Από το Blogger.
Ο Δημοσθένης Παπαμάρκος συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 1998 με το βιβλίο «Η αδελφότητα του πυριτίου» (εκδόσεις Αρμός). Έχοντας στο ενεργητικό του μυθιστορήματα και συλλογές διηγημάτων, ο Παπαμάρκος έχει δει το έργο του –συμπεριλαμβανομένης και της ποίησής του– να μεταφράζεται στα αγγλικά, γαλλικά και ρωσικά. Το «Γκιακ» κυκλοφόρησε αρχικά το 2014 από τις εκδόσεις Αντίποδες και γνώρισε σπουδαία υποδοχή, κερδίζοντας την επόμενη χρονιά το Βραβείο Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών και το Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού "Ο Αναγνώστης". Από το 2020, το εμβληματικό αυτό βιβλίο επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Δημοσθένης Παπαμάρκος
β) Τίτλος: Γκιακ
γ) Έτος Έκδοσης: 2014
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Αντίποδες
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Το "Γκιακ" ήταν ένα βιβλίο που ήθελα από καιρό να διαβάσω και η τύχη το έφερε να το εντοπίσω στην αρχική του έκδοση, στα ράφια της δανειστικής δημοτικής βιβλιοθήκης. Αυτή η ολιγοσέλιδη, βραβευμένη συλλογή διηγημάτων αποδείχθηκε ένα αυθεντικό λογοτεχνικό διαμάντι. Μπορεί να άργησα να το διαβάσω, αλλά δικαιωματικά παίρνει μια θέση στα καλύτερα βιβλία της φετινής χρονιάς.
Η επιλογή του τίτλου δεν είναι τυχαία, καθώς η αρβανίτικη λέξη "Γκιακ" αποτελεί μια λέξη-κλειδί γεμάτη πολλαπλά νοήματα, γύρω από τα οποία περιστρέφεται ο κεντρικός άξονας του βιβλίου. Όπως εξηγεί ο συγγραφέας στο σημείωμά του στο τέλος, "Γκιακ" σημαίνει αίμα. Το αίμα της συγγένειας, το αίμα της εκδίκησης και το αίμα του φόνου. Αυτή η αιματηρή θεματική αποτυπώνεται ιδανικά και στο άκρως συμβολικό εξώφυλλο. Το έντονο κόκκινο χρώμα στον τίτλο παραπέμπει ευθέως στο αίμα που κυλάει ασταμάτητα στις σελίδες του, ενώ η απεικόνιση των ταύρων σε μια συμπλοκή φέρνει στον νου μια αρχέγονη πάλη. Όλα αυτά εισαγουν τον αναγνώστη στο σύμπαν των διηγημάτων.
το να σκοτώνεις έχει κι αυτό ομορφιά. Αλλά είναι όμορφο μονάχα όταν είναι χρήσιμο
Η συλλογή περιλαμβάνει εννέα διηγήματα· εννέα ιστορίες ανθρώπων της υπαίθρου που κουβαλούν πάνω τους το αίμα του πολέμου. Οι κεντρικοί ήρωες είναι στρατιώτες που επιστρέφουν στο χωριό τους μετά τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Άνθρωποι απλοί, που δρουν και αντιδρούν με βάση το ένστικτο.
Σε όλες τις ιστορίες, ο συγγραφέας επιλέγει να μην αναλώνεται σε μεγάλες εισαγωγές και περιγραφές. Μπαίνει κατευθείαν στο "ψητό" –ή καλύτερα, στο αίμα. Κάθε διήγημα έχει έναν κεντρικό αφηγητή που λέει τη δική του αλήθεια, δημιουργώντας μια αποπνικτική οικειότητα.
Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι λαϊκή και ιδιωματική, δίνοντας απόλυτη αυθεντικότητα στους ήρωες, ενώ η ίδια η αφήγηση είναι σύντομη. Παράλληλα, οι τίτλοι των διηγημάτων είναι δυνατοί, πρωτότυποι και μας μεταφέρουν αμέσως στον τόπο και το κλίμα του βιβλίου. Προετοιμάζουν τον αναγνώστη ότι δεν θα συναντήσει μια "καθωσπρέπει" λογοτεχνία, αλλά μια γραφή που μυρίζει μπαρούτι, χώμα και κρασί. Είναι τίτλοι που ζητούν από τον αναγνώστη να "σκύψει" με προσοχή πάνω από το κείμενο για να τους αποκωδικοποιήσει, κάνοντας ακριβώς το ίδιο και με τις ψυχές των ηρώων.
οι χειρότεροι δαιμόνιοι είναι οι άνθρωποι....
Προσωπικά, βρήκα εξαιρετικά όλα τα διηγήματα της συλλογής, καθώς το καθένα έχει τη δική του ξεχωριστή δύναμη. Ωστόσο, αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποια, αυτά θα ήταν σίγουρα "Ο Αρραβώνας" και το "Γυάλινο Μάτι".
Συνοπτικά το «Γκιακ» είναι ένα συγκλονιστικό βιβλίο που μέσα σε λίγες μόνο σελίδες καταφέρνει να πει τόσα πολλά και να αγγίξει μεγάλα θέματα. Μέσα από τις ιστορίες του, ο συγγραφέας ταξιδεύει τον αναγνώστη σε άλλες εποχές, με διαφορετικά ήθη και έθιμα, ενώ παράλληλα μιλάει για τη λαϊκή παράδοση, τη θρησκεία, την ξενιτιά, το βάρος του χρέους, την τιμή, τον πόνο και τον θάνατο.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Γράφει η Θεανώ Σικλαφίδου.
Οι τουλούμπες αποτελούν ένα από τα πιο εμβληματικά σιροπιαστά, άρρηκτα συνδεδεμένες με τις γευστικές παραδόσεις της Ανατολής. Πρόκειται για ένα γλυκό μικρασιατικής προέλευσης, βασισμένο στην τεχνική της «ψημένης ζύμης» (pâte à choux) – παρόμοια με αυτή των ισπανικών churros ή των γαλλικών εκλέρ – αλλά με τη διακριτή ανατολίτικη πινελιά του πλούσιου σιροπιάσματος.
Το γλυκό αυτό κουβαλά μαζί του την κουλτούρα των παζαριών και των υπαίθριων γλυκοπωλείων. Παρά τις κατά τόπους διαφοροποιήσεις σε Ελλάδα και Τουρκία, η τουλούμπα παραμένει το απόλυτο «γλυκό του δρόμου» (street food) που ξυπνά αναμνήσεις από τις γειτονιές της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης.
Υλικά:
1 φλ. τσαγιού βούτυρο
4 φλ. τσαγιού αλεύρι γ.ο.χ
8 αυγά φρέσκα, σε θερμοκρασία περιβάλλοντος
1/2 κ.γ. μαγειρική σόδα
καλαμποκέλαιο για το τηγάνισμα
Για το σιρόπι:
4 φλ. τσαγιού ζάχαρη
2 φλ. τσαγιού νερό
φλούδα λεμονιού
2-3 μοσχοκάρφια
Εκτέλεση: Ξεκινάμε με το σιρόπι, καθώς πρέπει να έχει κρυώσει εντελώς όταν θα υποδεχτεί τις καυτές τουλούμπες. Βράζουμε τα υλικά του σιροπιού για 5 λεπτά (από το σημείο βρασμού). Το αποσύρουμε από τη φωτιά και το αφήνουμε στην άκρη να κρυώσει. Δημιουργία της Ζύμης: Σε μια κατσαρόλα, ρίχνουμε 2,5 φλιτζάνια νερό με το βούτυρο και τα αφήνουμε να πάρουν μια καλή βράση. Προσθέτουμε το αλεύρι μονοκόμματα, ανακατεύοντας έντονα και συνεχώς με μια ξύλινη κουτάλα. Όταν γίνει ομοιογενές το μίγμα και πάρει χρώμα, κατεβάζουμε απ΄τη φωτιά. Προσθέτουμε τα αυγά ένα-ένα να ενσωματωθούν και τη σόδα. Ανακατεύουμε συνεχώς ώσπου να πετύχουμε μια ζύμη λέια και σφιχτή. Τηγάνισμα και Σχήμα: Ζεσταίνουμε καλά το καλαμποκέλαιο σε μια βαθιά κατσαρόλα. Βάζουμε τη ζύμη σε κορνέ με χοντρή οδοντωτή άκρη (για να δώσουμε το κλασικό ραβδωτό σχήμα). Πιέζουμε το κορνέ πάνω από το καυτό λάδι και κόβουμε με ένα μαχαιράκι κομμάτια μήκους περίπου 10 εκατοστών (ή μικρότερα, αν προτιμάτε μπουκίτσες). Τηγανίζουμε τις τουλούμπες, ώστε να ροδοκοκκινήσουν καλά. Σιρόπιασμα: Βγάζουμε τις τουλούμπες με τρυπητή κουτάλα και τις ρίχνουμε αμέσως στο κρύο σιρόπι. Τις αφήνουμε για λίγα λεπτά να σιροπιαστούν καλά (τραγανές απ' έξω και μελωμένες μέσα).
Tip επιτυχίας: Μην στριμώχνετε πολλές τουλούμπες μαζί στην κατσαρόλα κατά το τηγάνισμα, ώστε να διατηρηθεί σταθερή η θερμοκρασία του λαδιού και να γίνουν ομοιόμορφα τραγανές!
Φτιάξτε κι εσείς τη συνταγή αυτή και πείτε μου τα σχόλια σας!!!
Η νέα αστυνομική σειρά του Netflix, «Detective Hole», έρχεται να δώσει σάρκα και οστά στον πιο εμβληματικό ήρωα του Jo Nesbø, μεταφέροντας τη σκοτεινή γοητεία του σκανδιναβικού νουάρ απευθείας στο σαλόνι μας. Μέσα από έναν κύκλο εννέα επεισοδίων, η σειρά διασκευάζει το κορυφαίο μυθιστόρημα «Το Αστέρι του Διαβόλου», βυθίζοντάς μας σε ένα Όσλο που πνίγεται από τη ζέστη και το έγκλημα.
Jo Nesbø's Detective HoleΠρωταγωνιστούν: Tobias Santelmann, Joel Kinnaman, Pia Tjelta κ.α / Είδος: Αστυνομική - Δραματική - Μυστηρίου / Έτος Παραγωγής: 2026 / Season: 1
ΥΠΟΘΕΣΗ: Η σειρά Jo Nesbø's Detective Hole στο Netflix ακολουθεί τον Χάρι Χόλε, έναν ιδιόρρυθμο, αυτοκαταστροφικό αστυνομικό, που κυνηγά έναν κατά συρροή δολοφόνο στο Όσλο. Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από έναν δολοφόνο που αφήνει ένα κόκκινο διαμάντι ως «υπογραφή», ενώ ο Χόλε συγκρούεται με τον συνάδελφο-εχθρό του, Τομ Βόλερ.
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Αυτή δεν είναι η πρώτη απόπειρα μεταφοράς του Nesbø στην οθόνη. Το 2017, ο κινηματογραφικός «Χιονάνθρωπος» με τον Μάικλ Φασμπέντερ απογοήτευσε, παραδίδοντας ένα αποτέλεσμα που ελάχιστη σχέση είχε με το βιβλίο. Σε πλήρη αντίθεση, η σειρά Detective Hole αποτελεί μια πιστή μεταφορά, που καταφέρνει να αποδώσει σωστά το πνεύμα του συγγραφέα.
Το σκηνικό μας μεταφέρει σε ένα ασφυκτικά ζεστό καλοκαίρι στο Όσλο, όπου ο Χάρι Χόλε καλείται να λύσει έναν γρίφο με μαθηματική ακρίβεια και τελετουργική αγριότητα: πέντε ακμές στο αστέρι, πέντε δάχτυλα στο χέρι και ένας νέος φόνος κάθε πέντε ημέρες. Τα θύματα φέρουν την ίδια απόκοσμη «υπογραφή»: ένα κόκκινο διαμάντι σε σχήμα αστεριού, τοποθετημένο είτε κάτω από το βλέφαρο είτε πάνω σε ένα ακρωτηριασμένο δάχτυλο. Ο Χόλε, θολωμένος από το αλκοόλ και υπό το βάρος της υπηρεσιακής δυσμένειας, αναγκάζεται να συνεργαστεί με τον προσωπικό του εχθρό, Τομ Βόλερ. Καθώς οι υποψίες του για τη διαφθορά του Βόλερ εντείνονται, ο Χάρι βρίσκεται εγκλωβισμένος ανάμεσα στην καταδίωξη ενός κατά συρροή δολοφόνου και την αποκάλυψη των βρόμικων μυστικών της ίδιας του της υπηρεσίας. Κυνηγημένος από τους δαίμονές του και τους συναδέλφους του, καλείται να πάρει αποφάσεις που θα σφραγίσουν το μέλλον του.
Η σειρά αποτελείται από εννέα επεισόδια των 50 λεπτών, με τον Øystein Karlsen στη σκηνοθεσία και τον ίδιο τον Jo Nesbø να υπογράφει το σενάριο – μια επιλογή που εγγυάται την απόλυτη ικανοποίηση των "Nesbomaniacs". Η σειρά διαθέτει όλα τα κλασικά συστατικά του σκανδιναβικού νουάρ: μια άκρως ατμοσφαιρική πλοκή, εξαιρετικά πλάνα από το Όσλο που αναδεικνύουν τις αντιθέσεις της πόλης μέρα και νύχτα, και μια σειρά από τελετουργικές δολοφονίες που σοκάρουν. Το πεντάλφα του διαβόλου και το κόκκινο διαμάντι —η μακάβρια «υπογραφή» του δολοφόνου— γίνονται ο καμβάς πάνω στον οποίο υφαίνεται ένα πυκνό δίχτυ μυστηρίου και διαφθοράς.
Η διάρκεια της σειράς επέτρεψε την ανάπτυξη όλων των χαρακτήρων του Nesbø, δίνοντας στον θεατή τον χρόνο να βυθιστεί στον κόσμο τους. Ωστόσο, σε ορισμένα σημεία ο ρυθμός επιβραδύνεται αισθητά, με την πλοκή να «κάνει κοιλιά» και να δοκιμάζει την υπομονή όσων αναζητούν μια πιο καταιγιστική δράση.
Το καστ δίνει πνοή στους ήρωες του Nesbø, με δύο ερμηνείες να κλέβουν την παράσταση. Ο Tobias Santelmann ενσαρκώνει έναν εξαιρετικό Χάρι Χόλε, ισορροπώντας με ακρίβεια ανάμεσα στην οξυδέρκεια και την αυτοκαταστροφική του φύση. Απέναντί του, ο Joel Kinnaman στον ρόλο του Τομ Βόλερ αποτελεί το ιδανικό αντίβαρο, προσφέροντας μια στιβαρή και σκοτεινή παρουσία. Η χημεία και η ένταση ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές αποδίδουν τέλεια την αμοιβαία καχυποψία και τη διαφθορά που κυριαρχεί, κρατώντας το ενδιαφέρον αμείωτο.
Η σειρά «Detective Hole» είναι ένα whodunnit noir που τιμά τις ρίζες του. Παρά τις μικρές αυξομειώσεις στον ρυθμό, παραμένει μια σειρά που σέβεται απόλυτα το βιβλίο, δικαιώνει τους «Nesbomaniacs» και προσφέρει στους λάτρεις της αστυνομικής λογοτεχνίας μια αυθεντική, σκοτεινή εμπειρία. Μια μεταφορά που αποδεικνύει ότι, όταν το σενάριο έχει την υπογραφή του δημιουργού του, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι καθηλωτικό.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/10
TRAILER:
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons