Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Η Ματίνα Αποστόλου συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 2022 με το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Σωματίδια» (εκδόσεις Ποταμός). Γεννήθηκε το 1980 στην Άρτα και είναι απόφοιτος του Τμήματος Χημικών Μηχανικών. «Οι Ρίζες» είναι το δεύτερο βιβλίο της που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Ματίνα Αποστόλου
β) Τίτλος: Ρίζες
γ) Έτος Έκδοσης: 2026
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Ίκαρος
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Οι Ρίζες, το δεύτερο συγγραφικό βήμα της Ματίνας Αποστόλου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος, ήταν για μένα μια εξαιρετική πρώτη επαφή με τη γραφή της. Με βρήκε σε μια ιδιαίτερη στιγμή αυτό το βιβλίο: επτά μήνες μετά τη δική μου, νωπή ακόμα, απώλεια· επτά μήνες χωρίς τον δικό μου πατέρα. Η ανάγνωσή του, έπαψε γρήγορα να είναι ένα λογοτεχνικό ανάγνωσμα και μετατράπηκε σε μια βαθιά, βιωματική εμπειρία.
Το βιβλίο πραγματεύεται την απώλεια του Στέλιου. Η συγγραφέας προσεγγίζει το πένθος από διαφορετικές οπτικές γωνίες, μέσα από τις αναμνήσεις και τις σκέψεις τεσσάρων γυναικών της ίδιας οικογένειας: της μάνας-σύζυγος του Στέλιου (Αλέκα), της κόρης (Μάρα), της θείας (Βάσω - αδελφή Αλέκας) και της αδελφής (Άννα). Ο θάνατος του Στέλιου θα ριζώσει διαφορετικά στην ψυχή της κάθε γυναίκας.
το αληθινό κατόρθωμα είναι να συγχωρείς όταν δεν μπορείς να ξεχνάς
Η γραφή της Αποστόλου διακρίνεται για την ατμοσφαιρικότητα, την αμεσότητα και την ψυχολογική της οξύνοια. Πρόκειται για ένα βιβλίο με πολύ γρήγορη ροή που σε παρασύρει από την πρώτη στιγμή. Τα μικρά, κοφτά κεφάλαια δίνουν έναν ζωντανό ρυθμό, ενώ οι αναφορές σε άλλους Έλληνες δημιουργούς στην αρχή κάθε κεφαλαίου λειτουργούν υποδειγματικά: σαν πνευματικές «ρίζες» που σε προετοιμάζουν συναισθηματικά για όσα ακολουθούν. Η Αποστόλου μιλάει ανοιχτά για τους άγραφους "κανόνες" που μας επιβάλλει η κοινωνία όταν πενθούμε: το πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε και πόσο πρέπει να κλάψουμε. Παράλληλα, αποτυπώνει με απλότητα τις πολύ αληθινές, καθημερινές στιγμές—από την προσπάθεια της οικογένειας να δει ένα "σημάδι" από τον άνθρωπό της, μέχρι την πεζή πραγματικότητα όπου ένα φέρετρο δεν χωράει στο ασανσέρ μιας πολυκατοικίας.
Αν και κάθε γυναικεία φωνή εισφέρει το δικό της βάρος, η φωνή της κόρης ήταν εκείνη που με συγκλόνισε περισσότερο. Η συγγραφέας αποτυπώνει με ακρίβεια το κενό που αφήνει η απώλεια του πατέρα, αλλά και την ακύρωση του συμβατικού χρόνου: για την κόρη ο πατέρας δεν μετριέται με χρόνια, είναι «νεαρός, γέρος κι ύστερα πάλι παιδί». Μέσα σε αυτό το τοπίο της θλίψης, η συγγραφέας δίνει έναν από τους ομορφότερους ορισμούς της αγάπης: «Η αγάπη όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη είναι αυτή που βάζει το ένα πόδι μετά το άλλο και τη σηκώνει απ’ το κρεβάτι τα πρωινά».
Πως είσαι σίγουρη ότι πετάς και δεν κρέμεσαι; Πως ξέρεις ότι αυτά που λες σπάγκους δεν είναι οι ρίζες σου που σε κρατάνε να μην πέσεις;
Συνοπτικά «Οι Ρίζες» είναι ένα προσεγμένο, συγκινητικό και ατμοσφαιρικό βιβλίο με γρήγορη ροή, που σε παρασύρει από την πρώτη στιγμή, παρά τη βαριά θεματική του γύρω από την απώλεια και το πένθος. Η Ματίνα Αποστόλου δεν προσφέρει παρηγοριές. Μας θυμίζει όμως ότι το να πενθείς, το να πονάς είναι ο μόνος δρόμος για να τιμήσεις αυτούς που έφυγαν.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Μίνως Ευσταθιάδης συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 2001 με το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Η έξοδος» (εκδόσεις Ανατολικός). Μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει έργα, κάποια από τα οποία έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, στα γαλλικά και στα γερμανικά. «Ο Δύτης» κυκλοφόρησε αρχικά το 2018 από τις εκδόσεις Ίκαρος ενώ από το 2025, το βιβλίο επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Μίνως Ευσταθιάδης
β) Τίτλος: Γκιακ
γ) Έτος Έκδοσης: 2018
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Ίκαρος
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Τα βιβλία του Μίνωα Ευσταθιάδη ήθελα εδώ και καιρό να τα διαβάσω. Η αφορμή για να γνωρίσω τελικά τη γραφή του δόθηκε εντελώς τυχαία: καθώς έψαχνα το γνωστό του μυθιστόρημα «Κβάντι» στα ράφια της δανειστικής δημοτικής βιβλιοθήκης, το μάτι μου έπεσε στον «Δύτη».
Αν βασιζόμουν αποκλειστικά στην πρώτη οπτική εντύπωση, ίσως να μην το είχα επιλέξει. Το εξώφυλλο του βιβλίου δεν είναι από εκείνα που σε «τραβούν» με την πρώτη ματιά. Ωστόσο, το όνομα του συγγραφέα και, κυρίως, η υποσχόμενη πλοκή στο οπισθόφυλλο, ήταν αρκετά για να με πείσουν να το πάρω μαζί μου.
Η πλοκή, η οποία ξετυλίγεται μεταξύ Αμβούργου και Αιγίου, τοποθετείται χρονικά σε μια πολύ συγκεκριμένη και σκοτεινή συγκυρία: στην Ελλάδα του 2017, επτά χρόνια μετά την έναρξη της οικονομικής κρίσης, με τη χώρα να βρίσκεται ακόμη στο «κέντρο του κυκλώνα». Μέσα σε αυτό το φόντο, ο Ευσταθιάδης δεν γράφει απλώς ένα αστυνομικό μυστήριο, αλλά παραδίδει ένα σκληρό κοινωνικό σχόλιο. Όπως διαπιστώνουμε και μέσα από τα λόγια των ίδιων των χαρακτήρων, οι ήρωες κινούνται σε μια Ελλάδα που νοσεί, όντας οι ίδιοι «θύματα ενός ανάλγητου κράτους».
μερικές πληγές μένουν ανοιχτές και γεννάνε το μέλλον
Κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ο ελληνικής καταγωγής ντετέκτιβ Κρις Πάπας, ο οποίος ζει και εργάζεται τα τελευταία είκοσι χρόνια στο Αμβούργο. Στην τελευταία του υπόθεση, καλείται να παρακολουθήσει τη σύζυγο ενός ηλικιωμένου άντρα. Η αποστολή αυτή, ωστόσο, αποδεικνύεται κάθε άλλο παρά απλή: ο ηλικιωμένος πελάτης —ο οποίος δεν του συστήνεται ποτέ, παρά μόνο του προσφέρει προκαταβολή χίλια ευρώ— εντοπίζεται σύντομα νεκρός.
Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο όταν η υπό παρακολούθηση σύζυγος, η Εύα Ντέμπλιγκ, ταξιδεύει στην Ελλάδα. Ο Κρις Πάπας αναγκάζεται να την ακολουθήσει, επιστρέφοντας έτσι στον τόπο της δικής του καταγωγής, το Αίγιο. Εκεί, έρχεται αντιμέτωπος με τις μνήμες του παρελθόντος, τις ρίζες του, αλλά και την πρόσφατη Ιστορία ολόκληρης της χώρας. Προκειμένου να εντοπίσει τα ίχνη της Εύας, αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει ξανά το ελληνικό του όνομα και να πει ψέματα σε όλους, καθώς στην πραγματικότητα δεν γνωρίζει ούτε την ταυτότητα του νεκρού πελάτη του, ούτε ποια ακριβώς είναι η γυναίκα που ψάχνει.
Το μυστήριο κορυφώνεται όταν η Εύα Ντέμπλιγκ βρίσκεται νεκρή στην ελληνική θάλασσα. Ήταν ατύχημα ή μια καλά σχεδιασμένη δολοφονία; Ο Κρις Πάπας πρέπει να βρει άμεσα τον ένοχο, παλεύοντας ταυτόχρονα με ένα βαθιά προσωπικό του αδιέξοδο: το γεγονός ότι νιώθει πλέον ξένος και ανεπιθύμητος και στις δύο χώρες όπου μεγάλωσε.
το ψέμα αποτελεί κομμάτι της αλήθειας
Η γραφή του Ευσταθιάδη είναι ιδιαίτερη, λυρική και ταυτόχρονα άμεση. Ο τρόπος που ξεκινά την ιστορία προκαλεί μια έντονη ανυπομονησία, ενώ τα μικρά κεφάλαια εξασφαλίζουν γρήγορο ρυθμό και κάνουν την ανάγνωση άκρως απολαυστική. Είναι σαφές ότι ο συγγραφέας επιλέγει να μην ακολουθήσει την πεπατημένη των κλασικών αστυνομικών βιβλίων· αντίθετα, ποτίζει την πλοκή με μια διάχυτη μελαγχολία, χτίζοντας ένα σκηνικό γεμάτο μυστικά του παρελθόντος, μυστηριώδεις σχέσεις και ανατροπές. Ιδιαίτερα ευφυής και καλοδουλεμένη είναι επίσης η σύνδεση της πλοκής με την τραγωδία του «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου.
Από τη μέση του βιβλίου και μετά, ωστόσο, υπάρχουν κάποια σημεία που ενδέχεται να κουράσουν τον αναγνώστη. Οι ρόλοι των θυτών και των θυμάτων αρχίζουν να μπερδεύονται, καθώς όλοι οι χαρακτήρες —αν και εξαιρετικά σκιαγραφημένοι— παλεύουν με τους δικούς τους εσωτερικούς δαίμονες και τις αμαρτίες του παρελθόντος. Παρά την περιστασιακή αυτή κάμψη, η αγωνία και η περιέργεια για την εξιχνίαση των φόνων κρατούν τα ηνία. Αναρωτιέσαι διαρκώς: «Πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος;» Η ένταση κορυφώνεται σταδιακά και όλα τα διάσπαρτα κομμάτια του παζλ ενώνονται με επιτυχία στο φινάλε.
Συνοπτικά «Ο Δύτης» είναι ένα αστυνομικό έργο που ξεχωρίζει από όσα έχουμε συνηθίσει. Πέρα από το μυστήριο, ο Ευσταθιάδης χρησιμοποιεί τους ήρωές του για να θίξει ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, όπως αυτό της ανεργίας στην Ελλάδα της κρίσης, αλλά και το θέμα της αναπηρίας, αποτυπώνοντας με βαθιά ενσυναίσθηση το ασήκωτο βάρος που συχνά σηκώνει ο γονιός ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες. Ο Μίνως Ευσταθιάδης δεν προσφέρει απλώς μια ιστορία μυστηρίου, αλλά μια βαθιά βουτιά στα σκοτεινά νερά της ανθρώπινης ψυχής και της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Θανάσης Πέτρου είναι συγγραφέας, μεταφραστής και δημιουργός κόμικς. Τα πρώτα του έργα δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά με θέμα τα κόμικς, ανάμεσα σε αυτά η «Γαλέρα», «9» και «Βαβέλ». Μέχρι σήμερα έχει συμμετάσχει σε συλλογικά κόμικς ενώ το 2002 βραβεύτηκε στον 2ο Διαγωνισμό Κόμικς της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία" στην κατηγορία των Νέων Ταλέντων. «Οι όμηροι του Γκαίρλιτς» αποτελούν την πρώτη του συγγραφική δουλειά, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος, όπου κι έχει αναλάβει για πρώτη φορά τόσο τα κείμενα όσο και τα σχέδια.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Θανάσης Πέτρου
β) Τίτλος: Οι όμηροι του Γκαίρλιτς
γ) Έτος Έκδοσης: 2020
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Ίκαρος
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Τον Θανάση Πέτρου τον γνωρίζω εδώ και κάποια χρόνια. Πολλά από τα κόμικς που έχει δημιουργήσει έχει τύχει να τα έχω διαβάσει. Το βιβλίο του, «Οι όμηροι του Γκαίρλιτς», δεν έπεσε τυχαία στα χέρια μου. Αφορμή στάθηκε μια εργασία της αδερφής μου. Η ιστορία του βιβλίου δεν απευθύνεται σε κάποια συγκεκριμένη ηλικία. Πρόκειται για ένα κόμικς που μπορεί να διαβαστεί τόσο από παιδιά όσο και από έφηβους αλλά και ενήλικες.
Ο Θανάσης Πέτρου παρουσιάζει μια ιστορία που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Μια ιστορία που διαδραματίζεται την περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και του Εθνικού Διχασμού. Μετά από αλλεπάλληλες αλλαγές στην κυβέρνηση της χώρας και κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου πολέμου, η Ελλάδα διχοτομείται. Παράλληλα Βουλγαρία, Αγγλία και Γαλλία έχουν εισβάλλει στην Ανατολική Μακεδονία. Ένα σώμα στρατού, που βρίσκεται στο Νέστο, θα ξεκινήσει ένα ταξίδι, προσπαθώντας να κρατήσει ουδέτερη στάση, στον πόλεμο που μαίνεται. Μια συμφωνία όμως του Έλληνα συνταγματάρχη με τον Γερμανό αρχιστράτηγο, θα οδηγήσει τον λόχο στο Γκαίρλιτς. Εκεί όμως θα αναρωτηθούν αν είναι φιλοξενούμενοι ή αιχμάλωτοι.
Ο Βενιζέλος θα έβαζε την Ελλάδα στον πόλεμο με την Αντάντ; Θα κήρυττε τον πόλεμο στη Γερμανία; Θα ήμασταν φιλοξενούμενοι σε εχθρικό έδαφος; Θα ήμασταν αιχμάλωτοι;
Νέστος - Καβάλα - Θάσος - Θεσσαλονίκη - Δράμα - Ξάνθη - Κομοτηνή - Ίασμος - Φέρες - Ανδριανούπολη - Φιλιππούπολη - Σερβία - Βελιγράδι - Ουγγαρία - Τσεχία - Γκαίρλιτς. Ένα ταξίδι γεμάτο βομβαρδισμένα τοπία, με τις συνθήκες να μην είναι πάντα οι καλύτερες. Το Δ΄ Σώμα Στρατού θα καταφθάσει στο Γκαίρλιτς. Εκεί θα περάσουν καλά αλλά και άσχημα. Θα ζήσουν σαν φυλακισμένοι και μέσα στο κρύο. Θα πεινάσουν, θα δουλέψουν, θα αρρωστήσουν. Άλλοι θα πεθάνουν κι άλλοι θα γίνουν καλά. Όλοι τους θα ξεσηκωθούν και στο τέλος θα συλληφθούν που τόλμησαν να επαναστατήσουν σε μια ξένη χώρα. Άλλοι θα το σκάσουν και θα επιστρέψουν στην πατρίδα. Άλλοι όμως θα ερωτευθούν και θα μείνουν για πάντα στην Γερμανία.
Ο Θανάσης Πέτρου παρουσιάζει όλες τις στιγμές του Δ΄ Σώματος Στρατού. Παράλληλα μέσα από την ματιά του λόχου, ο συγγραφέας αφηγείται στιγμές που συγκλόνισαν την Ελλάδα, την πολιτική κατάσταση που επικρατούσε στην χώρα με τις συγκρούσεις «φιλοβενιζελικών» και «φιλοβασιλικών», τις συνθήκες που επικρατούσαν σε ελληνικές λεηλατημένες περιοχές αλλά και τα πάνδεινα που τράβηξε ο ελληνικός στρατός όσο βρισκόταν στο στρατόπεδο του Γκαίρλιτς αλλά κι όταν επέστρεψε στην πατρίδα.
Ποιους να πολεμήσουμε; Ποιοι είναι οι εχθροί μας;
Εν κατακλείδι, «Οι όμηροι του Γκαίρλιτς», είναι ένα γραφιστικό ιστορικό μυθιστόρημα - κόμικ με θέμα την αληθινή ιστορία για την περίοδο του Εθνικού Διχασμού. Ένα κόμικ μοναδικό, με εξαιρετικά κείμενα, διαλόγους, σχέδια και χρώματα, που πρέπει να του δώσετε σημασία!!! Το μόνο αρνητικό του είναι ότι θα προτιμούσα αντί για επίλογο να υπήρχε εισαγωγικό σημείωμα του συγγραφέα, με αναφορές σε ιστορικά γεγονότα, που δεν υπάρχουν στην ιστορία.
* Αναζητήστε το βιβλίο από το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς
4 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Η Ευτυχία Γιαννάκη συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο βιβλίο της σειράς, Η Τριλογία της Αθήνας, με τίτλο «Στο πίσω κάθισμα». Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2016 από τις εκδόσεις Ίκαρος ενώ απέσπασε και το βραβείο για το καλύτερο Ελληνικό Μυθιστόρημα από τα Βραβεία Public 2017. Την επόμενη χρονιά, το 2017, η συγγραφέας επιστρέφει με την νέα περιπέτεια του Χάρη Κόκκινου με τίτλο «Αλκυονίδες Μέρες». Η «Πόλη στο Φως» αποτελεί το τρίτο και τελευταίο βιβλίο της σειράς, Η Τριλογία της Αθήνας.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Ευτυχία Γιαννάκη
β) Τίτλος: Πόλη στο Φως
γ) Έτος Έκδοσης: 2018
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Ίκαρος
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Έχοντας διαβάσει και αγαπήσει το πρώτο βιβλίο της συγγραφέας και έχοντας λατρέψει το δεύτερο βιβλίο της, δεν θα μπορούσα να παραλείψω και το τρίτο βιβλίο της αγαπημένης πλέον αστυνομικής σειράς, Η Τριλογία της Αθήνας. Παρά το γεγονός ότι οι ιστορίες μεταξύ τους, είναι αυτοτελείς και διαβάζονται ξεχωριστά, θεωρώ ότι αν κάποιος θέλει να γνωρίσει καλύτερα και από την αρχή τον Αστυνόμο Χάρη Κόκκινο, και την ομάδα του καθώς και την οικογένεια του, πρέπει να πιάσει τα βιβλία από την αρχή.
Το θετικό στην Τριλογία της Αθήνας, είναι πως οι Εκδόσεις Ίκαρος, δεν έχουν κάνει αλλαγές σε ότι αφορά το εξωτερικό των βιβλίων της σειράς. Η μόνη αλλαγή είναι στον τίτλο και ελάχιστα στο εξώφυλλο. Το κόκκινο (σε εξώφυλλο και οπισθόφυλλο) και το μαύρο χρώμα (στην ραχοκοκαλιά του βιβλίου) παραμένουν ίδια, κι έτσι φαίνονται ομοιόμορφα στην βιβλιοθήκη μου.
Το τρίτο βιβλίο, «Πόλη στο Φως», το πήρα με κλειστά τα μάτια, σχεδόν από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του. Δεν διάβασα την περίληψη στο οπισθόφυλλο του, δεν πρόσεξα καν το εξώφυλλο του. Ήξερα από την πρώτη στιγμή, ότι το βιβλίο αυτό, η ιστορία του και η γραφή της συγγραφέας, θα με αποζημίωναν και με το παραπάνω. Δύο χρόνια μετά, επιβεβαιώνω τις υποψίες μου για το κλείσιμο της Τριλογίας, που θα θυμάμαι για καιρό.
Η ιστορία, όπως και στα προηγούμενα βιβλία εξελίσσεται στο κέντρο της Αθήνας. Μια έγκυος γυναίκα, πρώην μοντέλο, βρίσκεται νεκρή στο σπίτι της, με την κοιλιά της ανοιχτή. Ύποπτοι θεωρούνται πολλοί. Ο άντρας της που έλειπε από το σπίτι, ο γείτονας από το διπλανό σπίτι, που βρήκε το πτώμα της, καθώς και αυτοί που φροντίζουν το σπίτι. Όλοι, εκτός από τον γείτονα, έχουν άλλοθι. Όμως η αλήθεια κρύβεται αλλού. Παράλληλα με τη διαλεύκανση του φόνου, η ομάδα του Αστυνόμου Κόκκινου, καλείται να εξιχνιάσει και ένα κύκλωμα ντόπινγκ στον αθλητισμό, που όπως φαίνεται συνδέεται εν μέρει με τον φόνο της γυναίκας. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο αστυνόμος Χάρης Κόκκινος, περιμένει την απόφαση του δικαστηρίου, σχετικά με την υπόθεση του γιου του. Είναι ένοχος ή αθώος ο γιος του; Και πως αυτή η απόφαση θα επηρεάσει την ψυχολογία του Χάρη; Θα μπορέσει ο Αστυνόμος, να εξιχνιάσει εγκλήματα του παρελθόντος και να βγει η αλήθεια στο Φως; Όλα θα έρθουν στο φως και ο καθένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του, πριν να είναι αργά.
Η Ευτυχία Γιαννάκη, στις πρώτες σελίδες, ξεδιπλώνει άριστα μια σκηνή γεμάτη δράση και φόνους, που διαδραματίζεται στην Σρεμπρένιτσα. Πρόκειται στην ουσία, για ένα αληθινό ιστορικό γεγονός, τη μεγάλη σφαγή που έγινε το καλοκαίρι του 1995, στην κοιλάδα της Σρεμπρένιτσας. Τότε που έγιναν αγριότητες στη Γιουγκοσλαβία, και συμμετείχαν εθελοντικά και Έλληνες, στο πλευρό των Σέρβων. Η συγγραφέας λοιπόν, καταφέρνει να συνδυάσει την μυθοπλασία με αληθινά γεγονότα. Γεγονότα που συνδέονται με την υπόθεση που καλείται να εξιχνιάσει ο αστυνόμος Χάρης Κόκκινος και η ομάδα του. Πως μπορεί ο δολοφόνος που διέπραξε το φόνο με την έγκυο γυναίκα, να έχει σχέση με μια υπόθεση σκληρής βίας που ξεκίνησε στην Σερβία;
Η ιστορία του βιβλίου, από την αρχή μέχρι το τέλος, καθηλώνει, με τη γρήγορη ροή του και τη δράση, με τη συγγραφέα να στήνει για άλλη μια φορά, το όλο σκηνικό, στην Αθήνα και στους δρόμους της. Σε μια Ελλάδα που βασανίζεται από την οικονομική κρίση, η Ευτυχία Γιαννάκη, σε ένα ακόμη βιβλίο της, θίγει αρκετά επίκαιρα αλλά και κοινωνικά ζητήματα. Αναφέρεται στη διαφθορά, στην ομοφυλοφιλία, στη δικαιοσύνη, στη δύναμη του Τύπου, και πως παρεμποδίζει το έργο της αστυνομίας, στο πολιτικό σύστημα της χώρας καθώς και στη ντόπα όπου καταφεύγουν αθλητές για να πετυχαίνουν και να σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.
Για πρώτη φορά, η συγγραφέας, αναφέρεται σε βιβλίο της, για τον έρωτα. Ένας έρωτας που μπορεί ωστόσο να εξελιχθεί σε τρόμο, και αυτό δεν μπορεί κανείς να το ορίσει ή να το αντιληφθεί τη στιγμή που συμβαίνει. Στην ιστορία αυτή, ένας έρωτας γεννιέται και για τον Χάρη Κόκκινο. Όμως μπορεί να κρατήσει αυτή η σχέση, όταν και οι δύο προέρχονται από τον ίδιο χώρο; Εκτός από τα ερωτικά ζητήματα, τον αστυνόμο Χάρη Κόκκινο, τον απασχολούν και τα οικογενειακά του. Λίγο πριν τελική απόφαση του δικαστηρίου, ο Χάρης θα αναλογιστεί για το αν υπήρξε ποτέ κοντά στον γιο του, όταν τον χρειαζόταν. Η διαπίστωση που κάνει, θα τον συντρίψει, αφού πάντα έβαζε τα επαγγελματικά του, σε πρώτη μοίρα. Όμως και η μοίρα έχει άλλα σχέδια για τον Χάρη και αφορούν την έκβαση της δίκης.
Εν κατακλείδι, η Ευτυχία Γιαννάκη, κλείνει ιδανικά, την Τριλογία της Αθήνας. Το τρίτο και τελευταίο βιβλίο της, «Πόλη στο Φως» είναι μια καλοστημένη αστυνομική ιστορία που εξελίσσεται στους δρόμους της Αθήνας, που δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχε η πόλη, το φως και το σκοτάδι της. Ένα βιβλίο γεμάτο μυστήριο, δράση, σασπένς και ποικίλα συναισθήματα, που δεν θέλεις να το αφήσεις από τα χέρια σου. Το φινάλε της ιστορίας, δεν κρύβει μόνο απαντήσεις στα ερωτήματα που δημιουργήθηκαν αλλά ούτε και την ταυτότητα του δολοφόνου. Κρύβει και μια απροσδόκητη ανατροπή.
Η Ευτυχία Γιαννάκη και ο Αστυνόμος Χάρης Κόκκινος, ολοκληρώνουν τις περιπέτειες τους στην Αθήνα. Όμως δεν σταματούν, να εκπλήσσουν, δίνοντας ραντεβού για την επόμενη τριλογία!!!
Το θετικό στην Τριλογία της Αθήνας, είναι πως οι Εκδόσεις Ίκαρος, δεν έχουν κάνει αλλαγές σε ότι αφορά το εξωτερικό των βιβλίων της σειράς. Η μόνη αλλαγή είναι στον τίτλο και ελάχιστα στο εξώφυλλο. Το κόκκινο (σε εξώφυλλο και οπισθόφυλλο) και το μαύρο χρώμα (στην ραχοκοκαλιά του βιβλίου) παραμένουν ίδια, κι έτσι φαίνονται ομοιόμορφα στην βιβλιοθήκη μου.
Το τρίτο βιβλίο, «Πόλη στο Φως», το πήρα με κλειστά τα μάτια, σχεδόν από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του. Δεν διάβασα την περίληψη στο οπισθόφυλλο του, δεν πρόσεξα καν το εξώφυλλο του. Ήξερα από την πρώτη στιγμή, ότι το βιβλίο αυτό, η ιστορία του και η γραφή της συγγραφέας, θα με αποζημίωναν και με το παραπάνω. Δύο χρόνια μετά, επιβεβαιώνω τις υποψίες μου για το κλείσιμο της Τριλογίας, που θα θυμάμαι για καιρό.
Κανείς δεν γουστάρει την αλήθεια, νομίζουμε ότι θέλουμε να μάθουμε, αλλά στην πραγματικότητα κρυβόμαστε.
Η ιστορία, όπως και στα προηγούμενα βιβλία εξελίσσεται στο κέντρο της Αθήνας. Μια έγκυος γυναίκα, πρώην μοντέλο, βρίσκεται νεκρή στο σπίτι της, με την κοιλιά της ανοιχτή. Ύποπτοι θεωρούνται πολλοί. Ο άντρας της που έλειπε από το σπίτι, ο γείτονας από το διπλανό σπίτι, που βρήκε το πτώμα της, καθώς και αυτοί που φροντίζουν το σπίτι. Όλοι, εκτός από τον γείτονα, έχουν άλλοθι. Όμως η αλήθεια κρύβεται αλλού. Παράλληλα με τη διαλεύκανση του φόνου, η ομάδα του Αστυνόμου Κόκκινου, καλείται να εξιχνιάσει και ένα κύκλωμα ντόπινγκ στον αθλητισμό, που όπως φαίνεται συνδέεται εν μέρει με τον φόνο της γυναίκας. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο αστυνόμος Χάρης Κόκκινος, περιμένει την απόφαση του δικαστηρίου, σχετικά με την υπόθεση του γιου του. Είναι ένοχος ή αθώος ο γιος του; Και πως αυτή η απόφαση θα επηρεάσει την ψυχολογία του Χάρη; Θα μπορέσει ο Αστυνόμος, να εξιχνιάσει εγκλήματα του παρελθόντος και να βγει η αλήθεια στο Φως; Όλα θα έρθουν στο φως και ο καθένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του, πριν να είναι αργά.
Η Ευτυχία Γιαννάκη, στις πρώτες σελίδες, ξεδιπλώνει άριστα μια σκηνή γεμάτη δράση και φόνους, που διαδραματίζεται στην Σρεμπρένιτσα. Πρόκειται στην ουσία, για ένα αληθινό ιστορικό γεγονός, τη μεγάλη σφαγή που έγινε το καλοκαίρι του 1995, στην κοιλάδα της Σρεμπρένιτσας. Τότε που έγιναν αγριότητες στη Γιουγκοσλαβία, και συμμετείχαν εθελοντικά και Έλληνες, στο πλευρό των Σέρβων. Η συγγραφέας λοιπόν, καταφέρνει να συνδυάσει την μυθοπλασία με αληθινά γεγονότα. Γεγονότα που συνδέονται με την υπόθεση που καλείται να εξιχνιάσει ο αστυνόμος Χάρης Κόκκινος και η ομάδα του. Πως μπορεί ο δολοφόνος που διέπραξε το φόνο με την έγκυο γυναίκα, να έχει σχέση με μια υπόθεση σκληρής βίας που ξεκίνησε στην Σερβία;
Η μεγαλύτερη φυλακή του για χρόνια υπήρξε ο φόβος του τι σκέφτονταν οι άλλοι για αυτόν. Ένας μόνιμος ψίθυρος.
Η ιστορία του βιβλίου, από την αρχή μέχρι το τέλος, καθηλώνει, με τη γρήγορη ροή του και τη δράση, με τη συγγραφέα να στήνει για άλλη μια φορά, το όλο σκηνικό, στην Αθήνα και στους δρόμους της. Σε μια Ελλάδα που βασανίζεται από την οικονομική κρίση, η Ευτυχία Γιαννάκη, σε ένα ακόμη βιβλίο της, θίγει αρκετά επίκαιρα αλλά και κοινωνικά ζητήματα. Αναφέρεται στη διαφθορά, στην ομοφυλοφιλία, στη δικαιοσύνη, στη δύναμη του Τύπου, και πως παρεμποδίζει το έργο της αστυνομίας, στο πολιτικό σύστημα της χώρας καθώς και στη ντόπα όπου καταφεύγουν αθλητές για να πετυχαίνουν και να σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.
...τελικά έτσι είναι αυτή η χώρα. Τρώει τα παιδιά της.
Για πρώτη φορά, η συγγραφέας, αναφέρεται σε βιβλίο της, για τον έρωτα. Ένας έρωτας που μπορεί ωστόσο να εξελιχθεί σε τρόμο, και αυτό δεν μπορεί κανείς να το ορίσει ή να το αντιληφθεί τη στιγμή που συμβαίνει. Στην ιστορία αυτή, ένας έρωτας γεννιέται και για τον Χάρη Κόκκινο. Όμως μπορεί να κρατήσει αυτή η σχέση, όταν και οι δύο προέρχονται από τον ίδιο χώρο; Εκτός από τα ερωτικά ζητήματα, τον αστυνόμο Χάρη Κόκκινο, τον απασχολούν και τα οικογενειακά του. Λίγο πριν τελική απόφαση του δικαστηρίου, ο Χάρης θα αναλογιστεί για το αν υπήρξε ποτέ κοντά στον γιο του, όταν τον χρειαζόταν. Η διαπίστωση που κάνει, θα τον συντρίψει, αφού πάντα έβαζε τα επαγγελματικά του, σε πρώτη μοίρα. Όμως και η μοίρα έχει άλλα σχέδια για τον Χάρη και αφορούν την έκβαση της δίκης.
Υπάρχουν πολλοί που νομίζουν ότι μπορούν να σκοτώσουν, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι ικανοί. Ακόμη κι αν είναι να χάσουν ότι αγαπούν.
Εν κατακλείδι, η Ευτυχία Γιαννάκη, κλείνει ιδανικά, την Τριλογία της Αθήνας. Το τρίτο και τελευταίο βιβλίο της, «Πόλη στο Φως» είναι μια καλοστημένη αστυνομική ιστορία που εξελίσσεται στους δρόμους της Αθήνας, που δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχε η πόλη, το φως και το σκοτάδι της. Ένα βιβλίο γεμάτο μυστήριο, δράση, σασπένς και ποικίλα συναισθήματα, που δεν θέλεις να το αφήσεις από τα χέρια σου. Το φινάλε της ιστορίας, δεν κρύβει μόνο απαντήσεις στα ερωτήματα που δημιουργήθηκαν αλλά ούτε και την ταυτότητα του δολοφόνου. Κρύβει και μια απροσδόκητη ανατροπή.
Η Ευτυχία Γιαννάκη και ο Αστυνόμος Χάρης Κόκκινος, ολοκληρώνουν τις περιπέτειες τους στην Αθήνα. Όμως δεν σταματούν, να εκπλήσσουν, δίνοντας ραντεβού για την επόμενη τριλογία!!!
Πλοκή: Μια έγκυος γυναίκα, με καριέρα μοντέλου, δολοφονείται άγρια στη μονοκατοικία της στο Καβούρι. Ο Αστυνόμος Χάρης Κόκκινος και η ομάδα του αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν ένα έγκλημα που τους φέρνει αντιμέτωπους με προσδοκίες που διαψεύστηκαν, κυκλώματα ντόπινγκ στον αθλητισμό κι έναν κύκλο βίας που ξεκινάει από τη Σερβία του 1995 για να καταλήξει στην Αθήνα του 2014. Ταυτόχρονα, ο γιος του σαρανταπεντάρη Αστυνόμου δικάζεται με κατηγορίες που δοκιμάζουν τις αντοχές του, καθώς αναζητά τις δικές του ευθύνες στα λάθη του παρελθόντος. Σε αυτή την υπόθεση όλοι είναι ύποπτοι και οι ανακρίσεις φέρνουν στο φως μια πόλη που μετατρέπεται σε κλειστό δωμάτιο. Το ερώτημα που τίθεται είναι μέχρι πού μπορείς να φτάσεις όταν δεν έχεις πια τίποτα να χάσεις. Όταν διαπιστώνεις ότι η ελπίδα δεν πεθαίνει τελευταία.
5 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Benji Davies συστήθηκε στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Αρκουδάκο έλα στη φάρμα!» το οποίο κυκλοφόρησε το 2012 από τις εκδόσεις Ίκαρος. Την ίδια χρονιά, από τον ίδιο εκδοτικό κυκλοφόρησε και το δεύτερο βιβλίο του, με τίτλο «Αρκουδάκο έλα να παίξουμε!». Μέχρι και σήμερα όλα του τα βιβλία, 22 στο σύνολο, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ίκαρος. Ο ίδιος έχει επιμεληθεί σχεδόν σε όλα του τα βιβλία, τόσο τα κείμενα όσο και την εικονογράφηση.
Ο Benji Davies είναι εικονογράφος, συγγραφέας και σκηνοθέτης κινουμένων σχεδίων. Το πρώτο του εικονογραφημένο βιβλίο, Ο Νόι και η φάλαινα τιμήθηκε με το Oscar’s First Book Prize, το Generalitat Valenciana Best Picture Book στην Ισπανία, και το CPNB Dutch Picture Book 2017 στην Ολλανδία. Το δεύτερο βιβλίο του, Το νησί του παππού, κέρδισε το AOI World Illustration Awards 2015, το Children’s Books Professional, το Sainsbury’s Picture Book Award και το-Sainsbury’s Children’s Book of the Year 2015. Έχει σπουδάσει animation στο πανεπιστήμιο, και έχει εργαστεί πάνω σε εικονογραφημένα βιβλία, ταινίες μικρού μήκους, μουσικά βίντεο, και διαφημίσεις. Τα βιβλία του έχουν εκδοθεί σε πολλές γλώσσες και χώρες σε όλο τον κόσμο. Ζει στο Λονδίνο με τη σύζυγό του Νίνα.
Ο Benji Davies είναι εικονογράφος, συγγραφέας και σκηνοθέτης κινουμένων σχεδίων. Το πρώτο του εικονογραφημένο βιβλίο, Ο Νόι και η φάλαινα τιμήθηκε με το Oscar’s First Book Prize, το Generalitat Valenciana Best Picture Book στην Ισπανία, και το CPNB Dutch Picture Book 2017 στην Ολλανδία. Το δεύτερο βιβλίο του, Το νησί του παππού, κέρδισε το AOI World Illustration Awards 2015, το Children’s Books Professional, το Sainsbury’s Picture Book Award και το-Sainsbury’s Children’s Book of the Year 2015. Έχει σπουδάσει animation στο πανεπιστήμιο, και έχει εργαστεί πάνω σε εικονογραφημένα βιβλία, ταινίες μικρού μήκους, μουσικά βίντεο, και διαφημίσεις. Τα βιβλία του έχουν εκδοθεί σε πολλές γλώσσες και χώρες σε όλο τον κόσμο. Ζει στο Λονδίνο με τη σύζυγό του Νίνα.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Benji Davies
β) Τίτλος: Το Γκρότλιν
γ) Έτος Έκδοσης: 2018
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Ίκαρος
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Η ιστορία του βιβλίου απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας άνω των 3 ετών. Πρόκειται για ένα ακόμη παιδικό εικονογραφημένο παραμύθι του συγγραφέα, ο οποίος έχει επιμεληθεί και την εικονογράφηση του βιβλίου του. Ο Benji Davies είναι από τους συγγραφείς που λατρεύω τις εικονογραφήσεις των βιβλίων του. Πέρσι, στα πλαίσια φιλαναγνωσίας και κάνοντας ένα παιδί να αγαπήσει το διάβασμα, είχα επιλέξει προς ανάγνωση «Το Νησί του Παππού». Έκτοτε τα βιβλία του συγγραφέα, είναι η πιο safe επιλογή δώρου που έχω κάνει σε παιδιά γνωστών μου.
«Το Γκρότλιν» είναι ένα μυστηριώδες πλάσμα που τρομοκρατεί την πόλη με τις σκανταλιές του αλλά και τις μικροκλοπές διάφορων αντικειμένων από τους ανθρώπους. Τα παιδιά αλλά και οι μεγάλοι, δεν τον βλέπουν ή μάλλον δεν προλαβαίνουν να τον δουν, με αποτέλεσμα να τον φοβούνται. Όμως τελικά τι είναι «Το Γκρότλιν»; Και γιατί κλέβει; Έχει κάποιο σχέδιο και ποιο είναι αυτό; Θα εκπλαγεί ο οποιοσδήποτε όταν αποκαλυφθεί ότι «Το Γκρότλιν» δεν είναι αυτό που φαίνεται!!!
Η πρωταγωνίστρια της ιστορίας, Ρουμπίνη, βρίσκεται στο κρεβάτι της και κάτω από τα σκεπάσματα, ακούγοντας ξαφνικά το τρεχαλητό του Γκρότλιν. Νομίζει ότι είναι ποντίκι αλλά δεν είναι σίγουρη. Θα δει μόνο μια σκιά να το σκάει, σκαρφαλώνοντας από την καμινάδα του σπιτιού της. Η πόλη θα ξυπνήσει από τη φασαρία που κάνει το Γκρότλιν. Άλλοι τρομάζουν κι άλλοι λαχταρούν. Το Γκρότλιν κλέβει ότι βρει...το τυρί, τη μπουγάδα του αστυνόμου, μαντήλια, βιβλία, και άλλα πολλά εργαλεία. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της ιστορίας, σε συνδυασμό με την εξαιρετική εικονογράφηση, είναι το όνειρο στην ελευθερία.
Ο βραβευμένος δημιουργός των βιβλίων «Ο Νόι και η φάλαινα», «Το νησί του παππού», «Φίλοι στον λόφο» και της σειράς του Αρκουδάκου, Benji Davies σε έμμετρο λόγο, παρουσιάζει μια έξυπνη και όμορφη ιστορία, που δεν θα σας τρομάξει, όπως ίσως κάνει το εξώφυλλο του. Το αντίθετο. Μάλιστα το φινάλε της ιστορίες κρύβει μια μεγάλη αποκάλυψη που δεν περιμένει κανείς.
Εν κατακλείδι, «Το Γκρότλιν» συστήνεται για μικρούς αλλά και μεγάλους. Μια μοναδική και αστεία ιστορία, γραμμένη με έμμετρο στίχο, γεμάτη μυστήριο, που συνοδεύεται από μια απίστευτη και καταπληκτική εικονογράφηση, που όλοι θα αγαπήσετε.
«Το Γκρότλιν» είναι ένα μυστηριώδες πλάσμα που τρομοκρατεί την πόλη με τις σκανταλιές του αλλά και τις μικροκλοπές διάφορων αντικειμένων από τους ανθρώπους. Τα παιδιά αλλά και οι μεγάλοι, δεν τον βλέπουν ή μάλλον δεν προλαβαίνουν να τον δουν, με αποτέλεσμα να τον φοβούνται. Όμως τελικά τι είναι «Το Γκρότλιν»; Και γιατί κλέβει; Έχει κάποιο σχέδιο και ποιο είναι αυτό; Θα εκπλαγεί ο οποιοσδήποτε όταν αποκαλυφθεί ότι «Το Γκρότλιν» δεν είναι αυτό που φαίνεται!!!
Κοιμήσου Ρουμπίνη, ήσυχη μείνε, αλλιώς τα βλέπεις κι αλλιώς είναι
Ο βραβευμένος δημιουργός των βιβλίων «Ο Νόι και η φάλαινα», «Το νησί του παππού», «Φίλοι στον λόφο» και της σειράς του Αρκουδάκου, Benji Davies σε έμμετρο λόγο, παρουσιάζει μια έξυπνη και όμορφη ιστορία, που δεν θα σας τρομάξει, όπως ίσως κάνει το εξώφυλλο του. Το αντίθετο. Μάλιστα το φινάλε της ιστορίες κρύβει μια μεγάλη αποκάλυψη που δεν περιμένει κανείς.
Εν κατακλείδι, «Το Γκρότλιν» συστήνεται για μικρούς αλλά και μεγάλους. Μια μοναδική και αστεία ιστορία, γραμμένη με έμμετρο στίχο, γεμάτη μυστήριο, που συνοδεύεται από μια απίστευτη και καταπληκτική εικονογράφηση, που όλοι θα αγαπήσετε.
5 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Αν λοιπόν έχετε διαβάσει το πρώτο βιβλίο της συγγραφέας "Στο πίσω κάθισμα" και το αγαπήσατε τότε τις "Αλκυονίδες Μέρες" θα τις λατρέψετε!!! Αν δεν έχετε διαβάσει το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως, κάντε την αρχή με ένα από τα δύο βιβλία. Οι ιστορίες είναι αυτοτελείς, οπότε και δεν υπάρχει θέμα. Αν όμως θέλετε να γνωρίσετε καλύτερα και από την αρχή τον Αστυνόμο Χάρη Κόκκινο και όλους τους χαρακτήρες που τον περιτριγυρίζουν στη ζωή του, τότε πιάστε τα βιβλία από την αρχή.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Ευτυχία Γιαννάκη
β) Τίτλος: Αλκυονίδες Μέρες
γ) Έτος Έκδοσης: 2017
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Ίκαρος
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Προσωπικά, μετά και την πρώτη μου επαφή με τη συγγραφέα, μέσα από το πρώτο της βιβλίο «Στο πίσω κάθισμα», δεν ήθελα πολύ για να ξαναβάλω την ίδια και το επόμενο της βιβλίο, στις φετινές καλοκαιρινές μου επιλογές. Άλλωστε, η Ευτυχία Γιαννάκη άφησε πολλές υποσχέσεις με το πρώτο της αστυνομικό βιβλίο, με το πρώτο δείγμα να είναι θετικότατο. Κι αν το «Στο πίσω κάθισμα» ήρθε στα χέρια μου, με τη μορφή δανεισμού, οι «Αλκυονίδες Μέρες» βρέθηκαν στη βιβλιοθήκη μου, άμεσα, σχεδόν από τις πρώτες μέρες της κυκλοφορίας του.
Η Ευτυχία Γιαννάκη, όπως στο πρώτο, έτσι, και μέσα από το δεύτερο βιβλίο της, καταφέρνει να μας κάνει να συμπαθήσουμε πολύ, τον ήρωα της, τον Αστυνόμο Χάρη Κόκκινο. Οι «Αλκυονίδες Μέρες», σε μαγνητίζουν, από το αιχμηρό εξώφυλλο τους, από την περίληψη στο οπισθόφυλλο τους αλλά και από τις πρώτες σελίδες. Η συγγραφέας από τις πρώτες σελίδες και με την εξαιρετική γραφή της, ξεδιπλώνει άριστα την τελευταία σκηνή ενός φόνου. Το μυστήριο και η δράση δεν λείπουν από αυτό το βιβλίο αλλά εντείνονται κυρίως στις τελευταίες σελίδες, όπου δίνεται η τελική λύση σε αυτό το παζλ, με την ανακάλυψη της αλήθειας αλλά και του δολοφόνου.
Στο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο της Αθήνας, μια 17χρονη κοπέλα από τη Γκάνα, η Άμι Σάφο, βρίσκεται νεκρή στις τουαλέτες ενός καλόφημου εστιατορίου, στον τρίτο όροφο. Είναι η πρώτη μέρα των εκπτώσεων, αλλά μετά τον φόνο, το πλήθος παραμένει στο εμπορικό, με την αστυνομία να μην αφήνει κανέναν να φύγει μέχρι να γίνει η ταυτοποίηση. Ο Διευθυντής του Εμπορικού Κέντρου, ο Υπεύθυνος Διαχείρισης Εγκαταστάσεων και ο Αστυνόμος Χάρης Κόκκινος με την ομάδα του, ψάχνουν με κάθε τρόπο....τον τρόπο διαφυγής του δολοφόνου αλλά και τα πραγματικά του κίνητρα. Σχεδόν ταυτόχρονα, ένας ακόμη φόνος διαδραματίζεται στο γκαράζ του εμπορικού. Παράλληλα με την ιστορία, ο αστυνόμος Κόκκινος συνεχίζει το προσωπικό του δράμα, με το γιο του, που βρίσκεται στις φυλακές της Τρίπολης. Δεκαπέντε χρόνια πριν, το 1999, ένας εργάτης μετά από ένα ατύχημα, μένει φυτό. Πως μπορεί να σχετίζεται ένα εργατικό ατύχημα, που έγινε πριν απο χρόνια, με δύο φόνους; Ποια τα πραγματικά κίνητρα του δολοφόνου; Θα φτιάξουν οι σχέσεις του Αστυνόμου Κόκκινου με το γιο του?
Από την αρχή του μέχρι το τέλος, η ιστορία του βιβλίου σε καθηλώνει, με τη συγγραφέα να στήνει για άλλη μια φορά, το όλο σκηνικό, στην Αθήνα και στους δρόμους της. Παράλληλα με την εξέλιξη της ιστορίας και τις πληροφορίες που δίνονται ώστε να εξιχνιαστούν τα εγκλήματα, η συγγραφέας μας παρουσιάζει, μέσα από τις λεπτομερείς και χωρίς να κουράζουν, περιγραφές της, την Ελληνική πραγματικότητα. Μια Ελλάδα που βασανίζεται από την οικονομική κρίση, τη βία αλλά και τους ίδιους τους ανθρώπους της. Μέσα από το βιβλίο θίγονται αρκετά επίκαιρα αλλά και κοινωνικά ζητήματα.
Εν κατακλείδι, οι «Αλκυονίδες Μέρες» είναι ένα από τα καλύτερα ελληνικά αστυνομικά βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει το τελευταίο χρόνο και αξίζει να διαβαστεί απ όλους. Ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει το αστυνομικό με το κοινωνικό στοιχείο, με τη συγγραφέα να ανεβάζει τον πήχη, λίγο πριν την ολοκλήρωση της Τριλογίας. Η Ευτυχία Γιαννάκη συνεχίζει να εκπλήσσει ευχάριστα τους λάτρεις του αστυνομικού αλλά και του νουάρ, οι οποίοι και αναμένουν την ολοκλήρωση της τριλογίας αλλά όχι και των ιστορίων του Αστυνόμου Κόκκινου. Γιατί....Ο Αστυνόμος Χάρης Κόκκινος και η Ευτυχία Γιαννάκη ήρθαν για να μείνουν ... με τη συγγραφέα να μην έχει σε τίποτα να ζηλέψει κορυφαίους ξένους συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας.
Φαίνεται πως φέτος είναι η χρονιά των πρωτοεμφανιζόμενων και μάλιστα σε αστυνομικό μυθιστόρημα. Κάπως έτσι είχε αρχίσει και η ανάγνωση μου για το βιβλίο «Τα Βατράχια» του Δημήτρη Σίμου. Στην περίπτωση της Ευτυχία Γιαννάκη ήταν διαφορετικά...κάτι ο πολύ ενδιαφέρον τίτλος, κάτι η υπόθεση του οπισθόφυλλου που με κέρδισε, επιπλέον ότι πρόκειται για βιβλίο τριλογία....ε δεν ήθελε πολύ για να το αρχίσω. Ήταν μάλιστα από τα πρώτα ελληνικά αστυνομικά βιβλία που διάβασα το φετινό καλοκαίρι, και οι εντυπώσεις κάθε άλλο θετικές ήταν.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Ευτυχία Γιαννάκη
β) Τίτλος: Στο πίσω κάθισμα
γ) Έτος Έκδοσης: 2016
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Ίκαρος
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Στην ελληνική λογοτεχνία, έχω συνδυάσει το αστυνομικό μυθιστόρημα από τους κορυφαίους για μένα, και καταξιωμένους Γιάννη Μαρή και Πέτρο Μάρκαρη. Τα ονόματά τους υπάρχουν δίπλα στη φράση "αστυνομική λογοτεχνία στην Ελλάδα". Ουδέποτε δεν είχα διαβάσει άλλον/η συγγραφέα σε αυτό το είδος, για τα ελληνικά δικά μου δεδομένα. Έχω κάνει γνωστό άλλωστε πως είμαι φαν του Jo Nesbo και του Arne Dahl.
Μέχρι που ήρθαν στα χέρια μου φέτος, το καλοκαίρι, πραγματικά βιβλία-διαμάντια. Επιτέλους Έλληνες συγγραφείς τολμούν και γιατί όχι να καθιερωθούν στο αστυνομικό μυθιστόρημα.
Η αναφορά στους Γ.Μαρή και Πέτρο Μάρκαρη δεν είναι τυχαία παραπάνω. Κατά την ανάγνωση του βιβλίου «Στο πίσω κάθισμα» της Ευτυχίας Γιαννάκη, βρήκα πολλές ομοιότητες κυρίως με βιβλία του Μάρκαρη. Έχοντας διαβάσει σχεδόν όλα τα βιβλία του Π.Μάρκαρη οι συγκρίσεις με το βιβλίο της Ε.Γιαννάκη είναι αναπόφευκτες. Η ιστορία του μυθιστορήματος, ο τόπος που βρίσκεται το θύμα-πτώμα καθώς και η έδρα του αστυνόμου Κόκκινου είναι η Αθήνα. Όλα διαδραματίζονται στην Αθήνα, όπως και οι ιστορίες του Μάρκαρη. Η μόνη διαφορά είναι στο ήρωα. Για τον αστυνόμο Κόκκινο, μαθαίνουμε ελάχιστα πράγματα για τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του. Ακόμα και για τη σχέση του με το γιο του.
Ο συνδυασμός του εγκλήματος με τη προσωπική τραγωδία που ζει ο αστυνόμος Κόκκινος, με το γιο του να κατηγορείται για κακοποίηση ανηλίκου κάνει τη ιστορία να έχει ενδιαφέρον, μυστήριο, δράση, σασπένς και να μην θέλεις να το αφήσεις από τα χέρια σου μέχρι να το τελειώσεις. Επιπλέον τονίζεται η οικογενειακή βία, καθώς και οι σχέσεις πατέρα-γιου. Το τέλος της ιστορίας καθορίζεται όχι μόνο από την ιστορία της προσωπική ζωής του αστυνόμου αλλά και από την οικογένεια του θύματος.
Από τη σημείωση της συγγραφέας ότι πρόκειται για το πρώτο βιβλίο από τη σειρά των αστυνομικών μυθιστορημάτων με πρωταγωνιστή τον Αστυνόμο Χάρη Κόκκινο, που αποκαλείται ως Τριλογία της Αθήνας, η Ευτυχία Γιαννάκη δηλώνει πως ήρθε για να μείνει. Σίγουρα περιμένω και το δεύτερο βιβλίο, συνέχεια του πρώτου. Η Ευτυχία Γιαννάκη άφησε πολλές υποσχέσεις με αυτό το βιβλίο της. Το πρώτο δείγμα κάθε άλλο παρά θετικότατο είναι.
Σε μια κοινωνία όπου όλοι είναι ένοχοι, κάποιοι θα πληρώσουν το τίμημα, μεταξύ αυτών και ο Χάρης Κόκκινος. Οι ανακρίσεις θα συνθέσουν μια τοιχογραφία των κατοίκων της Αθήνας που πρωταγωνιστεί σε μια ιστορία που δεν θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η πόλη και τίποτα δεν θα μείνει στο σκοτάδι κάτω από τον λαμπρό ήλιο της.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons