Η ιστορία που ακολουθεί, με τίτλο «Οι Σκιές των Τεμπών», γεννήθηκε μέσα από το πλαίσιο ενός εργαστηρίου δημιουργικής γραφής, στοχεύοντας στην πειραματική ενσωμάτωση διαφορετικών ειδών λόγου στο πεζογράφημα. Η εκφώνηση της άσκησης ήταν απλή αλλά απαιτητική: να χρησιμοποιηθεί ως αφορμή ένα εξωκειμενικό στοιχείο —στην προκειμένη περίπτωση, μια είδηση από τον Τύπο— και να αποτελέσει τον πυρήνα μιας νέας αφήγησης.

Η ιστορία είναι ένας μικρός φόρος τιμής και μια απόπειρα κατανόησης του πώς το προσωπικό πένθος μετατρέπεται σε δύναμη αναζήτησης της αλήθειας.

«Οι Σκιές των Τεμπών»

Η Ελένη, μια νεαρή δημοσιογράφος, με τα δάχτυλα παγωμένα, μόλις είχε ολοκληρώσει το άρθρο για την επέτειο των Τεμπών με τίτλο «Πάνω από 380 συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και αντίστασης σε Ελλάδα και εξωτερικό για το έγκλημα στα Τέμπη». Κάθε λέξη, μια μαχαιριά. Δύο χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών, η πληγή ανοιχτή, ένα βαθύ κενό. Καλείται καθημερινά να αρθρογραφεί στην εφημερίδα που εργάζεται. Και κάθε μέρα, το πιο δύσκολο θέμα είναι για τα Τέμπη. Κανείς όμως δεν ξέρει ότι πίσω από τα άρθρα της κρύβεται ένας προσωπικός πόνος. Ο Σπύρος, ο ετεροθαλής αδελφός της, φοιτητής νομικής, ήταν ένα από τα θύματα. Πήγε να δει τον αγώνα της ΑΕΚ, και επειδή τα αεροπορικά εισιτήρια είχαν εξαντληθεί για Θεσσαλονίκη, πήρε το τρένο, που του στέρησε τη ζωή. Η Ελένη, στοιχειωμένη από την απώλεια, ξεκινά μυστικά μια προσωπική έρευνα, αποφασισμένη να βρει την αλήθεια που θάφτηκε κάτω από τόνους συντριμμιών.

Στο συλλαλητήριο για τα Τέμπη, η Ελένη θα συναντήσει τον Αλέξανδρο. Εκείνος αξιωματικός αστυνομίας, παρακολουθεί διακριτικά την κινητοποίηση, αφήνοντάς την να καλύψει το γεγονός χωρίς να την εμποδίσει. Κρυφά από την υπηρεσία του,συλλέγει στοιχεία για την υπόθεση. Τα μάτια του, γεμάτα θλίψη και αποφασιστικότητα, μαρτυρούν μια κρυμμένη αλήθεια, μια ιστορία που δεν τολμά να πει. Μια αλήθεια που τον καίει, που τον αναγκάζει να δράσει παρά τους κινδύνους. Κρατά πληροφορίες που κλονίζουν τα επίσημα πορίσματα, μυστικά που θα μπορούσαν να ανατρέψουν τα πάντα. Μαζί με την Ελένη, σαν σκιές, θα οδηγηθούν στα μονοπάτια της εξουσίας, ξετυλίγοντας το κουβάρι της αμέλειας και της συγκάλυψης. Οι σκιές των νεκρών ζητούν δικαίωση, και η Ελένη με τον Αλέξανδρο γίνονται οι φωνές τους. Η αλήθεια, σαν φάντασμα, περιφέρεται ανάμεσα στα συντρίμμια, περιμένοντας να αποκαλυφθεί. Η ατμόσφαιρα βαριά, φορτισμένη και οι μνήμες ζωντανές.

Σήμερα, μοιράζομαι μαζί σας ένα ιδιαίτερο κείμενο που φιλοξενήθηκε για πρώτη φορά στις σελίδες της εφημερίδας "Ελεύθερη Θράκη". Πρόκειται για το πρώτο μου μικροδιήγημα, που γράφτηκε στα πλαίσια του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής Ειρήνης Ντέλλας, στη Ρόδο. Το εμβληματικό κτίριο του Παλιού Καπνομάγαζου, της σημερινής Δημοτικής Βιβλιοθήκης της Αλεξανδρούπολης, ζωντανεύει και αφηγείται τη δική του ιστορία. Από σχολείο και καταφύγιο, μέχρι καπναποθήκη και εν τέλει φάρος γνώσης, το κτίριο ξεδιπλώνει τις διαφορετικές χρήσεις και τις ιστορικές στιγμές που σημάδεψαν την πορεία του στον χρόνο. Ελπίζω να το απολαύσετε!

«Σιωπηλός μάρτυρας του χρόνου»

Στέκω αγέρωχο στην καρδιά της Αλεξανδρούπολης, ένας σιωπηλός μάρτυρας της ιστορίας της. Για πολλούς είμαι απλώς ένα κτίριο. Μα εγώ είμαι κάτι πολύ περισσότερο. Γεννήθηκα στα τέλη του 19ου αιώνα, τότε που η πόλη μου ακόμα ονομαζόταν Δεδέαγατς. Θυμάμαι παιδικές φωνές, γέλια που σβήστηκαν από μια φλόγα άδικη και καταστροφική. Έμεινα πληγωμένος, σιωπηλός. Ώσπου νέες φωνές ήρθαν να αντηχήσουν στα ερείπιά μου. Φωνές γεμάτες πόνο και ελπίδα, φωνές ξεριζωμένων προσφύγων. Οι τοίχοι μου έγιναν μάρτυρες της προσπάθειάς τους για μια νέα αρχή. 

Κάποια στιγμή ένιωσα τον ιδρώτα των εργατών, την βαριά μυρωδιά του καπνού που μου χάρισε ένα νέο όνομα: Καπνομάγαζο. Οι μηχανές αντικατέστησαν τα παιδικά γέλια, ο θόρυβος της παραγωγής τις ιστορίες των προσφύγων. Δούλεψα σκληρά, αλλά η σιωπή επέστρεψε, πιο βαριά από πριν, σημαδεμένη από σκοτεινές εποχές. Σκοτεινοί καιροί, κατοχή, εμφύλιος. Η σιωπή μου έγινε πιο βαριά, γεμάτη αναμνήσεις. 

Στα τέλη του 20ού αιώνα, με κήρυξαν διατηρητέο. Και τότε ήρθε η στιγμή της αναγέννησης. Ήθελαν να μου δώσουν μια νέα μορφή, να γίνω φάρος γνώσης. Όμως ο άνεμος μου έφερε θρήνο που είναι ακόμα χαραγμένος στις πέτρες μου. Τρεις ψυχές θυσιάστηκαν στην προσπάθεια να μου χαρίσουν τη σημερινή μου όψη. 

Σήμερα, στέκω και πάλι εδώ. Τα χέρια που αγγίζουν τις πέτρες μου αναζητούν πλέον ιστορίες στις σελίδες των βιβλίων. Είμαι η μνήμη της πόλης, είμαι η Δημοτική Βιβλιοθήκη. Κι εσύ, πρωτοετή φοιτητή, που κάθεσαι εκεί, στο αναγνωστήριο, με το πρόσωπο θαμμένο στα βιβλία σου. Νιώθω την έκπληξη στο βλέμμα σου, καθώς οι σελίδες που κρατάς σου αποκαλύπτουν την άγνωστη ιστορία μου. Ήρθες εδώ για να βρεις γνώση, και χωρίς να το ξέρεις, ανακαλύπτεις το παρελθόν μου. 

Εγώ, θα στέκομαι εδώ, για να σου θυμίζω την ιστορία μου. Γιατί η ιστορία μου είναι και δική σου ιστορία. Μην τολμήσεις να ξεχάσεις!!!

«Το γράμμα που δεν έστειλα»* είναι μια ιστορία - επιστολή, που δημιουργήθηκε στα πλαίσια του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής, εμπνευσμένη από έναν πίνακα της Μαριλίτσας Βλαχάκη. Κάθε στοιχείο του πίνακα — το καφενείο, οι τοίχοι, το φως, το τραπέζι, το φλιτζάνι με τον κρύο καφέ, το τετράδιο, ο καπνός και το κοστούμι— ενσωματώνεται στην αφήγηση, συνδέοντας τις αναμνήσεις του αποστολέα με την αγαπημένη του..

«Το γράμμα που δεν έστειλα»

Αγαπημένη μου, 

Σου γράφω, αυτή την κρύα νύχτα του ΄80, από το μέρος που τόσο αγαπούσες. Τη μικρή μας κρυψώνα. Την καφετέρια με τους τοίχους που ψιθυρίζουν ιστορίες από εποχές που εσύ τόσο αγαπούσες να μελετάς, εκείνες τις δεκαετίες του '60 και του '70 που σε μάγευαν. Ναι, είμαι εδώ, σε εκείνο ακριβώς το τραπέζι, το στρογγυλό, με τα σκαλιστά πόδια, που καθόμασταν για ώρες. Το φως εδώ μέσα είναι πάντα χαμηλό, φωτίζοντας μόνο το φλιτζάνι με τον κρύο πια καφέ. Θυμάμαι πόσο μισούσες τον κρύο καφέ. Εγώ, πάλι, πάντα τον άφηνα να κρυώσει, χαμένος στις σκέψεις, στις σκέψεις για σένα. 

Κάθομαι εδώ, όπως με θυμάσαι, στο ίδιο σημείο που καθόμασταν πάντα μαζί, στο ίδιο στρόγγυλο τραπέζι, με το τετράδιό μου ανοιχτό, προσπαθώντας να βρω τις λέξεις που αρνούνται να εμφανιστούν. Η σιωπή εδώ διακόπτεται μόνο από τον ήχο του φλιτζανιού μου όταν το ακουμπώ απαλά στο ξύλο. Νιώθω ότι οι πέτρινοι τοίχοι ψιθυρίζουν παλιές ιστορίες, κι αυτό κάποιες φορές είναι παρηγοριά, κι άλλες φορές βάρος. Ο καπνός (ναι, ακόμα καπνίζουν εδώ) μπλέκεται με τη μυρωδιά του παλιού ξύλου και του δυνατού καφέ. Μια μυρωδιά που με ταξιδεύει πίσω στις ατελείωτες βραδιές μας, όταν χανόμασταν σε συζητήσεις για την τέχνη, τη ζωή, τα όνειρά μας. Πόσες φορές δεν ονειρευτήκαμε να ανοίξουμε ένα τέτοιο μέρος, που να θυμίζει παλιές εποχές και να πλημμυρίζει με μουσική από ένα παλιό πικάπ. 

Το κοστούμι μου φαντάζει περιττό μέσα σε αυτή την απλότητα, αλλά είναι μια συνήθεια που δεν μπορώ να κόψω. Είναι μια προσπάθεια να διατηρήσω κάποια ισορροπία, στη ζωή μου, που έγινε τόσο χαοτική μετά την απουσία σου. Θυμάμαι που με πείραζες που ήμουν πάντα τόσο επιμελής, ακόμα και για έναν καφέ. Ήταν μια συνήθεια από τα φοιτητικά μου χρόνια, το κοστούμι ήταν σχεδόν η καθημερινή μου στολή. Προσπαθώ να καταγράψω τις σκέψεις μου, τις ιδέες που με βασανίζουν, αλλά ο μόνος ήχος που ακούω είναι ο δικός μου παλμός, ο χτύπος μιας καρδιάς που κουβαλάει ένα μυστικό, ένα βάρος. 

Προσπάθησα να σου πω τόσα πολλά, τότε, αλλά οι λέξεις έμειναν στα χείλη μου. Όσο κι αν ήθελα, δεν τόλμησα ποτέ να σου πω πόσο βαθιά σ’ αγάπησα. Ήταν μια αγάπη που ξεπερνούσε τις λέξεις, τόσο μεγάλη που φοβόμουν να την εκφράσω, μήπως και τη χάσω. Και τώρα, κάθομαι εδώ, στο αγαπημένο σου καφενείο, με το φλιτζάνι του καφέ μας, εκείνον τον τελευταίο που δεν ήπιαμε ποτέ. Ήταν να συναντηθούμε, το θυμάσαι; Και εγώ, εγώ δεν πρόλαβα. 

Θυμάσαι που λέγαμε ότι θα βρίσκαμε χρόνο; Ένα άλλο πρωινό, ένας άλλος καφές. Λοιπόν, βρήκα το χρόνο. Και τις λέξεις. Και την τόλμη να σου πω όλα αυτά. Αλλά ξέρω, αγαπημένη μου, αυτό το γράμμα δεν θα φτάσει ποτέ σε σένα. 

Με αιώνια νοσταλγία και μια αγάπη που θα ζει για πάντα, 

Ο Ορέστης σου!!!

. 

* «Το γράμμα που δεν έστειλα» σηματοδοτεί μια ανείπωτη αγάπη. Η αναφορά στον "τελευταίο καφέ που δεν ήπιαμε ποτέ" αφορά την αναβολή της συνάντησης. Ενώ η αποκάλυψη στο τέλος ότι η παραλήπτρια δεν είναι πια ζωντανή, καθιστά το γράμμα ένα θρήνο και μια εξομολόγηση που δεν μπορεί να ακουστεί. 

«Η τελευταία Νύχτα»* είναι το πρώτο μου διήγημα, που δημιουργήθηκε στα πλαίσια του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής και πληροί συγκεκριμένες προδιαγραφές: ύπαρξη διαλόγου, δύο πρωταγωνιστών και χρήση πρωτοπρόσωπης αφήγησης.

«Η Τελευταία Νύχτα»

Η άνεση της πολυθρόνας με αγκαλιάζει, ενώ τα μάτια μου χάνονται στο τοπίο έξω από το παράθυρο. Για αρκετή ώρα δεν ξέρω που πατάω και πού βρίσκομαι. Οι τοίχοι γύρω μου μοιάζουν αδιάφοροι, άψυχοι. Κοιτάζω το ρολόι. Είναι σαν να 'χει σταματήσει ο χρόνος. Κάθε δευτερόλεπτο μετράει, και όμως, τίποτα δεν αλλάζει. Στρέφω το πρόσωπο μου σε εκείνη. Στη Χριστίνα. Μοιάζει να βρίσκεται σε λήθαργο. Η αναπνοή της αργή. Τα χείλη της ακίνητα. Θυμάμαι όταν τα φίλαγα για πρώτη φορά. Ήταν σαν να είχα βρει το χαμένο μου κομμάτι. Προσπαθώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που γελάσαμε μαζί, την τελευταία φορά που τα μάτια της έλαμπαν από χαρά. 

Όμως τώρα ξέρω πως αύριο θα είναι μια άλλη μέρα. Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Πρέπει να την αφήσω να φύγει. Σηκώνομαι αθόρυβα. Της χαϊδεύω τα μαλλιά και της ψιθυρίζω ένα τελευταίο "σ’ αγαπώ". Δεν ξέρω αν με ακούει. Κάνω ένα βήμα πίσω, έτοιμος να βγω από το δωμάτιο. Αλλά τότε, ξυπνάει. 

«Ηλία!». Η φωνή της είναι σπασμένη. Ίσα που ακούγεται. Στρέφω το βλέμμα μου πάνω της. «Μη φεύγεις.» Νιώθω την καρδιά μου να σφίγγεται. Κάθομαι ξανά δίπλα της και της κρατάω το χέρι. «Δεν πάω πουθενά.» Με κοιτάζει. Με ξέρει καλά, όσο κι αν προσπαθώ να κρύψω τι νιώθω. Κάτι μου ψιθυρίζει. Της γνέφω. 

Ξέρουμε και οι δύο. Σε λίγες ώρες όλα θα έχουν τελειώσει. Δεν υπάρχουν ψέματα ανάμεσά μας. Δεν υπάρχουν περιττές κουβέντες. Μόνο το βάρος της τελευταίας νύχτας που μας κρατά δεμένους, σαν να μπορούσαμε να σταματήσουμε τον χρόνο μόνο με το βλέμμα μας. 

Πάντα ήθελα να είμαι ελεύθερος, να κάνω ό,τι θέλω, χωρίς κανόνες και περιορισμούς. Ζούσα χωρίς σκέψεις, χωρίς ευθύνες. Δεν ήμουν ποτέ καλός στο να δείχνω τα συναισθήματά μου. Ο πατέρας μου δεν ήταν εκεί για να με μάθει να αγαπάω, η μάνα μου πάλευε μόνη της, και εγώ... εγώ έμαθα να κρατάω τα πάντα μέσα μου. 

Από μικρός, ήμουν ατίθασος, ανυπόμονος και παρορμητικός. Είχα μάθει να ζω με αυτό, να μην απαιτώ τίποτα, να μην θέλω κάτι που δεν μπορούσα να το ελέγξω. Στο σχολείο δεν ήμουν από τους επιμελής μαθητές. Τα βιβλία και οι τύποι δεν με ενέπνευσαν ποτέ. Από το γυμνάσιο παρέα με τους φίλους μου ξεκίνησα τις κοπάνες. Προτιμούσα τα κρυφά τσιγάρα στις τουαλέτες και τις βόλτες με τους κολλητούς. Ήταν μια αντίδραση. 

Τα καλοκαίρια, τα έβγαζα πέρα με μικροδουλειές. Τα λεφτά που έβγαζα τα έβαζα στην άκρη για να αγοράσω κάποια στιγμή τη μηχανή μου, μια Indian Chieftain Darkhorse. Και όταν την απέκτησα, ήταν η ελευθερία μου. Καθόμουν πάνω της και ένιωθα σαν να μπορώ να κατακτήσω τον κόσμο. Η Ρόδος, το νησί μου, απλωνόταν μπροστά μου, ένα απέραντο πεδίο για περιπέτειες. Ήταν ο τρόπος μου να ξεφεύγω, να ξεχνάω τα προβλήματα, να είμαι απλά εγώ. 

Οι γυναίκες πάλι, για μένα, ήταν ένα παιχνίδι, μια κατάκτηση. Δεν πίστευα στην αγάπη, τουλάχιστον όχι με την έννοια που της έδιναν οι άλλοι. Ήταν απλά μια βιολογική ανάγκη, κάτι που ικανοποιούσαμε και μετά προχωρούσαμε παρακάτω. Ήμουν από τους ανθρώπους, που του άρεσε το εφήμερο. Δεν είχα μάθει να δίνομαι ολοκληρωτικά. Όλα ήταν ένα παιχνίδι, μια περιπέτεια. Ταξίδια, γυναίκες, μηχανές... έτσι έβλεπα τη ζωή. Ο πρώτος μου γάμος ήταν βιαστικός, αποτέλεσμα νεανικής παρόρμησης. Από εκείνην την σχέση όμως απέκτησα κάτι πολύτιμο, την κόρη μου. Με τη μητέρα της χώρισα σύντομα, και η σχέση μας περιορίστηκε σε τυπικές συναντήσεις.

Ώσπου συνάντησα τη Χριστίνα, ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα. Έπινε τον καφέ της σε γνωστή παραθαλάσσια καφετέρια, κρατώντας στα χέρια της ένα τσιγάρο μάρκας Old Holborn. Όταν τη γνώρισα, κάτι μέσα μου άλλαξε. Δεν ήξερα τι ήταν, ούτε αν ήθελα να το παραδεχτώ. Εκείνη, ήταν ήρεμη, σοφή, με ένα βάθος που δεν είχα συναντήσει ποτέ ξανά. Κάπου μέσα μου, ένιωθα ότι δεν της άξιζα. Ήμουν πολύ διαφορετικός από αυτό που ήθελε. Παρ’ όλα αυτά, με αγάπησε. Πίστεψα πως ίσως να μπορούσα να αγαπήσω αλλιώς, με περισσότερο βάθος. Με την ηρεμία και την καλοσύνη της, κατάφερε να μου δείξει μια άλλη πλευρά της ζωής. Μια πλευρά που δεν ήξερα ότι υπήρχε. 

Η Χριστίνα είχε κάτι από την αρχή που με τράβηξε. Δεν ήταν μόνο τα γαλαζοπράσινα μάτια της ή το χαμόγελό της που μου έκοβαν την ανάσα. Ήταν η δύναμή της, το γεγονός ότι ήξερε ακριβώς τι ήθελε. Εκείνη την εποχή, δεν ήξερα αν ήθελα να μπλέξω με κάτι τόσο έντονο, αλλά δεν μπορούσα να το αποφύγω. Για πρώτη φορά, ένιωσα να χάνω τον έλεγχο. Και εκεί, βρήκα κάτι σταθερό. 

Από τους πρώτους μήνες της σχέσης μας, μείναμε μαζί, στο σπίτι της. Όταν μπήκα για πρώτη φορά στο σπίτι της, ένιωσα σαν να είχα μπει σε έναν άλλο κόσμο. Τα πάντα μύριζαν βιβλία και καφέ. Τα ράφια της βιβλιοθήκης ήταν γεμάτα με βιβλία κάθε είδους, από κλασικά μέχρι σύγχρονα μυθιστορήματα αλλά και κορνίζες με τα ανίψια της και την οικογένεια της. Οι τοίχοι ήταν γεμάτοι με παζλ, δουλειά δικών της χεριών. Ήταν σαν να ζούσε σε έναν κόσμο φτιαγμένο από τα όνειρά της. 

Η Χριστίνα είχε μια ενέργεια που με γοήτευε. Ήταν δημιουργική, ευαίσθητη και με ένα χιούμορ που με έκανε να γελάω. Μου έδειχνε τον κόσμο με άλλα μάτια. Με έμαθε να εκτιμώ τα μικρά πράγματα, την ομορφιά που κρύβεται στις λεπτομέρειες. Το σπίτι μας έγινε το καταφύγιο μας. 

Θυμάμαι τα βράδια που καθόμασταν στον καναπέ, εκείνη βυθισμένη στον κόσμο των βιβλίων της κι εγώ να παρακολουθώ αθλητικές εκπομπές. Πολλές φορές, για να της τραβήξω την προσοχή, έβαζα στη διαπασών δίσκο των Black Sabbath. Ήταν το δικό μου παιχνίδι, μια προσπάθεια να την κάνω να μου χαμογελάσει, να με κοιτάξει με εκείνο το βλέμμα που με έκανε να νιώθω σαν έφηβος ξανά. 

Κάτι τέτοιες στιγμές ένιωθα ο πιο τυχερός άντρας στον κόσμο. Δεν ήξερα πώς να κρατήσω τη ζωή μας σταθερή όσο εκείνη, αλλά ήθελα να τη βλέπω ευτυχισμένη. Ήταν σε ένα από αυτά τα βράδια που μιλήσαμε για γάμο. Εγώ, ο αιώνιος περιπλανώμενος, και εκείνη, η δυναμική και δραστήρια γυναίκα. Μια παράξενη αντίθεση που, όμως, λειτουργούσε. Ήταν σαν ένα παζλ που τα κομμάτια του ταιριάζουν τέλεια. Ήταν η πρώτη φορά που ήθελα να δεσμευτώ, να δημιουργήσω κάτι που θα κρατήσει για πάντα.

Και ίσως έκανα λάθη στην πορεία. 

Ακόμα και τώρα, που η γυναίκα μου κοιμάται στο κρεβάτι, εγώ σκέφτομαι μια άλλη γυναίκα. Εκείνη που μου πρόσφερε διαφυγή, έστω και προσωρινή. Δεν ήταν έρωτας – όχι όπως με τη Χριστίνα. Ήταν μια έξοδος από την ασφυκτική πραγματικότητα του γάμου. Και αυτό είναι το πιο βαρύ μου μυστικό. Δεν υπάρχει σωτηρία σε αυτές τις σκέψεις. Δεν υπάρχει λύτρωση. Μόνο η αμείλικτη αλήθεια του εαυτού μου, που μου ψιθυρίζει πως ποτέ δεν υπήρξα αρκετά δυνατός. Και τώρα, που πλησιάζει η τελευταία νύχτα, δεν είμαι σίγουρος αν θρηνώ για την Χριστίνα ή για τον ίδιο μου τον εαυτό. 

Θυμάμαι εκείνη τη μέρα σαν να ήταν χθες. Έναν χρόνο πριν ακριβώς, όταν το άκουσα, ένιωσα το έδαφος να χάνεται από τα πόδια μου. «Καρκίνος του πνεύμονα», είπαν οι γιατροί. Δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ. Ξαφνικά η ζωή μας είχε γίνει απλά μια μάχη – για την επιβίωση, για την καθημερινότητα. Όταν με κοίταξε η Χριστίνα και μου είπε ότι θα τον νικήσει, ήξερα ότι είχε ήδη πάρει την απόφαση να παλέψει μέχρι τέλους. Οι πρώτες μέρες ήταν μια θολούρα. Οι επισκέψεις στους γιατρούς, οι εξετάσεις, τα φάρμακα, οι χημειοθεραπείες. 

Η ασθένεια όμως δεν σταμάτησε εκεί. Μεταστάσεις στα οστά, πόνοι αφόρητοι που την κρατούσαν ξύπνια τις νύχτες. Η Χριστίνα μεταμορφώθηκε σε μια σκιά του εαυτού της. Τα μαλλιά της έπεφταν σιγά σιγά, σαν πέταλα από ένα μαραμένο λουλούδι. Κάθε μέρα ήταν μια μάχη, μια μάχη που έδινε με αξιοπρέπεια. Και εγώ, δίπλα της, εδώ και τρείς μήνες, να νιώθω ανήμπορος. Ανίκανος. 

Ήθελα να είμαι δυνατός για εκείνη, να της προσφέρω όλη μου την αγάπη και την υποστήριξη. Αλλά μέσα μου υπήρχε και ένας άλλος αγώνας, ένας αγώνας που έδινα μόνος μου. Και έτσι, βρήκα καταφύγιο σε ένα παλιό λάθος, μια παλιά συνήθεια. Ήταν σαν να προσπαθούσα να δραπετεύσω από την πραγματικότητα, έστω και για λίγο. Ήξερα ότι ήταν λάθος, αλλά δεν μπορούσα να αντισταθώ. 

Καθισμένος στην πολυθρόνα, κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Ξέρω πλέον που βρίσκομαι. Σε μια ογκολογική κλινική που λειτουργεί σε ένα κτίριο με εμφανή τα σημάδια του χρόνου, με ελλιπείς υποδομές και εξοπλισμό. Οι διαδρομές από το σπίτι στο νοσοκομείο και πίσω, έγιναν μια ρουτίνα που με εξαντλούσε. Σηκώνομαι αθόρυβα, έτοιμος να βγω από το δωμάτιο και τότε ακούω την Χριστίνα να με φωνάζει. «Ηλία!». «Μη φεύγεις». Την πλησιάζω και της λέω, «Δεν πάω πουθενά». «Θέλω να φύγω από εδώ. Πάμε σπίτι», μου ψιθυρίζει στο αυτί. Της γνέφω θετικά. 

Ο δρόμος για το σπίτι ήταν μια διαδρομή χωρίς επιστροφή. Η Χριστίνα κοιμόταν ήσυχα, η αναπνοή της αργή και σταθερή. Την έβαλα στο κρεβάτι και κάθισα δίπλα της, όλη τη νύχτα. Όταν το πρώτο φως της αυγής άγγιξε το πρόσωπό της, ένιωσα μια παράξενη ηρεμία. Ήταν ελεύθερη. Και εγώ, αν και συντετριμμένος, ένιωθα μια αίσθηση ανακούφισης. Ήξερα ότι θα την ξαναδώ, σε ένα όνειρο, σε μια ανάμνηση. 

Δέκα μέρες μετά, μάζεψα τα πράγματα της Χριστίνας, τα παρέδωσα στη μητέρα της και επέστρεψα σπίτι. Η Νάσια με περίμενε στην πόρτα. Η σκέψη ότι ξεκινάμε μια νέα ζωή μαζί με έκανε να νιώσω παράδοξο μίγμα ανακούφισης και ενοχής. Ήταν σαν να προσπαθούσα να χτίσω κάτι καινούριο πάνω στα ερείπια του παρελθόντος.

* «Η τελευταία Νύχτα» σηματοδοτεί το τέλος μιας σχέσης, ενός κοινού βίου. Είναι μια νύχτα γεμάτη αναμνήσεις, αποχαιρετισμούς και αποδοχή του αναπόφευκτου. Συνολικά, ο τίτλος "Η Τελευταία Νύχτα" είναι φορτισμένος με συναισθήματα και συμβολισμούς.

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε στα πλαίσια της εργασίας μου, στο εργαστήριο δημιουργικής γραφής. Το θέμα της εργασίας ήταν να αποτυπώσω ένα όνειρο σε λογοτεχνικό κείμενο (250 λέξεις). Τίτλος της ιστορίας αυτής, θα ήταν «Επιστροφή στο χωριό». Εν τέλει κατέληξα στον τίτλο:  «Ο φόβος που ξυπνά». *

Έβαλα στην πόρτα τα κλειδιά και άνοιξα το σπίτι στο χωριό. Εκεί με υποδέχτηκε η χαρακτηριστική μυρωδιά της κλεισούρας. Σκόνη και υγρασία μαζί.  Κάθε γωνία του σπιτιού ήταν γεμάτη αντικείμενα του παρελθόντος που μου προκαλούσαν νοσταλγία. Καθώς περπατούσα και κοίταζα τους χώρους, το πάτωμα έτριζε. Σύντομα μια παράξενη ανησυχία άρχισε να με κατακλύζει. Ένιωθα ένα σφίξιμο στο στομάχι μου, λες και κάποιος ή κάτι με περίμενε από καιρό. Τα βήματα μου με πήγαν στο δωμάτιο. Άνοιξα το φως και τότε είδα μικρά μαύρα σημάδια στο πάτωμα. Ένα κύμα αηδίας με κατέκλυσε. Ήθελα να φωνάξω αλλά δεν έβγαινε ήχος από το στόμα μου. Τα πόδια μου είχαν καρφωθεί στο πάτωμα και η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Μαύρες και καφέ κατσαρίδες έτρεχαν στο πάτωμα και ανεβοκατέβαιναν στους τοίχους. Ξαφνικά ακούστηκε χτύπημα στην πόρτα. Με την καρδιά μου να χτυπά ακόμα σαν τρελή, ανοίγω την πόρτα και βλέπω τον Θανασάκη. Η ανακούφιση που ένιωσα όταν τον είδα, δεν μπορεί να εκφραστεί. Πλέον δεν ήμουν μόνη ούτε φοβισμένη. Γρήγορα συνέρχομαι και καλώ μέσα τον άνθρωπο. Γυρίζω στο δωμάτιο να του δείξω τις κατσαρίδες, όμως ανακαλύπτω ότι δεν υπάρχουν. Πολύ σύντομα συνειδητοποιώ ότι ούτε Θανασάκης δεν ήταν εκεί. Η πόρτα του σπιτιού ανοιχτή και εγώ να βρίσκομαι σε ένα άδειο δωμάτιο, χωρίς καμία εξήγηση. Παίρνω μια ανάσα και κλείνω τα μάτια μου για να ηρεμήσω. Μετά από μια στιγμή σύγχυσης, άνοιξα τα μάτια μου και βρέθηκα στο κρεβάτι μου, ιδρωμένη. Όλα ήταν ένα κακό όνειρο. Αύριο όμως θα πρέπει να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα αφού θα πάω στο χωριό, μετά από καιρό.

* Ο τίτλος της ιστορίας, «Ο φόβος που ξυπνά», αντικατοπτρίζει την ψυχολογική κατάσταση του αφηγητή, συνδέει τον φόβο με την αφύπνιση, υποδηλώνοντας ότι ο φόβος δεν εξαφανίζεται με το ξύπνημα, αλλά αντίθετα, παραμένει. 

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε στα πλαίσια της εργασίας μου, στο εργαστήριο δημιουργικής γραφής. Το θέμα της εργασίας ήταν να περιγράψω το σκηνικό ενός σπιτιού με απόντα ιδιοκτήτη, μια φοιτήτρια ιατρικής (200 λέξεις). Τίτλος της ιστορίας αυτής,  «Το Κρυφό Παιχνίδι». *

Η Λίλυ πετάχτηκε ξαφνικά από τον ύπνο της. Ένας δυνατός θόρυβος απέξω την τρόμαξε. Χασμουρήθηκε, τεντώθηκε νωχελικά και σηκώθηκε αργά. Δεν ήταν σίγουρη αν ήταν μέρα ή νύχτα. Τέντωσε τ’ αυτιά της, γυρνώντας το κεφάλι δεξιά κι αριστερά, μήπως κι ακούσει κάποιον ήχο μέσα από το σπίτι. Ήταν μόνη της; Μα πού είναι η Ξένια; αναρωτήθηκε. 

Προχώρησε προς την κουζίνα, ενώ το στομάχι της γουργούριζε αλλά όσο κι αν έψαχνε δεν υπήρχε ίχνος από φαγητό. Δυσανασχέτησε. Το βλέμμα της περιπλανήθηκε στο χώρο. Βιβλία σκορπισμένα στον καναπέ, ένα κερί που είχε λιώσει στο τραπεζάκι και παραδίπλα ένα αντισηπτικό. Στο γραφείο, το λάπτοπ αναβόσβηνε σε αναστολή και παντού υπήρχαν πεταμένες σημειώσεις, που περιμένουν να διαβαστούν. Στη βιβλιοθήκη, στο πρώτο ράφι ένα κουτί Πρώτων Βοηθειών και ένα μικρό γλαστράκι. Στο δεύτερο και το τρίτο ράφι υπήρχαν διάφορα ιατρικά εγχειρίδια, βιβλία φυσιολογίας και ανατομίας και στο τελευταίο ράφι ένα κουτί με διάφορα καλώδια τακτοποιημένα. 

Η Λίλυ πλησίασε τον νεροχύτη. Είδε ένα άπλυτο πιάτο και μια μισοάδεια κούπα καφέ. Η Λίλυ χτύπησε νευρικά την ουρά της και αναστέναξε «Δεν μου άφησε φαγητό».  Ξαφνικά μια σκιά φάνηκε κάτω από την πόρτα και η καρδιά της άρχισε να χτυπά δυνατά. Η Λίλυ πάγωσε. Να επιτεθεί ή να κρυφτεί; Η πόρτα άνοιξε και… η φωνή της Ξένιας ήχησε: «Γλυκιά μου, σου έφερα λιχουδιές!» Η Λίλυ νιαούρισε ανακουφισμένη και έτρεξε στην αγκαλιά της.

* Ο τίτλος της ιστορίας, «Το Κρυφό Παιχνίδι», υπονοεί ότι η γάτα παίζει ένα κρυφό παιχνίδι μέσα στο σπίτι, ανακαλύπτοντας αντικείμενα, στην προσπάθεια της να βρει φαγητό.