Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Η ψυχολόγος Φρόσω Φωτεινάκη συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 2015, με το πρώτο της παιδικό βιβλίο με τίτλο «Και η αγάπη; Σε ποιο σπίτι μένει;» το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Διόπτρα. Το βιβλίο της «Να σε κάνω μια αγκαλιά;» είναι το δεύτερο της παιδικό βιβλίο.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Φρόσω Φωτεινάκη
β) Τίτλος: Να σε κάνω μια αγκαλιά;
γ) Ημερομηνία Έκδοσης: 2023
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Διόπτρα
Καλωσορίζουμε τον Απρίλιο, τον μήνα που είναι αφιερωμένος στο Παιδικό Βιβλίο, με μια ξεχωριστή πρόταση ανάγνωσης. Επιλέξαμε το βιβλίο της συμβουλευτικής ψυχολόγου Φρόσως Φωτεινάκη, το οποίο αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο για παιδιά και γονείς. Μέσα από τις σελίδες του, η συγγραφέας με ευαισθησία και γνώση, καταπιάνεται με σημαντικά θέματα όπως η ενσυναίσθηση, η αυτοαγάπη, τα όρια και η συναίνεση και η διαχείριση των συναισθημάτων.
Ποιος αποφασίζει πότε και πώς θα αγκαλιάσουμε κάποιον; Μπορεί μια αγκαλιά να μας θεραπεύσει; Πώς μπορούμε να δείξουμε την αγάπη μας χωρίς να παραβιάζουμε τα όρια των άλλων; Ποια αγκαλιά είναι ασφαλής; Το βιβλίο «Να σε κάνω μια αγκαλιά;» της Φρόσως Φωτεινάκη είναι ένα παιδικό βιβλίο που έρχεται να μάς υπενθυμίσει ότι δεν αρέσουν σε όλους οι αγκαλιές, και αυτό πρέπει να γίνεται σεβαστό.
Η Αντιγόνη, ένα χαριτωμένο κοριτσάκι, λατρεύει τις αγκαλιές – τις σφιχτές, τις ζεστές, τις γεμάτες αγάπη και τρυφερότητα. Οι αγκαλιές την πλημμυρίζουν με χαρά, αλλά και με σκέψεις. Η ζωή της Αντιγόνης είναι γεμάτη αγκαλιές: από τους γονείς της, τους θείους της, τα ξαδέρφια της, τη νονά της, τους φίλους των γονιών της. Ωστόσο, μόνο ο Σωτήρης, ο καλύτερός της φίλος, την ρωτάει πάντα αν θέλει μια αγκαλιά. Αυτή η διαφορά πυροδοτεί μια σειρά ερωτημάτων στην Αντιγόνη: Ποιες αγκαλιές την κάνουν να αισθάνεται πραγματικά καλά; Ποιες αγκαλιές είναι ασφαλείς και ευχάριστες; Υπάρχει κάτι πιο όμορφο από μια αγκαλιά; Μέσα από αυτές τις σκέψεις, η Αντιγόνη ξεκινά ένα ταξίδι αυτοανακάλυψης, μαθαίνοντας να αναγνωρίζει και να διεκδικεί τα όριά της, κατανοώντας ότι το δικαίωμά της στην επιλογή είναι αδιαπραγμάτευτο.
Το σώμα μου αγαπώ και ποιος το αγγίζει το αποφασίζω μόνο εγώ!
Η συγγραφέας παρουσιάζει με έναν τρυφερό και παιδικό τρόπο θέματα όπως: η αξία της συναίνεσης, ο σεβασμός των προσωπικών ορίων και η σπουδαιότητα της επικοινωνίας. Με απλά λόγια, το βιβλίο μάς υπενθυμίζει ότι η αγκαλιά, αν και όμορφη, πρέπει να προσφέρεται με σεβασμό και συναίνεση. Παράλληλα το βιβλίο συμβάλλει στην ενίσχυση της συναισθηματικής ασφάλειας και της ψυχολογικής ευεξίας των παιδιών.
Η εικονογράφηση του βιβλίου είναι ιδιαίτερα προσεγμένη και συμβάλλει σημαντικά στην κατανόηση του μηνύματος του βιβλίου από τα παιδιά, της συναίνεσης και του σεβασμού των ορίων. Τα σχέδια της Φωτεινής Τίκκου είναι απλά και κατανοητά, χρωματιστά και χαρούμενα, δημιουργώντας μια θετική και ευχάριστη ατμόσφαιρα και λεπτομερή, απεικονίζοντας με ακρίβεια τις διάφορες μορφές αγκαλιάς και τις αντιδράσεις των παιδιών.
ΑΓΚΑΛΙΑ! Το πιο όμορφο πράγμα πάνω στη Γη. Αρκεί να το θες εσύ!
Συνοπτικά, το βιβλίο της Φωτεινάκη «Να σε κάνω μια αγκαλιά;» είναι μία τρυφερή και συνάμα δυναμική ιστορία που εστιάζει στο αδιαμφισβήτητο δικαίωμα κάθε παιδιού να ορίζει τα όρια του σώματός του και να επιλέγει τις αγκαλιές του. Το βιβλίο είναι έναυσμα για συζήτηση και προβληματισμό, βοηθώντας τα παιδιά να αναπτύξουν δεξιότητες που θα τα συνοδεύουν σε όλη τους τη ζωή.
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο γνωστός ηθοποιός Κώστας Κρομμύδας το 2011 αποφάσισε να στραφεί στη συγγραφή, με το πρώτο του βιβλίο να κυκλοφορεί το 2012 με τίτλο «Μπαμπά, μεγάλωσέ με» (κυκλοφορία 1ης έκδοσης από εκδόσεις Μίνωας). Μάλιστα όλα τα έσοδα από το εν λόγω - αναθεωρημένο σε έκδοση - βιβλίο του, διατίθεται στο φιλανθρωπικό οργανισμό Make-A-Wish Greece. Έκτοτε έχει γράψει αρκετά μυθιστορήματα, με τα περισσότερα από αυτά να κυκλοφορούν τον Μάιο. Το βιβλίο «Μια νύχτα ακόμη» αποτελεί το όγδοο συνολικά προσωπικό του μυθιστόρημα, και έβδομο βιβλίο του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Κώστας Κρομμύδας
β) Τίτλος: Μια νύχτα ακόμη
γ) Έτος Έκδοσης: 2019
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Διόπτρα
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Πάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που διαβάστηκε βιβλίο του συγγραφέα. Πάραυτα, τα περισσότερα βιβλία του, που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι και σήμερα, είχαν αγοραστεί στις, κατά τόπους, βιβλιοπαρουσιάσεις του, με προσωπική ενυπόγραφη αφιέρωση. Το βιβλίο του Κώστα Κρομμύδα, «Μια νύχτα ακόμη» είναι από εκείνα τα βιβλία που καιρό ήθελα να διαβάσω. Το ωραίο εξώφυλλο, ο τίτλος του - και πολύ περισσότερο ο υπότιτλος - και μετέπειτα η περίληψη στο οπισθόφυλλο ήταν αρκετά για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον.
την ευτυχία τη συναντάς μόνο αν την κυνηγήσεις
Έχεις μετανιώσει για πράγματα που δεν πρόλαβες, δεν επέλεξες ή δεν τόλμησες να κάνεις; Έχεις αναλογιστεί αν ζεις τη ζωή που θέλεις; Ή κάνεις μια ζωή που θέλουν οι άλλοι; Έχεις εκφράσει τα συναισθήματα σου όταν έπρεπε ή σιώπησες; Πόσα από τα όνειρά που έκανες κάποτε έχουν μείνει ανεκπλήρωτα; Η ζωή της Ισμήνης θα αλλάξει όταν ανακαλύψει την ημέρα του γάμου της ότι έχει λίγους μήνες ζωής. Πρέπει πολύ γρήγορα να αποφασίσει πως θέλει να ζήσει τον χρόνο που της έχει απομείνει. Θα πάρει μια βαλίτσα στο χέρι, θα αφήσει πίσω τη ζωή της και τους ανθρώπους που την αγαπούν και θα ταξιδέψει στην Ιταλία. Ένα ταξίδι που πάντα ήθελε αλλά δεν έκανε ποτέ της. Εκεί θα συναντήσει ανθρώπους που θα γίνουν το νέο καταφύγιο της, θα αναθεωρήσει για την ζωή της και παράλληλα θα ζήσει έναν τρελό έρωτα με έναν γοητευτικό Ιταλό. Στην Ιταλία, η Ισμήνη θα ανακαλύψει ότι είναι ωραίο να τολμάς και πώς σημασία δεν έχει πόσα χρόνια ζει ο καθένας, αλλά πώς ξοδεύει τον χρόνο που του χαρίστηκε.
Ο συγγραφέας παρουσιάζει μια όμορφη και συγκινητική ιστορία που θα ταξιδέψει τον αναγνώστη μέχρι την Ιταλία. Η αρχή της ιστορίας αυτής, ξεκινάει από την Αριδαία - τόπο καταγωγής της πρωταγωνίστριας, κάνει στάση στη Θεσσαλονίκη, εκεί όπου νοσηλεύεται η Ισμήνη. Από κει και έπειτα η Ισμήνη θα ξεκινήσει μια νέα ζωή κι ένα ταξίδι που δεν είχε κάνει ποτέ της μέχρι εκείνη τη στιγμή... Τοσκάνη, Ρώμη, Μοντεπουλτσιάνο, Μιλάνο, Λίμνη Κόμο. Για λίγο θα περιπλανηθεί και σε πόλεις εκτός Ιταλίας... Λουγκάνο, Μόναχο και Γενεύη. Κι εκεί στη λίμνη Λεμάν, θα πάρει την πιο σημαντική απόφαση για τη ζωή της.
Η ποιότητα της ζωής μας δεν μετριέται με τον χρόνο, αλλά με τις στιγμές. Η ζωή δεν μας ανήκει. Είναι ένα δώρο που οφείλουμε να μοιραζόμαστε κάθε μέρα με κείνους που αγαπάμε και μας αγαπούν.
Αν και η γραφή του συγγραφέα είναι πολύ απλή, ο ίδιος περιγράφει όμορφα τα τοπία της ιταλικής χώρας, την γαστρονομία της και τους ανθρώπους της. Χάρη σε αυτές τις λεπτομερείς περιγραφές, δημιουργεί εικόνες και συναισθήματα στον αναγνώστη ενώ παράλληλα με έναν μοναδικό τρόπο περνάει θετικά μηνύματα για τη ζωή. Μέχρι εκεί όμως. Από ένα σημείο και μετά η ίδια η πλοκή και η ροή της, κουράζει ενώ και το φινάλε του, αν και συγκινητικό, ήταν αναμενόμενο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποιες σκηνές του βιβλίου είναι τόσο ζωντανές, τόσο ωραία δοσμένες, που θα μείνουν χαραγμένες για καιρό στο μυαλό του αναγνώστη.
Όταν είσαι υγιής, έχεις την απόλυτη ελευθερία να κάνεις ό,τι θέλεις. Όταν, όμως, αρρωστήσεις, καταλαβαίνεις ότι στην ουσία δεν εκμεταλλεύτηκες αυτές τις στιγμές που σου προσφέρθηκαν. Είναι σκληρό, αλλά μόνο όταν χάσεις την υγεία σου αντιλαμβάνεσαι την αξία της.
Συνοπτικά το βιβλίο του Κώστα Κρομμύδα «Μια νύχτα ακόμη» είναι ένα καλογραμμένο ρομαντικό μυθιστόρημα, γεμάτο με διδάγματα για τη ζωή.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Βαγγέλης Γιαννίσης πρωτοσυστήθηκε στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, το 2014, μέσα από το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Το Μίσος», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Διόπτρα όπου γνωρίσαμε τον ελληνικής καταγωγής επιθεωρητή της σουηδικής αστυνομίας, Άντερς Οικονομίδη. Αυτή τη φορά ο συγγραφέας αφήνει για λίγο στην άκρη τον Άντερς Οικονομίδη και καταπιάνεται με υποθέσεις που απασχόλησαν την Ελληνική Αστυνομία Αττικής που εδρεύει στην «Λεωφόρο Αλεξάνδρας 173».
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Βαγγέλης Γιαννίσης
β) Τίτλος: Λεωφόρος Αλεξάνδρας 173
γ) Έτος Έκδοσης: 2021
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Διόπτρα
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Για τον Βαγγέλη Γιαννίση και τα βιβλία του έχω μιλήσει πολλές φορές. Δεν είναι άλλωστε το πρώτο βιβλίο του, που πέφτει στα χέρια μου. Η πρώτη μου επαφή μαζί του, έγινε με «Το Μίσος», ακολούθησε «Ο Χορός των νεκρών», η «Σκιά» ενώ το τελευταίο βιβλίο ήταν το «Αμαρόκ». Στην όγδοη προσωπική του συγγραφική δουλειά, ο Βαγγέλης Γιαννίσης εισχωρεί στα γραφεία της ελληνικής αστυνομίας, παρουσιάζοντας πέντε αληθινές ιστορίες που απασχόλησαν πολύ μέχρι την διαλεύκανση τους.
Με μια αναζήτηση στο Google θα διαπιστώσει κανείς πως ο τίτλος του βιβλίου δεν είναι τυχαίος. Πρόκειται για την πραγματική τοποθεσία της ΓΑΔΑ, δηλαδή της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής. Στον 11ο όροφο στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών, πέντε αξιωματικοί της αστυνομίας, έχουν σαν μοναδικό στόχο να εξιχνιάσουν εγκλήματα. Πέντε αξιωματικοί του Τμήματος Εγκλημάτων Κατά Ζωής και Προσωπικής Ελευθερίας και ο συγγραφέας Βαγγέλης Γιαννίσης, βγάζουν από τα αρχεία του Ανθρωποκτονιών, πέντε εγκλήματα που συγκλόνισαν την χώρα.
Ο αρχιφύλακας Παναγιώτης Γαλάνης, ο υπαστυνόμος Μανόλης Περρής, ο υπαστυνόμος Χρήστος Λάλος, ο αστυνόμος Σωτήρης Ευαγγέλου και ο αστυνομικός υποδιευθυντής Νίκος Αρβανίτης, από την μέρα που πάτησαν το πόδι τους, στην Ελληνική Αστυνομία μέχρι και σήμερα, έχουν να διηγηθούν πολλές ιστορίες, είτε αφορούν την καθημερινότητά τους, στο χώρο εργασίας τους είτε τις μεθόδους που χρησιμοποιούν κατά καιρούς για να ερευνήσουν στοιχεία και να διαλευκάνουν υποθέσεις που περνάνε από τα χέρια τους. Οι πέντε υποθέσεις που επέλεξε ο συγγραφέας να παρουσιάσει είναι υποθέσεις που κάποιες από αυτές διαλευκάνθηκαν σύντομα ενώ κάποιες από αυτές χρειάστηκαν χρόνο και λίγη τύχη. Σε αυτές τις υποθέσεις, οι αστυνόμοι κινδύνεψαν με την ίδια τους τη ζωή, αφού καθημερινώς τα ρίσκα είναι πολλά.
Η δουλειά στο Ανθρωποκτονιών πάει παρέα με το θάνατο. Είναι καθημερινά παρών στη ζωή των αξιωματικών. Ένας αόρατος συνεπιβάτης ο οποίος τους ακολουθεί διακριτικά όλη την ώρα.
Ο συγγραφέας, παρουσιάζει ένα βιβλίο διαφορετικό και πρωτότυπο, από όσα έχουμε συναντήσει στην ελληνική αστυνομική λογοτεχνία. Αρχικά μάς ξεναγεί στο κτίριο της Ελληνικής Αστυνομίας, μάς μεταφέρει στον 11ο όροφο και στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών, μάς συστήνει τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από τις πόρτες και τους αξιωματικούς του τμήματος. Μάς δείχνει ακόμα και την αίθουσα ανακρίσεων.
Αν και οι υποθέσεις είναι διαφορετικές μεταξύ τους, ο συγγραφέας καταφέρνει με τις περιγραφές του, να μάς βάλει τόσο στη θέση του αστυνόμου όσο και στη θέση της οικογένειας του θύματος. Γιατί σε αυτήν την ιστορία, αυτός είναι ο σκοπός του συγγραφέα. Να δούμε μια υπόθεση, ένα έγκλημα από μια διαφορετική οπτική. Να συμπάσχουμε με την οικογένεια του θύματος αλλά και να δούμε με άλλο μάτι τους αστυνομικούς, οι οποίοι επιτελούν ένα δύσκολο έργο.
Η κοινωνία δεν έχει τινάξει από πάνω της το φάντασμα της Χούντας και κρατάει στην πλειονότητα επιφυλακτική στάση απέναντι στους αστυνομικούς. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα στέκεται απέναντι τους.
Σε κάθε ιστορία, οι μέθοδοι, οι τεχνικές ανάκρισης αλλά και οι κινήσεις του κάθε αστυνόμου για να συνθέσει το προφίλ του δράστη αλλά και την επίλυση της υπόθεσης, διαφέρει. Για παράδειγμα στις πρώτες δύο ιστορίες ο συγγραφέας με λεπτομερή ανάλυση, μάς δίνει πληροφορίες για το τρόπο συλλογής στοιχείων από τον τόπο του εγκλήματος, τον τρόπο παραλαβής του θύματος καθώς και για τις υπόλοιπες υπηρεσίες που εμπλέκονται σε μια εγκληματική υπόθεση. Στην τρίτη ιστορία πάλι, μάς δίνει πληροφορίες σχετικά με την διαδικασία που ακολουθείται όταν το θύμα είναι αλλοδαπός, για τις επαφές που γίνονται με αστυνομικές υπηρεσίες άλλων χωρών καθώς και για τη διαδικασία της βαλλιστικής εξέτασης. Στην τέταρτη ιστορία εστιάζει στη τεχνική της ανάκρισης του δράστη και το πως θα εκμαιεύσει η αστυνομία από αυτόν την αλήθεια. Στην πέμπτη ιστορία πάλι, ο συγγραφέας τονίζει την εικόνα του ίδιου του αστυνόμου, στην περιβολή του, στην συνεχιζόμενη κατάρτιση του και στις εμπειρίες του από τα εκάστοτε τμήματα.
Σε αυτές τις ιστορίες ο τρόπος που έγινε το έγκλημα ακόμα και τα κίνητρα γίνονται γνωστά από την αρχή σχεδόν. Αυτά που μαθαίνουμε είναι ο τρόπος προσέγγισης της υπόθεσης από την αστυνομία, τα γεγονότα και την πορεία της ίδιας της έρευνας. Επίσης γίνονται γνωστές οι σκέψεις του κάθε αστυνόμου. Επιπλέον γίνονται κατανοητές οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι αστυνόμοι, κυρίως όταν αυτές αφορούν την διαδικασία ενημέρωσης των συγγενών του θύματος. Μέλημα των αστυνόμων είναι να μην προσθέσουν επιπλέον προβλήματα και ανησυχίες στην οικογένεια αυτή.
Η διαδικασία ενημέρωσης των συγγενών του θύματος είναι ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια της υπηρεσίας....οφείλουν να εκτελέσουν την διαδικασία με συγκεκριμένο τρόπο, που βέβαια δεν μειώνει τον πόνο των συγγενών.
Ο Βαγγέλης Γιαννίσης, γράφει μοναδικά ένα βιβλίο που με τις ιστορίες του θα προβληματίσει και που σίγουρα θα μάς κάνει να δούμε την αστυνομία με άλλο μάτι. Σαφώς υπάρχουν και αστυνομικοί κακοί, αλλά σε αυτό το βιβλίο καλό είναι κρατήσουμε ότι η αστυνομία είναι ένα σύνολο ανθρώπων που έχουν τον ίδιο στόχο. Έτσι και οι αστυνόμοι στο Ανθρωποκτονιών. Δοκιμάζονται κάθε μέρα και κάθε στιγμή. Δεν τους χαρίστηκε τίποτα. Είναι άνθρωποι που θα τείνουν το χέρι στις δυσκολίες. Είναι μια οικογένεια. Μια αδελφότητα με μοναδικό στόχο να αποδοθεί δικαιοσύνη για εκείνους που δεν έχουν πια φωνή να τη ζητήσουν, και για τις οικογένειες, τους φίλους και όσους άφησαν πίσω τους.
Εν κατακλείδι, η «Λεωφόρος Αλεξάνδρας 173», είναι ένα βιβλίο διαφορετικό από τα προηγούμενα του συγγραφέα αλλά πολύ ενδιαφέρον. Οι πέντε ιστορίες διαβάζονται γρήγορα, έχουν μυστήριο αλλά και αγωνία. Άλλωστε μέσα από τις υποθέσεις γνωρίζουμε τον τρόπο λειτουργίας της ελληνικής αστυνομίας. Η μόνη μου ένσταση είναι ότι στην πλειοψηφία των υποθέσεων θύμα ή θύτης δεν είναι ελληνικής καταγωγής. Δεν ξέρω πραγματικά με τι κριτήριο επέλεξε ο συγγραφέας αυτές τις συγκεκριμένες υποθέσεις. Πάραυτα το βιβλίο ήταν απολαυστικό από την πρώτη μέχρι και την τελευταία του σελίδα.
* Αναζητήστε το βιβλίο από το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς
4 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Βαγγέλης Γιαννίσης πρωτοσυστήθηκε στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, το 2014, μέσα από το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Το Μίσος», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Διόπτρα όπου γνωρίσαμε τον ελληνικής καταγωγής επιθεωρητή της σουηδικής αστυνομίας, Άντερς Οικονομίδη. Ο Arne Dahl ανέφερε ότι ο Βαγγέλης Γιαννίσης είναι από τους αιχμηρούς νέους συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας. Το 2020, ο συγγραφέας επιστρέφει με την πέμπτη αστυνομική περιπέτεια του, επιθεωρητή Άντερς Οικονομίδης, το «Αμαρόκ».
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Βαγγέλης Γιαννίσης
β) Τίτλος: Αμαρόκ
γ) Έτος Έκδοσης: 2020
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Διόπτρα
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Η πρώτη μου επαφή με τον συγγραφέα, έγινε με «Το Μίσος». Μετέπειτα ακολούθησε «Ο Χορός των νεκρών» ενώ το τελευταίο βιβλίο του συγγραφέα που έπιασα στα χέρια μου ήταν η «Σκιά». Δύο χρονιά μετά την τελευταία περιπέτεια του Έλληνα επιθεωρητή, Άντερς, ο Βαγγέλης Γιαννίσης επιστρέφει με την έκτη προσωπική του συγγραφική δουλειά, το «Αμαρόκ».
Ο επικεφαλής του Τμήματος Εγκλημάτων της Αστυνομικής Διεύθυνσης του Έρεμπρο, Άντερς Οικονομίδης θα κληθεί να διαλευκάνει τα αίτια που οδήγησαν στην αυτοκτονία μιας γυναίκας. Ο γιος της γυναίκας αγνοείται από την στιγμή του απαγχονισμού. Η γυναίκα λίγο πριν πεθάνει αφήνει ένα σημείωμα. Το σημείωμα έγραφε "αθώος". Ο άντρας της, Φάιζαλ Αμπντί, βρίσκεται εδώ και δώδεκα χρόνια στη φυλακή, για τη δολοφονία της 16χρονης Μάλιν Λίντγκρεν, στο Χέλεφορς. Δώδεκα χρόνια πριν, η Μάλιν βρέθηκε νεκρή στην τουαλέτα του σχολείου της. Κάποιος την είχε ανοίξει, και της είχε αφαιρέσει τα όργανα της. Η ομάδα του Άντερς, έχει λίγες μέρες, να αποδείξει ότι ο άντρας που βρίσκεται στη φύλακη είναι πράγματι αθώος. Παράλληλα θα ανακαλυφθούν στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ίσως ο δολοφόνος κυκλοφορεί ακόμη ελεύθερος και ακούει στο όνομα «Αμαρόκ». Ποιος είναι ο «Αμαρόκ»; Πως συνδέεται ο απαγχονισμός της γυναίκας με μια υπόθεση προ δωδεκαετίας; Είναι δυνατόν μια αυτοκτονία να γίνει αιτία να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου; Είναι ο Φάιζαλ Αμπντι αθώος και αν ναι ποιος ο πραγματικός δολοφόνος και ποια τα κίνητρα του;
Ο συγγραφέας, παρουσιάζει μια δυνατή, ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη ιστορία, η οποία θα παρασύρει από την αρχή μέχρι το τέλος. Παρά τις πολλές σελίδες του, στο σύνολο 423, το βιβλίο διαβάζεται γρήγορα, με τις σελίδες να γυρνάνε η μία μετά την άλλη. Ο Βαγγέλης Γιαννίσης γράφει ωραία και απλά, αναδεικνύοντας πολλά θέματα παράλληλα. Τον τρόπο λειτουργίας του σουηδικού δικαίου, την αναδοχή, την ενδοοικογενειακή βία, την ξενοφοβία, το bullying, και κυρίως την απώλεια(πένθος) και τον πόνο που προκαλεί αυτή.
Η απώλεια είναι ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρωπότητας.... Δεν γίνεται να ξεφύγεις από τον πόνο. Το μόνο που αλλάζει είναι ο χρόνος στον οποίο θα κουβαλήσεις αυτό το βάρος.
Ο Βαγγέλης Γιαννίσης παρουσιάζει δύο διαφορετικές και παράλληλες ιστορίες. Στην μία από αυτές εξιστορεί τα γεγονότα γύρω από τη αυτοκτονία της γυναίκας αλλά και τις μεθόδους της αστυνομίας, ώστε να φτάσει στην αλήθεια. Στην δεύτερη ιστορία παρουσιάζει τον Αμαρόκ. Δεν μπορείς να καταλάβεις τι και ποιος είναι. Αν είναι ένας λύκος ή είναι ένας άνθρωπος. Δυο ιστορίες που φαινομενικά δεν συνδέονται. Ο συγγραφέας, με μοναδικό τρόπο, θα τις ενώσει στο τέλος, και θα δώσει τεκμηριωμένες απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που προκύπτουν κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης.
Ο κόσμος είναι χαώδης. Όσο περνάει ο χρόνος, τόσο αυξάνεται η αταξία του κλειστού συστήματος στο οποίο ζούμε. Ο κόσμος γίνεται πιο πολύπλοκος μέρα με τη μέρα.
Η ιστορία του βιβλίου είναι γεμάτη μυστήριο, αγωνία και σασπένς. Μικρά κεφάλαια, με ωραίες περιγραφές, χωρίς να κουράζουν. Παράλληλα ο συγγραφέας, αναφέρεται και σε πράγματα που δεν είναι τόσο γνωστά και που αρκετές φορές αναζήτησα στο Google. Για το τεστ Γνωστικής Αξιολόγησης του Μόντρεαλ, γνωστό και ως MOCA. Για την ψυχολογική διαταραχή του Φάιζαλ Αμπντί, για τον πικερισμό αλλά και για το μύθο των Ινουίτ.
Η φυλακή δεν βγαίνει από μέσα σου. Την κουβαλάς παντού. Κουβαλάς τις εμπειρίες, τον ζόφο, τις φιλίες αλλά και τις έχθρες. Ορισμένες αποδεικνύονται επίμονες και θανάσιμες.
Εν κατακλείδι, το «Αμαρόκ», είναι από τα καλύτερα και ώριμα βιβλία του συγγραφέα. Ένα δυνατό και ανατρεπτικό αστυνομικό μυθιστόρημα γεμάτο ανατριχιαστικούς φόνους, μυστήριο, αγωνία και σασπένς, που θίγει κοινωνικά ζητήματα. Ο Βαγγέλης Γιαννίσης αποδεικνύει γιατί θεωρείται ένας από τους καλύτερους στο είδος αυτό, στην Ελλάδα. Κάθε φορά γίνεται ακόμα καλύτερος. Διαβάστε τον!!!
5 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Για τον Γιάννη Ξανθούλη δεν χρειάζονται συστάσεις. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλεξανδρούπολη. Στο αναγνωστικό κοινό συστήθηκε το 1984, με το βιβλίο του «Το καλοκαίρι που χάθηκε στο χειμώνα», το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη και επανεκδόθηκε το 2009. Έκτοτε έγραψε πολλά βιβλία, τα περισσότερα από τα οποία έγιναν best seller καθώς και θεατρικά έργα. Το βιβλίο «Το τανγκό των Χριστουγέννων», πρωτοκυκλοφόρησε το 2003 από τις εκδόσεις Καστανιώτη, όπου και εξαντλήθηκε. Επανακυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Διόπτρα, με αφορμή την μεταφορά του βιβλίου στη μεγάλη οθόνη. Λόγω της εξάντλησης των αντιτύπων, επανεκδόθηκε και το 2015.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Γιάννης Ξανθούλης
β) Τίτλος: Το τανγκό των Χριστουγέννων
γ) Έτος Έκδοσης: 2015
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Διόπτρα
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Πρωτοδιάβασα τον συγγραφέα, πριν πολλά χρόνια, όταν ανακάλυψα στη βιβλιοθήκη της μητέρας μου, το βιβλίο «Το τρένο με τις φράουλες». Έκτοτε ο συγγραφέας αποτελούσε αναγνωστική μου επιλογή ενώ το τελευταίο βιβλίο του, που έπεσε στα χέρια μου ήταν «Ο γιος του δασκάλου». «Το τανγκό των Χριστουγέννων», πάλι δεν είναι η πρώτη φορά που το διαβάζω. Διάβασα την πρώτη έκδοση, από Καστανιώτη, όντας φοιτήτρια. Λίγα χρόνια μετά, παρακολούθησα την ταινία. Και πριν λίγα χρόνια, είχα αγοράσει το βιβλίο στην νέα αναθεωρημένη έκδοση, από Διόπτρα.
Αποφάσισα να διαβάσω ξανά το βιβλίο, για να μπω σε κλίμα Χριστουγέννων. Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι αντάξιο του περιεχομένου του βιβλίου. Δυο άντρες του στρατού που χορεύουν, για την ακρίβεια ο ένας μαθαίνει στον άλλο να χορεύει τανγκό. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.
Αθήνα. Δεκέμβριος του 2002. Ένας ηλικιωμένος άντρας, κρατά στα χέρια του, μια ιατρική συνταγή, που μόλις του έχει δοθεί. Στο φαρμακείο καθώς περιμένει τη σειρά του, κοιτά το ζευγάρι μπροστά του. Ο νεαρός κάτι του θυμίζει. Ένα παλιό γνώριμο από το στρατό. Αλλά δεν μπορεί να είναι αυτός, έτσι; Έβρος Δεκέμβριος του 1970. Στο στρατόπεδο του Βάτη, έχουν αρχίσει οι προετοιμασίες για τη γιορτή των Χριστουγέννων. Ο διοικητής του στρατοπέδου, Μανώλης Λόγγος θέλει να είναι όλα άψογα τα Χριστούγεννα, με αποτέλεσμα να μην δοθεί καμία άδεια. Ο φαντάρος Λάζαρος Λαζάρου, δέχεται μια κλήση από την Αθήνα, όπου πληροφορείται ότι η μητέρα του είναι στα τελευταία της. Όμως δεν μπορεί να πάρει άδεια. Στην προσπάθεια του να το σκάσει από το στρατό θα πέσει πάνω στον υπολοχαγό. Ο υπολοχαγός Στέφανος Καραμανίδης από την άλλη, έχει βάλει σκοπό της ζωής του να μάθει τανγκό έτσι ώστε να ζητήσει από την γυναίκα που είναι ερωτευμένος, να χορέψουν, στη γιορτή. Ο μόνος που μπορεί να του μάθει να χορεύει τανγκό είναι ο Λαζάρου.
Ο Γιάννης Ξανθούλης γράφοντας με ιδιαίτερο αλλά μοναδικό τρόπο, παρουσιάζει μια ιστορία, η οποία εξελίσσεται στον Έβρο, την περίοδο της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, όταν δηλαδή υπήρχε στην Ελλάδα, ακόμη στρατιωτική δικτατορία. Ο συγγραφέας κατά κύριο λόγο, αναφέρεται στη ζωή εντός στρατοπέδου, στις ασχολίες των φαντάρων και στις σχέσεις αυτών με τους υψηλά ιστάμενους τους.
Με αφορμή το χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν, στο οποίο καλούνται να συνδράμουν οι φαντάροι, θα στηθεί μια δεξίωση που για κάποιους είναι χαμένος χρόνος ενώ για άλλους, η ευκαιρία να χορέψουν με τον κρυφό και απαγορευμένο τους έρωτα και να καταπλήξουν ακόμα και τους ίδιους τους εαυτούς τους.
Μερικές φορές κάνουμε κάποια πράγματα που μας καταπλήσσουν
Η ιστορία του βιβλίου είναι ξεχωριστή, μοναδική και πρωτότυπη (όταν πρωτογράφτηκε), ενώ οι χαρακτήρες, που δημιούργησε ο συγγραφέας είναι αρκετά μελαγχολικοί. Χάρη στον μικρό του όγκο, το βιβλίο διαβάζεται γρήγορα. Ωστόσο ο συγγραφέας γίνεται αρκετά περιγραφικός σε κάποια σημεία, με αποτέλεσμα να κουράσει.
Αξιοσημείωτο αναφοράς είναι όταν οι δυο άντρες ξεκινούν τα μαθήματα του τανγκό. Η συνύπαρξη τους, δημιουργεί στην αρχή, ανασφάλεια, άγχος και ντροπή. Η εξουσία χάνεται από τον έναν και την αποκτά ο άλλος. Οι σκηνές εκμάθησης του χορού, είναι πολύ παραστατικές και περιγραφικές από τον συγγραφέα, αλλά ουδέποτε υπήρξε ερωτισμός μεταξύ των δύο αντρών, όπως λανθασμένα πέρασε η ταινία.
Εν κατακλείδι, «Το τανγκό των Χριστουγέννων», είναι μια καλογραμμένη ιστορία, με απλό, ξεχωριστό και περιεκτικό τρόπο!!!! Αν και η πρώτη ανάγνωση του βιβλίου, επί Καστανιώτη, άφησε καλές εντυπώσεις, θεωρώ πως με το τελείωμα της δεύτερης ανάγνωσης, αισθάνθηκα μια μικρή απογοήτευση. Όσοι έχετε παρακολουθήσει πρώτα την ταινία, μην κάνετε το κόπο να διαβάσετε το βιβλίο. Ίσως να είναι η πρώτη φορά, που θα αγαπήσετε περισσότερο την ταινία, και το καστ της, παρά το βιβλίο.
3 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Αλκυόνη Παπαδάκη
β) Τίτλος: Το χαμόγελο του δράκου
γ) Έτος Έκδοσης: 2018
δ) Έκδοση: Εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Για την Αλκυόνη Παπαδάκη δεν χρειάζονται συστάσεις. Πρόκειται για μια από τις αγαπημένες μου γυναίκες συγγραφείς ελληνικής λογοτεχνίας. Είναι αγαπημένη συγγραφέας πολλών αναγνωστών και όχι άδικα. «Το χαμόγελο του δράκου» δεν ήταν έκπληξη καθώς περίμενα το επόμενο συγγραφικό της βήμα. Έκπληξη ήταν για μένα, η έκδοση του βιβλίου καθώς εδώ και πολλά χρόνια όλα τα βιβλία της κυκλοφορούσαν από τις Εκδόσεις Καλέντης. Φαίνεται πως οι εκδόσεις Διόπτρα, κρατούσαν έναν κρυμμένο άσο στο μανίκι, για το 2018. Το βιβλίο, ήταν ανάμεσα στα 30 βιβλία που ξεχώρισαν μέσα στο 2018, και όχι άδικα.
«Το χαμόγελο του δράκου». Ένας τίτλος τόσο συμβολικός και ταυτόχρονα τόσο αντιπροσωπευτικός για την ιστορία που παρουσιάζει η συγγραφέας. Μια ιστορία για την ιδιαίτερη σχέση της μάνας με την κόρη. Μια ιστορία ούτε πολύ πρωτότυπη ούτε και περίπλοκη. Η ιστορία του βιβλίου δεν έχει και πολύ σημασία. Τουλάχιστον οι ιστορίες της Αλκυόνη ποτέ δεν είχαν τόσο σημασία, όσο τα μηνύματα που περνάει και το πόσο μιλάνε στην ψυχή και στην καρδιά ενός ανθρώπου.
Είμαι της άποψης, ότι δε γίνεται να πιάσεις στο χέρι σου βιβλίο της Αλκυόνη και να μη το τελειώσεις σε μια μέρα. Στο Χαμόγελο του Δράκου, σε λιγότερο από μία ώρα μπορείς να αγαπήσεις τη Λενιώ, να συμπάσχεις μαζί της, να θεωρήσεις "τέρας" την Δονατέλλα και την ίδια την κόρη της. Να θαυμάσεις και να ταυτιστείς με την δασκάλα, την Έλενα, να θεωρήσεις ότι η αξιοπρέπεια χάνει το νόημα της στο πρόσωπο του άντρα της Ρεπούμπλικα.
«Κάποιοι σε περιμένουν να τους δώσεις ένα χέρι. Ένα χαμόγελο. Να γείρουν στον ώμο σου και να κλάψουν. Να πείτε μαζί ένα τραγούδι. Γιατί κλείνεις τα μάτια και τα αφτιά σου; Κοίτα τι όμορφος είναι ο κόσμος γύρω σου...»
Η γραφή της Αλκυόνης είναι όπως και στα προηγούμενα βιβλία, η ίδια. Απλή, λιτή και απέριττη, στέλνοντας τα καρφιά της εκεί που πρέπει. Μπορεί να γίνει δογματική, πομπώδης χωρίς όμως πολλές περιγραφές. Με μια λέξη, με μια βρισιά, με έναν αναστεναγμό μπορείς να νιώσεις την ψυχή της κάθε ηρωίδας και του κάθε ήρωα.
Εν κατακλείδι, το βιβλίο «Το χαμόγελο του δράκου» είναι ένα μυθιστόρημα που σου υπενθυμίζει την αξία της ζωής και το πως μπορείς να αντιμετωπίσεις τους δικούς σου δράκους-φόβους που καραδοκούν. Ένα χαμόγελο είναι αρκετό για να τους νικήσεις. Ένα ακόμη υπέροχο βιβλίο, με πολλά μηνύματα, από την αγαπημένη συγγραφέα χιλιάδων αναγνωστών. Ένα βιβλίο γεμάτο τρυφερότητα και ευαισθησία.
Πλοκή: Οι ήρωες της Αλκυόνης Παπαδάκη, σαν μοναχικοί γλάροι, περπατούν μέσα στη βροχή και ζωγραφίζουν εικόνες στην ψυχή μας. Ένα λυρικό μυθιστόρημα για την αέναη αναμέτρηση μάνας κόρης και τον προδότη έρωτα, αυτόν που διαλέγουμε εμείς... Εμείς… που κάναμε ψίχουλα την ψυχή μας για να ταΐσουμε τα όρνια. Εμείς… που περπατήσαμε μέσα στη βροχή γιατί δεν καταδεχτήκαμε να πάρουμε την ομπρέλα που μας πρόσφεραν οι άλλοι επ’ αμοιβή… Εμείς… που περπατήσαμε στον υπόνομο μ’ ένα τριαντάφυλλο στο χέρι. Εμείς… που κάναμε τον δράκο που φώλιαζε μέσα μας να χαμογελάσει. Εμείς… που φτάσαμε στην άκρη του γκρεμού, μόνο και μόνο για ν’ απολαύσουμε τη θέα… Εμείς… που δεν ζητήσαμε ποτέ τα ρέστα της ζωής μας από τον ταμία. Να ’μαστε, λέει, στη βαρκούλα… και να ’χε φεγγαράδα… και ν’ αρμενίζαμε…
4 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons