Από το Blogger.
Τα καλά του να «Μένουμε σπίτι», είναι η δυνατότητα που δίνεται στο ευρύ κοινό να παρακολουθήσει θεατρικές παραστάσεις, έστω και online. Αυτή τη φορά οι Θεατρικές Σκηνές και το Θέατρο ΉΒΗ προσφέρουν στο κοινό, την ευκαιρία να παρακολουθήσει μια θεατρική παράσταση, που σημείωσε τεράστια επιτυχία, για δύο συναπτά έτη και καθημερινά sold out. Λόγος γίνεται για την, όπως χαρακτηρίστηκε, κωμωδία της χρονιάς, που υπογράφει ο Γιώργος Καπουτζίδης, την θεατρική παράσταση «Όποιος θέλει να χωρίσει... να σηκώσει το χέρι του!».
«Όποιος θέλει να χωρίσει... να σηκώσει το χέρι του!» Πρόκειται για το πρώτο θεατρικό έργο του ταλαντούχου Γιώργου Καπουτζίδη με κεντρικό θέμα τις ανθρώπινες σχέσεις. Το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε η θεατρική παράσταση, εκδόθηκε το 2019, από τις εκδόσεις Κάπα Εκδοτική.
«Όποιος θέλει να χωρίσει... να σηκώσει το χέρι του!» Από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε ότι η παράσταση διατίθεται στο κοινό, μέσω της πλατφόρμας viva.gr, διαδικτυακά, έσπευσα να κλείσω αμέσως εισιτήριο. Και οι λόγοι ήταν πολλοί αλλά δεν θα αναφερθώ σε αυτούς. Άλλωστε δεν υπάρχει λόγος.
Ένα ζευγάρι λίγες ώρες πριν ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας, σκέφτεται μήπως είναι καλύτερο να χωρίσει. Μια παντρεμένη γυναίκα φεύγει από το σπίτι της γιατί ανακάλυψε πως ο άντρας της την απατάει. Μια ομοφυλόφιλη γυναίκα, δεν έχει πει ποτέ στην κολλητή της, πως αισθάνεται πραγματικά για εκείνη. Ένας ομοφυλόφιλος άντρας μόλις επιστρέφει σπίτι του, έχοντας χωρίσει από τον σύντροφο του και αρχίζει να κλείνει ραντεβού από το διαδίκτυο. Ένας άντρας διεκδικεί την πρώην του, λίγο πριν εκείνη ετοιμαστεί να παντρευτεί. Άλλοι χωρισμένοι και άλλοι στα πρόθυρα...Κανείς δεν φαίνεται να μπορεί να κρατήσει την υπόσχεση που έχει δώσει στον σύντροφο του, δηλαδή να είναι για πάντα μαζί. Στο τέλος όποιος θέλει πράγματι να χωρίσει, πρέπει να σηκώσει το χέρι.
Είναι λογικό δύο άνθρωποι να υποσχεθούν ο ένας στον άλλον ότι θα είναι για πάντα μαζί; Μπορούν, όμως, να κρατήσουν αυτή την υπόσχεση;
Η παράσταση σε γενικές γραμμές ήταν πολύ καλή. Ωραία πλοκή με όμορφο σκηνικό, και ωραία ατμόσφαιρα. Οι διάλογοι ήταν αρκετά καλοί, και μέσω αυτών, ο Καπουτζίδης πέρασε πολλά μηνύματα περί αγάπης, ευτυχίας, ηθικής, σχέσεων-απιστίας, ομοφυλοφιλίας αλλά και της ίδιας της ζωής. Υπήρχαν δόσεις χιούμορ αλλά και έξυπνες ατάκες, που ωστόσο κάπου τις έχεις ξανακούσει. Το θετικό της παράστασης είναι ότι οι πρωταγωνιστές ήταν φρέσκα και ταλαντούχα πρόσωπα, με τις ερμηνείες αυτών μάλιστα να είναι πολύ καλές. Η δέ Κατιάνα Μπαλανίκα ωστόσο είχε διακοσμητικό ρόλο, με ελάχιστες σκηνές, σε έναν ρόλο που δεν της πήγαινε καθόλου.
Εν κατακλείδι η παράσταση «Όποιος θέλει να χωρίσει... να σηκώσει το χέρι του!» ήταν μια ευχάριστη κωμωδία με γρήγορο ρυθμό και διάρκεια όσο έπρεπε. Ο Γιώργος Καπουτζίδης κατάφερε μέσα από το θεατρικό έργο να περάσει αρκετά κοινωνικά μηνύματα αλλά οι ατάκες του δεν ήταν και οι καλύτερες. Πάραυτα αν σας δοθεί η ευκαιρία να την παρακολουθήσετε, να το κάνετε. Είναι μια παράσταση που θα γελάσετε και θα σας βάλει σε σκέψεις.
ΠΛΟΚΗ: Ένας ανομολόγητος έρωτας που κρατάει είκοσι χρόνια. Ένας γάμος που διαλύεται από μία απιστία. Κι ένας άλλος που αναβάλλεται επ’ αόριστον, αλλά κανείς δεν τολμά να το πει στον γαμπρό. Ένας πρώην, ένας νυν, αναρίθμητα ραντεβού μέσω ίντερνετ κι ένα σπίτι που όσο περνά η ώρα… πλημμυρίζει. Κυριολεκτικά. Και πριν βουλιάξουν οριστικά, θα πρέπει να πούνε την αλήθεια. Όλοι σε όλους..
Το 2020 ήταν μια χρονιά που «Οι Δικές μου Στιγμές» δέχθηκαν πολλά μηνύματα από παλιούς αλλά και νέους αναγνώστες, με αφορμή τα 10 χρόνια της. Μπορεί να ήταν μια χρόνια περίεργη και δύσκολη για όλους, αλλά για τη σελίδα ήταν μια χρονιά γεμάτη όμορφες στιγμές. Γιατί συνεχίζει να υπάρχει χάρη σε όλους εσάς, χάρη στις συνεργασίες της αλλά και... στη δική μου χάρη και όρεξη να μοιράζομαι μαζί σας, τις δικές μου στιγμές και να ανταλλάσσουμε απόψεις.
Η νέα χρονιά που έρχεται θέλω να πιστεύω ότι θα είναι καλύτερη για όλους μας. Για αυτήν θα πω τις ευχές μου για Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά!!! Όπως και πέρσι, έτσι και φέτος, λαμβάνοντας ηλεκτρονικές κάρτες από συνεργάτες και μή, έχω ετοιμάσει και εγώ με την σειρά μου, την δική μου ηλεκτρονική κάρτα ευχών.
«Οι Δικές μου Στιγμές» λοιπόν, ευχόμαστε στους αναγνώστες του παρόντος ιστολογίου... Καλά Χριστούγεννα & Καλή Χρονιά!!! 🎄🎅
Το καλοκαίρι του 2016 είχε έρθει, για πρώτη φορά, στα χέρια μου, βιβλίο του Δημήτρη Σίμου. «Τα Βατράχια», ήταν ένας περίεργος τίτλος ενώ τόσο ο συγγραφέας όσο και ο εκδοτικός (εκδόσεις Όστρια), ήταν άγνωστοι σε εμένα. Αυτοί οι λόγοι με έκαναν να έχω ενδοιασμούς, για το αν έπρεπε να διαβάσω το βιβλίο, εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Η έντονη επιμονή ενός γνωστού μου, που μου δάνεισε τότε το βιβλίο, με έκανε τελικώς, να το πάρω και να το ξεκινήσω. Έκτοτε, ακολουθώ τον συγγραφέα, σε κάθε του συγγραφικό βήμα, και ο ίδιος δεν με απογοητεύει ποτέ. Κάτι που του το αναφέρω και στην μεταξύ μας επικοινωνία.
Ο Δημήτρης Σίμος μιλάει για το πρώτο του βιβλίο, «Τα Βατράχια»
Στα τέσσερα αυτά χρόνια, ο Δημήτρης Σίμος, έχει ξεχωρίσει και έχει αγαπηθεί, από την πλειοψηφία των φιλαναγνωστών. Συνολικά έχει κυκλοφορήσει τέσσερα προσωπικά βιβλία, μεταξύ αυτών η επιτυχημένη τριλογία με τίτλο «Σκοτεινά Νερά», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bell καθώς και ένα συλλογικό βιβλίο, την «Αποκάλυψη», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Το 2018, το δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα, τα «Τυφλά Ψάρια», διακρίθηκε και βρέθηκε στην τελική φάση των Βραβείων Βιβλίου Public.
Ο Δημήτρης Σίμος μιλάει για την δεύτερη περιπέτεια του αστυνόμου Καπετάνου, τα «Τυφλά Ψάρια»
To 2020, o συγγραφέας, ανακοινώνεται από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, όπου και κυκλοφορεί το νέο του βιβλίο, «Σώσε με». Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ που εξελίσσεται στη Θράκη. Ένα σκληρό και ανατρεπτικό βιβλίο, γεμάτο κρυμμένα μυστικά, στο Δάσος των Μανιταριών, στο Κρυφό και το Θαυματικό!!!
Διάβασε την άποψη μου για το βιβλίο «Σώσε με».
Στο κλείσιμο των 10 χρόνων της σελίδας, ο Δημήτρης Σίμος δε θα μπορούσε να λείπει. Τού ζητήθηκε να κλείσει αυτήν την χρονιά, μιλώντας για το τελευταίο του βιβλίο, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Ο ίδιος δέχθηκε με μεγάλη χαρά. Με την ευκαιρία, λοιπόν να τον ευχαριστήσω, που για τρίτη φορά, δέχθηκε να βρεθεί φιλοξενούμενος στη σελίδα, και να παραχωρήσει συνέντευξη.
1. Μετά την τριλογία «Σκοτεινά
Νερά», επιστρέφεις με ένα νέο ψυχολογικό θρίλερ που έχει τον τίτλο «Σώσε με». Πως
αποφάσισες να ασχοληθείς με αυτό το είδος; (λίγα
λόγια για το βιβλίο)
Χρειαζόμουν μια πρόκληση και όχι να βαδίσω στην εμπορική επιτυχία των σκοτεινών νερών. To νέο μου μυθιστόρημα ξεφεύγει από τα όρια του αστυνομικού μυθιστορήματος και μπαίνει σε ένα είδος για μένα, αυτο του ψυχολογικό θρίλερ. Πρόκειται για την ιστορία μιας οικογένειας σε ένα χωριό έξω από την Κομοτηνή, στο Κρυφό. Τρεις αδερφές ετοιμάζονται να συναντήσουν τη μητέρα τους, με αφορμή το μνημόσυνο του πατέρα τους, σε μια επιστροφή στον τόπο τους Η μία αδερφή δεν εμφανίζεται στο καθορισμένο ραντεβού. Η εξαφάνιση της θα δοκιμάσει τις σχέσεις της οικογένειας, αναζητώντας την σωτηρία τους. Για να σωθούν, πρέπει να αντιμετωπίσουν τα μυστικά που τόσα χρόνια έκρυβε το Δάσος των Μανιταριών. Την ίδια στιγμή, στον υγρότοπο του Εθνικού πάρκου Θράκης, η αστυνόμος Λουκίδη ανακαλύπτει το παραμορφωμένο πτώμα μιας γυναίκας.
2. Πόσο χρόνο σου πήρε η
ολοκλήρωση του νέου σου βιβλίου;
To δούλευα, ένα χρόνο!
3. Η επιλογή του εξωφύλλου αλλά
και ο τίτλος του βιβλίου, ήταν δική σου απόφαση ή του εκδοτικού;
Μια κοινή απόφαση, αλλά η γραφιστική
ομάδα είχε την τελική ευθύνη.
4. Στα «Σκοτεινά Νερά» οι
ιστορίες εκτυλίσσονταν στην Εύβοια. Η ιστορία του νέου σου βιβλίου εκτυλίσσεται
στην Θράκη κι συγκεκριμένα στην Κομοτηνή. Γιατί επέλεξες αυτήν την τοποθεσία;
Το τοπίο της Θράκης, η φύση, η αγωνία που έχει η ίδια η ιστορία που αφηγούμαι. Το οικογενειακό δράμα της οικογένειας Πομάνου που σε καλεί να λάβεις μέρος, προσπαθώντας να κατανοήσεις τους πρωταγωνιστές, να τους ενθαρρύνεις, να τους μαλώσεις, να τους αγαπήσεις. Η δική μου η έμπνευση με βρίσκει πάντα με μια πρόταση. Μια φράση που θα με προβληματίσει. ‘Ένα ‘’και αν’’, που με βάζει να πλάθω την ιστορία. Το ‘’Σώσε με’’ βέβαια γεννήθηκε υπό την έμπνευση της ίδιας της φύσης. Το εθνικό πάρκο Θράκης και η άγρια πανίδα του μέρους, ήταν το λάκτισμα που χρειαζόμουν για αυτό το ψυχολογικό θρίλερ.
5. Η αλλαγή εκδοτικού θεωρείς
ότι συνέβαλε σε ακόμα μεγαλύτερη ανταπόκριση του κοινού καθώς και στην επιτυχία
του βιβλίου;
Σαφέστατα, δεν μπορώ να το κρύψω
αυτό, ούτε να το αποποιηθώ. Τρέφω σεβασμό και για τους δυο εκδοτικούς που έχω
συνεργαστεί και οι εκδόσεις Βell θα έχουν πάντα μια θέση στην καρδιά μου. Νομίζω,
ότι κάθε γραφιάς, όταν δημιουργεί διακατέχεται από μια φιλοδοξία για
περισσότερους αναγνώστες. Δεν μπορώ να κρύψω πως την ίδια φιλοδοξία έχω και
εγώ, χωρίς να είναι αυτό που με καθοδηγεί.
Πιστεύω σε αυτό το έργο, μιλάει
για μια ιστορία πάθους και λύτρωσης.
Πάνω από όλα όμως μιλάει για τους αληθινούς ήρωες, ανθρώπους που θα
ήθελα να είχα συναντήσει. Νομίζω πως ο κόσμος αντιλήφθηκε αμέσως την αλήθεια
του κειμένου-και για αυτό το ξεχώρισε.
6. Στο νέο σου βιβλίο, συστήνεις
στο αναγνωστικό κοινό, την Αστυνόμο Λουκίδη. Υπάρχει ενδεχόμενο να υπάρξει άλλη
περιπέτεια της αστυνόμου ή να περιμένουμε σε νέες περιπέτειες τον Αστυνόμο Καπετάνο;
Ο αστυνόμος Καπετάνος, επιστρέφει τον Ιούνιο του 21. Έξι μήνες ακόμα, για την δυσκολότερη υπόθεση της καριέρας του.
Η νέα περιπέτεια του αστυνόμου Καπετάνου, έχει τίτλο «Ο Θάνατος του Οδυσσέα»
Ο τελευταίος διαγωνισμός της χρονιάς φτάνει στο τέλος του. Στον τελευταίο e-book διαγωνισμό, οι συμμετοχές, μάλιστα, ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Στο σύνολο τους οι συμμετοχές έφτασαν τις 143, ασχέτως αν κάποιες από αυτές δεν κρίθηκαν έγκυρες. Με λυπεί το γεγονός ότι κανείς δεν μπήκε στο κόπο να αφήσει έστω κι ένα σχόλιο, για αυτό το ξεχωριστό δώρο. 😌😕😧 Πάραυτα θα σας ευχαριστήσω όλους σας για τις συμμετοχές. Οι συμμετοχές που κρίθηκαν έγκυρες, στο σύνολο ήταν 124. Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσω τόσο τις εκδόσεις Καστανιώτη όσο και τις εκδόσεις Διόπτρα, για την συνεργασία σε αυτόν τον διαγωνισμό.
Η κλήρωση έγινε μέσω του random.org, όπου και κληρώθηκαν οι αριθμοί 12, 53, 84, 103, 122. Οι τυχεροί νικητές που αναδείχτηκαν είναι οι: Φωτούλα Ξανθοπούλου, Μαγδαληνή Αντωνοπούλου, Βάσω Βόρρη, Μαρία Ζωγράφου και Δημήτριος Καραβελάκης. Οι νικητές θα παραλάβουν ηλεκτρονικά τα βιβλία καθώς και ένα δώρο έκπληξη.
Σας ευχαριστώ όλους εσάς που αυτά τα χρόνια συμμετείχατε σε διαγωνισμούς της σελίδας. Πλέον λόγω και του Κανονισμού Προσωπικών Δεδομένων, οι διαγωνισμοί με φόρμα συμμετοχής απαγορεύονται. Για αυτό και θα πρέπει να με ακολουθήσετε
σε Facebook και Instagram για να μην χάσετε τους διαγωνισμούς που έρχονται με την νέα χρονιά!!!
«Μένουμε σπίτι», συντροφιά με το Θέατρο Πορεία, που συνεχίζει να προσφέρει στο κοινό, την ευκαιρία να παρακολουθήσει ακόμα μια θεατρική παράσταση, που σημείωσε μεγάλη επιτυχία πριν περίπου 2,5 χρόνια. Μετά τις παραστάσεις «Γιούγκερμαν», «This is not Romeo & Juliet» και «Ευρυδίκη», σειρά έχει μια παράσταση - σταθμός του θεάτρου Πορεία. Αυτή τη φορά αναβιώνεται ξανά, σε Real Time Live Streaming, η εμβληματική παράσταση «Η Μεγάλη Χίμαιρα».
«Η Μεγάλη Χίμαιρα» είναι μια θεατρική παράσταση, που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα – σταθμός του Μ. Καραγάτση (πραγματικό όνομα: Δημήτρης Ροδόπουλος). Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1936 όμως ευρύτερα γνωστή έγινε η αναθεωρημένη έκδοση του 1953. Το έργο αποτελεί άτυπα, το κλείσιμο της τριλογίας «Γιούγκερμαν - Λιάπκιν - Χίμαιρα», κατά την οποία ο Καραγάτσης, μελετά την προσπάθεια προσαρμογής των ξένων στην ελληνική κοινωνία. Στο τέλος της προσπάθειας αυτής, δημιουργεί τη Μεγάλη Χίμαιρα, την Μαρίνα, γαλλικής καταγωγής, η οποία θα γοητευθεί από την ιστορία της Ελλάδας.
«Η Μεγάλη Χίμαιρα». Πρωτοδιάβασα το βιβλίο όντας φοιτήτρια. Μέχρι σήμερα, είναι το μοναδικό βιβλίο του Καραγάτση που έχω πιάσει στα χέρια μου και μού άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην παρακολουθήσω και την παράσταση. Η Μαρίνα Μπαρέ γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια πόλη της Γαλλίας. Πατέρα δεν γνώρισε. Μεγάλωσε με τη μάνα της, που δούλευε ως ιερόδουλη. Όταν η μάνα της φύγει από τη ζωή, η Μαρίνα θα μείνει μόνη, έχοντας ωστόσο μια μεγάλη κληρονομιά να διαχειριστεί. Στην προσπάθεια της να τα αφήσει όλα πίσω, θα γνωρίσει και θα ερωτευθεί τον ελληνικής καταγωγής, Γιάννη, έναν εφοπλιστή. Μαζί του θα ταξιδέψει, θα συναντήσει τις δικές της χίμαιρες, θα ερωτευθεί την Ελλάδα αλλά και την ιστορία της. Όμως οι παλιές πληγές ανοίγουν και η ίδια θα αντιμετωπίσει την δική της χίμαιρα.
Ο Δημήτρης Τάρλοου συνεχίζει να μεταφέρει μοναδικά, στο θεατρικό σανίδι, ένα ακόμη βιβλίο του Μ.Καραγάτση. Ο Τάρλοου, πήρε ένα εξαιρετικό λογοτεχνικό διαμάντι, και το μετέφερε σχεδόν πιστά στο θέατρο. Εξαιρετική σκηνοθεσία, υπέροχοι ποιητικοί και λογοτεχνικοί, πολλές φορές, διάλογοι, που υπογράφει ο Στρατής Πασχάλης, μελωδική η μουσική της Κατερίνα Πολέμη και ένα πολύ όμορφο και ιδιαίτερο σκηνικό. Πραγματικά εντυπωσιάστηκα στο πως ζωντάνεψαν όλοι εκείνοι οι ήρωες, που κάποτε αγάπησα, όταν διάβαζα το βιβλίο. Την Μαρίνα, τον Γιάννη, τον Μηνά και την Αννεζιώ. Χαρακτήρες που θα ταυτιστείς μαζί τους. Θα ζήσεις όλη τη συναισθηματική και ψυχολογική κατάσταση τόσο της ηρωίδας όσο και των υπόλοιπων χαρακτήρων. Οι ερμηνείες από όλους είναι εξαιρετικές, με την πρωταγωνίστρια, Αλέξανδρα Αϊδίνη, να ξεχωρίζει και να δίνει ρεσιτάλ. Εκπληκτικός και ο Μάξιμος Μουμούρης, που είχα πολύ καιρό να δω ενώ και ο Δημήτρης Μοθωναίος, ήταν έκπληξη.
Στα αρνητικά της παράστασης τώρα, ήταν όταν μιλούσαν οι ηθοποιοί, στα γαλλικά και στα αγγλικά. Υπήρχαν στιγμές που αδυνατούσα να καταλάβω τι έλεγαν και θα ήθελα μια μετάφραση για να μην χάσω το νόημα της υπόθεσης.
Εν κατακλείδι «Η Μεγάλη Χίμαιρα» ήταν μια εκπληκτική δραματική παράσταση γεμάτη συναισθήματα και χίμαιρες (=όνειρα), ακόμα και αν αυτές είχαν τραγική κατάληξη. Η παράσταση είναι ένα μεγάλο μάθημα Ελληνικών, αφού ειδική μνεία γίνεται σε μεγάλους ποιητές και λογοτέχνες της τότε εποχής.
ΠΛΟΚΗ: "Η μεγάλη χίμαιρα" είναι ένα λεπτομερές ψυχογράφημα. Ο συγγραφέας καταπιάνεται με ένα γυναικείο χαρακτήρα και τον αναλύει συστηματικά. Η ιστορία της Μαρίνας, μιας νεαρής Γαλλίδας που ερωτεύεται, παντρεύεται και ακολουθεί τον άνδρα της στη Σύρα, στο πατρικό του σπίτι της Επισκοπής. Εκεί ζει, κάτω από τον βαρύ, αποδοκιμαστικό ίσκιο της πεθεράς της. Καθώς η Μαρίνα συνδέει την τύχη της με τα βαπόρια του άνδρα της, κάθε ψυχική της αναταραχή έχει περίεργες συνέπειες πάνω στη ζωή τους. Όταν έρχεται η οικονομική καταστροφή που είναι συνδεδεμένη με την ψυχική φθορά της ηρωίδας, τότε όλα μπαίνουν στο φαύλο κύκλο του έρωτα και του θανάτου.
Για τον Γιάννη Ξανθούλη δεν χρειάζονται συστάσεις. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλεξανδρούπολη. Στο αναγνωστικό κοινό συστήθηκε το 1984, με το βιβλίο του «Το καλοκαίρι που χάθηκε στο χειμώνα», το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη και επανεκδόθηκε το 2009. Έκτοτε έγραψε πολλά βιβλία, τα περισσότερα από τα οποία έγιναν best seller καθώς και θεατρικά έργα. Το βιβλίο «Το τανγκό των Χριστουγέννων», πρωτοκυκλοφόρησε το 2003 από τις εκδόσεις Καστανιώτη, όπου και εξαντλήθηκε. Επανακυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Διόπτρα, με αφορμή την μεταφορά του βιβλίου στη μεγάλη οθόνη. Λόγω της εξάντλησης των αντιτύπων, επανεκδόθηκε και το 2015.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Γιάννης Ξανθούλης
β) Τίτλος: Το τανγκό των Χριστουγέννων
γ) Έτος Έκδοσης: 2015
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Διόπτρα
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Πρωτοδιάβασα τον συγγραφέα, πριν πολλά χρόνια, όταν ανακάλυψα στη βιβλιοθήκη της μητέρας μου, το βιβλίο «Το τρένο με τις φράουλες». Έκτοτε ο συγγραφέας αποτελούσε αναγνωστική μου επιλογή ενώ το τελευταίο βιβλίο του, που έπεσε στα χέρια μου ήταν «Ο γιος του δασκάλου». «Το τανγκό των Χριστουγέννων», πάλι δεν είναι η πρώτη φορά που το διαβάζω. Διάβασα την πρώτη έκδοση, από Καστανιώτη, όντας φοιτήτρια. Λίγα χρόνια μετά, παρακολούθησα την ταινία. Και πριν λίγα χρόνια, είχα αγοράσει το βιβλίο στην νέα αναθεωρημένη έκδοση, από Διόπτρα.
Αποφάσισα να διαβάσω ξανά το βιβλίο, για να μπω σε κλίμα Χριστουγέννων. Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι αντάξιο του περιεχομένου του βιβλίου. Δυο άντρες του στρατού που χορεύουν, για την ακρίβεια ο ένας μαθαίνει στον άλλο να χορεύει τανγκό. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.
Αθήνα. Δεκέμβριος του 2002. Ένας ηλικιωμένος άντρας, κρατά στα χέρια του, μια ιατρική συνταγή, που μόλις του έχει δοθεί. Στο φαρμακείο καθώς περιμένει τη σειρά του, κοιτά το ζευγάρι μπροστά του. Ο νεαρός κάτι του θυμίζει. Ένα παλιό γνώριμο από το στρατό. Αλλά δεν μπορεί να είναι αυτός, έτσι; Έβρος Δεκέμβριος του 1970. Στο στρατόπεδο του Βάτη, έχουν αρχίσει οι προετοιμασίες για τη γιορτή των Χριστουγέννων. Ο διοικητής του στρατοπέδου, Μανώλης Λόγγος θέλει να είναι όλα άψογα τα Χριστούγεννα, με αποτέλεσμα να μην δοθεί καμία άδεια. Ο φαντάρος Λάζαρος Λαζάρου, δέχεται μια κλήση από την Αθήνα, όπου πληροφορείται ότι η μητέρα του είναι στα τελευταία της. Όμως δεν μπορεί να πάρει άδεια. Στην προσπάθεια του να το σκάσει από το στρατό θα πέσει πάνω στον υπολοχαγό. Ο υπολοχαγός Στέφανος Καραμανίδης από την άλλη, έχει βάλει σκοπό της ζωής του να μάθει τανγκό έτσι ώστε να ζητήσει από την γυναίκα που είναι ερωτευμένος, να χορέψουν, στη γιορτή. Ο μόνος που μπορεί να του μάθει να χορεύει τανγκό είναι ο Λαζάρου.
Ο Γιάννης Ξανθούλης γράφοντας με ιδιαίτερο αλλά μοναδικό τρόπο, παρουσιάζει μια ιστορία, η οποία εξελίσσεται στον Έβρο, την περίοδο της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, όταν δηλαδή υπήρχε στην Ελλάδα, ακόμη στρατιωτική δικτατορία. Ο συγγραφέας κατά κύριο λόγο, αναφέρεται στη ζωή εντός στρατοπέδου, στις ασχολίες των φαντάρων και στις σχέσεις αυτών με τους υψηλά ιστάμενους τους.
Με αφορμή το χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν, στο οποίο καλούνται να συνδράμουν οι φαντάροι, θα στηθεί μια δεξίωση που για κάποιους είναι χαμένος χρόνος ενώ για άλλους, η ευκαιρία να χορέψουν με τον κρυφό και απαγορευμένο τους έρωτα και να καταπλήξουν ακόμα και τους ίδιους τους εαυτούς τους.
Μερικές φορές κάνουμε κάποια πράγματα που μας καταπλήσσουν
Η ιστορία του βιβλίου είναι ξεχωριστή, μοναδική και πρωτότυπη (όταν πρωτογράφτηκε), ενώ οι χαρακτήρες, που δημιούργησε ο συγγραφέας είναι αρκετά μελαγχολικοί. Χάρη στον μικρό του όγκο, το βιβλίο διαβάζεται γρήγορα. Ωστόσο ο συγγραφέας γίνεται αρκετά περιγραφικός σε κάποια σημεία, με αποτέλεσμα να κουράσει.
Αξιοσημείωτο αναφοράς είναι όταν οι δυο άντρες ξεκινούν τα μαθήματα του τανγκό. Η συνύπαρξη τους, δημιουργεί στην αρχή, ανασφάλεια, άγχος και ντροπή. Η εξουσία χάνεται από τον έναν και την αποκτά ο άλλος. Οι σκηνές εκμάθησης του χορού, είναι πολύ παραστατικές και περιγραφικές από τον συγγραφέα, αλλά ουδέποτε υπήρξε ερωτισμός μεταξύ των δύο αντρών, όπως λανθασμένα πέρασε η ταινία.
Εν κατακλείδι, «Το τανγκό των Χριστουγέννων», είναι μια καλογραμμένη ιστορία, με απλό, ξεχωριστό και περιεκτικό τρόπο!!!! Αν και η πρώτη ανάγνωση του βιβλίου, επί Καστανιώτη, άφησε καλές εντυπώσεις, θεωρώ πως με το τελείωμα της δεύτερης ανάγνωσης, αισθάνθηκα μια μικρή απογοήτευση. Όσοι έχετε παρακολουθήσει πρώτα την ταινία, μην κάνετε το κόπο να διαβάσετε το βιβλίο. Ίσως να είναι η πρώτη φορά, που θα αγαπήσετε περισσότερο την ταινία, και το καστ της, παρά το βιβλίο.
3 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Από τα καλά της καραντίνας και το να «Μένουμε σπίτι» για δεύτερη φορά, είναι ο χρόνος που βρίσκει η πλειοψηφία για να παρακολουθήσει νέες σειρές στο Netflix. Με αφορμή την καραντίνα, ο συγγραφέας Γρηγόρης Αζαριάδης, πρότεινε δέκα τηλεοπτικές σειρές, ανάμεσα σε αυτές ήταν η πολωνική αστυνομική σειρά «The Mire» (στα ελληνικά: Ο Βάλτος).
The MireΠρωταγωνιστούν: Dawid Ogrodnik, Andrzej Seweryn, Zofia Wichlacz / Είδος: Αστυνομική - Δραματική - Μυστηρίου / Έτος Παραγωγής: 2018 / Season: 1
ΥΠΟΘΕΣΗ: Σε μια πολωνική πόλη του '80, ο χειρισμός δύο υποθέσεων φόνου, από την πλευρά της αστυνομίας γεννά υποψίες σε δύο δημοσιογράφους. Μια πόρνη και ένας τοπικός ηγέτης βρίσκονται δολοφονημένοι σε ένα δάσος και ένας άνδρας ομολογεί ότι διέπραξε τα εγκλήματα. Οι δύο δημοσιογράφοι, όμως, υποπτεύονται ότι η υπόθεση κρύβει και άλλα πέραν των προφανών.
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Παρακολούθησα την σειρά, μετά από αναζήτηση μιας μίνι αστυνομικής σειράς. Με αφορμή την ανάρτηση του Γρηγόρη Αζαριάδη, που παραθέτω παραπάνω, εντόπισα την σειρά «The Mire» (στα πολωνικά: "Rojst" ή στα ελληνικά "Ο Βάλτος").
Η σειρά αποτελείται από έξι επεισόδια, διάρκειας 45 λεπτά, το καθένα. Δεν θα κουράσει. Το αντίθετο. Έχει όλα τα συστατικά που θα την απολαύσει ο οποιοσδήποτε. Ενδιαφέρουσα ιστορία, με την πλοκή να λαμβάνει χώρα σε ένα σκοτεινό τοπίο της Πολωνίας του 1980, σε ένα δάσος. Μια διπλή δολοφονία, θα είναι αφορμή, να ερευνηθεί μια τρίτη υπόθεση, η αυτοκτονία δυο έφηβων παιδιών, που συνέβη πριν λίγα χρόνια. Η αστυνομία θα κλείσει γρήγορα τη υπόθεση, όπως είχε κάνει άλλωστε και πριν χρόνια. Δυο δημοσιογράφοι όμως αρχίζουν να υποπτεύονται ότι πίσω από τις υποθέσεις κρύβονται πολιτικά και κοινωνικά συμφέροντα.
Έξι επεισόδια, που θα κρατήσουν το ενδιαφέρον μέχρι το τελευταίο λεπτό. Μυστήριο, αγωνία, σασπένς και ανατροπές, από εκεί που δεν τις περιμένεις. Πολύ καλή σκηνοθεσία, σε μια σκοτεινή και λίγο καταθλιπτική ατμόσφαιρα, με σκηνικό μια κομμουνιστική πόλη της Πολωνίας της δεκαετίας του '80. Παράλληλες ιστορίες και αναδρομές στο παρελθόν, ώστε να γίνει κατανοητή η σύνδεση αυτών. Υποκριτικά, οι ερμηνείες των χαρακτήρων ήταν πάρα πολύ καλές, με τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες, να ξεχωρίζουν.
Στα αρνητικά ότι υπήρχαν πάρα πολλοί χαρακτήρες που μπερδεύουν σε κάποιο σημείο την πλοκή, σε συνδυασμό με τους πολλούς διαλόγους. Το τελευταίο επεισόδια αν και ανατρεπτικό ήταν ολίγον χαοτικό. Υπάρχουν σκέψεις για δεύτερη σεζόν, οπότε και έτσι μπορώ να δικαιολογήσω το φινάλε του.
Εν συντομία, η σειρά «The Mire» είναι μία μίνι πολωνική αστυνομική σειρά, που στηρίζεται στην αληθινή Πολωνική Λαογραφία. Αποτελεί ωστόσο μια δυσφήμιση για την λειτουργία της πολωνικής αστυνομίας.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/10
TRAILER:
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη.
Προς Αποφυγή Παρεξηγήσεων περισσότερα εδώ.
«Μένουμε σπίτι» έχοντας για παρέα αγαπημένους ηθοποιούς. Με το δεύτερο lockdown, πολλές θεατρικές σκηνές, δίνουν την δυνατότητα στο κοινό όλης της χώρας, και όχι μόνο να παρακολουθήσουν παραστάσεις που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Μετά τις παραστάσεις «Γιούγκερμαν», «This is not Romeo & Juliet» και «Ευρυδίκη», σειρά έχει μια παράσταση που ανέβηκε για 15 μόνο ημέρες ωστόσο σημείωσε μεγάλη επιτυχία με τα καθημερινά sold-out.
«Το Τρίτο Στεφάνι», βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα–σταθμός του Κώστα Ταχτσή. Αποτελεί ένα από τα πλέον αγαπημένα μυθιστορήματα, του ελληνικού κοινού. Στο παρελθόν έγινε σήριαλ από τον Γιάννη Δαλιανίδη και μεταδόθηκε μέσα από την συχνότητα του Ant1 ενώ παράλληλα αποτέλεσε υλικό για πολύ επιτυχημένες παραστάσεις σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή και Θανάση Παπαγεωργίου. Μια κατάθεση μνήμης όπου μέσα από τις προσωπικές ιστορίες των ηρώων περνάει ολόκληρη η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας.
«Το Τρίτο Στεφάνι», είναι ένα μυθιστόρημα που διάβασα στα φοιτητικά μου χρόνια και μου είχε αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις. Ανακάλυψα την ομώνυμη σειρά που είχε παιχτεί το 1995 για πρώτη φορά στην τηλεόραση. Βρήκα τα επεισόδια στο Youtube και τα παρακολούθησα μέσα σε δυο μέρες. Μέχρι και σήμερα το soundrtack της σειράς, είναι από τα αγαπημένα μου.
Ο Γιώργος Πολυχρονίδης στο βιβλίο του «Ο Κώστας, εγώ και ο Ταχτσής», μιλάει για την γνωριμία του με τον συγγραφέα, τα γράμματα που του άφησε, και το τελευταίο του ταξίδι στον Έβρο.
Εν έτη 2020, «Το Τρίτο Στεφάνι», ανεβαίνει στο Θέατρο Παλλάς, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, και μέσα σε 15 ημέρες, που παίχτηκε, απέσπασε εξαιρετικές κριτικές από κριτικούς και θεατρικό κοινό. Είναι η μεγάλη θεατρική παραγωγή της χρονιάς, όμως εξαιτίας των νέων περιοριστικών μέτρων, αναγκάστηκε να "κατέβει" αλλά να προβληθεί έστω και διαδικτυακά για 2 μοναδικές παραστάσεις. Δεν θα μπορούσα να μην την παρακολουθήσω.
Ένα βιβλίο που μεταφέρθηκε στην μικρή οθόνη...τώρα και στο θέατρο. Θεατρικώς, ξανά συνάντησα την Νίνα και την κυρία Εκάβη, την Ελένη την Πολυξένη, τον Δημήτρη, τον Αντώνη τον Θόδωρο, τον Γιάννη, την Φρόσω και όλους τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Σε ένα μοναδικό, απίστευτο και πολύπλοκο σκηνικό, στήθηκε για δεύτερη φορά «Το Τρίτο Στεφάνι». Πολύ καλή σκηνοθεσία, με εκπληκτική μουσική, ενδυματολογία, κίνηση και στήσιμο όλων χαρακτήρων, εναλλαγές στο παρελθόν και στο παρόν κι ακόμα καλύτερη η απόδοση της εποχής, όπου η Ελλάδα έζησε τους Βαλκανικούς πολέμους, την Κατοχή και τον Εμφύλιο πόλεμο.
Ωραίες ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς, ξεχώρισε όμως η Μαρία Καβογιάννη, όπου μέσα από τους μοναδικούς μονολόγους της, έδωσε ρεσιτάλ ερμηνείας. Η Μαρία Κίτσου ήταν πολύ καλή, για πρώτη φορά που την έβλεπα, στο θεατρικό σανίδι. Η παράσταση θίγει αρκετά θέματα, όπως αυτό της ομοφυλοφιλίας, της απιστίας αλλά και της ιδιαίτερης και μοναδικής σχέσης μεταξύ μιας μάνας με τον γιο της. Η διάρκεια της όμως θα μπορούσε να ήταν στις 2 ώρες και όχι κοντά στις 3. Κάποιες σκηνές ήταν περιττές, καλό θα ήταν να μην υπήρχαν και η παράσταση να τελείωνε στην ώρα της.
Εν κατακλείδι «Το Τρίτο Στεφάνι» ήταν μια σπουδαία παράσταση που σκιαγραφεί τον μέσο άνθρωπο εκείνης της εποχής. Ανθρώπινη, δυναμική και συγκινητική θεατρική παράσταση, που αξίζει να δείτε όλοι. Για να θυμηθείτε τι έζησε η Ελλάδα και πως το αντιμετώπισε.
ΠΛΟΚΗ: Η υπόθεση του μυθιστορήματος εκτυλίσσεται κατά κύριο λόγο κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου και της Κατοχής. Πρωταγωνίστριες και αφηγήτριες είναι δύο γυναίκες, η Νίνα και η φίλη της Εκάβη, που ζουν αυτές τις περιόδους και περιγράφουν με πιστότητα το κλίμα της εποχής μέσα από τις προσωπικές τους ιστορίες. Διαδοχικά, η Νίνα πραγματοποιεί τρεις γάμους — εξ ου και ο τίτλος του έργου.
Ο Adam Kay συστήθηκε, στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, μέσα από το πρώτο βιβλίο με τίτλο, «Αυτό θα πονέσει» το οποίο και κυκλοφόρησε το 2019, από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος. Η «Χριστουγεννιάτικη εφημερία», είναι το δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα - πρώην γιατρού, που κυκλοφορεί στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, και αποτελεί το δεύτερο μέρος ενός ημερολογίου με Γιορτινές αναμνήσεις.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Adam Kay
β) Τίτλος: Χριστουγεννιάτικη εφημερία
γ) Έτος Έκδοσης: 2020
δ) Έκδοση: Εκδόσεις ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα-κωμικού και πρώην γιατρού Adam Kay που διαβάζω. H «Χριστουγεννιάτικη εφημερία», μου κίνησε το ενδιαφέρον τόσο από τον εξώφυλλο της, όσο και από τον τίτλο της. Ήξερα τι θα διαβάσω, πριν καν κοιτάξω και διαβάσω την περίληψη στο οπισθόφυλλο. Όντας επαγγελματίας υγείας, δεν θα μπορούσα να προσπεράσω, αυτό το βιβλίο, το οποίο δεν μου ήταν αδιάφορο. Το αντίθετο. Μου άρεσε τόσο πολύ που δεν το περίμενα.
Στην «Χριστουγεννιάτικη εφημερία», θα διαβάσει κανείς ιστορίες που εξελίσσονται μέσα στο νοσοκομείο, στις κλινικές και πίσω από τις κουρτίνες αυτών, την περίοδο των Χριστουγέννων. Θα γνωρίσει ιατρούς και νοσηλευτές, άτομα που βρίσκονται πάντα στην πρώτη γραμμή για να αντιμετωπίσουν μια σοβαρή κατάσταση, ακόμα και αν είναι Χριστούγεννα. Γιατί για αυτούς, τα Χριστούγεννα είναι μια συνηθισμένη ημέρα. Δεν την γιορτάζουν με την οικογένεια τους, αλλά είναι δίπλα σε ασθενείς, που εκείνη την ημέρα για κάποιο λόγο θα βρίσκονται σε ένα κρεβάτι του νοσοκομείου.
Ο Adam Kay δεν θέλει να δουλεύει την ημέρα των γιορτών...αλλά δεν θέλει να την περνάει ούτε και με την οικογένεια του. Οπότε εν μέρει προτιμά αυτές τις γιορτινές μέρες να είναι στην δουλειά του και να σώζει ζωές. Στην διάρκεια της ιατρικής του σταδιοδρομίας, θα περάσει από νοσοκομεία και κλινικές της Αγγλίας. Θα συναναστραφεί με ασθενείς και ιατρονοσηλευτικό προσωπικό. Κάποιοι από αυτούς θα είναι απαιτητικοί. Όμως ο Adam Kay ξέρει πως να κάνει υπομονή και να διαχειρίζεται ότι του εμφανιστεί μπροστά του. Ξέρει πως όταν βάζει την ιατρική στολή, πρέπει να σοβαρευτεί, χωρίς ωστόσο να χάσει το χιούμορ του, κάνοντας τους ασθενείς παράλληλα να ξεχαστούν για λίγο από τα προβλήματα τους.
Μόλις βάζουμε την ιατρική στολή, όλοι μας έχουμε να παίξουμε έναν ρόλο.
Στο ημερολόγιο αυτό, ο Adam Kay, με καυστικό και αστείο τρόπο, καταθέτει ιστορίες και περιστατικά, που βίωσε κατά την περίοδο των Χριστουγέννων, από το 2004 έως το 2009, δουλεύοντας σε ουρολογικές, γυναικολογικές και μαιευτικές κλινικές. Θα αναφερθεί στην καθημερινότητα του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο κλάδος μέσα σε ένα νοσοκομειακό περιβάλλον, τα κυλιόμενα ωράρια, τις βάρδιες, τις υπερωρίες και τις θυσίες του καθενός από την προσωπική του ζωή. Θα αναφερθεί όμως και στα ίδια τα περιστατικά, στην πορεία εξέλιξης αυτών καθώς και τη σχέση που δημιουργείται μεταξύ ιατρών και ασθενών. Τέλος θα αναφερθεί στον τρόπο λειτουργίας του αγγλικού συστήματος υγείας.
Μερικές ιστορίες δεν έχουν ευτυχή κατάληξη, άλλες είναι στενάχωρες ενώ άλλες είναι πιο ανάλαφρες και θα σε κάνουν να γελάσεις! Αστείοι είναι και οι τίτλοι που δίνει ο συγγραφέας στα Χριστούγεννα που ζει ενώ χαριτωμένες είναι οι μικρές εικονογραφήσεις που αφορούν το νοσοκομείο.
Αν και ο συγγραφέας, μέσα από αυτές τις ιστορίες, αναδεικνύει το σημαντικό ρόλο των επαγγελματιών υγείας εντός νοσοκομειακού πλαισίου, το βιβλίο είχε υπερβολικά μεγάλες υποσημειώσεις με την αναλυτική και εκτενής επεξήγηση ενός γεγονότος. Τα ευκόλως εννοούμενα καλό θα ήταν να είχαν παραλειφθεί. Παράλληλα κάποιες ιστορίες δεν ήταν τόσο καλές ή ίσως να ενόχλησαν εμένα. Θα ήθελα πάντως να ήταν λίγο μεγαλύτερο το βιβλίο.
Εν κατακλείδι, η «Χριστουγεννιάτικη εφημερία», είναι ένα ευκολοδιάβαστο και σύντομο, βιβλίο - ημερολόγιο, το οποίο αναφέρεται κατά κύριο λόγο στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, που εργάζεται γιορτινές ημέρες, μακριά από την οικογένεια του, κάνοντας βάρδιες και τρέχοντας πάνω κάτω όλη την ώρα.
3 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons