Ο Μίνως Ευσταθιάδης συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 2001 με το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Η έξοδος» (εκδόσεις Ανατολικός). Μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει έργα, κάποια από τα οποία έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, στα γαλλικά και στα γερμανικά. «Ο Δύτης» κυκλοφόρησε αρχικά το 2018 από τις εκδόσεις Ίκαρος ενώ από το 2025, το βιβλίο επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Μίνως Ευσταθιάδης
β) Τίτλος: Γκιακ
γ) Έτος Έκδοσης: 2018
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Ίκαρος
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Τα βιβλία του Μίνωα Ευσταθιάδη ήθελα εδώ και καιρό να τα διαβάσω. Η αφορμή για να γνωρίσω τελικά τη γραφή του δόθηκε εντελώς τυχαία: καθώς έψαχνα το γνωστό του μυθιστόρημα «Κβάντι» στα ράφια της δανειστικής δημοτικής βιβλιοθήκης, το μάτι μου έπεσε στον «Δύτη».
Αν βασιζόμουν αποκλειστικά στην πρώτη οπτική εντύπωση, ίσως να μην το είχα επιλέξει. Το εξώφυλλο του βιβλίου δεν είναι από εκείνα που σε «τραβούν» με την πρώτη ματιά. Ωστόσο, το όνομα του συγγραφέα και, κυρίως, η υποσχόμενη πλοκή στο οπισθόφυλλο, ήταν αρκετά για να με πείσουν να το πάρω μαζί μου.
Η πλοκή, η οποία ξετυλίγεται μεταξύ Αμβούργου και Αιγίου, τοποθετείται χρονικά σε μια πολύ συγκεκριμένη και σκοτεινή συγκυρία: στην Ελλάδα του 2017, επτά χρόνια μετά την έναρξη της οικονομικής κρίσης, με τη χώρα να βρίσκεται ακόμη στο «κέντρο του κυκλώνα». Μέσα σε αυτό το φόντο, ο Ευσταθιάδης δεν γράφει απλώς ένα αστυνομικό μυστήριο, αλλά παραδίδει ένα σκληρό κοινωνικό σχόλιο. Όπως διαπιστώνουμε και μέσα από τα λόγια των ίδιων των χαρακτήρων, οι ήρωες κινούνται σε μια Ελλάδα που νοσεί, όντας οι ίδιοι «θύματα ενός ανάλγητου κράτους».
μερικές πληγές μένουν ανοιχτές και γεννάνε το μέλλον
Κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ο ελληνικής καταγωγής ντετέκτιβ Κρις Πάπας, ο οποίος ζει και εργάζεται τα τελευταία είκοσι χρόνια στο Αμβούργο. Στην τελευταία του υπόθεση, καλείται να παρακολουθήσει τη σύζυγο ενός ηλικιωμένου άντρα. Η αποστολή αυτή, ωστόσο, αποδεικνύεται κάθε άλλο παρά απλή: ο ηλικιωμένος πελάτης —ο οποίος δεν του συστήνεται ποτέ, παρά μόνο του προσφέρει προκαταβολή χίλια ευρώ— εντοπίζεται σύντομα νεκρός.
Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο όταν η υπό παρακολούθηση σύζυγος, η Εύα Ντέμπλιγκ, ταξιδεύει στην Ελλάδα. Ο Κρις Πάπας αναγκάζεται να την ακολουθήσει, επιστρέφοντας έτσι στον τόπο της δικής του καταγωγής, το Αίγιο. Εκεί, έρχεται αντιμέτωπος με τις μνήμες του παρελθόντος, τις ρίζες του, αλλά και την πρόσφατη Ιστορία ολόκληρης της χώρας. Προκειμένου να εντοπίσει τα ίχνη της Εύας, αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει ξανά το ελληνικό του όνομα και να πει ψέματα σε όλους, καθώς στην πραγματικότητα δεν γνωρίζει ούτε την ταυτότητα του νεκρού πελάτη του, ούτε ποια ακριβώς είναι η γυναίκα που ψάχνει.
Το μυστήριο κορυφώνεται όταν η Εύα Ντέμπλιγκ βρίσκεται νεκρή στην ελληνική θάλασσα. Ήταν ατύχημα ή μια καλά σχεδιασμένη δολοφονία; Ο Κρις Πάπας πρέπει να βρει άμεσα τον ένοχο, παλεύοντας ταυτόχρονα με ένα βαθιά προσωπικό του αδιέξοδο: το γεγονός ότι νιώθει πλέον ξένος και ανεπιθύμητος και στις δύο χώρες όπου μεγάλωσε.
το ψέμα αποτελεί κομμάτι της αλήθειας
Η γραφή του Ευσταθιάδη είναι ιδιαίτερη, λυρική και ταυτόχρονα άμεση. Ο τρόπος που ξεκινά την ιστορία προκαλεί μια έντονη ανυπομονησία, ενώ τα μικρά κεφάλαια εξασφαλίζουν γρήγορο ρυθμό και κάνουν την ανάγνωση άκρως απολαυστική. Είναι σαφές ότι ο συγγραφέας επιλέγει να μην ακολουθήσει την πεπατημένη των κλασικών αστυνομικών βιβλίων· αντίθετα, ποτίζει την πλοκή με μια διάχυτη μελαγχολία, χτίζοντας ένα σκηνικό γεμάτο μυστικά του παρελθόντος, μυστηριώδεις σχέσεις και ανατροπές. Ιδιαίτερα ευφυής και καλοδουλεμένη είναι επίσης η σύνδεση της πλοκής με την τραγωδία του «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου.
Από τη μέση του βιβλίου και μετά, ωστόσο, υπάρχουν κάποια σημεία που ενδέχεται να κουράσουν τον αναγνώστη. Οι ρόλοι των θυτών και των θυμάτων αρχίζουν να μπερδεύονται, καθώς όλοι οι χαρακτήρες —αν και εξαιρετικά σκιαγραφημένοι— παλεύουν με τους δικούς τους εσωτερικούς δαίμονες και τις αμαρτίες του παρελθόντος. Παρά την περιστασιακή αυτή κάμψη, η αγωνία και η περιέργεια για την εξιχνίαση των φόνων κρατούν τα ηνία. Αναρωτιέσαι διαρκώς: «Πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος;» Η ένταση κορυφώνεται σταδιακά και όλα τα διάσπαρτα κομμάτια του παζλ ενώνονται με επιτυχία στο φινάλε.
Συνοπτικά «Ο Δύτης» είναι ένα αστυνομικό έργο που ξεχωρίζει από όσα έχουμε συνηθίσει. Πέρα από το μυστήριο, ο Ευσταθιάδης χρησιμοποιεί τους ήρωές του για να θίξει ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, όπως αυτό της ανεργίας στην Ελλάδα της κρίσης, αλλά και το θέμα της αναπηρίας, αποτυπώνοντας με βαθιά ενσυναίσθηση το ασήκωτο βάρος που συχνά σηκώνει ο γονιός ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες. Ο Μίνως Ευσταθιάδης δεν προσφέρει απλώς μια ιστορία μυστηρίου, αλλά μια βαθιά βουτιά στα σκοτεινά νερά της ανθρώπινης ψυχής και της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Δημοσίευση σχολίου