Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Η Βιβλιοθήκη μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Η Βιβλιοθήκη μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Το graphic novel «Ρεμπέτικο» του David Prudhomme κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στο αναγνωστικό κοινό το 2010 ως προσφορά της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία». Η απήχησή του ήταν τέτοια που, μετά την εξάντληση της πρώτης εκείνης έκδοσης, ακολούθησε η επανέκδοσή του από τις Εκδόσεις Γνώση. Η διεθνής του αναγνώριση υπήρξε εξίσου εντυπωσιακή: το γαλλικό περιοδικό Telerama το χαρακτήρισε ως το αριστούργημα του Prudhomme, ενώ το περιοδικό Lire το ανέδειξε ως το καλύτερο graphic novel του 2010. Το 2025 το «Ρεμπέτικο: Το κακό βοτάνι» επανακυκλοφόρησε σε μια νέα, προσεγμένη συλλεκτική έκδοση από τις Εκδόσεις Οξύ.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: David Prudhomme
β) Τίτλος: Ρεμπέτικο
γ) Έτος Έκδοσης: 2025
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Οξύ
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Μια τυχαία βόλτα στην πόλη, μια στάση έξω από ένα βιβλιοπωλείο και το βλέμμα μου μαγνητίστηκε αμέσως από το «Ρεμπέτικο» που βρισκόταν στη βιτρίνα. Δεν χρειάστηκαν δεύτερες σκέψεις για να το αποκτήσω. Ως λάτρης της λαϊκής μουσικής και του ρεμπέτικου τραγουδιού —αλλά και παίζοντας ερασιτεχνικά μπουζούκι, (αφού εξάλλου το ιστολόγιό μου έγινε γνωστό από τις ταμπλατούρες που ανέβαζα στα πρώτα του βήματα) — αναζητούσα από καιρό να διαβάσω ένα βιβλίο για την ιστορία του.
Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι απλό αλλά προϊδεάζει αμέσως για την ατμόσφαιρα που θα συναντήσεις. Βλέπουμε έναν μάγκα με κοστούμι και καπέλο να χορεύει ζεϊμπέκικο, κρατώντας σφιχτά το μπαγλαμαδάκι του. Μια εικόνα που αποτυπώνει ζωντανά την ψυχή και τη λεβεντιά της ρεμπέτικης κουλτούρας.
Η υπόθεση μάς μεταφέρει στην Αθήνα του Οκτωβρίου του 1936. Η δικτατορία του Μεταξά και η αυστηρή επιβολή της λογοκρισίας έχουν φέρει διωγμούς, απειλές και διάχυτο φόβο. Τα «μπαγλαμαδάκια» βρίσκονται στο στόχαστρο, καθώς όποιος κουβαλάει παρανόμως μπουζούκι κινδυνεύει να συλληφθεί και να βρεθεί αντιμέτωπος με την τοπική αστυνομία. Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό κλίμα, μια μικρή παρέα φίλων —μουσικών του ρεμπέτικου— τριγυρίζει στα αθηναϊκά στενά, στα ουζερί και στις πλατείες, αποφεύγοντας την αστυνομία και λύνοντας τις διαφορές τους. Στο επίκεντρο βρίσκονται πρωταγωνιστές που δανείζονται στοιχεία από μεγάλες μορφές και αληθινούς χαρακτήρες του ρεμπέτικου που άφησαν εποχή —όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Γιώργος Μπάτης, ο Ανέστο Δελιάς (Αρτέμης) και ο Σταύρος (με στοιχεία από τον Γιάννη Παπαϊωάννου). Με τη μουσική στην καρδιά της, η αφήγηση κορυφώνεται μέσα από ένα ξέφρενο γλέντι.
Δεν κοιτάζει πίσω η ζωή τρέχει και χάνεται
Η καρδιά του βιβλίου είναι αναμφισβήτητα η μουσική και το ρεμπέτικο στοιχείο. Οι εύστοχες αναφορές σε γνωστά τραγούδια της εποχής –όπως «Το κουτσαβάκι», «Σαν είσαι μάγκας και νταής», «Το Χάρο τον αντάμωσαν» και «Σαν πεθάνω στο καράβι»– δίνουν μεγάλη αυθεντικότητα στο κλίμα. Επιπλέον, η εικαστική αποτύπωση της ρεμπέτικης Αθήνας είναι εξαιρετική. Το σχέδιο και ο χρωματισμός ταιριάζουν απόλυτα με τη θεματολογία και την εποχή, ενώ ιδιαίτερη εντύπωση έκαναν οι σκηνές χορού, οι οποίες αποδόθηκαν εικαστικά με μοναδικό τρόπο.
Από πλευράς πλοκής, η ιστορία αποδεικνύεται αρκετά αδύναμη, παρουσιάζοντας αρκετά κενά αλλά και υπερβολές. Οι πρωταγωνιστές κινούνται σε έναν αέναο κύκλο: βρίσκονται διαρκώς μεθυσμένοι και με ένα τσιγάρο στο χέρι, συχνάζουν σε τεκέδες και μπαρ, ενώ μπλέκονται συχνά σε καυγάδες και γίνονται αποδέκτες βίας και ξυλοδαρμών από την τοπική αστυνομία. Αυτή η επαναλαμβανόμενη απεικόνιση κουράζει σε σημεία και αδικεί την ουσία των πραγμάτων.
Εν κατακλείδι, το «Ρεμπέτικο: Το κακό βοτάνι» του David Prudhomme μου άφησε μια κάπως ανάμεικτη εμπειρία. Πρόκειται για ένα κόμικ που, παρότι υστερεί σεναριακά σε σημεία, προσφέρει μια ζωντανή και ατμοσφαιρική ματιά στην κοινωνία και τη μουσική εκείνης της περιόδου. Παρά τις αδυναμίες της πλοκής, η εικαστική του ομορφιά, η αγάπη για το ρεμπέτικο τραγούδι και η πιστή αποτύπωση του κλίματος της εποχής το καθιστούν ένα ανάγνωσμα που αξίζει να ανακαλύψει κανείς.
Αναζητήστε το βιβλίο από το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Βαγγέλης Μανουβέλος συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο μυθιστόρημα με τίτλο «Οι 6 πλευρές του τριγώνου» από τις εκδόσεις Επίκεντρο. Με ακαδημαϊκό και επαγγελματικό υπόβαθρο στην ευρωπαϊκή διακυβέρνηση και τη διαχείριση κινδύνων, δεν είναι άγνωστος στον χώρο του λόγου. Έχει ήδη διακριθεί για τα διηγήματα και τα θεατρικά του έργα σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Βαγγέλης Μανουβέλος
β) Τίτλος: Οι 6 πλευρές του τριγώνου
γ) Έτος Έκδοσης: 2026
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Επίκεντρο
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Το βιβλίο το τελευταίο διάστημα «παίζει» πολύ σε βιβλιοφιλικούς λογαριασμούς στο Instagram. Το έβλεπα συνέχεια μπροστά μου, οπότε, μιας που προέρχεται και από Έλληνα συγγραφέα, είπα να του δώσω μια ευκαιρία.
Αν και γεωμετρικά ένα τρίγωνο έχει μόνο 3 πλευρές, στην ιστορία εμπλέκονται 6 συγκεκριμένοι άνθρωποι. Ο καθένας τους αντιπροσωπεύει μία ξεχωριστή «πλευρά», μια ιδιαίτερη οπτική γωνία, φωνή και προσωπικότητα μέσα στον συναισθηματικό ιστό της πλοκής.
Στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς, οι σχέσεις, οι επιθυμίες και οι ταυτότητες έξι ανθρώπων διασταυρώνονται. Μέχρι που μια ημερήσια εκδρομή λειτουργεί ως καταλύτης, κλονίζοντας τις ισορροπίες και καταρρίπτοντας κάθε βεβαιότητα. Στο επίκεντρο βρίσκονται ο Σταύρος και η Μάρω, ένα μεγαλύτερο ζευγάρι που βιώνει τη φθορά του χρόνου, την οικονομική πίεση και την κατάθλιψη. Δίπλα τους βρίσκεται ο γιος τους, ο Ορέστης, ο οποίος εκπροσωπεί τη νεότερη γενιά και φέρνει στο προσκήνιο σύγχρονους προβληματισμούς γύρω από την ταυτότητα φύλου, τη συμπερίληψη και τη σεξουαλικότητα. Τις υπόλοιπες πλευρές της ιστορίας συμπληρώνουν ο Φάνης, η Αλεξία και η Νάντια, τρεις χαρακτήρες που μπλέκονται στον ιστό του ζευγαριού δημιουργώντας νέες συναισθηματικές εντάσεις, διεκδικήσεις και αδιέξοδα. Μέσα από τη διασταύρωσή τους, οι ρόλοι αλλάζουν και κάθε εξομολόγηση ανοίγει νέες πληγές.
Ο συγγραφέας παρουσιάζει μια ιδιαίτερη ιστορία επιστρατεύοντας πρωτότυπες αφηγηματικές τεχνικές, καθώς συνδυάζει τον εσωτερικό μονόλογο με αμιγώς θεατρικούς διαλόγους. Η γραφή του είναι ωμή, κοφτή και άμεση. Μέσα από την πλοκή και τους χαρακτήρες θίγονται ακανθώδη και σύγχρονα ζητήματα: από την ανταλλαγή συντρόφων (swinging) ως προσπάθεια των ηρώων να ξεφύγουν από τη ρουτίνα και τη φθορά, μέχρι τις νεότερες έννοιες του κοινωνικού φύλου που προκαλούν αμηχανία, αμφισβήτηση και συγκρούσεις ανάμεσα στις γενιές.
Η ταυτότητα φύλου έχει σχέση με τις σεξουαλικές προτιμήσεις; [...] "Μην τον ακούς Ορέστη μου, είναι της παλιάς σχολής. Σταμάτα ρε old school να μιλάς
Το βιβλίο υπενθυμίζει ότι σε κάθε ανθρώπινη σχέση ή «σχήμα» δεν φαίνονται μόνο οι προφανείς πλευρές. Υπάρχουν οι κρυφές επιθυμίες, τα απωθημένα, τα «πρέπει» της κοινωνίας και οι εσωτερικές εντάσεις που δημιουργούν νέες «πλευρές» και γωνίες, μη ορατές με την πρώτη ματιά.
Προσωπικά, η αίσθηση που μου άφησε το βιβλίο κινείται κάπου στη μέση. Από τη μία πλευρά, ξεχώρισα τη διάθεση για πειραματισμό και το θάρρος να τεθούν στο προσκήνιο τόσο επίκαιρα θέματα χωρίς ωραιοποιήσεις. Από την άλλη όμως, η συνεχής εναλλαγή των αφηγηματικών τρόπων κράτησε τον ρυθμό της ανάγνωσης σε μέτρια επίπεδα. Παράλληλα, αν και η ιστορία τοποθετείται στο Αργοστόλι, περίμενα να ταξιδέψω νοερά στην Κεφαλονιά. Αυτό εν τέλει δεν συνέβη, καθώς ο συγγραφέας επιλέγει να μην εστιάσει σε περιγραφές του τοπίου, αλλά να εμβαθύνει σχεδόν αποκλειστικά στον ψυχισμό και τη δυναμική των χαρακτήρων.
Ένα κομμάτι του εαυτού μου λαχταρά να τον αγγίξω, να επουλώσω τις πληγές που έχουν εμποτιστεί στη σχέση μας, αλλά είμαι διχασμένη. [...] Τα αδιέξοδα της σχέσης μας αποκαλύπτονταν περίτρανα μπροστά μου.
Συνοπτικά, πρόκειται για ένα πολυφωνικό, ψυχογραφικό μυθιστόρημα με έντονες κοινωνικές προεκτάσεις, μέσα από το οποίο ο αναγνώστης ανακαλύπτει τα όρια, τις κρυφές επιθυμίες και τις απώλειες των έξι αυτών ανθρώπων, παρακολουθώντας τη ρευστότητα των καταστάσεων και τις συγκρούσεις τους με τα «πρέπει» της κοινωνίας. Παρά τον μέτριο ρυθμό του, πρόκειται για ένα ντεμπούτο που θίγει με θάρρος σύγχρονους προβληματισμούς και προσφέρει μια ενδιαφέρουσα ματιά στις αβεβαιότητες των ανθρώπινων σχέσεων.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Η Ρενέ συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 2013, σε ηλικία 18 ετών, με το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Διακριτικά» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Γεννήθηκε το 1994 στην Αθήνα και είναι απόφοιτος του Τμήματος Χημικών Μηχανικών. Το βιβλίο «Τι σημασία έχει ο τίτλος» είναι το δεύτερο βιβλίο της που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Ρενέ Στυλιαρά
β) Τίτλος: Τι σημασία έχει ο τίτλος
γ) Έτος Έκδοσης: 2026
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Χάρτινη Πόλη
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Το όνομα Ρενέ δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Από σοκολατάκια, μπισκότα και μίνι βιβλιαράκια, μέχρι δώρα και στίχους που ταξιδεύουν καθημερινά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα αληθινό love brand με πυρήνα την απόλυτη συναισθηματική έκφραση. Η περίφημη φράση της «για πάντα και λίγο ακόμα» έχει γίνει πλέον ένας μικρός ύμνος. Σε μια εποχή που οι περισσότεροι επιλέγουν τη σιωπή, η Ρενέ δίνει ξανά φωνή σε όσα κρύβουμε μέσα μας, θυμίζοντάς μας πως η αγάπη δεν χρειάζεται αφορμές για να εκφραστεί.
Στο νέο της βιβλίο με τίτλο «Τι σημασία έχει ο τίτλος;», η συγγραφέας καταθέτει μια εξομολογητική ιστορία για έναν έρωτα που αρχικά δεν είχε σκοπό να κυκλοφορήσει: μια βαθιά, ειλικρινή κατάθεση για το πόσο πολύ αγάπησε μια άλλη γυναίκα.
Ήθελα να σου δείξω τον κόσμο όπως δεν σ΄τον έδειξε ποτέ κανείς.
Πρόκειται για μια ιδιαίτερα καλαίσθητη έκδοση, όπου το κείμενο ρέει με σχεδόν ποιητικό ρυθμό. Μικρά κεφάλαια, που ανοίγουν με σύντομα αποφθέγματα και το χαρακτηριστικό logo της συγγραφέως, συνθέτουν ένα ψηφιδωτό συναισθημάτων. Χωρίς την παρουσία ονομάτων ή συγκεκριμένων ημερομηνιών —παρά μόνο με κάποια λεπτά να λειτουργούν ως διακριτικά χρονικά στίγματα— παρακολουθούμε όλη τη διαδρομή: τη γνωριμία, το πρώτο ραντεβού, τις πρώτες αμήχανες λέξεις, το φιλί, τα συναισθήματα, το ταξίδι, την απόσταση και την επικοινωνία.
Είναι μια ευαίσθητη καταγραφή σκέψεων και προβληματισμών γύρω από μια ιστορία αγάπης με γλυκόπικρο φινάλε. Άλλωστε, ο αυθεντικός έρωτας δεν έχει ποτέ πραγματικό τέλος, παρά μόνο αφετηρίες.
Συνοπτικά, το βιβλίο είναι μια πρόσκληση σε ένα ταξίδι συναισθημάτων που διαβάζεται αβίαστα μέσα σε μόλις δύο απογεύματα. Παρόλο που το συγκεκριμένο είδος δεν ανήκει στις συνηθισμένες αναγνωστικές μου επιλογές, οι σελίδες του με κέρδισαν, δεν μου ήταν καθόλου αδιάφορες και κατάφεραν να αφήσουν μια όμορφη, γλυκιά επίγευση.
.png)
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Η Ματίνα Αποστόλου συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 2022 με το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Σωματίδια» (εκδόσεις Ποταμός). Γεννήθηκε το 1980 στην Άρτα και είναι απόφοιτος του Τμήματος Χημικών Μηχανικών. «Οι Ρίζες» είναι το δεύτερο βιβλίο της που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Ματίνα Αποστόλου
β) Τίτλος: Ρίζες
γ) Έτος Έκδοσης: 2026
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Ίκαρος
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Οι Ρίζες, το δεύτερο συγγραφικό βήμα της Ματίνας Αποστόλου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος, ήταν για μένα μια εξαιρετική πρώτη επαφή με τη γραφή της. Με βρήκε σε μια ιδιαίτερη στιγμή αυτό το βιβλίο: επτά μήνες μετά τη δική μου, νωπή ακόμα, απώλεια· επτά μήνες χωρίς τον δικό μου πατέρα. Η ανάγνωσή του, έπαψε γρήγορα να είναι ένα λογοτεχνικό ανάγνωσμα και μετατράπηκε σε μια βαθιά, βιωματική εμπειρία.
Το βιβλίο πραγματεύεται την απώλεια του Στέλιου. Η συγγραφέας προσεγγίζει το πένθος από διαφορετικές οπτικές γωνίες, μέσα από τις αναμνήσεις και τις σκέψεις τεσσάρων γυναικών της ίδιας οικογένειας: της μάνας-σύζυγος του Στέλιου (Αλέκα), της κόρης (Μάρα), της θείας (Βάσω - αδελφή Αλέκας) και της αδελφής (Άννα). Ο θάνατος του Στέλιου θα ριζώσει διαφορετικά στην ψυχή της κάθε γυναίκας.
το αληθινό κατόρθωμα είναι να συγχωρείς όταν δεν μπορείς να ξεχνάς
Η γραφή της Αποστόλου διακρίνεται για την ατμοσφαιρικότητα, την αμεσότητα και την ψυχολογική της οξύνοια. Πρόκειται για ένα βιβλίο με πολύ γρήγορη ροή που σε παρασύρει από την πρώτη στιγμή. Τα μικρά, κοφτά κεφάλαια δίνουν έναν ζωντανό ρυθμό, ενώ οι αναφορές σε άλλους Έλληνες δημιουργούς στην αρχή κάθε κεφαλαίου λειτουργούν υποδειγματικά: σαν πνευματικές «ρίζες» που σε προετοιμάζουν συναισθηματικά για όσα ακολουθούν. Η Αποστόλου μιλάει ανοιχτά για τους άγραφους "κανόνες" που μας επιβάλλει η κοινωνία όταν πενθούμε: το πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε και πόσο πρέπει να κλάψουμε. Παράλληλα, αποτυπώνει με απλότητα τις πολύ αληθινές, καθημερινές στιγμές—από την προσπάθεια της οικογένειας να δει ένα "σημάδι" από τον άνθρωπό της, μέχρι την πεζή πραγματικότητα όπου ένα φέρετρο δεν χωράει στο ασανσέρ μιας πολυκατοικίας.
Αν και κάθε γυναικεία φωνή εισφέρει το δικό της βάρος, η φωνή της κόρης ήταν εκείνη που με συγκλόνισε περισσότερο. Η συγγραφέας αποτυπώνει με ακρίβεια το κενό που αφήνει η απώλεια του πατέρα, αλλά και την ακύρωση του συμβατικού χρόνου: για την κόρη ο πατέρας δεν μετριέται με χρόνια, είναι «νεαρός, γέρος κι ύστερα πάλι παιδί». Μέσα σε αυτό το τοπίο της θλίψης, η συγγραφέας δίνει έναν από τους ομορφότερους ορισμούς της αγάπης: «Η αγάπη όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη είναι αυτή που βάζει το ένα πόδι μετά το άλλο και τη σηκώνει απ’ το κρεβάτι τα πρωινά».
Πως είσαι σίγουρη ότι πετάς και δεν κρέμεσαι; Πως ξέρεις ότι αυτά που λες σπάγκους δεν είναι οι ρίζες σου που σε κρατάνε να μην πέσεις;
Συνοπτικά «Οι Ρίζες» είναι ένα προσεγμένο, συγκινητικό και ατμοσφαιρικό βιβλίο με γρήγορη ροή, που σε παρασύρει από την πρώτη στιγμή, παρά τη βαριά θεματική του γύρω από την απώλεια και το πένθος. Η Ματίνα Αποστόλου δεν προσφέρει παρηγοριές. Μας θυμίζει όμως ότι το να πενθείς, το να πονάς είναι ο μόνος δρόμος για να τιμήσεις αυτούς που έφυγαν.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Μίνως Ευσταθιάδης συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 2001 με το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Η έξοδος» (εκδόσεις Ανατολικός). Μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει έργα, κάποια από τα οποία έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, στα γαλλικά και στα γερμανικά. «Ο Δύτης» κυκλοφόρησε αρχικά το 2018 από τις εκδόσεις Ίκαρος ενώ από το 2025, το βιβλίο επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Μίνως Ευσταθιάδης
β) Τίτλος: Γκιακ
γ) Έτος Έκδοσης: 2018
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Ίκαρος
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Τα βιβλία του Μίνωα Ευσταθιάδη ήθελα εδώ και καιρό να τα διαβάσω. Η αφορμή για να γνωρίσω τελικά τη γραφή του δόθηκε εντελώς τυχαία: καθώς έψαχνα το γνωστό του μυθιστόρημα «Κβάντι» στα ράφια της δανειστικής δημοτικής βιβλιοθήκης, το μάτι μου έπεσε στον «Δύτη».
Αν βασιζόμουν αποκλειστικά στην πρώτη οπτική εντύπωση, ίσως να μην το είχα επιλέξει. Το εξώφυλλο του βιβλίου δεν είναι από εκείνα που σε «τραβούν» με την πρώτη ματιά. Ωστόσο, το όνομα του συγγραφέα και, κυρίως, η υποσχόμενη πλοκή στο οπισθόφυλλο, ήταν αρκετά για να με πείσουν να το πάρω μαζί μου.
Η πλοκή, η οποία ξετυλίγεται μεταξύ Αμβούργου και Αιγίου, τοποθετείται χρονικά σε μια πολύ συγκεκριμένη και σκοτεινή συγκυρία: στην Ελλάδα του 2017, επτά χρόνια μετά την έναρξη της οικονομικής κρίσης, με τη χώρα να βρίσκεται ακόμη στο «κέντρο του κυκλώνα». Μέσα σε αυτό το φόντο, ο Ευσταθιάδης δεν γράφει απλώς ένα αστυνομικό μυστήριο, αλλά παραδίδει ένα σκληρό κοινωνικό σχόλιο. Όπως διαπιστώνουμε και μέσα από τα λόγια των ίδιων των χαρακτήρων, οι ήρωες κινούνται σε μια Ελλάδα που νοσεί, όντας οι ίδιοι «θύματα ενός ανάλγητου κράτους».
μερικές πληγές μένουν ανοιχτές και γεννάνε το μέλλον
Κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ο ελληνικής καταγωγής ντετέκτιβ Κρις Πάπας, ο οποίος ζει και εργάζεται τα τελευταία είκοσι χρόνια στο Αμβούργο. Στην τελευταία του υπόθεση, καλείται να παρακολουθήσει τη σύζυγο ενός ηλικιωμένου άντρα. Η αποστολή αυτή, ωστόσο, αποδεικνύεται κάθε άλλο παρά απλή: ο ηλικιωμένος πελάτης —ο οποίος δεν του συστήνεται ποτέ, παρά μόνο του προσφέρει προκαταβολή χίλια ευρώ— εντοπίζεται σύντομα νεκρός.
Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο όταν η υπό παρακολούθηση σύζυγος, η Εύα Ντέμπλιγκ, ταξιδεύει στην Ελλάδα. Ο Κρις Πάπας αναγκάζεται να την ακολουθήσει, επιστρέφοντας έτσι στον τόπο της δικής του καταγωγής, το Αίγιο. Εκεί, έρχεται αντιμέτωπος με τις μνήμες του παρελθόντος, τις ρίζες του, αλλά και την πρόσφατη Ιστορία ολόκληρης της χώρας. Προκειμένου να εντοπίσει τα ίχνη της Εύας, αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει ξανά το ελληνικό του όνομα και να πει ψέματα σε όλους, καθώς στην πραγματικότητα δεν γνωρίζει ούτε την ταυτότητα του νεκρού πελάτη του, ούτε ποια ακριβώς είναι η γυναίκα που ψάχνει.
Το μυστήριο κορυφώνεται όταν η Εύα Ντέμπλιγκ βρίσκεται νεκρή στην ελληνική θάλασσα. Ήταν ατύχημα ή μια καλά σχεδιασμένη δολοφονία; Ο Κρις Πάπας πρέπει να βρει άμεσα τον ένοχο, παλεύοντας ταυτόχρονα με ένα βαθιά προσωπικό του αδιέξοδο: το γεγονός ότι νιώθει πλέον ξένος και ανεπιθύμητος και στις δύο χώρες όπου μεγάλωσε.
το ψέμα αποτελεί κομμάτι της αλήθειας
Η γραφή του Ευσταθιάδη είναι ιδιαίτερη, λυρική και ταυτόχρονα άμεση. Ο τρόπος που ξεκινά την ιστορία προκαλεί μια έντονη ανυπομονησία, ενώ τα μικρά κεφάλαια εξασφαλίζουν γρήγορο ρυθμό και κάνουν την ανάγνωση άκρως απολαυστική. Είναι σαφές ότι ο συγγραφέας επιλέγει να μην ακολουθήσει την πεπατημένη των κλασικών αστυνομικών βιβλίων· αντίθετα, ποτίζει την πλοκή με μια διάχυτη μελαγχολία, χτίζοντας ένα σκηνικό γεμάτο μυστικά του παρελθόντος, μυστηριώδεις σχέσεις και ανατροπές. Ιδιαίτερα ευφυής και καλοδουλεμένη είναι επίσης η σύνδεση της πλοκής με την τραγωδία του «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου.
Από τη μέση του βιβλίου και μετά, ωστόσο, υπάρχουν κάποια σημεία που ενδέχεται να κουράσουν τον αναγνώστη. Οι ρόλοι των θυτών και των θυμάτων αρχίζουν να μπερδεύονται, καθώς όλοι οι χαρακτήρες —αν και εξαιρετικά σκιαγραφημένοι— παλεύουν με τους δικούς τους εσωτερικούς δαίμονες και τις αμαρτίες του παρελθόντος. Παρά την περιστασιακή αυτή κάμψη, η αγωνία και η περιέργεια για την εξιχνίαση των φόνων κρατούν τα ηνία. Αναρωτιέσαι διαρκώς: «Πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος;» Η ένταση κορυφώνεται σταδιακά και όλα τα διάσπαρτα κομμάτια του παζλ ενώνονται με επιτυχία στο φινάλε.
Συνοπτικά «Ο Δύτης» είναι ένα αστυνομικό έργο που ξεχωρίζει από όσα έχουμε συνηθίσει. Πέρα από το μυστήριο, ο Ευσταθιάδης χρησιμοποιεί τους ήρωές του για να θίξει ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, όπως αυτό της ανεργίας στην Ελλάδα της κρίσης, αλλά και το θέμα της αναπηρίας, αποτυπώνοντας με βαθιά ενσυναίσθηση το ασήκωτο βάρος που συχνά σηκώνει ο γονιός ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες. Ο Μίνως Ευσταθιάδης δεν προσφέρει απλώς μια ιστορία μυστηρίου, αλλά μια βαθιά βουτιά στα σκοτεινά νερά της ανθρώπινης ψυχής και της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Δημοσθένης Παπαμάρκος συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 1998 με το βιβλίο «Η αδελφότητα του πυριτίου» (εκδόσεις Αρμός). Έχοντας στο ενεργητικό του μυθιστορήματα και συλλογές διηγημάτων, ο Παπαμάρκος έχει δει το έργο του –συμπεριλαμβανομένης και της ποίησής του– να μεταφράζεται στα αγγλικά, γαλλικά και ρωσικά. Το «Γκιακ» κυκλοφόρησε αρχικά το 2014 από τις εκδόσεις Αντίποδες και γνώρισε σπουδαία υποδοχή, κερδίζοντας την επόμενη χρονιά το Βραβείο Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών και το Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού "Ο Αναγνώστης". Από το 2020, το εμβληματικό αυτό βιβλίο επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Δημοσθένης Παπαμάρκος
β) Τίτλος: Γκιακ
γ) Έτος Έκδοσης: 2014
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Αντίποδες
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Το "Γκιακ" ήταν ένα βιβλίο που ήθελα από καιρό να διαβάσω και η τύχη το έφερε να το εντοπίσω στην αρχική του έκδοση, στα ράφια της δανειστικής δημοτικής βιβλιοθήκης. Αυτή η ολιγοσέλιδη, βραβευμένη συλλογή διηγημάτων αποδείχθηκε ένα αυθεντικό λογοτεχνικό διαμάντι. Μπορεί να άργησα να το διαβάσω, αλλά δικαιωματικά παίρνει μια θέση στα καλύτερα βιβλία της φετινής χρονιάς.
Η επιλογή του τίτλου δεν είναι τυχαία, καθώς η αρβανίτικη λέξη "Γκιακ" αποτελεί μια λέξη-κλειδί γεμάτη πολλαπλά νοήματα, γύρω από τα οποία περιστρέφεται ο κεντρικός άξονας του βιβλίου. Όπως εξηγεί ο συγγραφέας στο σημείωμά του στο τέλος, "Γκιακ" σημαίνει αίμα. Το αίμα της συγγένειας, το αίμα της εκδίκησης και το αίμα του φόνου. Αυτή η αιματηρή θεματική αποτυπώνεται ιδανικά και στο άκρως συμβολικό εξώφυλλο. Το έντονο κόκκινο χρώμα στον τίτλο παραπέμπει ευθέως στο αίμα που κυλάει ασταμάτητα στις σελίδες του, ενώ η απεικόνιση των ταύρων σε μια συμπλοκή φέρνει στον νου μια αρχέγονη πάλη. Όλα αυτά εισαγουν τον αναγνώστη στο σύμπαν των διηγημάτων.
το να σκοτώνεις έχει κι αυτό ομορφιά. Αλλά είναι όμορφο μονάχα όταν είναι χρήσιμο
Η συλλογή περιλαμβάνει εννέα διηγήματα· εννέα ιστορίες ανθρώπων της υπαίθρου που κουβαλούν πάνω τους το αίμα του πολέμου. Οι κεντρικοί ήρωες είναι στρατιώτες που επιστρέφουν στο χωριό τους μετά τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Άνθρωποι απλοί, που δρουν και αντιδρούν με βάση το ένστικτο.
Σε όλες τις ιστορίες, ο συγγραφέας επιλέγει να μην αναλώνεται σε μεγάλες εισαγωγές και περιγραφές. Μπαίνει κατευθείαν στο "ψητό" –ή καλύτερα, στο αίμα. Κάθε διήγημα έχει έναν κεντρικό αφηγητή που λέει τη δική του αλήθεια, δημιουργώντας μια αποπνικτική οικειότητα.
Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι λαϊκή και ιδιωματική, δίνοντας απόλυτη αυθεντικότητα στους ήρωες, ενώ η ίδια η αφήγηση είναι σύντομη. Παράλληλα, οι τίτλοι των διηγημάτων είναι δυνατοί, πρωτότυποι και μας μεταφέρουν αμέσως στον τόπο και το κλίμα του βιβλίου. Προετοιμάζουν τον αναγνώστη ότι δεν θα συναντήσει μια "καθωσπρέπει" λογοτεχνία, αλλά μια γραφή που μυρίζει μπαρούτι, χώμα και κρασί. Είναι τίτλοι που ζητούν από τον αναγνώστη να "σκύψει" με προσοχή πάνω από το κείμενο για να τους αποκωδικοποιήσει, κάνοντας ακριβώς το ίδιο και με τις ψυχές των ηρώων.
οι χειρότεροι δαιμόνιοι είναι οι άνθρωποι....
Προσωπικά, βρήκα εξαιρετικά όλα τα διηγήματα της συλλογής, καθώς το καθένα έχει τη δική του ξεχωριστή δύναμη. Ωστόσο, αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποια, αυτά θα ήταν σίγουρα "Ο Αρραβώνας" και το "Γυάλινο Μάτι".
Συνοπτικά το «Γκιακ» είναι ένα συγκλονιστικό βιβλίο που μέσα σε λίγες μόνο σελίδες καταφέρνει να πει τόσα πολλά και να αγγίξει μεγάλα θέματα. Μέσα από τις ιστορίες του, ο συγγραφέας ταξιδεύει τον αναγνώστη σε άλλες εποχές, με διαφορετικά ήθη και έθιμα, ενώ παράλληλα μιλάει για τη λαϊκή παράδοση, τη θρησκεία, την ξενιτιά, το βάρος του χρέους, την τιμή, τον πόνο και τον θάνατο.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Νίκος Δαββέτας συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 1995 με το πεζογραφικό του ντεμπούτο «Το κίτρινο σκοτάδι του Βαν Γκογκ» (εκδόσεις Κέδρος). Έκτοτε, έχει διαγράψει μια σημαντική πορεία στα ελληνικά γράμματα με πολυάριθμα μυθιστορήματα και ποιητικές συλλογές, αρκετά εκ των οποίων έχουν τιμηθεί με σημαντικά βραβεία και έχουν μεταφραστεί στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Το τελευταίο του βιβλίο υπό τον τίτλο «Η δεσμοφύλακας», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Νίκος Δαββέτας
β) Τίτλος: Η δεσμοφύλακας
γ) Έτος Έκδοσης: 2025
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Πατάκη
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Εντόπισα τη "Δεσμοφύλακα" στα ράφια της δανειστικής βιβλιοθήκης και, με την παρότρυνση του βιβλιοθηκονόμου, αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία. Αν και ήταν η πρώτη μου επαφή με το έργο του Νίκου Δαββέτα, η γνωριμία μου με τον συγγραφέα ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο. Τελικώς, αυτό το μικρό βιβλίο των 150 περίπου σελίδων αποδείχθηκε ένα πραγματικό λογοτεχνικό "διαμαντάκι". Πυκνό, ουσιαστικό και βαθιά διεισδυτικό, κέρδισε επάξια μια θέση ανάμεσα στα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει για το 2026, αποδεικνύοντας πως η αξία ενός έργου δεν κρίνεται από τον όγκο του, αλλά από το αποτύπωμα που αφήνει στον αναγνώστη.
Το εξώφυλλο του βιβλίου, είναι εξαιρετικά καλαίσθητο. Η εικόνα μιας γυναίκας που κοιτάζει μέσα από ένα μικρό παράθυρο με κάγκελα αποδίδει τέλεια την ουσία της ιστορίας. Αντικατοπτρίζει τόσο τον επαγγελματικό βίο της ηρωίδας όσο και τον εγκλεισμό που επιβάλλει η ίδια η ασθένεια του Alzheimer — μια φυλακή του μυαλού από την οποία δεν υπάρχει διαφυγή. Είναι μια εικόνα που σε προετοιμάζει για τη μελαγχολία αλλά και τη δύναμη των όσων θα διαβάσεις.
Ο Νίκος Δαββέτας χτίζει ένα έργο με ισχυρό αυτοβιογραφικό πυρήνα, ισορροπώντας αριστοτεχνικά ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία. Το κεντρικό θέμα είναι η επώδυνη εξερεύνηση της σχέσης του με τη μητέρα του, η οποία πάσχει από Alzheimer. ο συγγραφέας παρακολουθεί τη μητέρα του να "χάνεται" στο παρόν, ενώ την ίδια στιγμή την ακούει να "ζωντανεύει" με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες το παρελθόν της. Μας μεταφέρει στον σκληρό επαγγελματικό της κόσμο, στις φυλακές Αβέρωφ και Κορυδαλλού, όπου υπηρέτησε ως δεσμοφύλακας και αργότερα ως αρχιφύλακας γυναικών. Μαθαίνουμε για τον σκληρό κόσμο των γυναικείων φυλακών και για το πώς ήταν να είσαι γυναίκα σε μια τέτοια θέση στην Ελλάδα του τότε. Μέσα από αυτή την τραγική συνθήκη, συντελείται μια ειρωνική αντιστροφή των ρόλων: ο γιος γίνεται τώρα ο "δεσμοφύλακας" της ίδιας του της μητέρας, φυλακισμένος και ο ίδιος στη φροντίδα μιας γυναίκας που υπήρξε το σύμβολο του νόμου και της επιβολής.
Η μνήμη ορίζει τα πάντα. Χωρίς αυτή είμαστε κάτι το άχρηστο, το άγνωστο, το απροσπέλαστο, πλατσουρίζουμε γυμνοί πάνω από την άβυσσο.
Το βιβλίο είναι μικρό και διαβάζεται γρήγορα, καθώς αποτελείται από σύντομα κεφάλαια, με τίτλους που σε προετοιμάζουν για όσα θα ακολουθήσουν. Η γλώσσα του Δαββέτα είναι κοφτερή και ιδιαίτερη, αφού καταφέρνει να συνδυάζει την ποίηση με τον σαρκασμό και ένα λεπτό χιούμορ. Μέσα από αυτές τις σελίδες, ο συγγραφέας δεν περιγράφει μόνο την πορεία της μητέρας του προς το τέλος, αλλά και τη δική του ζωή. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι διαχειρίζεται ένα τόσο δύσκολο θέμα με ηρεμία, χωρίς να πέφτει σε μελοδραματισμούς.
Συνοπτικά «Η δεσμοφύλακας» του Νίκου Δαββέτα είναι ένα βιβλίο που μιλά για τη μνήμη που σβήνει και την αγάπη που μένει, υπενθυμίζοντάς μας πως το χρέος απέναντι στους δικούς μας ανθρώπους είναι ίσως ο πιο δυνατός δεσμός. Ένα συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό αφήγημα που σε κερδίζει από την πρώτη σελίδα. Χωρίς περιττά λόγια και μελοδραματισμούς, πρόκειται για έναν αποχαιρετισμό γραμμένο με αλήθεια. Ένα ανάγνωσμα για όσους αγαπούν τα κείμενα που τολμούν να κοιτάξουν κατάματα την ασθένεια και την ανθρώπινη απώλεια.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Η Νικολέτα Καπίλλα συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο βιβλίο με τίτλο «Μια φορά και ένας Ρο!» το οποίο κυκλοφόρησε το 2019 από τις εκδόσεις IWrite. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Επιστημών της Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός σε δημοτικά σχολεία της Κύπρου. Η συγγραφέας επανέρχεται δυναμικά με το τρίτο της προσωπικό βιβλίο, υπό τον τίτλο «Επτά συν μια ιστορίες για ένα κορίτσι», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Νικολέτα Καπίλλα
β) Τίτλος: Επτά συν μια ιστορίες για ένα κορίτσι
γ) Ημερομηνία Έκδοσης: 2025
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Κέδρος
«Επτά συν μια ιστορίες για ένα κορίτσι». Από την αρχή γίνεται σαφές ότι ο τίτλος λειτουργεί σκόπιμα και συμβολικά. Το νέο βιβλίο της συγγραφέας είναι ένα έργο που, με τη ρεαλιστική και ευαίσθητη γραφή του, φέρνει στο φως με τόλμη τις αλήθειες εκείνες που συχνά η κοινωνία μας επιλέγει να αποσιωπά.
Το βιβλίο δεν περιορίζεται στην ατομική διαδρομή ενός κοριτσιού, αλλά γίνεται ο καθρέφτης για κάθε γυναίκα που ήρθε ή έρχεται αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα της καταπίεσης και του ελέγχου. Οι ιστορίες συνδέονται αριστοτεχνικά μεταξύ τους, διαγράφοντας ένα κοινό αφηγηματικό μονοπάτι όπου η σιωπή, ο φόβος, η ενοχή και ο έλεγχος αποτελούν τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Στον πυρήνα αυτών των διηγήσεων βρίσκεται η βία σε όλες της τις εκφάνσεις —είτε αυτή εκδηλώνεται σωματικά και λεκτικά, είτε εισχωρεί πιο ύπουλα ως ψυχολογικός και θεσμικός εξαναγκασμός.
Οι χαρακτήρες που συναντάμε είναι καθοριστικοί: Ένας καθηγητής που παραβιάζει τα όρια. Ένας κακοποιητικός σύντροφος. Μια μητέρα που εγκλωβίζει το παιδί της στα δικά της ανεκπλήρωτα όνειρα. Ένας χειριστικός πατέρας. Ένα βαρήκοο κορίτσι που έρχεται αντιμέτωπο με τη σκληρότητα του bullying. Γύρω από αυτούς τους ήρωες υψώνεται ένας κοινωνικός τοίχος από σιωπή. Πρόκειται για έναν περίγυρο που, άλλοτε από φόβο και άλλοτε από μια βολική αδιαφορία, επιλέγει να στρέφει το βλέμμα αλλού, αρνούμενος να ακούσει την αλήθεια. Με αυτόν τον τρόπο, το κοινωνικό σύστημα γίνεται ο "αόρατος συνεργός" που συντηρεί και αναπαράγει —συχνά με τρόπο συγκαλυμμένο και υπόγειο— τις ανισότητες και τα στερεότυπα που θρέφουν τη βία.
Η συγγραφέας δεν προσεγγίζει τις ηρωίδες της ως μεμονωμένες τραγικές περιπτώσεις, αλλά ως μέλη ενός συστήματος που συχνά ανέχεται την αδικία. Τα κορίτσια των ιστοριών βρίσκουν το σθένος να αντιδράσουν, να σπάσουν το «κουκούλι» της σιωπής και να μιλήσουν.
Το βιβλίο αυτό καταφέρνει κάτι πολύ σημαντικό: μετατρέπει τη συμπόνια σε δύναμη και την απάθεια σε ανάγκη για δράση. Οι ιστορίες του μας παρακινούν να σταματήσουμε να είμαστε απλοί παρατηρητές και να γίνουμε μέρος της λύσης. Βέβαια, επειδή τα θέματα που αγγίζει η συγγραφέας είναι βαθιά και οι συμβολισμοί τους δυνατοί, η ανάγνωση αυτή - ιδανική για εφήβους άνω των 14 ετών - αξίζει να γίνει αφορμή για συζήτηση. Είναι ένα βιβλίο που παίρνει τον πόνο του ενός και τον μετατρέπει σε μια συλλογική φωνή που διεκδικεί την αλλαγή.
Συνοπτικά, το βιβλίο της Νικολέτας Καπίλλας, «Επτά συν μια ιστορίες για ένα κορίτσι», είναι μία δυνατή ιστορία με το μήνυμα της να είναι απολύτως ξεκάθαρο: η έμφυλη βία δεν είναι ένα ατομικό, ιδιωτικό πρόβλημα, αλλά μια βαθιά κοινωνική ευθύνη.
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons