Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελληνική Λογοτεχνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελληνική Λογοτεχνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ο Νίκος Δαββέτας συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 1995 με το πεζογραφικό του ντεμπούτο «Το κίτρινο σκοτάδι του Βαν Γκογκ» (εκδόσεις Κέδρος). Έκτοτε, έχει διαγράψει μια σημαντική πορεία στα ελληνικά γράμματα με πολυάριθμα μυθιστορήματα και ποιητικές συλλογές, αρκετά εκ των οποίων έχουν τιμηθεί με σημαντικά βραβεία και έχουν μεταφραστεί στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Το τελευταίο του βιβλίο υπό τον τίτλο «Η δεσμοφύλακας», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Νίκος Δαββέτας
β) Τίτλος: Η δεσμοφύλακας
γ) Έτος Έκδοσης: 2025
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Πατάκη
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Εντόπισα τη "Δεσμοφύλακα" στα ράφια της δανειστικής βιβλιοθήκης και, με την παρότρυνση του βιβλιοθηκονόμου, αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία. Αν και ήταν η πρώτη μου επαφή με το έργο του Νίκου Δαββέτα, η γνωριμία μου με τον συγγραφέα ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο. Τελικώς, αυτό το μικρό βιβλίο των 150 περίπου σελίδων αποδείχθηκε ένα πραγματικό λογοτεχνικό "διαμαντάκι". Πυκνό, ουσιαστικό και βαθιά διεισδυτικό, κέρδισε επάξια μια θέση ανάμεσα στα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει για το 2026, αποδεικνύοντας πως η αξία ενός έργου δεν κρίνεται από τον όγκο του, αλλά από το αποτύπωμα που αφήνει στον αναγνώστη.
Το εξώφυλλο του βιβλίου, είναι εξαιρετικά καλαίσθητο. Η εικόνα μιας γυναίκας που κοιτάζει μέσα από ένα μικρό παράθυρο με κάγκελα αποδίδει τέλεια την ουσία της ιστορίας. Αντικατοπτρίζει τόσο τον επαγγελματικό βίο της ηρωίδας όσο και τον εγκλεισμό που επιβάλλει η ίδια η ασθένεια του Alzheimer — μια φυλακή του μυαλού από την οποία δεν υπάρχει διαφυγή. Είναι μια εικόνα που σε προετοιμάζει για τη μελαγχολία αλλά και τη δύναμη των όσων θα διαβάσεις.
Ο Νίκος Δαββέτας χτίζει ένα έργο με ισχυρό αυτοβιογραφικό πυρήνα, ισορροπώντας αριστοτεχνικά ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία. Το κεντρικό θέμα είναι η επώδυνη εξερεύνηση της σχέσης του με τη μητέρα του, η οποία πάσχει από Alzheimer. ο συγγραφέας παρακολουθεί τη μητέρα του να "χάνεται" στο παρόν, ενώ την ίδια στιγμή την ακούει να "ζωντανεύει" με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες το παρελθόν της. Μας μεταφέρει στον σκληρό επαγγελματικό της κόσμο, στις φυλακές Αβέρωφ και Κορυδαλλού, όπου υπηρέτησε ως δεσμοφύλακας και αργότερα ως αρχιφύλακας γυναικών. Μαθαίνουμε για τον σκληρό κόσμο των γυναικείων φυλακών και για το πώς ήταν να είσαι γυναίκα σε μια τέτοια θέση στην Ελλάδα του τότε. Μέσα από αυτή την τραγική συνθήκη, συντελείται μια ειρωνική αντιστροφή των ρόλων: ο γιος γίνεται τώρα ο "δεσμοφύλακας" της ίδιας του της μητέρας, φυλακισμένος και ο ίδιος στη φροντίδα μιας γυναίκας που υπήρξε το σύμβολο του νόμου και της επιβολής.
Η μνήμη ορίζει τα πάντα. Χωρίς αυτή είμαστε κάτι το άχρηστο, το άγνωστο, το απροσπέλαστο, πλατσουρίζουμε γυμνοί πάνω από την άβυσσο.
Το βιβλίο είναι μικρό και διαβάζεται γρήγορα, καθώς αποτελείται από σύντομα κεφάλαια, με τίτλους που σε προετοιμάζουν για όσα θα ακολουθήσουν. Η γλώσσα του Δαββέτα είναι κοφτερή και ιδιαίτερη, αφού καταφέρνει να συνδυάζει την ποίηση με τον σαρκασμό και ένα λεπτό χιούμορ. Μέσα από αυτές τις σελίδες, ο συγγραφέας δεν περιγράφει μόνο την πορεία της μητέρας του προς το τέλος, αλλά και τη δική του ζωή. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι διαχειρίζεται ένα τόσο δύσκολο θέμα με ηρεμία, χωρίς να πέφτει σε μελοδραματισμούς.
Συνοπτικά «Η δεσμοφύλακας» του Νίκου Δαββέτα είναι ένα βιβλίο που μιλά για τη μνήμη που σβήνει και την αγάπη που μένει, υπενθυμίζοντάς μας πως το χρέος απέναντι στους δικούς μας ανθρώπους είναι ίσως ο πιο δυνατός δεσμός. Ένα συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό αφήγημα που σε κερδίζει από την πρώτη σελίδα. Χωρίς περιττά λόγια και μελοδραματισμούς, πρόκειται για έναν αποχαιρετισμό γραμμένο με αλήθεια. Ένα ανάγνωσμα για όσους αγαπούν τα κείμενα που τολμούν να κοιτάξουν κατάματα την ασθένεια και την ανθρώπινη απώλεια.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Η Εύη Δουργούτη, με καταγωγή από τον Έβρο, συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 2018 με το πρώτο της βιβλίο, «Ο χορός της φωτιάς», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πνοή. Σήμερα, με δύο συνολικά μυθιστορήματα για ενήλικες και ένα παιδικό βιβλίο στο ενεργητικό της, επιστρέφει με το τελευταίο της έργο, «Η Οργή που Ματώνει τη Μέρα». Το νέο της μυθιστόρημα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Εύη Δουργούτη
β) Τίτλος: Η Οργή που Ματώνει τη μέρα
γ) Έτος Έκδοσης: 2025
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Έξη
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Πέντε χρόνια μετά τα μυθιστορήματά της «Ο Χορός της Φωτιάς» (2018) και «Μια στιγμή ακόμη» (2020), η συγγραφέας Εύη Δουργούτη επιστρέφει με ένα νέο έργο. Άλλωστε, η επιλογή του βιβλίου για τις καλοκαιρινές διακοπές ήταν μια συνειδητή και προσωπική απόφαση, καθώς η συγγραφέας κατάγεται από τον Έβρο. Γι' αυτόν τον λόγο, από τη στιγμή της ανακοίνωσης της κυκλοφορίας του, το βιβλίο αναμενόταν με μεγάλη ανυπομονησία.
Ορεινή Αρκαδία, Δεκέμβριος 1980. Μια παρέα πέντε εφήβων, μια χειμωνιάτικη νύχτα, αποφασίζει να δώσει ένα μάθημα στην «τρελή του χωριού». Η αθώα φάρσα όμως μετατρέπεται σε ένα αποτρόπαιο έγκλημα και ο τρόμος φωλιάζει στις καρδιές τους. Ορκίζονται να μην μιλήσουν ποτέ ξανά για όσα έγιναν. Τριάντα χρόνια μετά, στην Αθήνα, δύο αξιωματικοί της Ελληνικής αστυνομίας καλούνται να εξιχνιάσουν μια σειρά μυστηριωδών θανάτων. Αρχικά μοιάζουν με αυτοκτονίες, όμως σύντομα αποδεικνύονται κάτι πολύ πιο σύνθετο. Κάποιος φαίνεται πως δεν έχει ξεχάσει το έγκλημα στην Αρκαδία και είναι αποφασισμένος να πάρει εκδίκηση. Ποιος είναι αυτός που ζητάει εκδίκηση;
Η Εύη Δουργούτη, όπως και στα προηγούμενα βιβλία της, ακολουθεί το ίδιο στύλ. Στήνει μια ιστορία που εκτυλίσσεται σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους. Με απλή και στρωτή γραφή, η συγγραφέας κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι το τέλος, μέσα από μια γρήγορη ροή που επιτρέπει την άμεση ανάγνωση. Ενώ οι αναδρομές στο παρελθόν επιτρέπουν στον αναγνώστη να κατανοήσει την εξέλιξη της ιστορίας και τα κίνητρα των χαρακτήρων.
Ένας χωρισμός είναι πάντα δύσκολος για κάποιον που δεν τον επιλέγει. Μα ο χρόνος είναι γιατρός.
Η εισαγωγική σκηνή θυμίζει έντονα στιγμιότυπο γνωστής τηλεοπτικής σειράς. Στην ιστορία κυριαρχεί ένα γενικότερο κλίμα μυστηρίου, με αποκαλύψεις και ανατροπές, ενώ οι χαρακτήρες είναι αληθοφανείς, μερικοί εκ των οποίων κρύβουν μέσα τους μια οργή ικανή να τους οδηγήσει σε ακραίες πράξεις. Τα σημειώματα με ρητά και αποσπάσματα από την Παλαιά Διαθήκη που βρίσκονται δίπλα στα θύματα, προσθέτουν μια επιπλέον διάσταση στην πλοκή.
Συνοπτικά «Η Οργή που ματώνει τη μέρα» είναι ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα με κοινωνικές προεκτάσεις. Η συγγραφέας προσφέρει ένα ακόμη ενδιαφέρον ανάγνωσμα, γεμάτο μυστήριο, ανατροπές και μηνύματα για τις ανθρώπινες σχέσεις.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Γρηγόρης Κονταξής, ένας συγγραφέας που έχει ήδη κερδίσει το κοινό της επιστημονικής φαντασίας, επιστρέφει με το τελευταίο του έργο, «Η ανέγερση της Δύσης». Αυτό το μυθιστόρημα αποτελεί το τρίτο μέρος της επιτυχημένης πενταλογίας του, «Ο Χορός του Φωτός», η οποία έχει μεταφραστεί και στα αγγλικά, δημιουργώντας μια διεθνή βάση θαυμαστών. Για όσους αναζητούν έναν καλοχτισμένο κόσμο γεμάτο φαντασία και συναρπαστικούς χαρακτήρες, η σειρά του Κονταξή είναι μια εξαιρετική επιλογή. Τα βιβλία του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Οσελότος και «Η ανέγερση της Δύσης» έρχεται να συνεχίσει το ταξίδι που ξεκίνησε με «Η Επιστροφή των Ιπποτών».
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Γρηγόρης Κονταξής
β) Τίτλος: Η Ανέγερση της Δύσης
γ) Έτος Έκδοσης: 2025
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Οσελότος
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Η αναμονή για το επόμενο βιβλίο του Γρηγόρη Κονταξή, μετά την ανάγνωση των δύο προηγούμενων έργων της σειράς, «Η Επιστροφή των Ιπποτών» και «Πτώση των Γιγάντων», ήταν μεγάλη. «Η ανέγερση της Δύσης» δικαιολογεί πλήρως αυτή την προσμονή, καθώς συνεχίζει με επιτυχία το ταξίδι που ξεκίνησε ο συγγραφέας, εμβαθύνοντας στον φανταστικό κόσμο που έχει δημιουργήσει.
Από τις πρώτες σελίδες, γίνεται εμφανής η προσθήκη νέων, ενδιαφερόντων χαρακτήρων που εμπλουτίζουν το ήδη πλούσιο σύμπαν. Ο Κονταξής καταφέρνει να διατηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη, χτίζοντας μια ιστορία που, ενώ βασίζεται σε παλαιότερες βάσεις, φέρνει φρέσκες ιδέες και νέες προκλήσεις.
Μετά το ταξίδι του στα Βουνά του Ξεχασμένου κόσμου αλλά και την τελευταία νικηφόρα μάχη του, ο Έλιοτ βρίσκεται στο Έλμορ προσπαθώντας να ανασυνταχθεί. Γνωρίζοντας πλέον την τύχη των φίλων του, με τη Βασίλισσα Σοφί, τον Πίτερ και τη Σιρέλα Έντορ στο πλευρό του, ο Έλιοτ συνειδητοποιεί πως το τέλος του πολέμου απέχει πολύ. Όμως κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται ο Γουόλτερ και οι εναπομείναντες στρατιώτες του. Εν μέσω αυτής της αβεβαιότητας, ο Έλιοτ πρέπει να αναζητήσει νέες συμμαχίες για να προετοιμαστεί για την επόμενη σύγκρουση, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να προστατεύσει τους αγαπημένους του σε έναν κόσμο γεμάτο μίσος και θάνατο. Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο όταν η Σιρέλα Έντορ υποψιάζεται πως υπάρχει προδότης μέσα στο Έλμορ, ο οποίος συνεργάζεται με τον Γουόλτερ. Η αναζήτηση αυτού του πληροφοριοδότη γίνεται αγώνας δρόμου, καθώς η αποκάλυψή του είναι ζωτικής σημασίας για την αποφυγή νέων καταστροφών και απωλειών.
κανένας πόλεμος δεν νικήθηκε ποτέ χωρίς θυσίες
Ο Γρηγόρης Κονταξής συνεχίζει την ιστορία με το γνώριμο, άμεσο στυλ γραφής του, κρατώντας το ίδιο μοτίβο που αγαπήθηκε στα προηγούμενα βιβλία. Μάλιστα, με μια ευφυή κίνηση, στις πρώτες σελίδες του βιβλίου προσφέρει μία περιληπτική αναδρομή στα γεγονότα που έχουν ήδη διαδραματιστεί, καθοδηγώντας τον αναγνώστη ομαλά μέσα στην πλοκή του τέταρτου βιβλίου. Αυτό διευκολύνει τόσο τους νέους αναγνώστες όσο και αυτούς που θέλουν να φρεσκάρουν τη μνήμη τους.
Παρά τον όγκο του, το μυθιστόρημα διαβάζεται με εξαιρετική ταχύτητα, χάρη στην καλή ροή της αφήγησης και τις λεπτομερείς περιγραφές του συγγραφέα. Η εξέλιξη των χαρακτήρων είναι αναμενόμενη, καθώς ο αναγνώστης τους παρακολουθεί να προσπαθούν να ανασυνταχθούν και να συσπειρωθούν για να αντιμετωπίσουν τον Γουόλτερ μία για πάντα. Κάθε σελίδα αποκαλύπτει νέες πτυχές των χαρακτήρων, παλιών και καινούριων, οι οποίοι είναι σχολαστικά αναπτυγμένοι. Οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ η ατμόσφαιρα γίνεται όλο και πιο σκοτεινή όσο η ιστορία πλησιάζει στο φινάλε, δημιουργώντας μια αίσθηση έντασης και αγωνίας.
στη μάχη πάντα την πληρώνουν αθώα θύματα
Ο συνδυασμός της καλογραμμένης πλοκής, των χαρακτήρων και της συνεχούς δράσης καθιστούν το βιβλίο ένα πραγματικό page-turner. Η πορεία του Έλιοτ προς την ωριμότητα και η αναζήτηση νέων συμμάχων σε έναν κόσμο που καταρρέει προσφέρουν μια βαθιά και συγκινητική εμπειρία.
Συνοπτικά «Η ανέγερση της Δύσης» είναι ένα μυθιστόρημα που δικαιώνει απόλυτα τις προσδοκίες και επιβεβαιώνει τη θέση του Γρηγόρη Κονταξή ως έναν από τους πιο αξιόλογους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας στην Ελλάδα. Το βιβλίο δεν απογοητεύει τους λάτρεις της σειράς, καθώς συνεχίζει να χτίζει πάνω στο πλούσιο σύμπαν, προσφέροντας παράλληλα νέες προκλήσεις και ανατροπές. Η αναμονή για τα δύο τελευταία βιβλία της πενταλογίας είναι πλέον πιο έντονη από ποτέ.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Σταύρος Τάχος συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό, μέσα από το πρώτο βιβλίο του, με τίτλο «Όνειρα Γλυκά», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις IWrite. Ο συγγραφέας έχει Δίπλωμα Μονωδίας, συμμετοχές σε μιούζικαλ και είναι υποψήφιος Διδάκτορας Μουσικής. Παράλληλα είναι και απόφοιτος Τεχνητής Νοημοσύνης του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου. Η μουσική του ευαισθησία, η ενασχόλησή του με την Τεχνητή Νοημοσύνη και η εμπειρία του ως εκπαιδευτικός στην Ειδική Αγωγή, τον οδήγησαν στην συγγραφή αυτής της ιστορίας, που εξερευνά την ανθρώπινη ψυχή και τις κοινές ανάγκες για κατανόηση και φροντίδα, ακόμα και μέσα από τις δυσκολίες του ψυχικού τραύματος.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Σταύρος Τάχος
β) Τίτλος: Όνειρα Γλυκά
γ) Έτος Έκδοσης: 2025
δ) Έκδοση: Εκδόσεις IWrite
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Ο Σταύρος Τάχος κάνει ντεμπούτο στην ελληνική λογοτεχνία με ένα βιβλίο, που αιχμαλώτισε το ενδιαφέρον μου από την πρώτη ματιά στο εξώφυλλο του βιβλίου του, "Όνειρα Γλυκά". Η ατμόσφαιρα γαλήνης και φαντασίας που αναδύεται από το εξώφυλλο και τον τίτλο είναι αισθητή. Από την άλλη, η απαλή χρωματική παλέτα, με τους κυρίαρχους τόνους του πράσινου και του μπλε, δημιουργεί μια αίσθηση ηρεμίας, σαν να προσκαλεί τον αναγνώστη σε έναν ονειρικό κόσμο.
Η εικόνα μιας κοπέλας με ζωηρά κόκκινα μαλλιά να κοιμάται γαλήνια πάνω σε ένα λευκό, κυκνόμορφο πουλί, συνδυάζει με έναν μοναδικό τρόπο την αθωότητα του ύπνου με την ελευθερία της πτήσης και τη μαγεία που συχνά συναντάται στα όνειρα. Το πουλί φαντάζει σαν ένας φτερωτός οδηγός σε έναν κόσμο γεμάτο γλυκές ονειροπολήσεις, όπως ακριβώς υπόσχεται ο τίτλος.
Ανακαλύπτοντας τυχαία μια σελίδα ενός βιβλίου, ένα νεαρό κορίτσι συνειδητοποιεί σύντομα πως πρόκειται για ένα παραμύθι οικείο από τα παιδικά της χρόνια, το οποίο της το αφηγούνταν η γιαγιά της. Η ιστορία του παραμυθιού εξελίσσεται σε έναν μαγευτικό κόσμο ξωτικών, όπου ζωντανεύουν χαρακτήρες όπως ο Γκάρυ, το καλόκαρδο ξωτικό, η Φαίη, μια ζωηρή ξωτικίνα, ο σκανταλιάρης καλικάντζαρος Πέρυ και η μικροσκοπική, φτερωτή Κίκι. Μια μέρα, η περιέργεια οδηγεί τον Γκάρυ και τη Φαίη σε μια κουφάλα δέντρου, η οποία απροσδόκητα τους μεταφέρει στον κόσμο των ανθρώπων. Εκεί, ένα σοφό λευκό πουλί γίνεται ο οδηγός τους, απαντώντας σε όλες τους τις ερωτήσεις. Το ίδιο βράδυ, στην αναζήτησή τους για την χαμένη τους πυγολαμπίδα, τα δύο ξωτικά εισβάλλουν στο δωμάτιο ενός κοριτσιού που ονειρεύεται γλυκά όνειρα. Από εκείνη τη στιγμή, η ζωή του Γκάρυ παίρνει μια απρόβλεπτη τροπή: γεύεται τόσο τα ροζ, γλυκά όνειρα του κοριτσιού όσο και τα άσχημα, τα σκοτεινά. Και τώρα, καλείται να βρει έναν τρόπο να απαλλαγεί από αυτά τα τελευταία.
στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι είναι δέντρα και οι καρποί τους είναι τα όνειρά τους
Ο συγγραφέας πλέκει μια ιστορία με πολυπλοκότητα και αναμφισβήτητο ενδιαφέρον, η οποία φέρνει στο νου αναφορές στην "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων", το "Εργοστάσιο Σοκολάτας" αλλά και τον Jorge Bucay – ένα κράμα λογοτεχνικών επιρροών. Ωστόσο, η εικονογράφηση, η οποία φέρει την προσωπική του σφραγίδα, διαθέτει μια κάπως πιο αυστηρή αισθητική, γεγονός που αμφισβητεί τον χαρακτηρισμό του βιβλίου ως καθαρά παιδικού. Αντίθετα, φαίνεται να απευθύνεται σε αναγνώστες της εφηβικής ηλικίας, καθώς εμβαθύνει σε νοήματα με μεγαλύτερο βάθος.
Η αφήγηση ξεκινά με μια αίσθηση ιδιαιτερότητας, κεντρίζει σταδιακά το ενδιαφέρον που κορυφώνεται στο μέσο της, ωθώντας τον αναγνώστη να συνεχίσει με αμείωτη περιέργεια για την εξέλιξη, για να καταλήξει όμως σε έναν φινάλε που αφήνει μια αίσθηση κυκλικότητας, θυμίζοντας την αφετηρία της ιστορίας.
Συνοπτικά τα «Όνειρα Γλυκά» του Σταύρου Τάχου είναι ένα βιβλίο που συνδυάζει τη φαντασία με σκέψεις για τα όνειρα και τα συναισθήματα.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο σεναριογράφος Βαγγέλης Μπέκας συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό, το 2009 μέσα από το πρώτο βιβλίο του, με τίτλο «Το 13ο υπόγειο», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος. Για το βιβλίο έλαβε βραβείο από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος. Η «Γένεσις» είναι το έβδομο συνολικά βιβλίο του, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Βαγγέλης Μπέκας
β) Τίτλος: Γένεσις
γ) Έτος Έκδοσης: 2024
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Ψυχογιός
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Αν και ο Βαγγέλης Μπέκας είναι ένας συγγραφέας γνωστός στο αναγνωστικό κοινό, δεν είχα ποτέ μέχρι σήμερα διαβάσει βιβλίο του. Παρόλο που κατά καιρούς αναγνώστες της σελίδας μού πρότειναν βιβλία του, η αλήθεια είναι ότι η στιγμή δεν είχε έρθει. Να όμως που το νέο του βιβλίο με τίτλο «Γένεσις» ήρθε στα χέρια μου. Ο τίτλος του βιβλίου, το εκπληκτικό εξώφυλλο και το όνομα του συγγραφέα μού δημιούργησαν ένα μίγμα μυστηρίου και ενδιαφέροντος.
Ο τίτλος "Γένεσις" είναι από μόνος του αρκετά φορτισμένος σημασιολογικά και δημιουργεί μια αίσθηση μυστηρίου και περιέργειας. Το εξώφυλλο από την άλλη, με το χέρι που απλώνεται και το ανθρώπινο σώμα που αιωρείται, σαν να είναι μια μαριονέτα, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα έντασης και αγωνίας. Τέλος, η ενδιαφέρουσα περίληψη στο οπισθόφυλλο δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες για το τι θα διαβάσει κανείς. Μια ιστορία που φαίνεται να συνδυάζει στοιχεία μυστηρίου, περιπέτειας και ίσως και επιστημονικής φαντασίας.
Ένα από τα μεγαλύτερα νησιά της Ελλάδας, με βουνά, γραφικά χωριά, δάση και αμμουδιές, φιλοξενεί οικογένειες με διαφορετικές ιστορίες αλλά συνδεδεμένες με μυστικά από το παρελθόν. Ο Νίκος, ένας γενικός χειρουργός που επέστρεψε στον τόπο καταγωγής του μετά από χρόνια στο εξωτερικό, και η Δήμητρα, μια δυναμική αντιεισαγγελέας με μητέρα δικαστή, βρίσκονται αντιμέτωποι με μια σκοτεινή υπόθεση που απειλεί την ηρεμία του νησιού. Λίγο πριν την έναρξη της τουριστικής περιόδου, το ατύχημα του Μιχάλη Στεργίου είναι απλώς η σπίθα που πυροδοτεί μια σειρά γεγονότων με απρόβλεπτες συνέπειες. Όλα όσα θα ακολουθήσουν θα φέρουν τα πάνω κάτω στις ζωές των κατοίκων του νησιού και των ηρώων της ιστορίας. Κανείς δεν θα μείνει ανεπηρέαστος από την καταιγίδα αποκαλύψεων και ανατροπών που θα ξεσπάσει. Ο αστυνόμος Αντύπας, με την ιδιαίτερη αγάπη του για την τεχνητή νοημοσύνη και τις σύγχρονες μεθόδους έρευνας, αναλαμβάνει να εξιχνιάσει την υπόθεση ενώ ταυτόχρονα φτιάχνει ένα λογισμικό που θα επιβάλλει δικαιοσύνη.
Η τεχνήτη νοημοσύνη μπορεί να ανατρέψει τα πάντα.
Στο νέο του βιβλίο ο συγγραφέας Βαγγέλης Μπέκας, παρουσιάζει μια ενδιαφέρουσα ιστορία αγάπης, εγκλήματος και μυστηρίου που καθηλώνει από την πρώτη σελίδα, χρησιμοποιώντας μάλιστα έναν μυστηριώδη αφηγητή που γνωρίζει τα πάντα για τους πάντες και απευθύνεται σε έναν άγνωστο «ανακριτή». Μέσα από μια περίτεχνα δομημένη πλοκή που συνδέει τη δικαιοσύνη με τον υπόκοσμο, οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με μια αμείλικτη πραγματικότητα: η τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να χειραγωγήσει την αλήθεια, αλλά και για να την αποκαλύψει. Η αγωνία κλιμακώνεται με κάθε κεφάλαιο, καθώς μυστικά, συμμαχίες και απαγορευμένες σχέσεις έρχονται στο φως, κρατώντας τον αναγνώστη σε διαρκή εγρήγορση.
Στο "Γένεσις" ο συγγραφέας, δημιουργεί χαρακτήρες με βάθος και ρεαλισμό, οι οποίοι αλληλεπιδρούν με τρόπο που πυροδοτεί σκέψεις και προβληματισμούς για την εποχή μας. Μέσα από τον αστυνόμο Αντύπα, ο συγγραφέας μας καλεί να αναρωτηθούμε για την τεχνολογία και την ασφάλεια της ιδιωτικής ζωής. Η Δήμητρα, με τη σειρά της, φέρνει στο προσκήνιο ζητήματα μητρότητας και εξωσωματικών (τα έχουν αυτά οι εξωσωματικές. Γεννούν και συνθλίβουν τις ελπίδες των ανθρώπων). Παράλληλα, ο συγγραφέας δεν διστάζει να αγγίξει καίρια ζητήματα όπως το δημογραφικό, η αυξανόμενη εγκληματικότητα και η μετανάστευση, συνθέτοντας ένα σύγχρονο και πολυδιάστατο κοινωνικό πορτρέτο.
τίποτα δεν μένει κρυφό σε αυτή τη χώρα δίχως κάλυψη
Συνοπτικά η «Γένεσις» του Βαγγέλη Μπέκα είναι ένα αστυνομικό θρίλερ με γρήγορη ροή, ανατροπές και έντονη ατμόσφαιρα, που εξερευνά τις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης και τις επιπτώσεις των μυστικών του παρελθόντος.
.png)
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Γιώργος Γιώτσας είναι από τους Έλληνες συγγραφείς που έχει κερδίσει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά των αναγνωστών. Από το 2012 ο συγγραφέας έχει εξελιχθεί σε έναν αξιόπιστο αφηγητή, παρουσιάζοντας ιστορίες που προκαλούν προβληματισμό και συναισθηματική φόρτιση, συχνά με έντονο κοινωνικό χαρακτήρα. Ο Γιώργος Γιώτσας δεν είναι μόνο συγγραφέας, αλλά και ένας άνθρωπος με πολλές ιδιότητες. Εργάζεται ως ρεσεψιονίστ, είναι σύζυγος και πατέρας ενός παιδιού με αυτισμό, γεγονός που έχει διαμορφώσει την ευαισθησία του. «Το ξεχωριστό παιδί» είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο για τον ίδιο τον συγγραφέα, μιας που παρουσιάζει μια συγκλονιστική ιστορία για έναν πατέρα που προσπαθεί να κατανοήσει και να αποδεχτεί τον αυτιστικό γιο του.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Γιώργος Γιώτσας
β) Τίτλος: Το ξεχωριστό παιδί
γ) Έτος Έκδοσης: 2024
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Bell
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Για τον συγγραφέα Γιώργο Γιώτσα δεν χρειάζονται συστάσεις. Είναι από εκείνους τους συγγραφείς που κάθε φορά αναμένω το νέο συγγραφικό έργο. Στο νέο του βιβλίο, «Το ξεχωριστό παιδί», έρχεται να μας υπενθυμίζει την αξία της διαφορετικότητας. Το βιβλίο αποτελεί μια σημαντική συμβολή στον διάλογο για την αναπηρία, αναδεικνύοντας την ανάγκη για αποδοχή και κατανόηση των ανθρώπων με αυτισμό.
Αν και ο αυτισμός αποτελεί τον πυρήνα της ιστορίας, το βιβλίο εξελίσσεται σε ένα συναρπαστικό μείγμα τρόμου, ρομαντισμού και κοινωνικού σχολιασμού. Ο συγγραφέας, με μια γραφή που αιχμαλωτίζει, πλέκει μια ιστορία γεμάτη ανατροπές και εντάσεις, όπου ο προσωπικός αγώνας ενός πατέρα συμπλέκεται με ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα. Το αποτέλεσμα είναι ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα που προκαλεί στον αναγνώστη ένα πλήθος συναισθημάτων και σκέψεων.
Αυτισμός σημαίνει κοινωνικός αποκλεισμός εξαιτίας ανθρώπων
Βασισμένος σε προσωπικές εμπειρίες, ο Γιώργος Γιώτσας δημιουργεί ένα συγκινητικό πορτρέτο ενός πατέρα που αγωνίζεται να κατανοήσει και να αποδεχτεί τον αυτιστικό γιο του. Ταυτόχρονα μέσα από την ιστορία ενός πατέρα που αγωνίζεται με τον αυτισμό του γιου του, ο συγγραφέας αποτυπώνει με ρεαλισμό τις προκλήσεις της σύγχρονης οικογένειας.
Ένας συγγραφέας, παγιδευμένος σε μια ρουτίνα που επιβαρύνεται από τις προκλήσεις της πατρότητας ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες, βλέπει τη ζωή του να ανατρέπεται από μια απρόσμενη πρόταση που κρύβει σκοτεινά μυστικά. Η ζωή του Ηλία είναι ένα ατέλειωτο σκαμπανέβασμα μεταξύ ελπίδας και απογοήτευσης, επιτυχίας και αποτυχίας. Θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα δίλημμα που θα ανατρέψει τα πάντα καθώς μια παράξενη συμφωνία τον οδηγεί σε ένα σκοτεινό και απρόβλεπτο μέλλον.
Ο Νικόλας είναι ένα φυσιολογικό παιδί σαν όλα τα άλλα. Έχει απλώς μια ιδιατερότητα πoυ θέλει εμείς να την καταλάβουμε. Να σταθούμε δίπλα του με την αγάπη αυτή που νιώθεις...Δεν είναι εκείνος το ξεχωριστό παιδί. Όχι. Εσύ είσαι το ξεχωριστό παιδί, Εσύ Με την αγάπη. Την ατέλειωτη αυτή αγάπη σου. Με την ανθρωπιά σου. Με τα ελαττώματα σου. Κι εγώ θέλω να είμαι δίπλα σου στον αγώνα αυτό.
Με μια γλώσσα ωμή, άμεση και συναισθηματική, ο συγγραφέας μας ταξιδεύει σε έναν κόσμο σκληρό και αδυσώπητο, όπου η κακοποίηση, η εκμετάλλευση και ο αποκλεισμός είναι καθημερινότητα. Ο συγγραφέας μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι συγκίνησης και προβληματισμού. Ένα ταξίδι που μας δείχνει τη δύναμη της αγάπης, αλλά και τις σκληρές πραγματικότητες που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες με παιδιά με ειδικές ανάγκες. Παράλληλα μας καλεί να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας και να δράσουμε για ένα πιο συμπεριληπτικό μέλλον.
Συνοπτικά «Το ξεχωριστό παιδί» του Γιώργου Γιώτσα είναι ένα ψυχογράφημα που εξερευνά τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Ένα μυθιστόρημα, που ξεφεύγει από τα στερεότυπα, συνδυάζοντας στοιχεία από διαφορετικά λογοτεχνικά είδη και δημιουργώντας μια μοναδική ανάγνωστική εμπειρία. Ένα έργο που θα συγκινήσει και θα προβληματίσει.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Το κλασικό έργο επιστημονικής φαντασίας που μας ταξιδεύει σε ένα δυστοπικό μέλλον, το «Φαρενάιτ 451» του Ray Bradbury πρωτοκυκλοφόρησε στην Ελλάδα, το 1968 από τις εκδόσεις Γρηγόρη. Μέχρι και σήμερα έχει κυκλοφορήσει άλλες δύο φορές, από διαφορετικούς εκδοτικούς (εκδόσεις Παρά Πέντε & εκδόσεις Άγρα) ενώ το 2010 κυκλοφόρησε και σε graphic novel (εκδόσεις Μεταίχμιο). Τον Αύγουστο του 2024, οι εκδόσεις Άγρα προχωρούν στην δεύτερη έκδοση του βιβλίου του σπουδαιότερου σύγχρονου Αμερικανού συγγραφέα.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Ray Bradbury
β) Τίτλος: Φαρενάιτ 451
γ) Έτος Έκδοσης: 2024
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Άγρα
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Με πωλήσεις που ξεπερνούν τα πέντε εκατομμύρια αντίτυπα, το μυθιστόρημα του Ray Bradbury αποτελεί μέχρι και σήμερα μια προειδοποίηση για τους κινδύνους της λογοκρισίας, της χειραγώγησης της πληροφορίας και της απώλειας της ατομικής σκέψης. Ένα από τα πιο σημαντικά έργα επιστημονικής φαντασίας και δυστοπίας του 20ού αιώνα επιτέλους μετά από πολύ καιρό, που ήταν στα ράφια της βιβλιοθήκης μου αποτέλεσε την επόμενη αναγνωστική επιλογή
Η ιστορία μας μεταφέρει σε ένα μέλλον όπου τα βιβλία έχουν απαγορευτεί και οι πυροσβέστες, αντί να σβήνουν φωτιές, έχουν ως αποστολή να καίνε κάθε βιβλίο που θα βρουν. Ο πρωταγωνιστής, ο Γκάι Μόνταγκ, ένας πυροσβέστης που λατρεύει τη δουλειά του, αρχίζει σταδιακά να αμφισβητεί τον κόσμο του και να ανακαλύπτει τη δύναμη της γνώσης που κρύβεται στα βιβλία.
«...και τότε άρχισε να μου μιλάει για τα βιβλία, για το πώς ήταν να τα κρατάς στα χέρια σου και να νιώθεις το χαρτί, τη μελάνη, τη μυρωδιά τους. Μου είπε ότι τα βιβλία δεν είναι απλώς λέξεις γραμμένες σε μια σελίδα, αλλά ιδέες που ζουν και αναπνέουν. Μου είπε ότι τα βιβλία μπορούν να μας κάνουν να σκεφτούμε, να αισθανθούμε, να αλλάξουμε.»
Το βιβλίο του Ρέι Μπράντμπερι είναι γεμάτο από βαθύτερα νοήματα και προκαλεί τον αναγνώστη να σκεφτεί κριτικά για τον κόσμο γύρω του. Αν και γράφτηκε τη δεκαετία του '50, το βιβλίο προβλέπει με ανησυχητική ακρίβεια την εποχή μας, όπου η πληροφορία είναι άφθονη αλλά επιφανειακή, και η πραγματική γνώση υποκαθίσταται από την ψυχαγωγία και την παθητική κατανάλωση. Ο φόβος της λογοκρισίας και της χειραγώγησης της πληροφορίας είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα που το "Φαρενάιτ 451" θέτει με δραματικό τρόπο.
Ο συγγραφέας με γραφή, απλή, κατανοητή αλλά ταυτόχρονα ποιητική, χρησιμοποιεί μια σειρά από έντονους συμβολισμούς για να μεταφέρει τα μηνύματά του και παράλληλα να δημιουργήσει μια δημιουργεί μια ατμόσφαιρα φόβου, απομόνωσης και απώλειας. Οι χαρακτήρες είναι πλήρεις και πολυδιάστατοι, με τον Γκάι Μόνταγκ να αποτελεί έναν αντιήρωα που εξελίσσεται από έναν αφοσιωμένο πυροσβέστη σε έναν επαναστάτη.
Αν ακούγαμε τη λογική μας, ποτέ δεν θα ερωτευόμασταν. Ποτέ δεν θα είχαμε φιλίες. Ποτέ δεν θα ασχολούμασταν με επιχειρήσεις. Θα ήμασταν πολύ κυνικοί
Ο αριθμός 451: Είναι η θερμοκρασία στην οποία καίγεται το χαρτί. Συμβολίζει την καταστροφή της γνώσης και του πολιτισμού. Τα βιβλία: Είναι σύμβολα της γνώσης, της ιστορίας και της ανθρώπινης εμπειρίας. Η τηλεόραση: Συμβολίζει την παθητική κατανάλωση, την επιφανειακότητα και την έλλειψη κριτικής σκέψης.
Συνοπτικά το «Φαρενάιτ 451» του Ray Bradbury δεν είναι απλά ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Είναι ένα βιβλίο που έχει αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι του στη λογοτεχνία. Ένα έργο που μας προκαλεί να αναλογιστούμε τη θέση μας στον κόσμο και τη σημασία της γνώσης στη ζωή μας. Είναι ένα βιβλίο που θα σε κάνει να σκεφτείς, να συζητήσεις και να αναρωτηθείς. Θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη. Απευθύνεται σε όσους λατρεύουν την επιστημονική φαντασία, τη δυστοπία, αλλά και για όσους αγαπούν τα βιβλία και θέλουν να σκεφτούν κριτικά για τον κόσμο που ζούμε. Και ίσως να σάς κάνει να εκτιμήσετε ακόμα περισσότερο τα βιβλία που έχετε στη βιβλιοθήκη!!!
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Μάγδα Κισσούδη συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό, το 1999 μέσα από το πρώτο βιβλίο της, μια ποιητική συλλογή, με τίτλο «Στον βυθό των ονείρων». Μέχρι και σήμερα κείμενα και ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες της Θεσσαλονίκης. Το 2018 κυκλοφόρησε το πρώτο της παιδικό χριστουγεννιάτικο μυθιστόρημα. Οι «Μωβ Σκιές» είναι το τρίτο της συνολικά βιβλίο, το πρώτο που απευθύνεται σε ενήλικες και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γράφημα.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Μάγδα Κισσούδη
β) Τίτλος: Μωβ Σκιές
γ) Έτος Έκδοσης: 2023
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Γράφημα
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Οι εκδόσεις Γράφημα συνεχίζουν να μην απογοητεύουν. Ιδιαίτερα και έντονα εξώφυλλα, ωραίες ιστορίες, με επίκαιρα μηνύματα, δια χειρός Ελλήνων συγγραφέων. Αυτή τη φορά, σειρά έχουν οι «Μωβ Σκιές» της Εβρίτισσας, Μάγδας Κισσούδη.
Τόσο το εξώφυλλο όσο και ο τίτλος του βιβλίου έχουν απόλυτη σχέση με την πλοκή. «Μωβ Σκιές». Η ζωή της πρωταγωνίστριας, έχει μωβ αποχρώσεις. Έχει μια ζωή γεμάτη όμορφες, χαρούμενες μα και λυπημένες στιγμές. Όταν τα πράγματα στη ζωή της δεν θα πάνε καλά, πάντα θα υπάρχει το φως και η ελπίδα. Κι όταν κάτι τελειώσει, μπορεί να είναι η αρχή για κάτι νέο. Η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές και ποτέ τίποτα δεν είναι δεδομένο. Στο κυνήγι της προσωπικής ευτυχίας και της επαγγελματικής καταξίωσης, ανθρώπινες σχέσεις θα δοκιμαστούν, μα θα αντέξουν μέχρι το τέλος.
στην ζωή δεν έχουν αξία οι καριέρες, αλλά η αγάπη
Μια δημοσιογράφος και μια ανερχόμενη ηθοποιός, αδελφικές φίλες, θα αναζητήσουν τον έρωτα, την ευτυχία αλλά και την επαγγελματική καταξίωση. Ο δρόμος όμως δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Θα πονέσουν, θα κλάψουν, θα ξεσπάσουν. Θα βιώσουν σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο, την κακοποίηση, σε όλες τις μορφές της. Θα γνωρίσουν τον έρωτα και την ευτυχία. Μα θα έρθουν αντιμέτωπες με τη μοίρα τους. Θα παλέψουν με όλες τις δυνάμεις τους. Όμως θα μπορέσουν να ξεπεράσουν τις όποιες απώλειες και να προχωρήσουν στην ζωή τους;
Ποτέ να μην εγκαταλείπεις, χωρίς να αγωνιστείς
Η συγγραφέας Μάγδα Κισσούδη, παρουσιάζει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, που διαβάζεται απνευστί. Οι χαρακτήρες της ιστορίας είναι αληθινοί. Άνθρωποι που υπάρχουν ανάμεσά μας. Άνθρωποι που η ζωή τους θα αλλάξει από την μία στιγμή στην άλλη. Όλοι τους προσπαθούν να διαχειριστούν αυτές τις αλλαγές.
καμία συγχώρεση δεν μπορεί να σώσει μια προδομένη αγάπη...δεν κερδίζεται έτσι η αγάπη...Θέλει αγώνα. Θέλει θυσίες, Προσπάθειες. Να παλεύεις με τον εγωισμό σου.
Πρόκειται για μια ιστορία που εξελίσσεται μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Η συγγραφέας έχει δημιουργήσει ωραίους, αληθοφανείς χαρακτήρες, περιγράφει εξαιρετικά τη ζωή όλων των ηρώων αυτής της ιστορίας, παρουσιάζοντας ακόμα και τις πιο ενδόμυχες σκέψεις τους. Παράλληλα καταφέρνει μέσα από τη ζωή των χαρακτήρων να θίξει πολλά θέματα όπως η φιλία, η απιστία, η κακοποίηση στον εργασιακό χώρο, η ενδοοικογενειακή βία και άλλα πολλά.
Ζήσε ό,τι πιο όμορφο μπορείς, χωρίς τον φόβο ότι στο τέλος θα σε πικράνει. Άφησε να μπουν στη ζωή σου καινούριοι άνθρωποι, καινούριες καταστάσεις, καινούρια όνειρα. Πες τον εαυτό σου ότι γεννήθηκες σήμερα, τώρα, και ξεκίνα από την αρχή με τα δεδομένα που έχεις. Μόνο μην πετάξεις τη σοφία που κέρδισες από τον πόνο. Άφησε την να σε οδηγήσει.
Συνοπτικά οι «Μωβ Σκιές» της Μάγδας Κισσούση είναι ένα καλογραμμένο κοινωνικό μυθιστόρημα με αρχή, μέση και τέλος. Έχει γρήγορη ροή, ποικιλία συναισθημάτων από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σελίδα, έρωτες, ανατροπές και ένα φινάλε αντάξιο της όλης ιστορίας. Κι όλα αυτά, με φόντο το θέατρο και το χώρο της τηλεόρασης.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
Social Icons