Από το Blogger.
Με αφορμή την συμπλήρωση εκατόν χρόνων, από την πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού, γράφτηκε το τραγούδι «Γενοκτονία». Ένα συγκινητικό τραγούδι μνήμης, ως ελάχιστος φόρος τιμής στις 353.000 ψυχές που μαρτύρησαν στη γη του Πόντου, σε μουσική Ζωής Τηγανούρια και στίχους Πασχάλη Μπούρα. Το τραγούδι ερμηνεύουν ο Κωνσταντίνος Τσαχουρίδης και ο Ματθαίος Τσαχουρίδης, με την ποντιακή λύρα του.
Την παραγωγή και ενορχήστρωση έχει κάνει η πολύπλευρη μουσικοσυνθέτης Ζωή Τηγανούρια, ολοκληρώνοντας ταυτόχρονα και το soundtrack της ταινίας του Hollywood “Tango Shalom” (που αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα), η οποία παράλληλα μελοποίησε τους συγκινητικούς στίχους του Πασχάλη Μπούρα.
Στο επιβλητικό άκουσμα συμβάλλει το 60μελές σύνολο χορωδιών αποτελούμενο από τη Μεικτή Χορωδία Μουσικής Σχολής Δήμου Βόλβης, τη Παιδική Νεανική Χορωδία Δήμου Βόλβης & τη Μεικτή Χορωδία Πολιτιστικού Συλλόγου Δήμου Ιερισσού «ο Κλειγέννης», με μαέστρο τον Εβρίτη Σταύρο Καραμάνη.
Το εξώφυλλο είναι ένας πρωτότυπος πίνακας ζωγραφικής της Γερμανίδας εικαστικού Barbara Daling, με την ευγενική παραχώρηση από την προσωπική συλλογή του συγγραφέα και διακεκριμένου καθηγητή Ιστορίας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας κ. Κωνσταντίνου Φωτιάδη.
Ακούστε το παρακάτω
Ο στιχουργός του τραγουδιού, Πασχάλης Μπούρας, μίλησε αποκλειστικά στη σελίδα για το τραγούδι του αλλά και τη συνεργασία του με τη Ζωή Τηγανούρια και τα αδέλφια Τσαχουρίδη.
Ποια ήταν η αφορμή για να γραφτεί το τραγούδι «Γενοκτονία»;
Η αφορμή ήταν μια εσωτερική ανάγκη να ανάψει ένα ακόμη κεράκι μνήμης για τις 353.000 ψυχές που μαρτύρησαν στα χώματα του Πόντου. Αποτυπωσα σε ένα χαρτί όσα ένιωθα μέσα μου και κατεγραψα με την δική μου ματιά τι συνέβη!
Πως προέκυψε η συνεργασία με τη Ζωή Τηγανούρια;
Η συνεργασία με την Ζωή Τηγανούρια προέκυψε απ το "Καράβι που ψάχνει στεριά" που έγραψα μαζί με τον Κωνσταντίνο Καλλια και ερμήνευσε ο Γιάννης Τσαρσιταλιδης. Επικοινώνησα μαζί της για να κυκλοφορήσει μέσα απ την εταιρία της και αμέσως μετά είπαμε να κάνουμε και κάτι μαζί, της έδωσα τους στίχους της Γενοκτονίας και αμέσως μετά είχε έτοιμη την μελωδία γιατί της είχε κάνει κλικ ο στίχος και θέλω για άλλη μια φορά να την ευχαριστήσω για την υπέροχη συνεργασία που είχαμε!
Πως προέκυψε η συνεργασία με τους αδελφούς Τσαχουρίδη;
Η συνεργασία προέκυψε μέσω πρότασης της Ζωής που τους έκανε από έναν κοινό γνωστό τον Βασίλη Προκοπίου. Τους έφερε σε επαφή άκουσαν το τραγούδι τους άρεσε και αποφάσισαν να συμμετέχουν και θέλω επίσης να τους ευχαριστήσω τον Κωνσταντίνο και τον Ματθαιο Τσαχουρίδη για την γνωριμία που είχαμε μέσα από αυτό το τραγούδι και την πολλή όμορφη συνεργασία!
Ένας χρόνος πέρασε από την τελευταία ανάρτηση μιας μεγάλης αλήθειας. Σε κάποιους έλειψε, οπότε και εγώ είπα λίγο πριν αλλάξουμε χρονιά, έστω και στον τελευταίο μήνα της φετινής, να πω μια ακόμη μεγάλη αλήθεια. Όχι η στήλη αυτή δεν έκλεισε, όπως νόμιζαν κάποιοι. Ήθελα απλώς να μαζέψω αρκετό υλικό, να το φτιάξω καλύτερα και να επανέλθω με την επόμενη χρονιά. Λίγο πριν φύγει το 2019, λέμε την ένατη αλήθεια, το ένατο από τα πολλά μότο που έχω και ακολουθώ στη ζωή μου. Ένα μότο, μια αλήθεια που σίγουρα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί.
Προσωπικά, πιστεύω πολύ σε αυτήν την αλήθεια. Άλλωστε και αυτός που το είπε, είναι ένας από τους αγαπημένους μου ποιητές - συγγραφείς που δεν είναι στη ζωή. Ευχή λοιπόν σας δίνω για τη νέα χρονιά που έρχεται, ας βελτιώσουμε τις σχέσεις μεταξύ μας και να σταματήσουμε να "τρωγόμαστε". Υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά και σημαντικά θέματα που μας απασχολούν. Όπως για παράδειγμα η υγεία μας!!!!
Από το προσωπικό μου προφίλ στο instagram, παρουσίασα, αυτήν την αλήθεια, τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτέμβρη, η οποία μάλιστα προσέλκυσε 367 θεατές.
Αν θέλετε να βλέπετε τις αλήθειες, γιατί έχουν βγει αρκετές, παρόλο που δεν έχουν δημοσιευτεί εδώ, μπορείτε να με ακολουθήσετε στο instagram, άλλωστε είναι δημόσιο το προφίλ, να ενημερώνεστε κι από εκεί, να γνωριστούμε, να με δείτε και να σας δω και γιατί όχι να τα λέμε!!!
Η Αλήθεια του Δεκεμβρίου
Το 2017 στο περιοδικό Χορεύω έμαθα για πρώτη φορά ότι υπάρχουν playmobil ντυμένα με παραδοσιακές στολές. Από τότε τα playmobil απέκτησαν την ονομασία Playmogreek. Ο 22χρονος, που ασχολείται με αυτό ονομάζεται Πέτρος Καμινιώτης και σήμερα, για όσους δεν τον γνωρίζετε, είναι η ώρα να σας συστηθεί.
Είναι ο δημιουργός των Playmogreek. Δηλαδή ντύνει τα playmobil του καραγκούνες. Ένας νέος άνθρωπος χαμηλών τόνων και ντροπαλός. Παιδί της πόλης, τιμά την καταγωγή του από τα Καλογριανά Καρδίτσας και με συστολή απαντά στις ερωτήσεις.
Ο Πέτρος Καμινιώτης γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1997 στα Καλογριανά Καρδίτσας. Από μικρή ηλικία έχει δηλώσει το ενδιαφέρον του για τις παραδοσιακές φορεσιές, η οποία και έχει προέλθει ξεκάθαρα από την αγάπη του για τους παραδοσιακούς χορούς. Σπουδάζει στο τμήμα Μάρκετινγκ και Επικοινωνίας του Οικονομικού Πανεπιστήμιου Αθηνών. Το διεθνές αντρικό περιοδικό GQ συμπεριέλαβε το προφίλ του Πέτρου στο Instagram πρώτο πρώτο στην κατηγορία Τέχνη, ανάμεσα στα 50 προφίλ από όλο τον κόσμο. Τα Playmogreek του, πάνω από ένα χρόνο, έχουν κοσμήσει πολλές εκθέσεις και λαογραφικά μουσεία και έχουν φωτογραφηθεί ακόμα περισσότερες.
Ήθελες από μικρή ηλικία να ασχοληθείς με το χώρο της παράδοσης;
Όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω αρχιτέκτονας και στη συνέχεια δάσκαλος παραδοσιακών χορών αλλά λόγω της κακής σχέσης μου με τα αθλήματα, εγκατέλειψα το όνειρο των ΤΕΦΑΑ και στράφηκα τελικά στο μάρκετινγκ. Ο παραδοσιακός χορός, τον οποίο ξεκίνησα όταν ήμουν πέντε χρονών παρέμενε παρόλα αυτά μεγάλη αγάπη.
Πότε και πως αποφάσισες να ασχοληθείς με το χώρο της παράδοσης;
Όταν ήμουν στην ηλικία των πέντε, μετά και από προτροπή των γονιών μου. Μετά όμως οι παραδοσιακοί χοροί έγιναν τρόπος ζωής.
Ποια ήταν η αφορμή για να φτιάξεις τα πρώτα «PlaymoGreek»;
Έβλεπα τις παραδοσιακές φορεσιές στην παράσταση που κάναμε κάθε Ιούνιο και τις κοιτούσα με προσοχή. Προσπαθούσα να τις φωτογραφήσω στο μυαλό μου. Όταν ερχόταν, ο Ιούλιος, έπαιρνα τα playmobil, πήγαινα στο εξοχικό μου και εκεί έστηνα τη δική μου φανταστική παράσταση. Χρησιμοποιούσα χαρτί, τους έφτιαχνα μαντήλια και ζωνάρια και έβαζα τις φιγούρες σε κύκλο να χορέψουν.
Τα playmobil ήταν από τα αγαπημένα σου παιχνίδια, όταν ήσουν μικρός;
Από μικρός ασχολούμαι με τα playmobil που ήταν και το αγαπημένο μου παιχνίδι. Μεγαλώνοντας όμως τα playmobil έπαψαν να είναι απλά ένα παιχνίδι και εξελίχθηκαν σε πηγή έμπνευσης και με οδήγησαν με κόπο και επιμονή να δημιουργήσω το δικό μου μικρό παραμύθι, φορώντας στις μικρές, παγκόσμια αναγνωρίσιμες φιγούρες των playmobil τις ελληνικές παραδοσιακές ενδυμασίες.
Πόσος χρόνος χρειάζεται για να "στήσεις" μια φιγούρα «PlaymoGreek»; Χρειάζεται να μελετήσεις πριν την δημιουργήσεις;
Δεν είναι καθόλου εύκολο. Χρειάζομαι περίπου πέντε ημέρες για να ολοκληρωθεί μια φιγούρα. Μελέτησα πολύ, βελτίωσα την ποιότητα των υλικών και την τεχνική του, έδωσα ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στις λεπτομέρειες, τα χρώματα και τα μοτίβα των ενδυμασιών. Ψάχνω, διαβάζω, ρωτάω, παρατηρώ.
Τα «PlaymoGreek» σου απευθύνονται σε συγκεκριμένο κοινό. Περίμενες ωστόσο την επιτυχία αυτή;
Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα αποκτήσουν τόσο μεγάλη δημοσιότητα. Απευθύνεται σε μικρό target group αλλά και στην ηλικία του. Το κοινό μου δεν είναι ευρύ. Τα media όμως έκαναν τη δουλειά μου πιο αναγνωρίσιμη. Πριν από αυτά, τα ξέρανε λίγοι.
Πιστεύεις ότι τα «PlaymoGreek» είναι μια μόδα της εποχής ή θα έχει διάρκεια;
Μπορεί να έχει διάρκεια αλλά μπορεί και να είναι μόδα. Εξάλλου όλα μόδα είναι. Και ο χορός στις μέρες μας για τους περισσότερους μόδα είναι.
Υπάρχουν επόμενα σχέδια;
Θέλω να μεγαλώσω τη συλλογή μου και να φτιάξω φιγούρες με ρούχα από όλη την Ελλάδα. Παράλληλα κάνω κάποιες εκθέσεις (με την πρόσφατη στην Ορεστιάδα) και ίσως να ασχοληθώ και με πραγματικού μεγέθους φορεσιές. Θέλω να εμπνεύσω και άλλα νέα άτομα να ασχοληθούν με τον κόσμο αυτό, τον κόσμο του ρούχου, του χορού, της παράδοσης όπως λέμε.
Βρείτε τον Πέτρο Καμινιώτη και τα «PlaymoGreek» του στα παρακάτω social media.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Δημήτρης Σίμος
β) Τίτλος: Τοξικά Μάτια
γ) Έτος Έκδοσης: 2019
δ) Έκδοση: Εκδόσεις ΒELL
Πλοκή: Η νύχτα είναι ο εχθρός της. Τα πιο βαθιά μέρη της ψυχής της δεν την αφήνουν να αναπνεύσει. Κάτω από τα κλειστά της βλέφαρα, ο κόσμος έχει αποκτήσει το πορτοκαλί χρώμα της φωτιάς, το κόκκινο του αίματος, το μαύρο του θανάτου. Στον αέρα πετάει ένα σμήνος από πουλιά, που ρίχνουν τις σκιές τους στα πόδια της. Κοράκια κρώζουν. Γυροφέρνουν τη σκελετωμένη μορφή στο χώμα. Κρυώνει. Προσπαθεί να ανάψει τον αναπτήρα. Είναι γυμνή. Δεν τα καταφέρνει. Τα πουλιά πετάνε χαμηλά, σχεδόν την αγγίζουν. Ο αστυνόμος Καπετάνος αναλαμβάνει τη δυσκολότερη υπόθεση της καριέρας του. Η σορός του άντρα στο λόφο του Παλιού Γηροκομείου πυροδοτεί έναν κόσμο μυστικών που ξεκινά να φλέγεται στο δάσος γύρω από τη φάρμα του θύματος. Ο θάνατος υπάρχει στον αέρα, ζει μαζί με τους κατοίκους των χωριών. Παράνομα στοιχήματα, απόπειρες δολοφονίας, εργοστάσια χημικών και μία μόνο επιλογή. Για να νικήσει, πρέπει να ρισκάρει. Μόνος.
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Για τον συγγραφέα δε θα πω πολλά. Όπως λεει και το άσμα, τα λόγια είναι περιττά. Με το τρίτο του βιβλίο αποδεικνύει περίτρανα γιατί είναι ένα από τα δυνατά ονόματα της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας. Μετά τα βραβευμένα bestsellers «Τα Βατράχια» και «Τυφλά Ψάρια», ο Δημήτρης Σίμος επιστρέφει με τη τρίτη υπόθεση του αστυνόμου Καπετάνου.
Ο Δημήτρης Σίμος, σε ένα ακόμη βιβλίο του κινείται σε Σκοτεινά Νερά, ανεβάζοντας τον πήχη τόσο για τον ίδιο όσο και συνολικά για την ελληνική αστυνομική λογοτεχνία. Για ακόμη μια φορά ο συγγραφέας, στα Τοξικά Μάτια, δίνει τον καλύτερο του εαυτό, χαρίζοντας στους λάτρεις της αστυνομικής λογοτεχνίας αλλά και στον πιο απαιτητικό αναγνώστη, μια ακόμη εξαιρετική και καλοδομημένη ιστορία.
Η τρίτη περιπέτεια του αστυνόμου Καπετάνου, μόνο απαρατήρητη δεν μπορεί να περάσει. Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι όμοιο με τα προηγούμενα της σειράς, έτσι ώστε να μην χαλάσει και η συλλογή όσων έχουν τα βιβλία του συγγραφέα. Μετά τα αμφίβια που χρησιμοποίησε ο συγγραφέας στις προηγούμενες ιστορίες του (Βατράχια και Ψάρια) αυτή τη φορά καταπιάνεται με ένα άλλο ζώο που δεν ανήκει στο σύμπλεγμα του νερού, τη γάτα, βαφτίζοντας τη τρίτη πολυαναμενόμενη υπόθεση του αστυνόμου Καπετάνου, «Τοξικά Μάτια».
2010 Βιομηχανική Ζώνη Τανάγρας. Στη βιομηχανική μονάδα του εργοστασίου της Profym, όπου παράγονται φυτοφάρμακα και άλλα χημικά προϊόντα, η Νεφέλη, μια κωφή εργαζόμενη, ανακαλύπτει ένα μεγάλο μυστικό που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των κατοίκων της περιοχής. Ένα μυστικό που γνωρίζει τόσο η διευθύντριά του, ονόματι Χημικός όσο και τα μέλη του Συμβουλίου. Την υπόθεση με κωδικό όνομα "Πράσινη Καύση" θα αναλάβει και θα κλείσει ο υπαστυνόμος Ορέστης Βάμβακας. 2013 Λόφος Παλαιού Γηροκομείου. Η σορός ενός άντρα, του Νεοκλή Παρίση, βρίσκεται στο λόφο του Παλαιού Γηροκομείου, με τον αστυνόμο Καπετανο να καλείται να εξιχνιάσει την υπόθεση. Στο δρόμο για τη λύση του μυστηρίου, ο αστυνόμος Καπετάνος και η ομάδα του, θα περάσουν από το ίδιο το Γηροκομείο, το Κέντρο των Αστέγων, τον καταυλισμό των Ρομά, από οικολογικές οργανώσεις και από τον ιππόδρομο, εκεί που στήνονταν παράνομα στοιχήματα. Η υπόθεση μοιάζει να είναι η δυσκολότερη που έχει αναλάβει ποτέ ο Καπετάνος. Μυστικά θα βγουν στο φως, υψηλόβαθμα στελέχη της πολιτικής εξουσίας θα θορυβηθούν, και η περιοχή μέρα με τη μέρα, οδηγείται στην καταστροφή.
Σε ένα ακόμη βιβλίο, η γραφή του συγγραφέα είναι εξαιρετική. Το ίδιο και η ιστορία, που έχει χτίσει. Μπορεί οι χαρακτήρες του βιβλίου να είναι πολλοί αλλά αυτό δεν μοιάζει να κουράζει στην ανάγνωση. Οι δυο παράλληλες ιστορίες, φαίνεται αρχικά να μην συνδέονται μεταξύ τους με τον συγγραφέα ωστόσο να τις συνδέει μοναδικά, αναφερόμενος μάλιστα σε φλέγοντα ζητήματα. Ζητήματα περί οικολογίας και όχι μόνο.
Ο Δημήτρης Σίμος, καταφέρνει να στήσει περίτεχνα μια εξαιρετική ιστορία , φέρνοντας στο προσκήνιο γεγονότα που βασίζονται σε αληθινές ιστορίες. Παράνομα στοιχήματα ιπποδρομιών, πολιτικό παρασκήνιο, εργοστάσια χημικών και ένα δίκτυο γεμάτο τοξικές και επικίνδυνες ουσίες που βρίσκονται σε δασικές περιοχές. Μέσα σε όλα αυτά, ο συγγραφέας αναφέρεται με σεβασμό στην ιστορία και κουλτούρα των Ρομά.
Εν κατακλείδι, στα «Τοξικά Μάτια», η ιστορία του από την αρχή μέχρι το τέλος, θα καθηλώσει. Έχει γρήγορη ροή, οι σελίδες γυρνάνε αβίαστα, παρά τις σχεδόν 400 σελίδες του και κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι τέλους, με τις αποκαλύψεις και τις ανατροπές της ιστορίας. Έντονη και γρήγορη δράση, η οποία και χτυπά κόκκινο σε μερικά σημεία, μυστήριο, φόνους, κρυμμένα μυστικά, δολοπλοκίες, δωροδοκίες και ανατροπές. Μια ευρηματική και καλογραμμένη αστυνομική ιστορία, κατά την οποία όλοι θα μολυνθούμε!!!
Η τρίτη περιπέτεια του αστυνόμου Καπετάνου, μόνο απαρατήρητη δεν μπορεί να περάσει. Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι όμοιο με τα προηγούμενα της σειράς, έτσι ώστε να μην χαλάσει και η συλλογή όσων έχουν τα βιβλία του συγγραφέα. Μετά τα αμφίβια που χρησιμοποίησε ο συγγραφέας στις προηγούμενες ιστορίες του (Βατράχια και Ψάρια) αυτή τη φορά καταπιάνεται με ένα άλλο ζώο που δεν ανήκει στο σύμπλεγμα του νερού, τη γάτα, βαφτίζοντας τη τρίτη πολυαναμενόμενη υπόθεση του αστυνόμου Καπετάνου, «Τοξικά Μάτια».
2010 Βιομηχανική Ζώνη Τανάγρας. Στη βιομηχανική μονάδα του εργοστασίου της Profym, όπου παράγονται φυτοφάρμακα και άλλα χημικά προϊόντα, η Νεφέλη, μια κωφή εργαζόμενη, ανακαλύπτει ένα μεγάλο μυστικό που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των κατοίκων της περιοχής. Ένα μυστικό που γνωρίζει τόσο η διευθύντριά του, ονόματι Χημικός όσο και τα μέλη του Συμβουλίου. Την υπόθεση με κωδικό όνομα "Πράσινη Καύση" θα αναλάβει και θα κλείσει ο υπαστυνόμος Ορέστης Βάμβακας. 2013 Λόφος Παλαιού Γηροκομείου. Η σορός ενός άντρα, του Νεοκλή Παρίση, βρίσκεται στο λόφο του Παλαιού Γηροκομείου, με τον αστυνόμο Καπετανο να καλείται να εξιχνιάσει την υπόθεση. Στο δρόμο για τη λύση του μυστηρίου, ο αστυνόμος Καπετάνος και η ομάδα του, θα περάσουν από το ίδιο το Γηροκομείο, το Κέντρο των Αστέγων, τον καταυλισμό των Ρομά, από οικολογικές οργανώσεις και από τον ιππόδρομο, εκεί που στήνονταν παράνομα στοιχήματα. Η υπόθεση μοιάζει να είναι η δυσκολότερη που έχει αναλάβει ποτέ ο Καπετάνος. Μυστικά θα βγουν στο φως, υψηλόβαθμα στελέχη της πολιτικής εξουσίας θα θορυβηθούν, και η περιοχή μέρα με τη μέρα, οδηγείται στην καταστροφή.
Σε ένα ακόμη βιβλίο, η γραφή του συγγραφέα είναι εξαιρετική. Το ίδιο και η ιστορία, που έχει χτίσει. Μπορεί οι χαρακτήρες του βιβλίου να είναι πολλοί αλλά αυτό δεν μοιάζει να κουράζει στην ανάγνωση. Οι δυο παράλληλες ιστορίες, φαίνεται αρχικά να μην συνδέονται μεταξύ τους με τον συγγραφέα ωστόσο να τις συνδέει μοναδικά, αναφερόμενος μάλιστα σε φλέγοντα ζητήματα. Ζητήματα περί οικολογίας και όχι μόνο.
Ο Δημήτρης Σίμος, καταφέρνει να στήσει περίτεχνα μια εξαιρετική ιστορία , φέρνοντας στο προσκήνιο γεγονότα που βασίζονται σε αληθινές ιστορίες. Παράνομα στοιχήματα ιπποδρομιών, πολιτικό παρασκήνιο, εργοστάσια χημικών και ένα δίκτυο γεμάτο τοξικές και επικίνδυνες ουσίες που βρίσκονται σε δασικές περιοχές. Μέσα σε όλα αυτά, ο συγγραφέας αναφέρεται με σεβασμό στην ιστορία και κουλτούρα των Ρομά.
Εν κατακλείδι, στα «Τοξικά Μάτια», η ιστορία του από την αρχή μέχρι το τέλος, θα καθηλώσει. Έχει γρήγορη ροή, οι σελίδες γυρνάνε αβίαστα, παρά τις σχεδόν 400 σελίδες του και κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι τέλους, με τις αποκαλύψεις και τις ανατροπές της ιστορίας. Έντονη και γρήγορη δράση, η οποία και χτυπά κόκκινο σε μερικά σημεία, μυστήριο, φόνους, κρυμμένα μυστικά, δολοπλοκίες, δωροδοκίες και ανατροπές. Μια ευρηματική και καλογραμμένη αστυνομική ιστορία, κατά την οποία όλοι θα μολυνθούμε!!!
Πλοκή: Η νύχτα είναι ο εχθρός της. Τα πιο βαθιά μέρη της ψυχής της δεν την αφήνουν να αναπνεύσει. Κάτω από τα κλειστά της βλέφαρα, ο κόσμος έχει αποκτήσει το πορτοκαλί χρώμα της φωτιάς, το κόκκινο του αίματος, το μαύρο του θανάτου. Στον αέρα πετάει ένα σμήνος από πουλιά, που ρίχνουν τις σκιές τους στα πόδια της. Κοράκια κρώζουν. Γυροφέρνουν τη σκελετωμένη μορφή στο χώμα. Κρυώνει. Προσπαθεί να ανάψει τον αναπτήρα. Είναι γυμνή. Δεν τα καταφέρνει. Τα πουλιά πετάνε χαμηλά, σχεδόν την αγγίζουν. Ο αστυνόμος Καπετάνος αναλαμβάνει τη δυσκολότερη υπόθεση της καριέρας του. Η σορός του άντρα στο λόφο του Παλιού Γηροκομείου πυροδοτεί έναν κόσμο μυστικών που ξεκινά να φλέγεται στο δάσος γύρω από τη φάρμα του θύματος. Ο θάνατος υπάρχει στον αέρα, ζει μαζί με τους κατοίκους των χωριών. Παράνομα στοιχήματα, απόπειρες δολοφονίας, εργοστάσια χημικών και μία μόνο επιλογή. Για να νικήσει, πρέπει να ρισκάρει. Μόνος.
5 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Φτάσαμε στην προτελευταία μουσική ανάρτηση αυτής της στήλης, για τη φετινή χρονιά. Ο Νοέμβριος μουσικά, ξεκίνησε δυναμικά. Ήρθε με νέες επιτυχίες από τραγουδιστές που έχουμε αγαπήσει. Νέα τραγούδια που έχουν κυκλοφορήσει, όλο αυτό το διάστημα, ακούγονται στη διαπασών. Τα τραγούδια αυτά τα έχω προσθέσει στην playlist του αυτοκινήτου καθώς και στο Youtube. Η playlist αυτή λοιπόν, έγινε γνωστή και σε εσάς, για να μπορείτε ανά πάσα ώρα και στιγμή να την ακούσετε κι εσείς... ή τουλάχιστον για όσους είναι λάτρης της ελληνικής μουσικής. Ο Νοέμβρης σε λίγες ώρες φεύγει έχοντας στις αποσκευές του νέα τραγούδια που ξεχώρισαν από το πρώτο τους άκουσμα. Ποια είναι αυτά;
Πάμε όμως να τα δούμε ένα ένα, πριν σας παρουσιάσω το τραγούδι του μήνα.
Ο Νοέμβριος, είναι ο μήνας που επέστρεψε δισκογραφικά με νέο δίσκο, ο Σταμάτης Γονίδης, με τίτλο «Απόφαση Καρδιάς» με το ομώνυμο τραγούδι να έχει ξεχωρίσει ήδη. Ωστόσο πολλά τραγούδια του δίσκου έχουν ξεχωρίσει, ανάμεσα σε αυτά αγάπησα το «Αν δεν ήσουν εσύ». Τον πρώτο τους δίσκο κυκλοφόρησαν οι ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC, ένα συγκρότημα από τη Θράκη, που πειραματίζεται και ενσωματώνει διάφορα μουσικά στοιχεία στον ήχο του. Ο δίσκος έχει τίτλο «ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC» και αποτελείται από τραγούδια της Θρακιώτικης Παράδοσης.
Ο Νοέμβριος είχε πολλές νέες κυκλοφορίες τραγουδιών από νέους αλλά και παλιούς τραγουδιστές. Τα νέα, λοιπόν τραγούδια είναι: «Το Κλειδί» της Ε.Αρβανιτάκη, «Είμαστε Ένα» του Δ.Καραδήμου, «Το Ξέραμε και οι Δύο» της Κ.Στικούδη, «Ζήτημα Χρόνου» του Π.Μουζουράκη, «Σε Συνάντησα» του Η.Καμπακάκη, «Πάω» το ντουέτο των Η.Αδάμου και Κ.Μεταξά, «Διάρκεια μιας ζωής» της Γ.Νέγκα, «Έστω λίγο ακόμα» της Δ.Βανδή, «Μάτια μελαγχολικά» της Μ.Ιακωβίδου, «Γοητευμένοι από το βυθό» το ντουέτο των Χ. Κατσιμίχα και Χ.Θηβαίο, «Στην Καρδίτσα» το ντουέτο των Σ.Μάλαμα και Ι.Καραπατάκη, «Επιτέλους Πες» του Γ.Μάρκουλη, «Πέρασε από δω η Ελένη» της Ε.Βιτάλη, «Να ρθεις» της Πένυ Μπαλτατζή, «Σε δύο μόνο μάτια» του Α.Ράμμου, «Δυνατά» του Κ.Ναζή, «Δε μ΄ακουμπάς» των Alcatrash, «Ζήσε τη στιγμή» του Θ.Φέρρη, «Χαλάλι το φεγγάρι» του Δ.Μεσημέρη, «Για Χάρη σου» της Κ.Κελεκίδου, «Ματαδώ» της Αμαρυλλίς, «Αχ Μάγισσα μου» του Γ.Χατζηεωργίου, «Πληγωμένη μένει η καρδιά» της Ι.Καλλιμάνη, «Σε έλεγα αγάπη μου» της Ρ.Μόρφη, «Ποιος» της Σ.Μαργιόλα, «Με μια συγνώμη» του Χ.Χολίδη, «Πες μου πως γίνεται» των C Real, «Δυο σώματα σε ένα» του Αυγερινού.
Αυτό το μήνα ακούστηκαν πολλά τραγούδια και δύσκολα ξεχώρισα το αγαπημένο μου, ώστε να το αναδείξω και τραγούδι του μήνα. Δύο τραγούδια ακούστηκαν πολύ, από το πρώτο τους άκουσμα. Τα ξεχώρισα, τα αγάπησα, τα λάτρεψα, το καθένα για διαφορετικό λόγο. Αλλά επειδή για το ένα τραγούδι θα μιλήσω σε επόμενη ανάρτηση, με αφορμή και την ομώνυμη ταινία, μπορώ να πω ότι κατέληξα ποιο θα είναι το επόμενο τραγούδι του μήνα. Το τραγούδι του Γιάννη Μπιλάλη κερδίζει με μικρή διαφορά το soundtrack της ταινίας «Ευτυχία», που ερμηνεύουν οι Γ.Νταλάρας, Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Κώστας Τριανταφυλλίδης και Μαρία Κίτσου. Λόγος φυσικά γίνεται για το τραγούδι «Δεύτερο συρτάρι» σε στίχους και μουσική του ίδιου του τραγουδιστή, Γιάννη Μπιλάλη. Ένα δυνατό τραγούδι που έρχεται για να αποδείξει ότι το καλό λαϊκό τραγούδι υπάρχει και είναι εδώ. Ένα ζεϊμπέκικο που θυμίζει τις παλιές καλές εποχές του λαϊκού τραγουδιού. Το τραγούδι κυκλοφορεί από την Prime Productions.
Εδώ μπορείτε να ακούσετε την playlist μου, όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι στιγμής.
Καλή Ακρόαση!!!
Αυτή η ανάρτηση δεν είναι ένα ακόμη τοπ των αγαπημένων μου. Για την ακρίβεια δεν είναι ένα τοπ 5. Είναι μια ανάρτηση μέσα από την οποία προτείνονται ταινίες που θέμα τους έχουν την αναπηρία, μιας που σήμερα, 3 Δεκέμβρη, είναι Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία. Γιορτάζεται παγκοσμίως με σκοπό την ευαισθητοποίηση, την ενημέρωση και την κατανόηση του κοινού σε θέματα αναπηρίας, επιδιώκοντας τα δικαιώματα περί αξιοπρέπειας και ευημερίας των ατόμων με αναπηρία.
Με αφορμή την ημέρα αυτή λοιπόν προτείνω να παρακολουθήσετε ταινίες, αγαπημένες δικές μου, που ωστόσο λίγο πολύ όλοι πιστεύω έχουμε δει στην τηλεόραση. Υπάρχουν πολλές ταινίες που αφορούν τα ΑΜΕΑ, με την κάθε μία να κρύβει ξεχωριστά διδάγματα και αληθινά «μαθήματα ζωής». Εγώ παρακάτω παραθέτω κάποιες που βλέπω πολύ συχνά και με έχουν αγγίξει.
10. «Στη φωλιά του κούκου» (Ψυχική διαταραχή)
9. «Ο Άνθρωπος της Βροχής» (Η ζωή ενός ατόμου με αυτισμό)
8. «Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού» (Σχετικά με την κώφωση)
7. «Η θάλασσα μέσα μου» (Τετραπληγία και το ζήτημα της ευθανασίας)
6. «Η Θεωρία των πάντων» (Σύνδρομο κινητικού νευρώνα, υψηλή νοημοσύνη)
5. «Ένας υπέροχος άνθρωπος» (Η ζωή ενός ατόμου με σχιζοφρένεια)
4. «Η ιστορία της Μπρουκ Έλισον» (Η ζωή ενός ατόμου με Tετραπληγία)
3. «Σκοτεινό Μυστικό» (Η ζωή ενός παιδιού με σύνδρομο Down)
2. «Η αδερφή μου κι εγώ» (Η ζωή ενός παιδιού που πάσχει από Λευχαιμία)
1. Forrest Gump (Η ζωή ενός ατόμου με νοητική καθυστέρηση)
+ 5
5. «Το όνομα μου είναι Σαμ» (Ενήλικας με νοητική καθυστέρηση σε πατρικό ρόλο)
4. Η Νικήτρια (Η ζωή ενός ατόμου με αναπηρία στα άκρα)
3. Δόξα και Έρωτας (Η ζωή ενός ατόμου με τύφλωση)
2. Adam (Η ζωή ενός ατόμου με σύνδρομο Asperger)
1. Jack (σπάνια γενετική ανωμαλία)
Η Κάρμεν Ρουγγέρη δεν χρειάζεται συστάσεις. Εκτός από ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριόγραφος είναι και συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Η ίδια δεν έκρυψε ποτέ την αγάπη που έχει στα παιδιά όλου του κόσμου, μιας που αυτά ήταν η αφορμή να ασχοληθεί σήμερα, αποκλειστικά με το θέατρο για παιδιά. Η Κάρμεν Ρουγγέρη δημιούργησε το 1985 τη θεατρική ομάδα «Ρακοσυλλέκτες». Με αφορμή θεατρική παράσταση του θίασου αυτού, ο Νίκος Κούρκουλος, τής ανέθεσε τη δημιουργία της Παιδικής Σκηνής του Ε.Θ. «ΤΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΣΤΕΚΙ» στο θέατρο Κατίνας Παξινού. Συγγραφικά, το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Έρχεσαι μαζί μου;», κυκλοφόρησε το 1995, από τις εκδόσεις Λιβάνη. Το όνομα της, έκτοτε, είναι συνδεδεμένο και με την παιδική λογοτεχνία. Έχει γράψει και εκδώσει πολλά παιδικά βιβλία, τα οποία κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Λιβάνη, Διάπλαση και Ψυχογιό. Το βιβλίο «Η Ρένια και ο διαβήτης που δεν έκανε κύκλους» αποτελεί το εικοστό πέμπτο παιδικό της βιβλίο, το οποίο και βασίστηκε στην ομώνυμη θεατρική παράσταση. Σε συνεργασία με την Π.Ε.Α.Ν.Δ (Πανελλήνια Ένωση Αγώνος κατά του Νεανικού Διαβήτη), η Κάρμεν Ρουγγέρη έχει σκοπό μέσω αυτού του βιβλίου να ενημερώσει παιδιά, εφήβους και γονείς σχετικά με τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Κάρμεν Ρουγγέρη
β) Τίτλος: Η Ρένια και ο διαβήτης που δεν έκανε κύκλους
γ) Έτος Έκδοσης: 2019
δ) Έκδοση: Εκδόσεις ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Παρόλο που έχω παρακολουθήσει θεατρική παιδική παράσταση δια χειρός Ρουγγέρη, ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχα διαβάσει κάποιο βιβλίο της. Δεν είναι ότι δεν διαβάζω παιδικά βιβλία. Το αντίθετο θα έλεγα. Είναι όμως η πρώτη φορά που διαβάζω βιβλίο της Κάρμεν Ρουγγέρη, το οποίο το βρήκα υπέροχο. Σε αυτό βοήθησε φυσικά και το CD με την αφήγηση της ιστορίας από την ίδια την συγγραφέα.
Αρχικά να πω ότι δεν χρειάζονται συστάσεις ούτε για την Κάρμεν Ρουγγέρη αλλά ούτε και για την εικονογράφο του βιβλίου Ναταλία Καπατσούλια. Όλοι γνωρίζουμε την Κάρμεν Ρουγγέρη, μέσα από τις τηλεοπτικές σειρές στις οποίες και πρωταγωνίστησε. Όλοι όμως, όσοι διαβάζουν παιδική λογοτεχνία θα έχουν δει αλλά και ακούσει το όνομα της Ναταλίας Καπατσούλια. Προσωπικά έχω συνδέσει το όνομα της με τα βιβλία του Φίλιππου Μανδηλάρα, αφού η ίδια έχει επιμεληθεί την εικονογράφηση τους.
Στο συγκεκριμένο βιβλίο, το εξώφυλλο είναι εξαιρετικό, με την εικονογράφο να έχει κάνει μια υπέροχη δουλειά. Είναι γεγονός ωστόσο ότι το βιβλίο αυτό το ήθελα για άλλους λόγους. Ένας από αυτούς ήταν ότι εντός του, περιείχε τόσο CD όσο και QR code με την αφήγηση της ιστορίας από την Κάρμεν Ρουγγέρη. Ένας άλλος λόγος ήταν η ιστορία του βιβλίου του, που σκοπό έχει να ευαισθητοποιήσει αρχικά και να ενημερώσει στην συνέχεια για τον ΣΔ Τύπου 1.
Στην αρχή του βιβλίου υπάρχει ένα εισαγωγικό σημείωμα από την πρόεδρο της Π.Ε.Α.Ν.Δ., Σοφία Μανέα, η οποία και καλωσορίζει τους αναγνώστες σε αυτό το ιδιαίτερο αναγνωστικό ταξίδι. Στόχος του ταξιδιού αυτού, να κατανοηθούν οι έννοιες γύρω από τον ΣΔ ώστε να τον γνωρίσουν καλύτερα οι γονείς, τα νεοδιαγνωσμένα παιδιά αλλά και το ευρύ κοινό. Επιπλέον το βιβλίο και η συγγραφέας προσπαθούν να καταρρίψουν φόβους και στενόχωρα συναισθήματα, προκειμένου να αντιμετωπιστεί ο Διαβήτης, ως νέα στάση ζωής παρά ως ασθένεια.
Η ιστορία βασίζεται στην ομώνυμη θεατρική παράσταση της Κάρμεν Ρουγγέρη, η οποία και φτιάχτηκε για τα παιδιά με διαβήτη. Με έναν παραμυθένιο τρόπο, η συγγραφέας παρουσιάζει στο πρώτο μέρος την ιστορία της Ρένιας, ενός δεκάχρονου κοριτσιού που μαθαίνει ότι έχει Διαβήτη Τύπου 1. Η Ρένια θα συναντήσει εντελώς ξαφνικά και μαγικά, τον Κύριο Διαβήτη και εκείνος θα της εξηγήσει ότι δεν είναι ο διαβήτης, εκείνο το γεωμετρικό όργανο που κάνει κύκλους. Είναι ο Διαβήτης που δεν κάνει κύκλους, ένα νόσημα του παγκρέατος, που παράγει ελάχιστη ή καθόλου ινσουλίνη. Όταν η Ρένια καταλάβει τι είναι ο Διαβήτης Τύπου 1, τότε η μαμά της θα της δώσει ένα μικρό βαλιτσάκι με κάποια εργαλεία που ρυθμίζουν τον Διαβήτη. Η μαμά της θα τής εξηγήσει κάθε πότε πρέπει να τα χρησιμοποιήσει και να μην τα ξεχνάει γιατί είναι σημαντικά. Όμως η Ρένια αισθάνεται ότι έτσι θα την κοροϊδεύουν στο σχολείο. Η γιαγιά της τότε θα της πει ένα παραμύθι διαφορετικό από άλλα που της έχει διαβάσει.
Στο δεύτερο μέρος της ιστορίας λοιπόν, παρουσιάζεται το παραμύθι της γιαγιάς. Ένα παραμύθι που έχει σχέση με την διαφορετικότητα. Στο παραμύθι ένας βασιλιάς επιβάλλει ένα νόμο... όσοι είναι διαφορετικοί να πάνε σε ένα άλλο μέρος, στη Διαφορετικούπολη. Θα τα φέρει όμως έτσι η ζωή που θα γίνει και αυτός διαφορετικός και θα πρέπει να εφαρμόσει το νόμο. Τελειώνοντας το παραμύθι, η Ρένια θα καταλάβει ότι μπορεί όλοι να διαφέρουμε μεταξύ μας αλλά το να ζούμε είναι το καλύτερο δώρο.
Η ιστορία είναι γραμμένη με όμορφο τρόπο. Μοναδικά και θεατρικά όπως μόνο η Κάρμεν Ρουγγέρη ξέρει. Σε συνδυασμό με την αφήγηση της, οι ήρωες ζωντανεύουν και το ταξίδι γίνεται πραγματικό. Σε κάποια σημεία μόνο το κείμενο με την αφήγηση διαφέρουν. Μια όμορφη ιστορία, γεμάτη αθωότητα, που συνοδεύεται από τις εξαιρετικές παραμυθένιες εικόνες της Ναταλίας Καπατσούλιας.
Εν κατακλείδι, «Η Ρένια και ο διαβήτης που δεν έκανε κύκλους» αποτελεί ένα βιβλίο γεμάτο συναισθήματα, μηνύματα αισιοδοξίας, σημαντικές έννοιες αλλά και διδάγματα, που καταρρίπτει φόβους και λανθασμένες αντιλήψεις, αναδεικνύοντας την αξία της ζωής. Δεν χρειάζεται να αφήσουμε τον Διαβήτη να γίνει εμπόδιο στη ζωή μας!!!
Αρχικά να πω ότι δεν χρειάζονται συστάσεις ούτε για την Κάρμεν Ρουγγέρη αλλά ούτε και για την εικονογράφο του βιβλίου Ναταλία Καπατσούλια. Όλοι γνωρίζουμε την Κάρμεν Ρουγγέρη, μέσα από τις τηλεοπτικές σειρές στις οποίες και πρωταγωνίστησε. Όλοι όμως, όσοι διαβάζουν παιδική λογοτεχνία θα έχουν δει αλλά και ακούσει το όνομα της Ναταλίας Καπατσούλια. Προσωπικά έχω συνδέσει το όνομα της με τα βιβλία του Φίλιππου Μανδηλάρα, αφού η ίδια έχει επιμεληθεί την εικονογράφηση τους.
Στο συγκεκριμένο βιβλίο, το εξώφυλλο είναι εξαιρετικό, με την εικονογράφο να έχει κάνει μια υπέροχη δουλειά. Είναι γεγονός ωστόσο ότι το βιβλίο αυτό το ήθελα για άλλους λόγους. Ένας από αυτούς ήταν ότι εντός του, περιείχε τόσο CD όσο και QR code με την αφήγηση της ιστορίας από την Κάρμεν Ρουγγέρη. Ένας άλλος λόγος ήταν η ιστορία του βιβλίου του, που σκοπό έχει να ευαισθητοποιήσει αρχικά και να ενημερώσει στην συνέχεια για τον ΣΔ Τύπου 1.
Στην αρχή του βιβλίου υπάρχει ένα εισαγωγικό σημείωμα από την πρόεδρο της Π.Ε.Α.Ν.Δ., Σοφία Μανέα, η οποία και καλωσορίζει τους αναγνώστες σε αυτό το ιδιαίτερο αναγνωστικό ταξίδι. Στόχος του ταξιδιού αυτού, να κατανοηθούν οι έννοιες γύρω από τον ΣΔ ώστε να τον γνωρίσουν καλύτερα οι γονείς, τα νεοδιαγνωσμένα παιδιά αλλά και το ευρύ κοινό. Επιπλέον το βιβλίο και η συγγραφέας προσπαθούν να καταρρίψουν φόβους και στενόχωρα συναισθήματα, προκειμένου να αντιμετωπιστεί ο Διαβήτης, ως νέα στάση ζωής παρά ως ασθένεια.
Η ιστορία βασίζεται στην ομώνυμη θεατρική παράσταση της Κάρμεν Ρουγγέρη, η οποία και φτιάχτηκε για τα παιδιά με διαβήτη. Με έναν παραμυθένιο τρόπο, η συγγραφέας παρουσιάζει στο πρώτο μέρος την ιστορία της Ρένιας, ενός δεκάχρονου κοριτσιού που μαθαίνει ότι έχει Διαβήτη Τύπου 1. Η Ρένια θα συναντήσει εντελώς ξαφνικά και μαγικά, τον Κύριο Διαβήτη και εκείνος θα της εξηγήσει ότι δεν είναι ο διαβήτης, εκείνο το γεωμετρικό όργανο που κάνει κύκλους. Είναι ο Διαβήτης που δεν κάνει κύκλους, ένα νόσημα του παγκρέατος, που παράγει ελάχιστη ή καθόλου ινσουλίνη. Όταν η Ρένια καταλάβει τι είναι ο Διαβήτης Τύπου 1, τότε η μαμά της θα της δώσει ένα μικρό βαλιτσάκι με κάποια εργαλεία που ρυθμίζουν τον Διαβήτη. Η μαμά της θα τής εξηγήσει κάθε πότε πρέπει να τα χρησιμοποιήσει και να μην τα ξεχνάει γιατί είναι σημαντικά. Όμως η Ρένια αισθάνεται ότι έτσι θα την κοροϊδεύουν στο σχολείο. Η γιαγιά της τότε θα της πει ένα παραμύθι διαφορετικό από άλλα που της έχει διαβάσει.
Στο δεύτερο μέρος της ιστορίας λοιπόν, παρουσιάζεται το παραμύθι της γιαγιάς. Ένα παραμύθι που έχει σχέση με την διαφορετικότητα. Στο παραμύθι ένας βασιλιάς επιβάλλει ένα νόμο... όσοι είναι διαφορετικοί να πάνε σε ένα άλλο μέρος, στη Διαφορετικούπολη. Θα τα φέρει όμως έτσι η ζωή που θα γίνει και αυτός διαφορετικός και θα πρέπει να εφαρμόσει το νόμο. Τελειώνοντας το παραμύθι, η Ρένια θα καταλάβει ότι μπορεί όλοι να διαφέρουμε μεταξύ μας αλλά το να ζούμε είναι το καλύτερο δώρο.
...με έκανε να καταλάβω ότι πρέπει να χαιρόμαστε γιατί ζούμε. Επειδή δεν υπάρχει ωραιότερο δώρο από την ίδια τη ζωή.
Η ιστορία είναι γραμμένη με όμορφο τρόπο. Μοναδικά και θεατρικά όπως μόνο η Κάρμεν Ρουγγέρη ξέρει. Σε συνδυασμό με την αφήγηση της, οι ήρωες ζωντανεύουν και το ταξίδι γίνεται πραγματικό. Σε κάποια σημεία μόνο το κείμενο με την αφήγηση διαφέρουν. Μια όμορφη ιστορία, γεμάτη αθωότητα, που συνοδεύεται από τις εξαιρετικές παραμυθένιες εικόνες της Ναταλίας Καπατσούλιας.
Εν κατακλείδι, «Η Ρένια και ο διαβήτης που δεν έκανε κύκλους» αποτελεί ένα βιβλίο γεμάτο συναισθήματα, μηνύματα αισιοδοξίας, σημαντικές έννοιες αλλά και διδάγματα, που καταρρίπτει φόβους και λανθασμένες αντιλήψεις, αναδεικνύοντας την αξία της ζωής. Δεν χρειάζεται να αφήσουμε τον Διαβήτη να γίνει εμπόδιο στη ζωή μας!!!
Πλοκή: Με τον μοναδικό και ιδιαίτερα θεατρικό τρόπο της Κάρμεν Ρουγγέρη, η γλυκιά ιστορία ενός παιδιού με Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 1, μεταμορφώνεται σε μια μαγική ιστορία με παραμυθένιους ήρωες. Mια φορά κι έναν καιρό, η Ρένια, ένα δεκάχρονο κορίτσι, έμαθε ότι πάσχει από Διαβήτη τύπου 1. Και τότε η Ρένια ξεκίνησε ένα μαγευτικό ταξίδι! Συνάντησε τον κύριο Διαβήτη, τη δεσποινίδα Ινσουλίνη, τους κατοίκους της Διαφορετικούπολης... Όλοι τους βοήθησαν τη Ρένια να καταλάβει τι συμβαίνει μέσα στο σώμα της και –κυρίως– ότι ο διαβήτης δεν πρόκειται να σταθεί εμπόδιο στη ζωή της. Η ιστορία της Ρένιας, με την υπογραφή της Κάρμεν Ρουγγέρη, φιλοδοξούμε να γίνει σύμμαχος και συνοδοιπόρος όλων των νεοδιαγνωσμένων παιδιών, αλλά και των οικογενειών τους, στο ταξίδι που ξεκινούν παρέα με τον διαβήτη.. 5 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Στην καρδιά της Παλιάς Πόλης της Ξάνθης και στα σοκάκια της, βρίσκεται ένα μουσείο ξεχωριστό και πρωτότυπο που το κάνει μοναδικό αλλά παράλληλα και εντυπωσιακό. Μια επίσκεψη δεν είναι ποτέ αρκετή. Προσωπικά το έχω επισκεφθεί τρεις φορές και κάθε φορά, ο δημιουργός του προσθέτει καινούρια έργα. Έργα φτιαγμένα από ανακυκλώσιμα υλικά, από χαρτί ή χαρτόνι ondulé και από ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.
Ο οικοδεσπότης του, Τριαντάφυλλος Βαΐτσης, έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα μουσείο Τέχνης, όπου ο καθένας μπορεί να δει έργα από σκουπίδια, τα οποία όταν φωτιστούν κατάλληλα παράγουν αναγνωρίσιμες μορφές σκιάς στον απέναντι τοίχο. Ένα σπίτι γεμάτο σκιές....αυτό είναι το Σπίτι της Σκιάς. Ένα Σπίτι που έχει το δικό του σύστημα επικοινωνίας, που όμοιο του δεν νομίζω να υπάρχει στην Ελλάδα.
Ο Τριαντάφυλλος Βαΐτσης σας ξεναγεί προσωπικά, στο χώρο αυτό, στο Σπίτι του. Εξιστορώντας παράλληλα την ιστορία όλων των γλυπτών έργων του και πως έφτασε στην υλοποίηση αυτών. Μέσα από την ξενάγηση, ο καθένας έχει την ευκαιρία να τον ρωτήσει για αυτό το είδος της τέχνης και όχι μόνο. Έτσι και εγώ λοιπόν, στην τρίτη μου επίσκεψη, ρώτησα όσα δεν είχα ρωτήσει τις προηγούμενες φορές.
Ποιος είναι όμως ο Τριαντάφυλλος Βαΐτσης. Γεννήθηκε στο Σαραντάπορο Λάρισας, το 1976. Από μικρή ηλικία έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον στη τέχνη έχοντας ασχοληθεί ερασιτεχνικά έκτοτε με τη ζωγραφική, τη ξυλογλυπτική, τις κατασκευές με σύρμα, το θέατρο και την ποίηση. Το 1994, οι σπουδές του, τον έφεραν στη Ξάνθη όπου και αποφοίτησε από τη Πολυτεχνική σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης. Μέχρι και το 2013 εργάστηκε ως μηχανικός περιβάλλοντος. Το 2008 ανακάλυψε την τέχνη από σκουπίδια (Trash Art) και έκτοτε ασχολείται αποκλειστικά με τη τέχνη της σκιάς. Το 2014 δημιούργησε το «Σπίτι της Σκιάς» (The House of Shadow) στην Ξάνθη και πολλοί έχουν αποκαλέσει τον Τριαντάφυλλο Βαϊτση, και όχι άδικα, καλλιτέχνη της σκιάς (Shadow Art).
Ποιο ήταν το πρώτο του έργο. Ξεκίνησε με μια ενότητα έργων που έχει τίτλο Αντιθέσεις. Είναι γλυπτά που φωτίζονται από δύο πλευρές και έχουν δύο αντίθετες σκιές.
Τι έργα περιλαμβάνει το Σπίτι της Σκιάς. Σε κάθε δωμάτιο υπάρχουν έργα που αντιστοιχούν σε ενότητες. Πρόσωπα, διάσπαρτα παντού. Η ενότητα της Ψυχής, στην οποία προσπάθησε να αποτυπώσει την πορεία της ψυχής, από την αρχή ως το τέλος της. Τα Σπήλαια του μυαλού και πολλά άλλα ανεξάρτητα γλυπτά στο χώρο. Ένα από αυτά το Καμπαναριό της Αγίας Φωτεινής της Σμύρνης, το οποίο μαζί με άλλα έργα του, χρησιμοποιήθηκαν κατά παραγγελία του σκηνοθέτη για τις ανάγκες της ταινίας "Η Ρόζα της Σμύρνης".
Δυο ψυχές που τρέχουν, σ’ έναν αγώνα αγνώστων διαστάσεων… κάποια στιγμή συναντιούνται… Χρησιμοποιούν τα σώματα, για να φτιάξουν μια ακόμα ψυχή… Από το τίποτα πετάγεται μια σπίθα… που αναπτύσσεται… καλλιεργείται… νιώθει… εκπέμπει… και τελικά σβήνει. Μα, αν έχει επιλέξει, αφήνει πίσω της πολλά… κληρονομιά για εκείνους που θέλουν να την πάρουν…
Πόσος χρόνος χρειάζεται για να "στήσει" ένα έργο. Έχει δουλέψει από 50 έως 250 ώρες κατασκευής, τον μέσο όρο. Αλλά υπολογίζοντας μόνο την κατασκευή, όχι την σκέψη ή και το διάβασμα. Παράδειγμα για το Καμπαναριό έπρεπε να γνωρίζει την ιστορία του, την αρχιτεκτονική του, την ιστορία της Σμύρνης αλλά και την ιστορία της Αγίας Φωτεινής.
Εκτός από γλυπτά, του Τριαντάφυλλου Βαϊτση, στο χώρο υπάρχουν διάφορα αναρτημένα ποιήματα. Ένα παλιό ποίημα που βρίσκεται στην πρώτη αίθουσα είναι κωδικοποιημένο με έναν απλό κώδικα. Είναι κώδικας παρατήρησης και όχι λογικής, όπως αναφέρει ο ίδιος.
Για την τέχνη της ποίησης. Ο τρόπος που κωδικοποίησε το ποίημα είναι γιατί θέλει να περάσει το μήνυμα ότι τα ποιήματα είναι ένας κώδικας επικοινωνίας. Αν θέλει κάποιος να καταλάβει την ποίηση, σε όλες τις μορφές της τέχνης, πρέπει να κωδικοποιήσει πρώτα τον ποιητή.
Η αρχή… Από το τίποτα πετάγεται μια σπίθα… Απαιτούνται δυο ψυχές κι ο έρωτας… Η έλξη… Η κίνηση… Οι αισθήσεις… Αγγίζεις… (Αφή) Φιλάς… (Γεύση) Οσφραίνεσαι… (Όσφρηση) Βλέπεις … (Όραση) Ακούς… (Ακοή) Όλες… Ο έρωτας κάνει την ψυχή ή η ψυχή τον έρωτα;
Για το έργο του με το παιδί που κάνει κούνια (απεικονίζεται παρακάτω). Όταν ήταν δευτέρα Λυκείου είχε γράψει ένα ποίημα το οποίο λέει «Μεγάλη η χαρά του ανθρώπου που κάνει κούνια σε δύο χοντρά σκοινιά που κρέμονται από το κλαδί ενός δέντρου και μεγάλη η δυστυχία του ανθρώπου που κάνει κούνια σε ένα χοντρό σκοινί που κρέμεται από το κλαδί ενός δέντρου». Το έργο αυτό πριν το φτιάξει το είχε δει σε μια μπλούζα.
Για τα Σπήλαια του Μυαλού. Η αλληγορία του σπηλαίου αποτυπώνεται σε αυτό το έργο. Ο Πλάτωνας μιλούσε για δύο κόσμους. Ο ένας είναι ο αισθητός και ο άλλος ο νοητός. Ο αισθητός είναι αυτός που μπορούμε να τον καταλάβουμε με τις αισθήσεις μας και ο νοητός αυτός που μπορούμε να τον καταλάβουμε με το μυαλό. Ο Τριαντάφυλλος Βαϊτσης προσπάθησε να προσεγγίσει αυτούς τους δύο κόσμους, τον κόσμο των αισθήσεων και των υλικών αλλά και αυτόν των ιδεών. Η σύλληψη της ιδέας, της γέννησης, της ωρίμανσης, της βελτίωσης και αντικατάστασης των ιδεών στη συνέχεια.
Πόσος χρόνος χρειάστηκε για να δημιουργηθεί το Σπήλαιο του Μυαλού. Όλο αυτό πήρε δύο μήνες ακριβώς. Αλλά μετά από επτά χρόνια εμπειρίας. Το κατασκεύασε το 17. Δεν μπορεί να υπολογίσει το διάβασμα που έκανε για τον Πλάτωνα, ή τη ζύμωση αυτής της γνώσης. Η ιδέα να δουλέψει το μύθο του Σπηλαίου ήρθε το 13 αλλά το κατασκεύασε το 17.
Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για το Σπήλαιο του Μυαλού. Μαύρο πλαστικό. Προκύπτει σαν σκουπίδι σε ένα εργοστάσιο που φτιάχνει πλαστικά. Δεν λιώνουν. Έχουν τέτοιες περίεργες μορφές τα σκουπίδια τους. Ο Τριαντάφυλλος Βαΐτσης, αναφέρει ότι διαλέγει κάποια, τα κόβει στο σημείο που θέλει και με τα κομμάτια που έχει συνθέτει αυτά τα δύο.
Ταξιδεύοντας στο φως. Είμαστε Ελεύθεροι. Στον κόσμο που μας έτυχε...Στον κόσμο που δεχθήκαμε...Στον κόσμο που οριοθετήθηκε από άλλους...Στον κόσμο που βλέπουμε, που αγγίζουμε, που γευόμαστε, που ακούμε, που μυρίζουμε....Στον κόσμο που δεν ψάξαμε...Στον κόσμο που όλα επιτρέπονται κι όλα απαγορεύονται...Είμαστε ελεύθεροι να δούμε το απόκοσμο φως...Κι αν κοιτάξουμε...θα μας κοιτάζουνε περίεργα....Είμαστε Ελεύθεροι;
Στο κλείσιμο αυτής της ξενάγησης, σε ένα άγνωστο κόσμο γεμάτο σκιές, ο Τριαντάφυλλος Βαΐτσης, ανέφερε ότι πολλά καινούρια έργα του γίνονται για το Noesis στη Θεσσαλονίκη. Ανάμεσα στα έργα του, και η σκιά που απεικονίζει τη μορφή του Νίκου Γκάλη. Ταξιδέψτε σ’ ένα χώρο που το φως ζωγραφίζει στους τοίχους!!!
«Το Σπίτι της Σκιάς» λειτουργεί εδώ και σχεδόν 6 χρόνια. Για περισσότερες πληροφορίες για αυτό και τις ώρες λειτουργίας του θα βρείτε στην προσωπική σελίδα του καλλιτέχνη εδώ.
Σήμερα, στην συγκεκριμένη ανάρτηση, κάνω λόγο για τα 5 αγαπημένα μου Ξένα τραγούδια. Πέντε τραγούδια, που θα έλεγα ότι το καθένα ανήκει σε διαφορετικό ρεπερτόριο από το άλλο. Πως κατέληξα όμως σε αυτά; Τα τραγούδια αυτά είναι τραγούδια από Ξένους τραγουδιστές. Προσωπικά δεν ακούω ξένη μουσική. Όσα έχω ακούσει είναι λίγα αλλά από αυτά κάποια τα έχω ξεχωρίσει. Για μένα θεωρούνται τραγούδια all time classic - αν και κάποια είναι σχετικά πρόσφατα. Ακόμα και σήμερα αν πω να ακούσω ξένη μουσική, παίζει συγκεκριμένη Playlist, την οποία και μπορείτε να βρείτε μέσα από το προσωπικό μου κανάλι εδώ.
Και ήρθε η ώρα λοιπόν, να σας τους παρουσιάσω στο σημερινό τοπ 5.
Τοp 5 - Αγαπημένα Ξένα Τραγούδια
5. Mercy - Duffy
Αμφιταλαντεύτηκα για το ποιο τραγούδι θα ήταν στην 5η θέση. Τελικώς η Duffy κέρδισε την θέση από τον Calum Scott, και το τραγούδι You are the Reason. Το Mercy ήταν ένα τραγούδι που μέχρι και σήμερα, η αδερφή μου και οι φίλες μου, με κοροϊδεύουν. Αυτό γιατί όταν πρωτοβγήκε το τραγούδι, τα αγγλικά μου ήταν πολύ χάλια. Τραγουδούσα το τραγούδι χωρίς καν να καταλαβαίνω τι λέει, λες και τραγουδούσα κινέζικα. Όσο για την προφορά, αφήστε το καλύτερα.
4. My Immortal - Evanescene
Τα λόγια για αυτό το συγκρότημα είναι περιττά. Ίσως το μοναδικό ξένο συγκρότημα, που άκουγα και έχω τρεις δίσκους του, τους οποίους και μου έκαναν δώρο οι γονείς μου. Το συγκρότημα χαρακτηρίστηκε ως metal αν και δεν ξέρω κατά πόσο αντιπροσώπευε αυτόν τον χαρακτηρισμό. Οι Evanescence αποτελούνται από μία τραγουδίστρια και πιανίστρια (Amy Lee), έναν ντράμερ, έναν μπασίστα και δύο κιθαρίστες. Κάποια από τα πιο διάσημα τραγούδια τους και δικά μου αγαπημένα είναι τα Bring Me To Life, Going Under, Call Me When You're Sober, Hello και Lost in Paradise.
3. My All - Mariah Carey
Το τραγούδι αυτό το πρωτοάκουσα μέσα από ελληνικό τηλεπαιχνίδι, που έβλεπα μάλιστα φανατικά. Για την ακρίβεια το είχε ερμηνεύσει στο πρώτο Fame Story, η Ιωάννα Κολοκοτρώνη. Ήταν από τις πιο όμορφες τότε ερμηνείες σε ελληνικό μουσικό παιχνίδι από Έλληνα παίκτη. Κατευθείαν έψαξα να μάθω τότε ποιος το έλεγε. Το τραγούδι ήταν και η αφορμή να κάτσω να μάθω να μιλάω καλά αγγλικά
2. Because of you - Kelly Clarkson
Έχουν περάσει χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε το τραγούδι. Ήμουν κοντά στα 15 και η τότε παρέα μου, το άκουγε αρκετά συχνά. Κάπως έτσι κόλλησα με αυτό το τραγούδι, χωρίς να ξέρω τότε ότι η τραγουδίστρια έχει και ελληνική καταγωγή. Το έμαθα αργότερα. Η ίδια σε συνέντευξη της σε ξένο κανάλι έχει δηλώσει περήφανη για την μισή καταγωγή της, η οποία και προέρχεται από την Ελλάδα. Παρόλα αυτά δεν έμαθε να μιλάει την γλώσσα.
1. Impossible - James Arthur
4. My Immortal - Evanescene
3. My All - Mariah Carey
2. Because of you - Kelly Clarkson
1. Impossible - James Arthur
Τι να πω για αυτό το τραγούδι....το ερωτεύτηκα από το πρώτο του άκουσμα. Με εξέπληξε η ιστορία του τραγουδιστή, ο οποίος έκανε το ντεμπούτο του στην μουσική βιομηχανία, όντας νικητής του X Factor το 2012. Έκτοτε μέχρι και σήμερα, διανύει μια ανοδική πορεία.
Αυτό ήταν το δικό μου top 5 με τα δικά μου Αγαπημένα Ξένα Τραγούδια.
Ποιοι είναι τα δικά σας Αγαπημένα Ξένα Τραγούδια;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons