Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΛΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΛΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Αν το θερινό σινεμά δεν σημαίνει καλοκαίρι, τότε τι; Η μαγεία μιας ταινίας κάτω από τον έναστρο ουρανό, η δροσερή αύρα του βραδινού αέρα, η καλή παρέα, μια παγωμένη μπύρα και η αναπόσπαστη μυρωδιά του φρεσκοψημένου ποπ-κορν. Είναι ο απόλυτος συνδυασμός. Το θερινό σινεμά είναι κάτι περισσότερο από μια απλή έξοδος, είναι η υπόσχεση για μια αληθινή καλοκαιρινή εμπειρία.
η μαγεία της μεγάλης οθόνης συναντά τη δροσιά του αέρα, κάτω από τα αστέρια
Η άφιξή στον Θερινό Κινηματογράφο «Φλοίσβος» της Αλεξανδρούπολης είναι ένα μικρό τελετουργικό. Από νωρίς, γύρω στις 9, ο κόσμος αρχίζει να καταφθάνει. Η προσέλευση είναι πάντα μεγάλη, οπότε η έγκαιρη άφιξη είναι απαραίτητη για να εξασφαλίσει κανείς μια καλή θέση, κάτω από τα δέντρα. Λίγο πριν τις 10, όλοι σπεύδουν στο κυλικείο. Οι παραγγελίες ολοκληρώνονται - μπύρες, αναψυκτικά, ποπ κορν, πατατάκια - και ο κόσμος επιστρέφει στις θέσεις του, έτοιμος να υποδεχτεί τη μαγεία και να παρακολουθήσει την ταινία. Ακριβώς στις 10, τα φώτα σβήνουν. Τότε, ο μόνος ήχος που ακούγεται είναι τα τζιτζίκια. Η οθόνη ανάβει και η αίσθηση του ελληνικού καλοκαιριού γίνεται πιο έντονη από ποτέ.
Το θερινό σινεμά είναι κάτι περισσότερο από μια απλή έξοδος, είναι η υπόσχεση για μια αληθινή καλοκαιρινή εμπειρία
Το θερινό σινεμά, με την απλότητα και την αυθεντικότητά του, αποτελεί μια όαση μέσα στο καλοκαιρινό σκηνικό της πόλης. Προσφέρει μια από τις πιο ουσιαστικές εξόδους, έναν τόπο όπου η μαγεία της μεγάλης οθόνης συναντά τη δροσιά του αέρα, κάτω από τα αστέρια. Και για λίγες ώρες, όλοι γινόμαστε μέρος μιας συλλογικής, αξέχαστης καλοκαιρινής ιστορίας.
Η Γαλλίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός, Line Renaud συναντιέται, για τρίτη φορά, με τον Γάλλο κωμικό ηθοποιό και σκηνοθέτη Dany Boon στην ταινία των Cyril Gely και Christian Carion, «Une Belle Course» (στα αγγλικά: Driving Madeleine, στα ελληνικά: Ο Σοφέρ της Κυρίας Μαντλέν). Ο Dany Boon έχει σκηνοθετήσει την Line Renaud στις ταινίες «Είναι τρελοί αυτοί οι Βόρειοι» (2008) και «La maison du bonheur» (2006). Σχεδόν δεκαπέντε χρόνια μετά, οι δύο τους, υποδύονται ένα υπέροχο ζευγάρι που θα οδηγηθεί στο Παρίσι.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: Ο Σοφέρ της Κυρίας Μαντλέν (Une Belle Course/Driving Madeleine)
Σκηνοθεσία: Christian Carion
Πρωταγωνιστούν: Line Renaud, Dany Boon, Alice Isaaz
Είδος Ταινίας: Δραματική
Έτος Παραγωγής: 2022
Διάρκεια: 91΄
ΥΠΟΘΕΣΗ: Η Μαντλέν καλεί ένα ταξί. Οδηγός του ταξί είναι ο Σαρλ, ένας κάπως απογοητευμένος από τη ζωή του άνδρας, που όμως κρύβει μια τρυφερή καρδιά πίσω από την κάπως δύστροπη συμπεριφορά του. Η Μαντλέν ζητά από τον Σαρλ να περάσουν από διάφορα μέρη στο Παρίσι που σημάδεψαν τη ζωή της. Έτσι, μέσα από τους δρόμους της υπέροχης γαλλικής πρωτεύουσας, θα ξετυλίξει το εξαιρετικό παρελθόν της, γεμάτο από όμορφες αλλά και επώδυνες αναμνήσεις. Δεν το γνωρίζουν ακόμη, αλλά κατά τη διάρκεια αυτής της ιδιαίτερης διαδρομής, θα γεννηθεί μια φιλία που θα αλλάξει τη ζωή τους για πάντα. Μια γλυκόπικρη κωμωδία για τις αλήθειες της ζωής και τη δύναμη της φιλίας, με τον αγαπημένο Ντάνι Μπουν..
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Ένας τρόπος να κλείσεις το καλοκαίρι σου είναι να επισκεφθείς το θερινό κινηματογράφο της πόλης σου και να παρακολουθήσεις μια οποιαδήποτε ταινία. Η τελευταία ταινία του Christian Carion, σε ταξιδεύει στο Παρίσι, σε ξεναγεί σε άγνωστους προαστιακούς δρόμους και σε περνάει από διάφορα διάσημα αξιοθέατα της πόλης του Φωτός.
Δυο άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι θα συναντηθούν μια μέρα στο Παρίσι και οι ζωές τους θα αλλάξουν. Ο Σαρλ είναι ένας γκρινιάρης και χρεωμένος, οδηγός ταξί. Μια μέρα θα πάρει για πελάτισσα του την Μαντλέν, που φεύγει από το σπίτι της για να μπει σε έναν οίκο ευγηρίας. Εκείνη ζητά από τον Σαρλ να επισκεφτεί μέρη που δεν είναι στην διαδρομή τους. Οι δύο τους θα διασχίσουν όλο το Παρίσι και η Μαντλέν θα ζήσει, για λίγο, ξανά το Παρίσι της νιότης της – μια νιότη που περιείχε έναν μεγάλο έρωτα αλλά και κάτι πολύ πιο σκοτεινό. Οι νοσταλγικές αναμνήσεις της Μαντλέν αντιπαρατίθενται με το σύγχρονο Παρίσι και η άφιξη της στο γηροκομείο είναι πλέον αναπόφευκτη.
Στα συν της ταινίας, η σκηνοθεσία της, η φωτογραφία και τα σκηνικά της (τα αξιοθέατα της Γαλλικής πόλης). Η διάρκεια της ταινίας, η καλή ροή στην πλοκή και οι πολύ καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών σε συνδυασμό με την υπέροχη χημεία τους. Πολύ όμορφη η σχέση που διαμορφώθηκε μεταξύ οδηγού και επιβάτη. Η ιστορία της πρωταγωνίστριας που είναι ικανή να αλλάξει συναισθηματικά τη ζωή του Σαρλ.
Στα μείον της ταινίας, συνολικά η ιστορία της. Κάποια ερωτήματα που άφησε αναπάντητα. Οι απότομες εναλλαγές στο παρελθόν και στο παρόν. Το φινάλε της προβλέψιμο και χωρίς ανατροπές.
Εν κατακλείδι, «Ο Σοφέρ της Κυρίας Μαντλέν», είναι μια γαλλική δραματική ταινία που εστιάζει στη ζωή μιας γυναίκας που έζησε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας. Η ζωή της θα κάνει τον Σάρλ να δει τη ζωή διαφορετικά. Μια ταινία για την πρώτη αγάπη, την απώλεια, την απογοήτευση και την ελπίδα για ζωή!!! Μια βόλτα με ταξί, με φόντο το Παρίσι, τα διάσημα αξιοθέατά του και τα προάστια του.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Ναι αν είσαι λάτρης γαλλικών ταινιών.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 6/10
TRAILER:
_______________________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
Το 2020, η πόλη της Αλεξανδρούπολης και η Κινηματογραφική Λέσχη Αλεξανδρούπολης φιλοξένησαν το πρώτο φεστιβάλ κινηματογράφου στην περιοχή της Θράκης. Η καλλιτεχνική διευθύντρια Δήμητρα Μαργαριτίδου μέσω του Φεστιβάλ έθεσε σαν στόχο την ενίσχυση της τέχνης του κινηματογράφου στην πόλη με τη δημιουργία σχετικών εκδηλώσεων κατά τη διάρκεια όλης της χρονιάς.
Το πρώτο διεθνές φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Θράκης, καθ' όλη τη διάρκεια του lockdown ήρθε και στα σπίτια μας, χάρη στη συνεργασία του AXD Short Film Festival με το e-evros.gr. Προσωπικά το εκμεταλλεύτηκα, μιας που δεν είχα καταφέρει να πάω στο Φεστιβάλ. Έτσι βρήκα την ευκαιρία να παρακολουθήσω δωρεάν από τις είκοσι, τις δέκα ταινίες μικρού μήκους από δημιουργούς απ' όλο τον κόσμο.
Politically Correct (Διάρκεια 16:16) Σκηνοθεσία: Δημήτρης Φίλης Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Καπουτζίδης, Δημήτρης Αλεξανδρής Χώρα: Ελλάδα. Παραγωγή: 2020 Γλώσσα: Ελληνικά Υπόθεση: Ο Αλέξανδρος Δημόπουλος, ένας ανερχόμενος και ριζοσπάστης πολιτικός, ερασιτέχνης ζωγράφος, προσπαθεί να αποτυπώσει το ιδεατό κόκκινο στους πίνακές του για να μπορέσει να συνεχίσει τις φιλανθρωπικές δωρεές του. Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Ενδιαφέρουσα πλοκή, με καλή σκηνοθεσία, γεμάτη μηνύματα περί πολιτικής, παιδείας και φιλανθρωπίας. Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών ήταν όσο έπρεπε, παρόλα αυτά έλειψε αυτό το κάτι που θα την εκτόξευε. Στα πολύ θετικά οι υπότιτλοι που υπήρχαν στην αγγλική γλώσσα, ώστε να την παρακολουθήσει κάποιος ξένος. 7/10
Η ζωή μετά (Διάρκεια 17:26) Σκηνοθεσία: Δημήτρης Φίλης Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Στάνκογλου, Σπύρος Σαραφιανός Χώρα: Ελλάδα. Παραγωγή: 2017. Γλώσσα: Ελληνικά. Υπόθεση: Ο Μιχάλης αδυνατώντας να δεχτεί τον χαμό της γυναίκας του, εξακολουθεί κάθε μέρα να μαγειρεύει και να τοποθετεί δύο πιάτα στο τραπέζι, προσπαθώντας να κρατήσει τη μνήμη της ζωντανή. Παρά τις προσπάθειες του φίλου του Βασίλη, μένει κλεισμένος στο σπίτι με μόνη συντροφιά την ρουτίνα του μαγειρέματος. Μια μέρα, η ζωή του χτυπάει και πάλι την πόρτα με τον πιο απροσδόκητο τρόπο. Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Ωραία αλλά συνηθισμένη πλοκή. Ο Γιάννης Στάνκογλου μοναδικός σε αυτό που ξέρει καλά να κάνει. Συμπαθητική επιλογή να παίξει ο Σπύρος Σαραφιανός, που είχα καιρό να δω. Αρκετά ατμοσφαιρική, έχει λίγο μυστήριο αλλά στο φινάλε με έπιασαν τα γέλια. 7/10
The young man and death (Διάρκεια 7:50) Σκηνοθεσία: Koen Van Loocke Πρωταγωνιστούν: Christophe Haddad, Karlijn Sileghem Χώρα: Βέλγιο. Παραγωγή: 2020. Γλώσσα: Γερμανικά. Υπόθεση: Ο Θάνατος έρχεται για να συλλέξει έναν νεαρό άντρα που του έχει μείνει ένα ακόμη λεπτό για να ζήσει. Αποφασίζει να του δώσει την ευκαιρία να φύγει με έναν καλό λογισμό. Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Από την ιδέα της ταινίας, το στήσιμο, την σκηνοθεσία, την ατμόσφαιρα, τους διαλόγους, τις ερμηνείες ως και το φινάλε του, ήταν όλα εξαιρετικά. 10/10
So what? (Διάρκεια 34:21) Σκηνοθεσία: Δήμητρα Μαργαριτίδου Πρωταγωνιστούν: Νάγια Αθανασοπούλου Χώρα: Ελλάδα Παραγωγή: 2020. Γλώσσα: Ελληνικά. Υπόθεση: Η εικοσάχρονη Νάγια κυκλοφορεί παντού με την φωτογραφική της μηχανή, προσπαθώντας να απαθανατίσει τις ομορφιές του κόσμου γύρω της καθώς η όρασή της σταδιακά μειώνεται. Σε ηλικία 3,5 ετών παθαίνει εγκεφαλικό. Πλέον τα αντιμετωπίζει όλα με χιούμορ και οι εκατοντάδες επισκέψεις της στα νοσοκομεία αποτελούν μια ευχάριστη εκδρομή για αυτήν. Δεκάδες εγχειρήσεις, προσωρινή απώλεια ακοής, σπασμένα κόκκαλα, αλλεργικά σοκ, μαστίτιδα... so what? Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Ένα ντοκιμαντέρ βασισμένο στην αληθινή ιστορία της Νάγιας Αθανασοπούλου. Η Νάγια κοιτάει τη ζωή με αισιοδοξία, παρά τα όσα της έχουν συμβεί μέχρι σήμερα. Μια ταινία γεμάτη μηνύματα για τη ζωή και πως πρέπει να την βλέπουμε, παρα τα δεινά που περνάει ο καθένας μας. Αρκεί να έχουμε την στήριξη από την οικογένεια μας. Δυνατό ντοκιμαντέρ, με αρκετά συναισθήματα, που είναι τροφή για σκέψη. 8/10
With new eyes (Διάρκεια 25:00) Σκηνοθεσία: Γιώργος Λεοντακιανάκος Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Σαρακατσάνης, Κωστής Σαββιδάκης Χώρα: Ελλάδα Παραγωγή: 2020. Γλώσσα: Ελληνικά. Υπόθεση: Ο Παύλος, ένας κυνικός και ρατσιστής ιδιοκτήτης Airbnb, περνά μία νύχτα με ένα νέο ένοικο, τον Φώτη, έναν ρομαντικό και διορατικό τυφλό άντρα που αποζητά την φιλία μετά το θάνατο της γυναίκας του. Καθώς όμως η νύχτα περνά ο Φώτης βοηθά τον Παύλο να δει τη ζωή με νέα ματιά. Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Μια εξαιρετική ιδέα, που το μόνο χρειάστηκε ήταν πολύ καλές ερμηνείες. Με ένα απλό σκηνικό, οι δύο ηθοποιοί παραδίδουν μαθήματα ζωής "με άλλα μάτια". Μια ταινία μικρού μήκους για τον ρατσισμό και όχι μόνο, που θα προβληματίσει. 9/10
Eyes Bleeding Amber (Διάρκεια 10:51) Σκηνοθεσία: Χρήστος Αγγέλης Πρωταγωνιστούν: Ρούλα Παντελίδου, Άννα Μαρία Γάτου, Βάσια Γάτου Χώρα: Ελλάδα Παραγωγή: 2020. Γλώσσα: Ελληνικά. Υπόθεση: Μια μακρινή, καθοριστική ανάμνηση έρχεται στην επιφάνεια. Η στιγμή που μια νέα γυναίκα βρίσκει τον εαυτό της, περνά το κατώφλι της ωριμότητας και συνειδητοποιεί ότι η ζωή είναι ένας κύκλος μέχρι τελευταίας πνοής. Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Ένα ιδιαίτερο animation που αποτυπώνει τη σχέση μιας μητέρας με την κόρη της. Ιδιαίτερο και ατμοσφαιρικό μεν, αλλά κουράζει με τους διαλόγους του. Καμιά κορύφωση, παρά το ότι κυριαρχεί το δραματικό στοιχείο. 7/10
Ο Hirokazu Koreeda, γνωστός από τους «Κλέφτες Καταστημάτων», χειρίζεται με μαεστρία και τρυφερότητα τον χαρακτήρα μιας ηθοποιού, που βρίσκεται στη δύση της καριέρας της και την επανένωσή της με την κόρη της, μέσα από μία ιστορία αποδοχής και συγχώρεσης. Η ταινία του Ιάπωνα σκηνοθέτη είναι ένας φόρος τιμής στο μεγάλο κεφάλαιο του γαλλικού και παγκόσμιου σινεμά, την Catherine Deneuve. Στο ρόλο της κόρης της, η Juliette Binoche. Η «Αλήθεια» που άνοιξε το φετινό φεστιβάλ της Βενετίας.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: Η Αλήθεια (The Truth / La vérité)
Σκηνοθεσία: Hirokazu Koreeda
Πρωταγωνιστούν: Catherine Deneuve, Juliette Binoche, Ethan Hawke
Είδος Ταινίας: Δραματική / Οικογενειακή
Έτος Παραγωγής: 2019
Διάρκεια: 107΄
ΥΠΟΘΕΣΗ: Η κυκλοφορία των απομνημονευμάτων μιας διάσημης ηθοποιού είναι η αφορμή για την επανένωσή της με τη σεναριογράφο κόρη της και τον ηθοποιό γαμπρό της, μιας επανένωσης όμως που φέρνει στην επιφάνεια πληγές του παρελθόντος. Μητέρα και κόρη προσπαθούν να αναθερμάνουν τη σχέση τους . Εμπόδιο σε αυτό στέκονται οι αναμνήσεις από το παρελθόν λόγω της απουσίας της μητέρας.
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Από τη στιγμή που είδα στο πρόγραμμα προβολών της Κινηματογραφικής Λέσχης, την ταινία αυτή, μετρούσα τις μέρες. Ο μοναδικός λόγος που ανέμενα να παρακολουθήσω φυσικά αυτήν την ταινία, ήταν η αγαπημένη μου ηθοποιός, Juliette Binoche. Παρά το καστ των ηθοποιών, τελικά η ταινία, δεν ήταν αυτή που περίμενα.
Η Φαμπιέν, είναι μια ηθοποιός που βρίσκεται λίγο πριν το τέλος της καριέρας της. Έχοντας μόλις γράψει την βιογραφία της, ετοιμάζεται για την παρουσίαση του βιβλίου. Με την ευκαιρία αυτή, η κόρη της Λουμίρ επιστρέφει με την οικογένεια της στη Γαλλία. Όμως η επανένωση αυτή, θα διαταράξει την σχέση μάνας και κόρης. Στην προσπάθεια να φτιάξουν τη σχέση τους, οι αναμνήσεις από το παρελθόν επιστρέφουν. Παράλληλα η Λουμίρ, θα διαβάσει την βιογραφία της μαμάς της και θα ανακαλύψει πολλές ανακρίβειες, που αφορούν την σχέση τους και όχι μόνο. Όμως η Φαμπιέν δεν θα της δώσει την απαιτούμενη σημασία και ασχολείται με την νέα της ταινία. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Φαμπιέν κατακρίνει τον άντρα της Λουμίρ, τον Χανκ, ο οποίος είναι δευτεροκλασάτος ηθοποιός και αλκοολικός.
Η Φαμπιέν, είναι μια ηθοποιός που βρίσκεται λίγο πριν το τέλος της καριέρας της. Έχοντας μόλις γράψει την βιογραφία της, ετοιμάζεται για την παρουσίαση του βιβλίου. Με την ευκαιρία αυτή, η κόρη της Λουμίρ επιστρέφει με την οικογένεια της στη Γαλλία. Όμως η επανένωση αυτή, θα διαταράξει την σχέση μάνας και κόρης. Στην προσπάθεια να φτιάξουν τη σχέση τους, οι αναμνήσεις από το παρελθόν επιστρέφουν. Παράλληλα η Λουμίρ, θα διαβάσει την βιογραφία της μαμάς της και θα ανακαλύψει πολλές ανακρίβειες, που αφορούν την σχέση τους και όχι μόνο. Όμως η Φαμπιέν δεν θα της δώσει την απαιτούμενη σημασία και ασχολείται με την νέα της ταινία. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Φαμπιέν κατακρίνει τον άντρα της Λουμίρ, τον Χανκ, ο οποίος είναι δευτεροκλασάτος ηθοποιός και αλκοολικός.
Στα συν της ταινίας, η σκηνοθεσία της, η ατμόσφαιρα της, οι καλές ερμηνείες όλου του καστ και τα ζητήματα που πραγματεύεται αυτή όπως οι οικογενειακές σχέσεις και πως αυτές μπορούν να διαταραχθούν εξαιτίας της τέχνης.
Στα μείον της ταινίας, η ιστορία της, η αργή εξέλιξη, οι πολλοί διάλογοι, που σε αποσυντονίζουν και η διάρκεια της.
Εν κατακλείδι, η ταινία «Η Αλήθεια», είναι μια γαλλική ψυχολογική δραματική ταινία με γλυκόπικρες αλήθειες και ποικίλα συναισθήματα.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Ναι μόνο και μόνο για το καστ της.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 6/10
TRAILER:
_______________________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: Το Πορτρέτο μιας Γυναίκας που Φλέγεται (Portrait de la jeune fille en feu)
Σκηνοθεσία: Céline Sciamma
Πρωταγωνιστούν: Noémie Merlant, Adèle Haenel, Luàna Bajrami
Είδος Ταινίας: Δραματική / Ρομαντική
Έτος Παραγωγής: 2019
Διάρκεια: 119΄
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Τα καλοκαίρια αποκτούν άλλο νόημα, όταν η πόλη ανοίγει το θερινό κινηματογράφο της. Δίπλα στη θάλασσα, με νέο πανί, η Κινηματογραφική Λέσχη Αλεξανδρούπολης, λαμβάνοντας υπόψιν όλα τα μέτρα περί κορωνοϊου, προτείνει νέες ταινίες, πιο ποιοτικές, πιο ψαγμένες αλλά κυρίως βραβευμένες. Για την ταινία «Το Πορτρέτο μιας Γυναίκας που Φλέγεται», δεν είχα διαβάσει την υπόθεση ούτε όμως είχα δει και το trailer. Το μόνο που είδα είναι ότι είχε πολύ καλή βαθμολογία στο imdb. Κάτι ο τίτλος του κάτι και η βαθμολογία, δεν ήθελα πολύ. Άλλωστε όσες ταινίες έχω δει από την ΚΛΑ, με έχουν ικανοποιήσει.
Στην ταινία τώρα. Άλλο περίμενα να δω και άλλο είδα. Θα μου πει κανείς ας διάβαζες την υπόθεση. Την διάβασα πριν αρχίσει η ταινία. Αλλά και πάλι άλλο περίμενα και ήθελα να δω και εν τέλει κάτι άλλο παρακολούθησα. Δραματική, ρομαντική και μυστηρίου την περίμενα. Ήταν τελικά μια ταινία εποχής, δραματική και ρομαντική, χωρίς καθόλου μυστήριο.
Η Μάριαν είναι επαγγελματίας ζωγράφος. Μαθαίνει σε κορίτσια πως να ζωγραφίζουν ενώ παράλληλα ετοιμάζει την έκθεση ζωγραφικής. Με αφορμή έναν παλιό πίνακα της, που θα ξεθάψουν οι μαθήτριες της, η Μάριαν θα νοσταλγήσει την εποχή, που είχε γνωρίσει την γυναίκα μέσα από το Πορτρέτο. Τη γυναίκα που Φλέγεται. Στο τότε, η Μάριαν θα φτάσει σε ένα μικρό παραθαλάσσιο νησάκι, με σκοπό να ζωγραφίσει μια γυναίκα, την Ελοίζ. Το πορτρέτο είναι ένα γαμήλιο δώρο, προς τον άνδρα της. Όμως η Μάριαν δυσκολεύεται να ζωγραφίσει την Ελοίζ, καθώς εκείνη αρνείται να ποζάρει. Η Μάριαν θα αρχίσει να την ακολουθεί στις καθημερινές βόλτες της στη θάλασσα, θα την παρατηρεί και θα τη ζωγραφίζει άθελα της. Η σχέση των δύο γυναικών θα αλλάξει ριζικά. Μια σχέση καταδικασμένη κοινωνικά. Και ο πίνακας με το όνομα «Το Πορτρέτο μιας Γυναίκας που Φλέγεται», θα ταξιδέψει στο χρόνο, και θα θυμίζει στην Μάριαν την ιστορία της με την Ελοίζ.
Στην ταινία τώρα. Άλλο περίμενα να δω και άλλο είδα. Θα μου πει κανείς ας διάβαζες την υπόθεση. Την διάβασα πριν αρχίσει η ταινία. Αλλά και πάλι άλλο περίμενα και ήθελα να δω και εν τέλει κάτι άλλο παρακολούθησα. Δραματική, ρομαντική και μυστηρίου την περίμενα. Ήταν τελικά μια ταινία εποχής, δραματική και ρομαντική, χωρίς καθόλου μυστήριο.
Η Μάριαν είναι επαγγελματίας ζωγράφος. Μαθαίνει σε κορίτσια πως να ζωγραφίζουν ενώ παράλληλα ετοιμάζει την έκθεση ζωγραφικής. Με αφορμή έναν παλιό πίνακα της, που θα ξεθάψουν οι μαθήτριες της, η Μάριαν θα νοσταλγήσει την εποχή, που είχε γνωρίσει την γυναίκα μέσα από το Πορτρέτο. Τη γυναίκα που Φλέγεται. Στο τότε, η Μάριαν θα φτάσει σε ένα μικρό παραθαλάσσιο νησάκι, με σκοπό να ζωγραφίσει μια γυναίκα, την Ελοίζ. Το πορτρέτο είναι ένα γαμήλιο δώρο, προς τον άνδρα της. Όμως η Μάριαν δυσκολεύεται να ζωγραφίσει την Ελοίζ, καθώς εκείνη αρνείται να ποζάρει. Η Μάριαν θα αρχίσει να την ακολουθεί στις καθημερινές βόλτες της στη θάλασσα, θα την παρατηρεί και θα τη ζωγραφίζει άθελα της. Η σχέση των δύο γυναικών θα αλλάξει ριζικά. Μια σχέση καταδικασμένη κοινωνικά. Και ο πίνακας με το όνομα «Το Πορτρέτο μιας Γυναίκας που Φλέγεται», θα ταξιδέψει στο χρόνο, και θα θυμίζει στην Μάριαν την ιστορία της με την Ελοίζ.
Στα συν της ταινίας, η σκηνοθεσία, η φωτογραφία, η ενδυματολογία που θυμίζει εκείνη την εποχή, τα σκηνικά, τα μηνύματα περί γυναικείας ισότητας και σεξουαλικής ταυτότητας, παρά τις κοινωνικές διαφορές και τέλος οι ερμηνείες των ηθοποιών (αν και σαν ζευγάρι θεωρώ ότι δεν υπήρχε χημεία).
Στα μείον της ταινίας, η ιστορία της, η αργή εξέλιξη της και η μεγάλη, χωρίς λόγο, διάρκεια της ταινίας. Περιττές σκηνές, σε σημείο να κουράζει η ταινία. Το φινάλε της.
Εν κατακλείδι, η ταινία «Το Πορτρέτο μιας Γυναίκας που Φλέγεται», είναι μια δραματική, ομοφυλοφιλική καλογυρισμένη ταινία εποχής γεμάτη κοινωνικά μηνύματα. Αξιοπρεπής ταινία αλλά αρκετά υπερτιμημένη, που προβάλλει ένα θέμα και πως αυτό αντιμετωπίστηκε στον 18 αιώνα. Θα μπορούσε να ήταν καλύτερη.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Ναι αν σου αρέσουν ταινίες που να αφορούν στην ισότητα, την αλληλεγγύη και στον τρόπο που προσεγγίζεται η σεξουαλική ταυτότητα του φύλου.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 6/10
TRAILER:
_______________________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: Θέλημα Θεού (Grâce à Dieu)
Σκηνοθεσία: François Ozon
Πρωταγωνιστούν: Melvil Poupaud, Denis Ménochet, Swann Arlaud κ.α
Είδος Ταινίας: Αστυνομικό / Δράμα
Έτος Παραγωγής: 2018
Διάρκεια: 117΄
ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Αλεξάντερ ζει στη Λυών με τη γυναίκα και τα παιδιά του. Μια ημέρα μαθαίνει τυχαία ότι ο ιερέας που τον κακοποίησε όταν ήταν πρόσκοπος, εξακολουθεί να δουλεύει με παιδιά. Αποφασίζει να αναλάβει δράση και τον ίδιο δρόμο ακολουθούν άλλα δύο θύματα του ιερέα, ο Φρανσουά και ο Εμμανουέλ. Οι τρεις τους ενώνονται για να «σηκώσουν το πέπλο της σιωπής» γύρω από τη δοκιμασία τους. Αλλά οι επιπτώσεις και οι συνέπειες δεν θα αφήσουν κανέναν ανεπηρέαστο...
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Από τις τελευταίες ταινίες που παρακολούθησα στον θερινό κινηματογράφο της πόλης μου, ήταν το «Θέλημα Θεού». Μια ταινία γροθιά, συγκλονιστική αλλά και συγκινητική, που θίγει πολλά ζητήματα, ανάμεσα σε αυτά, της πίστης προς την εκκλησία και τους ιερείς της.
Το 2014, ο Αλεξάντερ ανακαλύπτει πως ο ιερέας που τον κακοποιούσε σεξουαλικά προ 30ετίας, εξακολουθεί να δουλεύει ως πρόσκοπος δίπλα σε παιδιά. Πλέον ο Αλεξάντερ καλείται να πει την αλήθεια στην οικογένεια του και τους πραγματικούς λόγους που δε θέλει τα παιδιά του να μπουν στην ομάδα προσκόπων. Ο Αλεξάντερ θα ξεκινήσει έναν αγώνα για την δικαιοσύνη, παρόλο που το έγκλημα έχει παραγραφεί. Θα συναντήσει κι άλλα θύματα του ιερέα Bernard Preynat, θα αλληλογραφήσει με τον καρδινάλιο ενώ θα φτάσει το θέμα μέχρι και το Βατικανό. Παρόλο που τα θύματα και οι καταγγελίες προς τον ιερέα αυξάνονται, φαίνεται πως η γαλλική καθολική Εκκλησία γνώριζε και κάλυπτε τον ιερέα, πριν την καθαίρεση του. Ζητήματα πίστης, ηθικής, συγχώρεσης και ευθύνης διακυβεύονται σε αυτήν την ιστορία. Μα η κατάληξη της είναι μόνο Θέλημα Θεού.
Το 2014, ο Αλεξάντερ ανακαλύπτει πως ο ιερέας που τον κακοποιούσε σεξουαλικά προ 30ετίας, εξακολουθεί να δουλεύει ως πρόσκοπος δίπλα σε παιδιά. Πλέον ο Αλεξάντερ καλείται να πει την αλήθεια στην οικογένεια του και τους πραγματικούς λόγους που δε θέλει τα παιδιά του να μπουν στην ομάδα προσκόπων. Ο Αλεξάντερ θα ξεκινήσει έναν αγώνα για την δικαιοσύνη, παρόλο που το έγκλημα έχει παραγραφεί. Θα συναντήσει κι άλλα θύματα του ιερέα Bernard Preynat, θα αλληλογραφήσει με τον καρδινάλιο ενώ θα φτάσει το θέμα μέχρι και το Βατικανό. Παρόλο που τα θύματα και οι καταγγελίες προς τον ιερέα αυξάνονται, φαίνεται πως η γαλλική καθολική Εκκλησία γνώριζε και κάλυπτε τον ιερέα, πριν την καθαίρεση του. Ζητήματα πίστης, ηθικής, συγχώρεσης και ευθύνης διακυβεύονται σε αυτήν την ιστορία. Μα η κατάληξη της είναι μόνο Θέλημα Θεού.
Στα συν της ταινίας, η ιστορία της που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Η σκηνοθεσία. Τα κοινωνικά μηνύματα που περνάει η ταινία. Οι ερμηνείες των ηθοποιών. Τα ποικίλα συναισθήματα που δημιουργεί η ταινία.
Στα μείον της ταινίας, η εύκολη αλληλογραφία που είχαν τα θύματα με την εκκλησία και το Βατικανό, που προξενεί απορίες. Ο αργός ρυθμός της που σε κάποια σημεία κουράζει. Κάποιες περιττές σκηνές. Το φινάλε της, που αν και αληθινό, αφήνει ερωτηματικά γύρω από την τελική εκδίκαση της υπόθεσης.
Εν κατακλείδι, η γαλλο-βελγική ταινία «Θέλημα Θεού» είναι μια ταινία, που απροκάλυπτα καταγγέλλει πρόσωπα και άσκηση ιερατικών καθηκόντων σε μια χώρα, όπως η Γαλλία που φημίζεται για τον φιλελευθερισμό της. Παράλληλα η ταινία θίγει μια σκληρή πραγματικότητα, την παιδική κακοποίηση.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Ναι αν σου αρέσουν ταινίες αστυνομικού χαρακτήρα, που διεισδύουν στο Βατικανό και τα μυστικά που κρύβει αυτό.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8/10
TRAILER με ελληνικούς υπότιτλους:
_______________________________________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: Ο ένοχος (The Guilty)
Σκηνοθεσία: Gustav Möller
Πρωταγωνιστούν: Jakob Cedergren, Jessica Dinnage, Omar Shargawi κ.α
Είδος Ταινίας: Αστυνομικό Θρίλερ/Δράμα
Έτος Παραγωγής: 2018
Διάρκεια: 85΄
ΥΠΟΘΕΣΗ: Ένας αστυνομικός που έχει υποπέσει σε δυσμένεια κι έχει βρεθεί να διεκπεραιώνει μόνο δουλειά γραφείου δέχεται ένα ανώνυμο τηλεφώνημα από μια γυναίκα που έχει πέσει θύμα απαγωγής. Καθηλωμένος στην καρέκλα του, αναγκάζεται να πείσει άλλους να γίνουν τα μάτια και τα αυτιά του, καθώς αποκαλύπτεται σταδιακά το μέγεθος του εγκλήματος... Ένα καθηλωτικό θρίλερ που ανανεώνει συναρπαστικά τη σκανδιναβική παράδοση σ’ αυτό το κινηματογραφικό είδος, χάρη στην ευρηματικότητα της αφήγησης και της αναπαράστασης, αλλά και στην ανατριχιαστική διείσδυση στα άδυτα ενός χαρακτήρα.
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Ακόμη μια φορά που καταφέρνω, φέτος, να επισκεφθώ τον θερινό κινηματογράφο της πόλης μου και μάλιστα για μια ταινία, που προέρχεται από τη Δανία. Ο δανέζικος κινηματογράφος είναι από τους αγαπημένους μου, και όσες ταινίες έχω παρακολουθήσει με έχουν ικανοποιήσει στο έπακρον. «Ο ένοχος» είναι μια ταινία που ήρθε να προστεθεί σε αυτές. Με μόνο έναν πρωταγωνιστή και έναν συγκεκριμένο χώρο, η ταινία καταφέρνει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Ο αστυνόμος Άσγκερ λόγω ενός συμβάντος, έχει τεθεί εκτός σώματος και περιμένει να εκδικαστεί η υπόθεση του. Τα νέα του καθήκοντα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά που είχε πριν. Είναι εκτός δράσης και χωρίς όπλο. Πλέον δουλεύει στο τηλεφωνικό κέντρο της Άμεσης Δράσης και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να βοηθά τον κόσμο μέσω τηλεφώνου. Μέχρι να δεχτεί ένα ανώνυμο τηλεφώνημα από μια γυναίκα που έχει πέσει θύμα απαγωγής. Τότε όλα θα αλλάξουν. Ο Άσγκερ θα προσπαθήσει να βοηθήσει την γυναίκα με κίνδυνο να αποκαλυφθεί η αλήθεια και για τον ίδιο - ο Άσγκερ κρίθηκε ένοχος για κάτι που έγινε πριν καιρό αλλά ο συνεργατής του λέει ψέματα και τον καλύπτει. Παράλληλα στην άλλη άκρη γραμμή του τηλεφώνου, μια γυναίκα που έχει απαχθεί από τον πρώην σύζυγο της καλεί για βοήθεια και ζητά την προστασία των παιδιών της, που έχουν μείνει μόνα του στο σπίτι. Θα καταφέρει η γυναίκα να σωθεί; Τι θα απογίνουν τα παιδιά της; Και ο Άσγκερ είναι ένοχος πραγματικά και γιατί; Ποιος είναι πραγματικά ο Ένοχος, σε αυτήν την ιστορία;
Στα συν της ταινίας, η ιστορία της. Η εξαιρετική σκηνοθεσία. Η συγκλονιστική ερμηνεία του πρωταγωνιστή, Jakob Cedergren. Οι ήχοι και η δημιουργία των εικόνων στον θεατή, από αυτά που άκουγε, ο αστυνομικός στο ανώνυμο τηλεφώνημα. Τα ποικίλα συναισθήματα που δημιουργούνται μέσα από ένα τηλεφώνημα. Η ανατροπή στο φινάλε.
Στα μείον της ταινίας, ο περιορισμός των κινήσεων του πρωταγωνιστή που κάθεται κλεισμένος σε ένα γραφείο. Έλλειψη δράσης παρά μόνο οπτική επαφή. Κάποιες σεναριακές υπερβολές.
Εν κατακλείδι, «Ο ένοχος» είναι μια δραματική, περιπετειώδης, μυστηριώδης και ανατρεπτική ταινία γεμάτη σασπένς μέχρι τέλους. Μια ευρηματική αστυνομική περιπέτεια με έξυπνη και ανθρώπινη ταυτόχρονα πλοκή, που μπορεί να παρακολουθήσει κανείς με ενδιαφέρον.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Ναι, για όσους αγαπούν τον κινηματογράφο, τις νοητικές ακροβασίες, τη φαντασία, την περιπέτεια και την ανατροπή
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/10
TRAILER με ελληνικούς υπότιτλους:
_______________________________________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons