Λέξεις που στέρεψαν: Ένα αντίο και μια επιστροφή

 

Η νέα χρονιά μπήκε με μια σιωπή που δεν είχα προβλέψει. Για εβδομάδες, οι λέξεις στέρεψαν και η οθόνη έμενε κλειστή, καθώς το μούδιασμα της απώλειας δεν άφηνε χώρο για σκέψεις και δημοσιεύσεις. Σήμερα, σαράντα μέρες μετά τον αποχαιρετισμό στον πατέρα μου, οι λέξεις αρχίζουν δειλά να επιστρέφουν. Όχι για να κάνουν έναν τυπικό απολογισμό της χρονιάς που πέρασε, αλλά για να βρουν τον δρόμο της επιστροφής στις ρίζες, στο πατρικό, στην ουσία. 
 

«Λέξεις που στέρεψαν...»

Ένα «αντίο» που πονάει, μια πληγή που αιμορραγεί, 

μα η ζωή δεν σταματάει, μια συνέχεια ζητεί. 

 

Σαράντα μέρες σιωπής, στέρεψαν οι λέξεις όλες, 

μες στο κενό που άφησες, στις πιο βουβές μου ώρες.  

 

Στο δύσκολο το μονοπάτι, η απώλεια βαριά, 

μα εσύ, φύλακας άγγελός μου, με κοιτάς από μακριά. 

 

Ίσως αυτή η απουσία, ένα σημάδι να κρατά, 

πως πρέπει πίσω να γυρίσω, εκεί που η καρδιά χτυπά.  

 

Στην πόλη που με μεγάλωσε, στο πατρικό μου σπίτι, 

εκεί που η θύμηση πονάει, μα η μορφή σου πάντα ζει. 

 

Στιγμές που ζήσαμε μαζί, τώρα πια αναμνήσεις, 

θησαυροί που τους φυλάω, πριν τον κόσμο αυτόν αφήσεις. 

 

Ο χρόνος τρέχει ασταμάτητα, τον πόνο για να γιάνει, 

και η δική μου η επιστροφή, το στήριγμά μου θα 'ναι. 

 

Στο σπιτικό που μ’ έμαθε, ξανά η ψυχή ακουμπάει, 

εκεί που η κάθε μου λέξη, για σένα πια μιλά.