«Λέξεις που στέρεψαν...»

Ένα «αντίο» που πονάει, μια πληγή που αιμορραγεί, 

μα η ζωή δεν σταματάει, μια συνέχεια ζητεί. 

Σαράντα μέρες σιωπής, στέρεψαν οι λέξεις όλες, 

μες στο κενό που άφησες, στις πιο βουβές μου ώρες.  

Στο δύσκολο το μονοπάτι, η απώλεια βαριά, 

μα εσύ, φύλακας άγγελός μου, με κοιτάς από μακριά. 

Ίσως αυτή η απουσία, ένα σημάδι να κρατά, 

πως πρέπει πίσω να γυρίσω, εκεί που η καρδιά χτυπά.  

Στην πόλη που με μεγάλωσε, στο πατρικό μου σπίτι, 

εκεί που η θύμηση πονάει, μα η μορφή σου πάντα ζει. 

Στιγμές που ζήσαμε μαζί, τώρα πια αναμνήσεις, 

θησαυροί που τους φυλάω, πριν τον κόσμο αυτόν αφήσεις. 

Ο χρόνος τρέχει ασταμάτητα, τον πόνο για να γιάνει, 

και η δική μου η επιστροφή, το στήριγμά μου θα 'ναι. 

Στο σπιτικό που μ’ έμαθε, ξανά η ψυχή ακουμπάει, 

εκεί που η κάθε μου λέξη, για σένα πια μιλάει.