμιότυπο από την σκηνή |
Εσύ πόσες στιγμές σου φωτογράφισες το φετινό καλοκαίρι;
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
δεν πάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που σου έγραψα τα νέα μου και σου είπα πόσο ωραίο είναι να τολμάς στη ζωή σου. Ε λοιπόν αν την προηγούμενη φορά αναφέρθηκα στην πρώτη μου φορά σε θεατρική ομάδα τώρα θα σου πω ότι αυτό έχει και συνέχεια. Γιατί τελικά είναι ωραίο να τολμάς στη ζωή σου!!!!
Τι να πρωτοπώ όμως. Όταν έγινα μέλος στην Θεατρική Ομάδα «Συνεπιβάτες» το 2019 δεν περίμενα ποτέ ότι θα έφτανε η μέρα που θα ανέβαινα πάνω στη σκηνή και θα υποδυόμουν έναν ρόλο. Και τι ρόλο. Σημαντικό. Ας τα πάρω από την αρχή όμως. Η έκθεση στο κοινό δεν είναι εύκολη υπόθεση, ειδικά για ένα άτομο, σαν εμένα. Από μικρή ηλικία ήμουν ένα άτομο κλειστό και συνεσταλμένο, γεμάτο άγχος - το τελευταίο δεν έχει φύγει. Πιστεύω ότι η απόφαση μου να μπω σε μια θεατρική ομάδα, ήταν η καλύτερη που έχω πάρει ποτέ στη ζωή μου. Και μέχρι σήμερα είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που αισθάνομαι επιτέλους μέλος σε μια ομάδα, που έχει πολλά κοινά ενδιαφέροντα. Μια ομάδα που χρόνο με το χρόνο μεγαλώνει και έχει απίστευτο δέσιμο μεταξύ της. Μια ομάδα μέσα από την οποία ανακάλυψα άλλες πτυχές του εαυτού μου.
Παρά τις αρχικές μου επιφυλάξεις, το σκέφτηκα πολύ μέχρι να απαντήσω θετικά στο αν θα συμμετάσχω σε μια παράσταση. Ο σκηνοθέτης Νίκος Ζερβόπουλος ήταν ο πρώτος που πίστεψε σε μένα. Οι επόμενοι που με έπεισαν στο να παίξω στην παράσταση, ήταν τα ίδια της τα μέλη, ανάμεσα σε αυτά και η αδερφή μου. Ίσως φυσικά να έπαιξε ρόλο και ποιοι συμμετείχαν εν τέλει στην παράσταση. Ποια ήταν όμως αυτή;
«Τα Εφιαλτικά Μαξιλάρια». Η παράσταση βασίστηκε στο παιδικό βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά, τα «Μαγικά Μαξιλάρια» και την διασκευή της επιμελήθηκε μέλος της ομάδας μας. Όσοι δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο, κάντε το τώρα. Από τα καλύτερα και αγαπημένα μου βιβλία (αφήνω υπόθεση παρακάτω για υπενθύμιση ακόμα και σε όσους έχουν διαβάσει την ιστορία).
Ήταν κάποτε μια πόλη. Η Ουρανούπολη! Τι όμορφο όνομα! Όμως, μη γελιέστε! Οι κάτοικοί της είχαν ξεχάσει πώς να είναι ευτυχισμένοι. Ζούσαν σε έναν διαρκή εφιάλτη, εξ αιτίας του σκληρού και αχόρταγου βασιλιά της και της ακολουθίας του. Όμως... Ήρθε κάποια στιγμή η Νύχτα της Φρικτής Εκδίκησης.. Άραγε, οι Ουρανουπολίτες κατάφεραν να μετατρέψουν τον εφιάλτη σε όνειρο και να διώξουν μακριά το σκοτάδι; Ποιο ήταν το μαγικό τους όπλο;
Ένας από τους κατοίκους της, ήμουν κι εγώ. Συγκεκριμένα ήμουν η Μυρτώ, το παιδάκι που ξεσήκωσε τους συμμαθητές του και πήγε κόντρα στον τυραννικό Αρπατίλαο. Η Μυρτώ είχε την φαεινή ιδέα να φτιάξουν αντιεφιαλτικά μαξιλάρια, τα πιο όμορφα, τα χαρούμενα και τα παρήγορα του κόσμου.
Προσωπικά, αυτή τη φορά έζησα από την αρχή τα πάντα. Την ανάγνωση του έργου, την διανομή, τις πρόβες που διήρκησαν ούτε δύο μήνες αλλά και τις πρόβες στο σπίτι με την αδερφή μου - αυτό είχε ως επακόλουθο να μάθω και τα δικά της λόγια. Αξίζει να σημειωθεί ότι ειδικά για την παράσταση γράφτηκαν όλα τα τραγούδια ενώ υπήρξαν και χορογραφίες. Όπως καταλαβαίνει κανείς για πρώτη μου συμμετοχή σε θεατρική παράσταση τα έκανα όλα: έπαιξα, τραγούδησα και χόρεψα.
Συνολικά δόθηκαν τρεις παραστάσεις (Παρασκευή, Κυριακή και Δευτέρα). Την ημέρα της πρώτης παράστασης παραδόξως δεν υπήρχε άγχος - τουλάχιστον όσο ήμουν backstage. Λίγα δευτερόλεπτα πριν βγω στη σκηνή με έπιασε μια ταχυπαλμία, την οποία και είχα μέχρι να αρθρώσω τα πρώτα μου λόγια. Από εκείνη τη στιγμή και μετά λύθηκα - βλέπετε ήταν και το άγχος της πρεμιέρας. Στις επόμενες δύο παραστάσεις ήμουν χαλαρή. Όσο για τον κόσμο, το θέατρο ήταν γεμάτο, τα παιδιά γελούσαν, το ίδιο και οι γονείς. Οι αγκαλιές στο φινάλε και τα συγχαρητήρια ήταν πολλά. Αγκαλιές...πόσο καιρό είχα να νιώσω μια ζεστή αγκαλιά είτε από άτομα που γνώριζα είτε από ανθρώπους που δεν ήξερα. Τα σχόλια όλων μέχρι και σήμερα συνεχίζουν να είναι μόνο θετικά. Για πολλούς γνωστούς μου ήμουν η έκπληξη της παράστασης. Μάλιστα μετά την απήχηση σκεφτόμαστε να ανεβάσουμε ξανά την παράσταση από Σεπτέμβρη για άλλες τρεις παραστάσεις (στην παρακάτω φωτογραφία για να μην με ψάχνεις σου λέω ότι είμαι η κοπέλα με το γαλάζιο μπλουζάκι).
Από αυτή μου τη συμμετοχή δεν κρατώ μόνο τις στιγμές που έζησα με την ομάδα. Το πιο σημαντικό είναι το μήνυμα που έλαβα από μια συνάδελφο μου, η οποία από τον πολύ κόσμο, δεν κατάφερε να με πλησιάσει για να μου δώσει ευχές και συγχαρητήρια.
Τα πήγες πάρα πολύ ωραία, το τόλμησες, αυτό έχει σημασία! Η έκθεση στο κοινό δεν είναι εύκολη!!!
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα τα νέα μου και θέλησα να τα μοιραστώ με άλλους. Αν την προηγούμενη φορά σού είπα για το κατόρθωμα μου, αυτή τη φορά θα σου μιλήσω για το τι τόλμησα να κάνω στη ζωή μου. Γιατί τελικά είναι ωραίο να τολμάς στη ζωή σου!!!!
Πριν τρία περίπου χρόνια, πήρα μια απόφαση αρκετά τολμηρή για εμένα. Το λέω αυτό γιατί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν αρκετά κλειστή σαν άτομο, συνεσταλμένη, σε υπερβολικό βαθμό και γενικότερα ήπιων τόνων. Μέχρι που αυτό άλλαξε. Για την ακρίβεια άλλαξε από τότε που τέλειωσα τις σπουδές μου, απομάκρυνα από δίπλα μου τοξικούς ανθρώπους και άρχισα να είμαι οικονομικά ανεξάρτητη.
Ε λοιπόν εγώ, που ντρεπόμουν να μιλήσω μπροστά σε κόσμο - μετά και από μια πετυχημένη παρουσίαση βιβλίου - τόλμησα να μπω σε θεατρική ομάδα της περιοχής μου. Μια θεατρική ομάδα, που δεν μου ήταν καθόλου άγνωστη. Την ομάδα αυτήν την γνώριζα από παλιά, όταν ακόμα ονομάζονταν «Θεατρική Απόπειρα» και μέχρι πριν τρία χρόνια είχα παρακολουθήσει σχεδόν όλες τους τις παραστάσεις (Η πρώτη τους παράσταση που παρακολούθησα ήταν τρία μονόπρακτα του Tennessee Williams). Ποτέ δεν πίστευα ότι από πιστή ακόλουθος τους, κάποια στιγμή θα γινόμουν μέλος τους και πως θα συμμετείχα σε μια θεατρική τους παράσταση.
Η Θεατρική Ομάδα λοιπόν, τα τελευταία τρία χρόνια, συστήθηκε ξανά στο θεατρικό κοινό της πόλης, ως «Συνεπιβάτες» και πλέον απαρτίζεται από παλιά αλλά και νέα μέλη. Στην πρώτη τους παράσταση ως «Συνεπιβάτες» παρουσίασαν το «Speed Date» και η αδελφή μου τότε εξέφρασε το ενδιαφέρον της να μπει στην ομάδα.
Εγώ δεν σκεφτόμουν να ενταχθώ στην θεατρική ομάδα. Δε θα πω όμως ψέματα. Από τις πρώτες συναντήσεις που πήγα εξαιτίας της αδελφής μου, η οποία και ήθελε να ασχοληθεί με το θέατρο, μου άρεσε το όλο το κλίμα που επικρατούσε. Υπήρχαν βέβαια και άτομα που ήξερα, κάποια από τα οποία προσπάθησαν να με πείσουν στο να γίνω μέλος αυτής της ομάδας. Και τα κατάφεραν!!! Βέβαια σκοπός μου δεν ήταν να παίξω σε μια παράσταση αλλά να βοηθήσω από πίσω – γιατί για να ανέβει μια παράσταση δεν χρειάζονται μόνο ηθοποιοί αλλά και άτομα από πίσω.
Οπότε και μέλος έγινα, και σε θεατρική παράσταση συμμετείχα. Αλλά μέχρι να φτάσουμε στο να ανέβει μια παράσταση περάσαμε αρκετά. Αποχωρήσεις μελών, αλλαγές στα κείμενα καθώς και μια πανδημία, που για ένα μεγάλο διάστημα μάς απομάκρυνε. Τελικώς αρχές καλοκαιριού του ’21 πάρθηκε απόφαση να μαζευτούν κάποια άτομα ώστε να επιχειρηθεί να ανέβει θεατρική παράσταση. Εγώ δεν συμμετείχα εξ αρχής. Από τον Αύγουστο και μετά η ομάδα έκανε πρόβες όπου έβρισκε…σε πάρκα, σε καφέ, σε μουσικές σκηνές καθώς χώρο δικό της δεν είχε. Τον απέκτησε στα τέλη Νοεμβρίου. Όμως ο Covid-19 καραδοκεί, δεν έχουμε τελειώσει μαζί του. Τα πάντα ωστόσο φαίνεται πως είναι….Υπό Έλεγχο. Και τον Ιανουάριο του ’22 η παράσταση επιτέλους ανεβαίνει.
«Υπό Έλεγχο»…μια παράσταση πιο επίκαιρη από ποτέ. Μια παράσταση δυνατή και αληθινή, για τη κοινωνία που ζούμε, θίγοντας την υπερβολή και τη βία στη ζωή μας. Μια παράσταση με την δική της μουσική, την οποία δημιούργησε και επιμελήθηκε ο «Συνεπιβάτης» Bou-Rou. Μια παράσταση που υπεύθυνη για τα φώτα και τα βίντεο της, ήμουν εγώ. Και η χαρά μου που συνέβαλα σε αυτήν την προσπάθεια, είναι μεγάλη.
Προσωπικά, είδα από την αρχή σχεδόν, πως στήνεται μια παράσταση, κάτι που ήταν μοναδικό. Δεν ήταν μόνο οι ατέλειωτες και καθημερινές πρόβες – πολλές φορές κουραστικές - λίγο πριν ανεβεί η παράσταση. Ήταν πολλά περισσότερα, που δεν υπάρχουν λόγια να τα εκφράσω. Οι συναντήσεις μας έγιναν συνήθεια, μια συνήθεια, που έφτασε δυστυχώς στο τέλος. Όμως γίναμε μια παρέα ανθρώπων, που θυσιάσαμε, ο καθένας με τον τρόπο του, χρόνο, ώστε να συμμετέχουμε σε μια παράσταση, αφιλοκερδώς. Και στο τέλος καταφέραμε όχι μόνο να πάρουμε ένα δυνατό και θερμό χειροκρότημα, από όσους μας παρακολούθησαν αλλά να περάσουμε πολλά μηνύματα και να τους προβληματίσουμε.
Λίγα λόγια για το έργο που παρουσιάσαμε: Σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς όπου τα πάντα ελέγχονται από κάμερες, φιλοκυβερνητικοί και αντιπολιτευόμενοι παρακολουθούν οι μεν τους δε. Μήπως όμως, τελικά, δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά ηθοποιοί σε μια τηλεοπτική σειρά; Ένας κόσμος υπό έλεγχο. Μια κοινωνία υπό αμφισβήτηση. Άνθρωποι στη συντήρηση. Δύο χιλιάδες και… πόσο άραγε; Άραγε πριν ή μετά; Ή μήπως… Σ’ αυτό το σύμπαν της γενικευμένης επιτήρησης δεν αργούν να εμφανιστούν τα πρώτα προβλήματα. Οι συνέπειες ακραίες, οι αντιδράσεις απρόσμενες, η κατάληξη απρόβλεπτη. Μια παράσταση τραγελαφική, αλλά μην στεναχωριέστε, όχι και τόσο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ.
Ο Frédéric Sonntag είπε για το έργο του: Το Υπό έλεγχο είναι ένα έργο-κόσμος, ένα έργο-τοπίο που σκιαγραφεί με τρόπο αποσπασματικό, θραυσματικό, ένα σύμπαν όπου η παρακολούθηση είναι γενικευμένη και όπου το φανταστικό μπερδεύεται με το πραγματικό. Μιλάει και για τις επιπτώσεις του κόσμου αυτού στον πληθυσμό: μόνιμη παράνοια, διαταραχή ταυτότητας, σύγχυση μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Μέσα από αυτές τις πολλαπλές σκηνές μας δίνεται η δυνατότητα να ανακαλύψου με τους διάφορους μηχανισμούς μιας κοινωνίας και τους διάφορους κατοίκους μιας πραγματικότητας που αντικατοπτρίζει ό,τι ζούμε σήμερα, ελάχιστα μόνο παραμορφωμένο. Αλλά όσο προχωρούμε στην ανακάλυψη αυτού του κόσμου, τόσο τα όρια που θα έπρεπε να τον διαρθρώνουν (πολιτική/θέαμα, φαντασία/πραγματικότητα…) αποδεικνύονται άκυρα. Μπαίνουμε τότε σε έναν αβέβαιο χώρο όπου όλα όσα βρίσκονται μέσα στην οθόνη και έξω απ’ αυτήν φαίνεται να έχουν συγχωνευτεί αμετάκλητα.
Πόσες φωτογραφίες τράβηξες το φετινό καλοκαίρι; Πόσες φωτογραφίες έβγαλες συνολικά από τις διακοπές σου; Προσωπικά βγάζω αμέτρητες φωτογραφίες είτε πάω διακοπές είτε μείνω στην πόλη μου. Το φετινό μου καλοκαίρι δεν συνοδεύτηκε από διακοπές αλλά από μονοήμερες αποδράσεις στη γύρω περιοχή. Το ότι δεν πήγα διακοπές όμως δεν σημαίνει ότι δεν έβγαλα πολλές φωτογραφίες. Υπήρξαν πολλές στιγμές που αποτυπώθηκαν στο φακό μου. Από αυτές ξεχώρισα τις οκτώ, την κάθε μία για τους δικούς μου λόγους. Οκτώ στιγμές λοιπόν από την φετινή καλοκαιρινή ζωή μου, χωρίς φίλτρα. Πάμε να δούμε ποιες είναι αυτές και γιατί επιλέχθηκαν!!!
Καλοκαίρι χωρίς χωριό δεν έχει. Άλλωστε όλα μου τα καλοκαίρια είναι συνδεδεμένα μαζί του. Γιατί εκεί αποκτήσαμε τις αναμνήσεις που έχουμε σήμερα. Το χωριό μέχρι και σήμερα αποτελεί την απόδραση μου από τη βοή της πόλης. Μάλιστα πριν λίγα χρόνια, ανακάλυψα το ησυχαστήριο μου, ένα μέρος που συνδυάζει την φύση με θάλασσα. Και δεν χάνω ευκαιρία να το επισκέπτομαι συχνά πυκνά.
 |
| 1. Τριφύλλι Έβρου. Περιοχή Κρανιές |
Από το 2019 αποτελούν ίσως και ένα από τα αξιοθέατα της πόλης μου. Οι «αιωρούμενες» ομπρέλες στην οδό Εμπορίου δεν περνάνε από κανέναν απαρατήρητες. Περνάω συχνά από εκεί, καθώς βρίσκεται και το μανάβικο απ΄όπου ψωνίζω τα φρούτα μου. Ποτέ ωστόσο δεν έτυχε να τις φωτογραφήσω, αφού πάντα ήμουν με τσάντες στα χέρια.
 |
| 2. Ομπρέλες Αλεξανδρούπολης |
Έχουν περάσει πολλά χρόνια από την πρώτη και τελευταία φορά που επισκέφθηκα το Πόρτο Λάγος και το Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου. Δεν ξέρω γιατί μέχρι σήμερα δεν είχα ξαναπάει. Αυτή τη φορά, είπα να κάνω μια στάση, ερχόμενη από Ξάνθη. Γαλήνη και ηρεμία μαζί με θέα τον μεγάλο υδροβιότοπο της λίμνης Βιστωνίδας. Κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας «παράδεισος» αρκεί να θέλεις να τον βρεις.
 |
| 3. Πόρτο Λάγος. Στο βάθος η Μονή του Αγίου Νικολάου |
Ξάνθη - Πόρτο Λάγος - Κομοτηνή. Ένα τσιγάρο διαδρομή, που λέει και το άσμα. Ε λοιπόν, εγώ σε μία ημέρα, βρέθηκα σε τρία σημεία της Θράκης. Άλλωστε είναι κοντινές οι αποστάσεις. Στην Κομοτηνή έχω πάει πάμπολλες φορές, κυρίως πρωινές ώρες, ποτέ ωστόσο στο σημείο που βρίσκεται το επιβλητικό αξιοθέατο της, το κεντρικό ηρώο της, το Σπαθί. Πρόκειται για το σήμα κατατεθέν της πόλης! Το βράδυ η Κομοτηνή είναι υπέροχη, αφού είναι μια πόλη που σφύζει από ζωή.
 |
| 4. Στην πλατεία Κομοτηνής βρίσκεται το Σπαθί |
Ελλάδα. Καλοκαίρι και θάλασσα. Τρία σε ένα!!!! Και διακοπές να μην κάνεις, μόνο που βρίσκεσαι στην Ελλάδα, κάπου θα βρεις μια θάλασσα για να αράξεις, να πιεις τον καφέ σου και να διαβάσεις κανένα βιβλίο. Σαν παιδί του καλοκαιριού (γεννημένη Ιούλιο) η θάλασσα είναι η ηρεμία μου. Το να ζει κανείς σε μια πόλη που έχει θάλασσα είναι ευτυχία, κι εγώ ναι είμαι ευτυχισμένη γιατί περιτριγυρίζομαι από αυτήν. Γιατί όπως είπε και η Karen Blixen «Η θεραπεία για όλα είναι το αλμυρό νερό».
 |
| 5. Θάλασσα. Παραλία Αλεξανδρούπολης. Στροφή Εγνατία |
«Αυγουστιάτικο φεγγάρι που σαι σαν φωτιά» λέει ο Στέλιος Ρόκκος σε ένα τραγούδι του. Και ερωτευμένος να μην είσαι, το φεγγάρι θα το κοιτάξεις είτε είναι κόκκινο είτε έχει πανσέληνο. Το πιο ερωτικό φεγγάρι του χρόνου είναι αυτό του Αυγούστου. Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, δε θα μπορούσα να μην απαθανατίσω αυτή τη στιγμή. Και θεωρώ πως είναι από τις καλύτερες φωτογραφίες με φεγγάρι που έχω βγάλει μέχρι σήμερα.
 |
| 6. Αυγουστιάτικο φεγγάρι |
Έψαχνα για καιρό μια τοποθεσία ώστε να μπορώ να βγάζω φωτογραφίες τα βιβλία μου. Ήθελα ένα μέρος που να έχει ησυχία και να μην υπάρχουν πολλά άτομα γύρω μου. Ένα σημείο το οποίο το ήθελα φωτεινό και με χρώματα. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα το έβρισκα, πόσω μάλλον να είναι σχεδόν δίπλα στο σπίτι μου. Δεν ήξερα καν ότι στο πάρκο Αλτιναλμάζη, που έχω πάει ουκ ολίγες φορές για συναυλίες και θέατρα, υπήρχε και Θέατρο Νερού, λίγο παρακάτω. Μού έκανε εντύπωση που τόσο καιρό ενώ είναι συντηρημένο, έχει μείνει ανεκμετάλλευτο. Καιρός λοιπόν να το εκμεταλλευτώ εγώ.
 |
| 7. Θέατρο Νερού στο Οικοπάρκο Αλτιναλμάζη |
Για το τέλος, άφησα το πιο must παιχνίδι της παραλίας. Ένα παιχνίδι που προσωπικά το έχω συνδυάσει με το καλοκαίρι. Βλέπετε προτιμώ να παίζω τάβλι στην παραλία, παρά ρακέτες. Φέτος βέβαια δεν έπαιξα πολλές φορές τάβλι στην παραλία αλλά στο μπαλκόνι του σπιτιού. Ασσόδυο, βατραχάκια, γκιουλ, πόρτες, πλακωτό και φεύγα. Και φυσικά κέρδισα σε όλα τα παιχνίδια. Και όποιος κερδίζει στα παιχνίδια, συνηθίζεται να χάνει αλλού!!! 😋
 |
| 8. Τάβλι |
Εσύ πόσες στιγμές σου φωτογράφισες το φετινό καλοκαίρι;
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
επιστρέφω αυτή την φορά για να σου πω ένα κατόρθωμα μου. Ναι η αλήθεια είναι ότι έψαχνα καιρό τώρα την ευκαιρία να ξανανοίξω το ημερολόγιο μου, και να μοιραστώ σκέψεις και στιγμές μου, που θα κάνουν καλό και σε άλλους, θεωρώ. Μετά τα πετυχημένα γενέθλια μου αλλά και τις ευχές που έλαβα, πήρα απόφαση να μιλήσω για ένα επίτευγμα μου. Έναν σκοπό που δεν θα έχει τέλος. Γιατί δεν σκοπεύω να βάλω τέλος. Αλλά ας τα πάρω από την αρχή και θα σου πω τι έβαλα εγώ τέλος στη ζωή μου, ώστε να επανακτήσω την αυτοπεποίθηση μου αλλά κυρίως τον παλιό μου εαυτό. Έπειτα θα σου πω τι δεν θα βάλω τέλος από εδώ και πέρα.
Πριν ενάμιση χρόνο, τέλη Ιουνίου ήταν, μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς, πήρα μια απόφαση. Χρειαζόμουν άλλωστε μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου. Να ξεφύγω από το σπίτι και την καθιστική ζωή μου. Το κυριότερο να αρχίσω να γυμνάζομαι, γιατί όπως και να το κάνουμε, ακόμα και το περπάτημα κάνει καλό στην υγεία.
Έχοντας παρουσιάσει κάποια προβλήματα στη μέση μου, αλλά και το γεγονός ότι έφτασα να ζυγίζομαι 84 κιλά, έπρεπε να δράσω άμεσα. Βλέπεις το να δουλεύεις δεν είναι μόνο καλό. Είναι και κακό. Κακό γιατί τα κεράσματα στη δουλειά δεν έχουν τέλος. Για να μην τα πολυλογώ, κάτι τσιμπολογήματα στο σχολείο, είναι και η δουλειά μου τέτοια που τις περισσότερες ώρες καθόμουν, μέ έκαναν να φτάσω να ζυγίζω 84 κιλά. Για μένα ήταν ένα σοκ, αφού μέχρι να ζυγιστώ, θεωρούσα πως δεν έβαλα πολλά κιλά την σχολική χρονιά. Πάντα κυμαινόμουν στα 68 με 73 kg και ποτέ μα ποτέ δεν είχα ξεφύγει από αυτά.
Με τα πολλά και τα λίγα, πήρα την απόφαση να πάρω τηλέφωνο σε μια διατροφολόγο, η οποία κάνει επισκέψεις στο σπίτι. Παράλληλα είχα αρχίσει και φυσιοθεραπείες για τη μέση μου. Καλοκαιριάτικα λοιπόν πήρα μια απόφαση που λίγοι τολμούν. Όχι μόνο να χάσω από πάνω μου τουλάχιστον 10 κιλά και να επανέλθω στα φυσιολογικά μου αλλά και να κάνω μια ισορροπημένη διατροφή.
Μια διατροφή που τα περιλάμβανε λίγο πολύ όλα. Εκτός από μερικά πράγματα. Μέχρι να φτάσω στον επιθυμητό στόχο, έπρεπε να σταματήσω τα fast food, τα αναψυκτικά, τα τηγανητά, το παστίτσιο και το μουσακά. Αυτοί που με ξέρουν καλά, μου είπαν πως θα αντέξω χωρίς κρέπα. Γιατί βλέπεις, ημερολόγιο μου, μπορούσα να ζω τρώγοντας μόνο κρέπα.
Ε λοιπόν, εμένα που με βλέπεις, μέσα σε ένα χρόνο, έχασα όχι μόνο 10 κιλά, που ήταν ο στόχος, αλλά 14 ολόκληρα κιλά. Μέσα σε ένα χρόνο, έβαλα, το περπάτημα για τα καλά στη ζωή μου, πήγα σε γυμναστήριο για ένα εξάμηνο για διατήρηση και σύσφιξη, σε γιορτές αλλά και στην καραντίνα, ήμουν σε φάση συντήρησης, χωρίς ωστόσο να μου λείψει κάτι από τα παραπάνω. Το γλυκό μου το έτρωγα, μία φορά την εβδομάδα. Παράλληλα ανακάλυψα προϊόντα που δεν ήξερα ότι υπάρχουν, όπως το αλεύρι αμυγδάλου, αλεύρι χωρίς γλουτένη, μαρμελάδες χωρίς ζάχαρη και τα Buddha Bowl. Προϊόντα που όπως ήρθαν στην καθημερινή μου διατροφή έτσι και θα μείνουν.
Μέσα σε ένα χρόνο και φτάνοντας στο σήμερα, μπορώ να πω με σιγουριά, ότι συνεχίζω στην ισορροπημένη διατροφή. Χωρίς να παραλείπω γεύματα. Εγώ που έτρωγα πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό, δεν έτρωγα γενικότερα φρούτα και λαχανικά, έμαθα μέσα σε ένα χρόνο, να κάνω τουλάχιστον 5 γεύματα την ημέρα, με 3 ώρες διαφορά το ένα από το άλλο.
Και θα σου πω τώρα και το πρόγραμμα μου, και πως έφτασα να ζυγίζω σήμερα 70 κιλά.
Το καλοκαίρι του '19, παρά το γεγονός ότι δεν δούλευα, ξυπνούσα νωρίς. Ίσως από συνήθεια. Στις 8:30 ήμουν πάντα ξύπνια, πήγαινα για κανένα 20 λεπτό για χαλαρό περπάτημα, εκεί κοντά στη γειτονιά. Στην επιστροφή σταματούσα στο φούρνο για το κουλούρι μου. Φτάνοντας σπίτι, δηλαδή κατά τις 9:15, έβαζα σε ένα ποτήρι κρύο γάλα 1,5% και έτρωγα και το κουλούρι, μαζί. Στις 12:15 έτρωγα πάντα ένα φρούτο και 10 ανάλατα αμύγδαλα. Αν ήμουν έξω ή στην παραλία, αντί για φρούτο προτιμούσα ένα χυμό. Το μεσημέρι κατά τις 14:30 με 15:00, έπαιρνα το μεσημεριανό. Κανονική μερίδα, με αρκετή σαλάτα και το ψωμί όπου χρειαζόταν. Στις 17:30 έκανα κάτι ασκήσεις fitness από μια εφαρμογή που είχα κατεβάσει στο κινητό. Αυτές να διαρκούσαν κανένα 15λεπτο, όχι παραπάνω. Στις 18:00 το δεκατιανό περιλάμβανε πάλι φρούτο ή μπάρα δημητριακών (3 φορές την εβδομάδα). Στις 21:00 σειρά είχε το βραδινό, που ήταν και το τελευταίο γεύμα και περιείχε πάντα σαλάτα. Είτε με τοστ, είτε με τόνο, ή με αυγό.
Το καλοκαίρι του '19, παρά το γεγονός ότι δεν δούλευα, ξυπνούσα νωρίς. Ίσως από συνήθεια. Στις 8:30 ήμουν πάντα ξύπνια, πήγαινα για κανένα 20 λεπτό για χαλαρό περπάτημα, εκεί κοντά στη γειτονιά. Στην επιστροφή σταματούσα στο φούρνο για το κουλούρι μου. Φτάνοντας σπίτι, δηλαδή κατά τις 9:15, έβαζα σε ένα ποτήρι κρύο γάλα 1,5% και έτρωγα και το κουλούρι, μαζί. Στις 12:15 έτρωγα πάντα ένα φρούτο και 10 ανάλατα αμύγδαλα. Αν ήμουν έξω ή στην παραλία, αντί για φρούτο προτιμούσα ένα χυμό. Το μεσημέρι κατά τις 14:30 με 15:00, έπαιρνα το μεσημεριανό. Κανονική μερίδα, με αρκετή σαλάτα και το ψωμί όπου χρειαζόταν. Στις 17:30 έκανα κάτι ασκήσεις fitness από μια εφαρμογή που είχα κατεβάσει στο κινητό. Αυτές να διαρκούσαν κανένα 15λεπτο, όχι παραπάνω. Στις 18:00 το δεκατιανό περιλάμβανε πάλι φρούτο ή μπάρα δημητριακών (3 φορές την εβδομάδα). Στις 21:00 σειρά είχε το βραδινό, που ήταν και το τελευταίο γεύμα και περιείχε πάντα σαλάτα. Είτε με τοστ, είτε με τόνο, ή με αυγό.
Τέλη Αυγούστου ήρθε το γυμναστήριο στη ζωή μου. Στην αρχή με Power Plate (θα μιλήσω και για αυτό σε επόμενο post) και μετά με αερόβια. Το γυμναστήριο δυστυχώς λόγω ωρών το σταμάτησα τον Ιανουάριο του '20. Μετά αναγκαστικά κάτι έπρεπε να κάνω, και να μην κάθομαι. Οπότε άρχισα το περπάτημα, άλλωστε η πόλη είναι ιδανική για βόλτες δίπλα στη θάλασσα. Εναλλάξ έκανα ποδήλατο. Αυτό δεν σταμάτησε ούτε και με την καραντίνα. Ίσα ίσα που οι πόνοι στη μέση είχαν υποχωρήσει. Έκτοτε δεν σταμάτησα να περπατώ, δεν με έπιασε ποτέ ξανά η μέση μου. Ο καιρός ήταν ιδανικός για όλες τις περιπτώσεις, λες και ήταν με το μέρος μου. Αλλά και όταν έβρεχε ανεβοκατέβαινα τις σκάλες του σπιτιού μου.
Έναν χρόνο τώρα, κατάφερα να χάσω 14 κιλά, κυρίως από πείσμα. Μετά με επιμονή και υπομονή. Υπήρξαν στιγμές που έκανα τις ατασθαλίες μου, αλλά και τι πειράζει. Μια φορά στο τόσο το δικαιούμαι. Άρχισα να μαγειρεύω πιο υγιεινά, αποφεύγοντας πλέον αναψυκτικά και τηγανητά όπως ο διάολος το λιβάνι. Την κρέπα μου, την έφαγα πρόσφατα, μετά από έναν χρόνο ακριβώς. Δεν μου έλειψε. Μπορώ να πω ότι με μπούκωσε, μιας που ο οργανισμός μου, έμαθε εδώ και μήνες, να τρέφεται με μικρές αλλά αρκετές μερίδες.
Στην ερώτηση «Πως έχασα 14 κιλά μέσα σε ένα χρόνο», απαντώ: Με γυμναστική - είτε γυμναστηρίου είτε με έντονο περπάτημα και ποδήλατο - με ισορροπημένη διατροφή και χωρίς σκευάσματα. Παράλληλα έθεσα στόχους. Στόχους που βελτίωσαν κυρίως την ψυχολογία μου. Το μόνο αρνητικό, η αλλαγή στην γκαρνταρόμπα μου. Αλλά ίσως και να έπρεπε να γίνει κι αυτό.
Αυτές τις σκέψεις μου, ήθελα να σου πω, αγαπητό μου ημερολόγιο. Θα επανέλθω σύντομα.
Μέχρι τότε Καλό καλοκαίρι!!!!
Μέχρι τότε Καλό καλοκαίρι!!!!
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Λίγες ώρες έχουν απομείνει πριν κλείσω τα 31 και μπω επισήμως στα 32 μου. Για δεύτερη χρονιά προβλέπεται να περάσω τα γενέθλια μου, σχεδόν μόνη μου, οικογενειακά μεν αλλά χωρίς φίλους και φίλες, καθώς αυτοί επέλεξαν για διάφορους λόγους είτε να αποτραβηχτούν από εμένα είτε να φύγουν στα ξένα για μια καλύτερη ζωή.
Κάθε χρόνο, στις 5 Ιουλίου, μοναδική μου παρέα η θάλασσα. Σημείο που επισκέπτομαι χειμώνα καλοκαίρι. Εκεί λοιπόν αναπολώ τις στιγμές που έχω ζήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Τα πρόσωπα που ήρθαν και ενδεχομένως να έφυγαν από τη ζωή μου. Για τους στόχους που έθεσα, τα όνειρα που είχα και αν αυτά πραγματοποιήθηκαν. Κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν έχω κάνει κάτι στη ζωή μου, που να αξίζει. Σκέψεις πολλές αλλά σίγουρα καταλυτικές.
Κλείνοντας τα 31 μου, δεν περνάω μια κάποια κρίση ηλικίας, όπως συμβαίνει σε άλλους. Δεν κρύβω την ηλικία μου. Άλλωστε αν με δει κάποιος μόνο για 31 δεν με κάνει. Μάλλον για 26χρονη θα με περάσει. Κλείνοντας τα 31 μου, χαμογελάω. Χαμογελάω για τις στιγμές που έχω ζήσει. Χαμογελάω που ζω σε μια πόλη που την περιτριγυρίζει πράσινο και θάλασσα.
Κλείνοντας τα 31 μου, αναθεωρώ για πολλά πράγματα και βλέπω τη ζωή με άλλα μάτια. Ξέρω ακριβώς τι θέλω πραγματικά στην ζωή μου. Μιλάω με τον εαυτό μου. Δεν φοβάμαι. Το κυριότερο ότι δεν είμαι ανασφαλής. Έμαθα να είμαι ανεξάρτητη και προχωράω.
Κλείνοντας τα 31 μου και μπαίνοντας στα 32 χαίρομαι για τις επιτυχίες μου, που αφορούν κυρίως τα επαγγελματικά μου. Έμαθα να συγχωρώ πρωτίστως τον εαυτό μου, και μετά τους άλλους. Κάνω λάθη και μέσα από αυτά μαθαίνω. Δεν ακούω τις γνώμες των άλλων. Δεν αφήνω κανέναν και τίποτα να με στενοχωρεί. Είμαι ξεχωριστή, όπως ο καθένας μας. Πάτησα delete σε πράγματα και ανθρώπους που με πλήγωσαν και με έβλαψαν, χωρίς να μου εξηγήσουν ποτέ τον πραγματικό λόγο.
Κλείνοντας τα 31 μου και μπαίνοντας στα 32, δεν τρέφω αυταπάτες για τίποτα και για κανέναν. Θέλω δίπλα μου ανθρώπους που μου φτιάχνουν τη διάθεση, που με κάνουν να χαμογελάω, που με αγαπούν και με νοιάζονται. Που όταν τους χρειάζομαι, ένα τηλέφωνο τους, είναι ικανό να με πνίξει από χαρά και κλάματα μαζί. Κλάματα χαράς.
Κλείνοντας τα 31 μου και μπαίνοντας στα 32, θέλω να έχω δίπλα μου έναν άνθρωπο - σύντροφο που να με κάνει πραγματικά χαρούμενη, να χαμογελάω, και να με κάνει ευτυχισμένη. Ακόμα δεν τον έχω βρει, αλλά ελπίζω σε λίγο τύχη.
Κλείνοντας τα 31 μου, παρατηρώ ότι χρόνο με το χρόνο γίνομαι πιο δημιουργική, πιο δραστήρια και πιο κοινωνική. Παλιότερα δεν ήμουν, ήμουν πιο κλειστή και πιο επιλεκτική. Στα 31 μου, πήρα τις περισσότερες πρωτοβουλίες, σε σχέση με άλλες χρονιές. Άρπαξα τις ευκαιρίες που μου δόθηκαν και τις εκμεταλλεύτηκα στο έπακρον.
Τέλος, μπαίνοντας στα 32, διαπιστώνω ότι είμαι στα καλύτερα μου από κάθε άλλη φορά. Έχω χάσει 14 ολόκληρα κιλά (για το πως τα κατάφερα, θα μιλήσω σύντομα), με την αυτοπεποίθηση μου να έχει ανέβει κατακόρυφα. Πραγματοποίησα αρκετούς στόχους, που έθεσα την προηγούμενη χρονιά, σταματώντας να αναβάλλω τα "θέλω" μου. Παράλληλα κατάφερα επιτέλους, να επιλεχθώ σε μεταπτυχιακό, συναφές με το αντικείμενο μου. Ακόμα και η σελίδα μου, ναι αυτή εδώ, είναι στα καλύτερα της. Ποτέ μου δεν πίστευα, κάτι που ξεκίνησα από περιέργεια και μόνο, να φτάνει να κλείνει μια δεκαετία στη blogοσφαιρα. Χάρη σε αυτή τη σελίδα απέκτησα συνεργασίες με εκδοτικούς, χάρη στους οποίους έχω γεμίσει την βιβλιοθήκη μου. Επίσης έχω γνωρίσει και συνομιλήσει με αναγνώστες από όλες τις γωνιές της Ελλάδας, με αγαπημένους προορισμούς τα Χανιά, τη Χίο, τη Ζάκυνθο, τη Θεσσαλονίκη και τα Τρίκαλα, με την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα τα πούμε και από κοντά. Εσείς ξέρετε ποιες/οι είστε.
Αυτές τις σκέψεις μου, ήθελα να σου πω, αγαπητό μου ημερολόγιο. Ξέρω πως σε έχω παραμελήσει αρκετά. Έχει περάσει καιρός που ήθελα να γράψω κάτι και να το μοιραστώ. Σύντομα θα επανέλθω. Καλό καλοκαίρι...γλυκό καλοκαιράκι αγαπημένο με πόση εγω λαχτάρα σε προσμένω!!!!
Η εορτάζουσα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons