Η Ματίνα Αποστόλου συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 2022 με το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Σωματίδια» (εκδόσεις Ποταμός). Γεννήθηκε το 1980 στην Άρτα και είναι απόφοιτος του Τμήματος Χημικών Μηχανικών. «Οι Ρίζες» είναι το δεύτερο βιβλίο της που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Ματίνα Αποστόλου
β) Τίτλος: Ρίζες
γ) Έτος Έκδοσης: 2026
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Ίκαρος
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Οι Ρίζες, το δεύτερο συγγραφικό βήμα της Ματίνας Αποστόλου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος, ήταν για μένα μια εξαιρετική πρώτη επαφή με τη γραφή της. Με βρήκε σε μια ιδιαίτερη στιγμή αυτό το βιβλίο: επτά μήνες μετά τη δική μου, νωπή ακόμα, απώλεια· επτά μήνες χωρίς τον δικό μου πατέρα. Η ανάγνωσή του, έπαψε γρήγορα να είναι ένα λογοτεχνικό ανάγνωσμα και μετατράπηκε σε μια βαθιά, βιωματική εμπειρία.
Το βιβλίο πραγματεύεται την απώλεια του Στέλιου. Η συγγραφέας προσεγγίζει το πένθος από διαφορετικές οπτικές γωνίες, μέσα από τις αναμνήσεις και τις σκέψεις τεσσάρων γυναικών της ίδιας οικογένειας: της μάνας-σύζυγος του Στέλιου (Αλέκα), της κόρης (Μάρα), της θείας (Βάσω - αδελφή Αλέκας) και της αδελφής (Άννα). Ο θάνατος του Στέλιου θα ριζώσει διαφορετικά στην ψυχή της κάθε γυναίκας.
το αληθινό κατόρθωμα είναι να συγχωρείς όταν δεν μπορείς να ξεχνάς
Η γραφή της Αποστόλου διακρίνεται για την ατμοσφαιρικότητα, την αμεσότητα και την ψυχολογική της οξύνοια. Πρόκειται για ένα βιβλίο με πολύ γρήγορη ροή που σε παρασύρει από την πρώτη στιγμή. Τα μικρά, κοφτά κεφάλαια δίνουν έναν ζωντανό ρυθμό, ενώ οι αναφορές σε άλλους Έλληνες δημιουργούς στην αρχή κάθε κεφαλαίου λειτουργούν υποδειγματικά: σαν πνευματικές «ρίζες» που σε προετοιμάζουν συναισθηματικά για όσα ακολουθούν. Η Αποστόλου μιλάει ανοιχτά για τους άγραφους "κανόνες" που μας επιβάλλει η κοινωνία όταν πενθούμε: το πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε και πόσο πρέπει να κλάψουμε. Παράλληλα, αποτυπώνει με απλότητα τις πολύ αληθινές, καθημερινές στιγμές—από την προσπάθεια της οικογένειας να δει ένα "σημάδι" από τον άνθρωπό της, μέχρι την πεζή πραγματικότητα όπου ένα φέρετρο δεν χωράει στο ασανσέρ μιας πολυκατοικίας.
Αν και κάθε γυναικεία φωνή εισφέρει το δικό της βάρος, η φωνή της κόρης ήταν εκείνη που με συγκλόνισε περισσότερο. Η συγγραφέας αποτυπώνει με ακρίβεια το κενό που αφήνει η απώλεια του πατέρα, αλλά και την ακύρωση του συμβατικού χρόνου: για την κόρη ο πατέρας δεν μετριέται με χρόνια, είναι «νεαρός, γέρος κι ύστερα πάλι παιδί». Μέσα σε αυτό το τοπίο της θλίψης, η συγγραφέας δίνει έναν από τους ομορφότερους ορισμούς της αγάπης: «Η αγάπη όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη είναι αυτή που βάζει το ένα πόδι μετά το άλλο και τη σηκώνει απ’ το κρεβάτι τα πρωινά».
Πως είσαι σίγουρη ότι πετάς και δεν κρέμεσαι; Πως ξέρεις ότι αυτά που λες σπάγκους δεν είναι οι ρίζες σου που σε κρατάνε να μην πέσεις;
Συνοπτικά «Οι Ρίζες» είναι ένα προσεγμένο, συγκινητικό και ατμοσφαιρικό βιβλίο με γρήγορη ροή, που σε παρασύρει από την πρώτη στιγμή, παρά τη βαριά θεματική του γύρω από την απώλεια και το πένθος. Η Ματίνα Αποστόλου δεν προσφέρει παρηγοριές. Μας θυμίζει όμως ότι το να πενθείς, το να πονάς είναι ο μόνος δρόμος για να τιμήσεις αυτούς που έφυγαν.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Δημοσίευση σχολίου