Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα «Μένουμε σπίτι». Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα «Μένουμε σπίτι». Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Όσο «Μείναμε σπίτι» την περίοδο της καραντίνας, αξιοποιήσαμε το χρόνο δημιουργικά. Τουλάχιστον αυτό έπραξα εγώ (δες εδώ πως πέρασα στην καραντίνα). Ανάμεσα σε πολλά πράγματα που έκανα, ήταν να ξεθάψω όλα τα παλιά αλλά και κάποια καινούρια επιτραπέζια παιχνίδια και να παίξουμε οικογενειακώς όλοι μαζί. Με αφορμή λοιπόν εκείνες τις ημέρες της καραντίνας, είπα να θυμηθώ τα νιάτα μου, να βγάλω όλα τα επιτραπέζια παιχνίδια, να τα βάλω κάτω και να δω ποια από αυτά δεν πρόκειται να αποχωριστώ. Ποια από αυτά παίζω συνέχεια, ακόμα και σήμερα. Με ποια από αυτά γέλασα αλλά και με ποια παιχνίδια τσακωνόμουν με την αδερφή μου (αφού πάντα η μία προσπαθούσε να κλέψει την άλλη για να βγει νικήτρια😋😅).
Πολλά παιχνίδια ήρθαν στο μυαλό μου, κάποια από αυτά μάλιστα διαπίστωσα ότι κυκλοφορούν και σε νέα έκδοση, που σημαίνει ότι αντέχουν στο χρόνο. Ας αφήσουμε λοιπόν για λίγο τις ηλεκτρονικές συσκευές στην άκρη και ας βρούμε χρόνο για επιτραπέζια. Ας ξεκινήσουμε να δούμε ποια τα πέντε αγαπημένα μου επιτραπέζια παιχνίδια.
Ανακάλυψε την Ευρώπη: Έμαθα Γεωγραφία και ανακάλυψα την Ευρώπη χάρη σε αυτό το παιχνίδι. Μέσα σε λίγη ώρα είχα καταφέρει να ταξιδέψω σε ευρωπαϊκές πόλεις, να γνωρίσω την ιστορία, την πολιτιστική κληρονομιά, και τα αξιοθέατα της κάθε μίας, από αυτές. Αφετηρία η Ελλάδα και μετά από ένα μοναδικό ταξίδι, επιστροφή ξανά από εκεί που αρχίσαμε. Τώρα το ποιος ήταν ο νικητής του παιχνιδιού, δε θυμάμαι. Το σίγουρο είναι ότι από αυτό το παιχνίδι μάθαμε πολλά. Στην ίδια σειρά του κατασκευαστή ανήκει και το παιχνίδι «Ανακάλυψε τη Ελλάδα».
Μάντεψε Ποιος: Ένα παιχνίδι διαχρονικό και κλασσικό. Το παιχνίδι με τα κρυμμένα πρόσωπα, αποτελούνταν από δυο ταμπλό με άντρες και γυναίκες με μακριά ή κοντά μαλλιά, με ή χωρίς γυαλιά, έγχρωμοι ή λευκοί. Και μετά η μία ερώτηση διαδέχεται την άλλη. Μια μαντεψιά του μυστικού χαρακτήρα του αντιπάλου σου είναι ικανή για να είσαι ο τελικός νικητής!
Monopoly: Το πολυαγαπημένο και κλασσικό επιτραπέζιο παιχνίδι συναλλαγών ακινήτων, κυκλοφορεί ακόμα. Μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει σε πάνω από 30 χώρες και έχει εκδοθεί σε 20 τουλάχιστον διαφορετικές γλώσσες. Προσωπικά έχω ακόμα την παλιά - ειδική αυθεντική έκδοση με τις δραχμές, που φυσικά δεν την αλλάζω με τίποτα. Χάρη σε αυτό το παιχνίδι έμαθα να δίνω σωστά ρέστα, να αγοράζω αλλά και να πουλάω σπίτια. Ποτέ δεν κατάφερα βέβαια να μείνω με λεφτά στο χέρι και να βγω νικήτρια στο παιχνίδι αλλά ποιος νοιάζεται. Ήταν ένα παιχνίδι που παίζαμε οικογενειακώς.
Taboo: Δικαιωματικά, στην πρώτη θέση αυτού του top5, έρχεται ένα παιχνίδι που παίζω ακόμα και σήμερα. Ένα παιχνίδι που τις μέρες της καραντίνας, προτιμήθηκε δεόντως. Διάρκεια στο παιχνίδι δεν υπήρχε. Όποιος έβρισκε τις περισσότερες σωστές λέξεις, ήταν ο νικητής. Αρκεί να μην έλεγε την απαγορευμένη λέξη. Προσωπικά αυτό το παιχνίδι όσες φορές και να το παίξαμε είτε οικογενειακώς είτε με φίλους, δεν χρησιμοποιήσαμε ποτέ το ταμπλό και τα πιόνια παρά μόνο την κλεψύδρα. Το θεωρούσαμε περιττό.
Αυτό ήταν το δικό μου top 5 με τα αγαπημένα επιτραπέζια παιχνίδια.
Εσείς με ποια επιτραπέζια παίζατε όταν ήσασταν παιδιά;
Όσο «Μένουμε σπίτι», από τις λίγες ψυχαγωγίες που έχουμε είναι η παρακολούθηση θεατρικών παραστάσεων. Και προσωπικά το εκμεταλλεύτηκα όσο μπορούσα. Άλλωστε ήταν και η μόνη μου ευκαιρία να παρακολουθήσω πραγματικά το θέατρο. Και όσο μού δίνεται αυτή η ευκαιρία, θα συνεχίζω, έστω και από τον καναπέ του σπιτιού μου, να το κάνω.
Αυτή τη φορά, το Viva.gr, σε συνεργασία με τη Happy Productions και το θέατρο Νέο Ακάδημο, παρουσιάζει το βραβευμένο αριστούργημα, του κυρίαρχου της κωμωδίας Νηλ Σάιμον το «Ξυπόλητοι στο Πάρκο». Η πιο διάσημη και ανατρεπτική ρομαντική κωμωδία όλων των εποχών, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της έμπειρης Ρέινας Εσκενάζυ.
«Ξυπόλητοι στο Πάρκο». Η παράσταση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1963 στο Broadway, με πρωταγωνιστές τους Robert Redford και Elizabeth Ashley. Έγινε μεγάλη επιτυχία στον κινηματογράφο το 1967 με πρωταγωνιστές τους Robert Redford και Jane Fonda και έκτοτε φιλοξενείται σε θεατρικές σκηνές του κόσμου.
Τί συμβαίνει όταν ένα νιόπαντρο ζευγάρι διαπιστώνει πως το σπίτι των ονείρων του είναι μια «τρύπα», μπάζει νερά, δεν έχει θέρμανση και ο ένοικος της πάνω σοφίτας περνάει από το διαμέρισμά τους για να μπει στο δικό του; Πόση αγάπη χωράει στο αστεία άβολο διαμερισματάκι;
«Ξυπόλητοι στο Πάρκο». Πρόκειται για μια θεατρική παράσταση που είδα κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Κάτι η πλοκή της, κάτι οι ηθοποιοί που την απαρτίζουν, κάτι η προσφορά των εισιτηρίων στο Viva.gr, όλα αυτά συντέλεσαν ώστε να αποφασίσω να την παρακολουθήσω. Είναι άλλωστε από εκείνες τις παραστάσεις που από την υπόθεση τους ξέρεις ότι θα περάσεις ένα ευχάριστο βράδυ.
Κάπου στην Αμερική, ένα νιόπαντρο ζευγάρι, θα περάσει το κατώφλι του νέου τους σπιτιού, που βρίσκεται στον όγδοο όροφο. Από την αρχή φαίνεται πως όλα θα πάνε λάθος, παρά τις προσπάθειες του ζευγαριού, να μείνει εκεί. Το κερασάκι στην τούρτα φαίνεται πως είναι ο ένοικος του πάνω διαμερίσματος. Για να μπει στο δικό του θα πρέπει να περάσει μέσα από αυτό του ζεύγους. Σύντομα θα αρχίσουν διάφορα ευτράπελα και το ζεύγος να βρίσκεται στα πρόθυρα χωρισμού. Θα μπορέσει να κρατήσει η αγάπη τους;
Η σκηνοθεσία της Ρέινας Εσκενάζυ ήταν πολύ καλή και προσεγμένη. Το σκηνικό έξυπνο και πολύ ωραίο ενώ και τα ενδυματολογικά κοστούμια ήταν εξαιρετικά Η διάρκεια της παράστασης ήταν όσο έπρεπε, χωρίς να κουράζει. Υπήρχε γρήγορη εξέλιξη, ωραίες εναλλαγές σκηνικών και ποικιλία συναισθημάτων ενώ και το φινάλε του ήταν πολύ όμορφο. Ερμηνευτικά όλοι σχεδόν ήταν πολύ καλοί. Ο Άρης Λεμπεσόπουλος αποτέλεσε έκπληξη για μένα καθώς δεν τον είχα δει ποτέ ούτε σε θεατρικό αλλά ούτε και σε κωμικό ρόλο (για όσους δεν τον θυμούνται πρωταγωνιστούσε στην Αίθουσα του Θρόνου). Η Έλενα Κρίτα μοναδική στο ρόλο της. Το ζεύγος Πωλ και Κόρι, κατά κόσμον Αργύρης Αγγέλου και Βασιλική Τρουφάκου, ήταν αξιοπρεπέστατοι. Ο χαρακτήρας που ωστόσο ήταν περιττός ήταν αυτός του Jerome Kaluta, που είχε και τριπλό ρόλο. Δεν βοηθούσε στην εξέλιξη της υπόθεσης, παρά μόνο στο φινάλε.
Εν κατακλείδι η παράσταση «Ξυπόλητοι στο Πάρκο» είναι μια ευχάριστη και ανάλαφρη κωμωδία που πραγματικά αν σας δοθεί η ευκαιρία να την δείτε live στο θέατρο, αξίζει να την παρακολουθήσετε!!! Θα περάσετε ένα όμορφο βράδυ, παρέα με αγαπημένους ηθοποιούς.
ΠΛΟΚΗ: Ο Πωλ (Αργύρης Αγγέλου), ένας συντηρητικός δικηγόρος, παντρεύεται την Κόρι (Βασιλική Τρουφάκου), μια ανέμελη κοπέλα. Η συγκατοίκησή τους όμως σε ένα σπίτι, το οποίο δεν πληροί την περιγραφή του συμβολαίου και ο διαφορετικός τρόπος που οι δυο τους αντιμετωπίζουν την ζωή, τους φέρνει αντιμέτωπους με μια σειρά αναπάντεχων, τρελών, κωμικών καταστάσεων. Το σπίτι είναι πολύ μικρότερο σε σχέση με εκείνο που είχαν αρχικά δει, το δωμάτιο τους είναι μια «τρύπα», η τζαμαρία της οροφής μπάζει νερά, θέρμανση δεν υπάρχει και το κυριότερο …..ο κύριος Βελάσκο (Άρης Λεμπεσόπουλος) ένοικος της σοφίτας από πάνω, πρέπει να περνάει μέσα από το διαμέρισμά τους για να μπει στο δικό του! Η μητέρα της Κόρι (Ελένη Κρίτα) που επισκέπτεται συχνά την κόρη της γκρινιάζει επίμονα, ο μυστηριώδης Κος Βελάσκο φλερτάρει ασύστολα, …. και το ζευγάρι φτάνει στα όριά του.
Σε μια προσπάθεια να κρατηθεί το θέατρο ζωντανό, την εποχή του κορωνοϊού, όλο και περισσότερες θεατρικές σκηνές, παίρνουν το ρίσκο και "ανεβάζουν" στο διαδίκτυο παραστάσεις που έσπασαν ταμεία. Αυτή τη φορά σειρά έχει η θεατρική παραγωγή που θεωρήθηκε η πιο επιτυχημένη αναβίωση στο θεατρικό σανίδι, οι «Γοργόνες και Μάγκες».
«Γοργόνες και Μάγκες», το κινηματογραφικό μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, αναβιώνει μετά από σχεδόν 50 χρόνια, στο θεατρικό σανίδι, υπό την σκηνοθετική ματιά του Γιώργου Βάλαρη και μια πλειάδα ηθοποιών - μουσικών και χορευτών. Τα τραγούδια της παράστασης ερμηνεύει ζωντανά επί σκηνής, ο Γιάννης Πλούταρχος. Αυτός ήταν κι ο λόγος που ήθελα να παρακολουθήσω διακαώς την παράσταση...για χάρη του καλύτερου παιδιού της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας.
Ερμηνευτικά όλοι σχεδόν ήταν πολύ καλοί. Έχω τις ενστάσεις μου για το ρόλους που ενσάρκωσαν οι Γιώργος Βάλαρης (Λάκης Κομνηνός) και η Αγγελική Λάμπρη (Νόρα Βαλσάμη). Προσωπικά δεν μου άρεσε το παίξιμο τους. Την Αγγελική Λάμπρη την βρήκα αδύναμη και άνευρη ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που φώναζε και τσίριζε χωρίς να υπάρχει λόγος. Όσο για τον κύριο Βάλαρη, θα προτιμούσα στη θέση του να δώ κάποιον άλλον ηθοποιό. Χάλασε όλη την εικόνα του Λάκη Κομνηνού. Προτιμώ λοιπόν να τον βλέπω σε άλλα πόστα είτε να σκηνοθετεί τις παραστάσεις είτε να βρίσκεται στην παραγωγή, όχι πάντως να παίζει.
Το μεγαλύτερο χειροκρότημα και όχι άδικα, το πήρε ο Γιώργος Βογιατζής που μετά από 50 χρόνια, ενσάρκωσε ξανά με επιτυχία τον Παναγιώτη, τον ταβερνιάρη. Εξαιρετικός ήταν και ο Γιώργος Γαλίτης, που για μένα ήταν η έκπληξη της βραδιάς. Ο Παναγιώτης Πετράκης είναι μοναδικός σε αυτό που κάνει και συμφέρει μάλιστα αφού χορεύει, τραγουδάει και παίζει, ταυτόχρονα. Ο Γιάννης Πλούταρχος ήταν απολαυστικός για ακόμα μία φορά, ενώ και η Άρτεμις Ματαφιά ερμηνεύοντας το Άνοιξε Πέτρα, ήταν συγκλονιστική.
Εν συντομία, οι «Γοργόνες και Μάγκες» είναι μια θεατρική παράσταση που θα σας κάνει να νοσταλγήσετε το παλιό καλό σινεμά. Οι «Γοργόνες και Μάγκες» σε νέα έκδοση. Ένα μουσικό ταξίδι που σε μεταφέρει σε μια άλλη εποχή!
ΠΛΟΚΗ: Ένας μανιώδης ραλίστας, ο Πέτρος γιός εργολάβου οικοδομών, ο οποίος αδιαφορεί παντελώς για την παλιομοδίτικη κατά τη γνώμη του δουλειά του πατέρα του, μαθαίνει εμπιστευτικά ότι σε κάποιο άγονο νησί πρόκειται να γίνουν μεγάλα τουριστικά έργα κι αποφασίζει να δραστηριοποιηθεί για να μην χάσει την μερίδα του λέοντος. Προτείνει και πείθει τον πατέρα του να αγοράσουν οικόπεδα, αλλά το μυστικό, χάρη στον αφελή αλλά πονηρούλη κολλητό του τον «Γρίπη» φθάνει και στα αυτιά της Φλώρας, δυναμικής, όμορφης και γνωστής ιδιοκτήτριας κλαμπ στην Αθήνα. Η Φλώρα καταφθάνει στο νησί πριν από τον Πέτρο και ξεκινάει να ρίχνει τα δίχτυα της ώστε να εξαγοράσει πρώτη γη για να κάνει τις επενδύσεις της. Η συνάντηση του Αθηναίου ζεν πρεμιέ ραλίστα και της πανέξυπνης και σικάτης Αθηναίας Φλώρας, ως ανταγωνιστές, ταράζει τα νερά στο νησί αλλά και τις καρδιές κάποιων κατοίκων που τα βέλη του έρωτα τις καρφώνουν και τις ξεσηκώνουν. Η Μαρίνα, η κόρη του ταβερνιάρη του Παναγιώτη, ερωτεύεται τον Πέτρο, ενώ η όμορφη Φλώρα καταγοητεύει τους άνδρες του νησιού και ιδιαίτερα τον λεβέντη ψαρά Νικόλα, προκαλώντας πόνο στην καρδιά αλλά και ζήλια στην ανυποψίαστη μνηστή του Χρύσα... Εντελώς αναπάντεχα όμως, ο έρωτας τυφλώνει με την πρώτη ματιά την Φλώρα όταν αντικρύζει τον κομψό και με ευγενική καταγωγή Ιάσωνα γιό της Αρχόντισσας του νησιού η οποία ανησυχεί για τα τεκταινόμενα στο νησί και εκεί τα πράγματα περιπλέκονται ... Το τι θα συμβεί θα το ανακαλύψετε online, μέσα από μια παράσταση με άρωμα Ελλάδας, με πολύ γέλιο, αναπάντεχες εξελίξεις και εκρηκτικό φινάλε!
Tην εποχή του κορωνοϊού, το θέατρο, προσπαθώντας να πάρει μια μικρή ανάσα ζωής, έρχεται στα σπίτια μας, φέρνοντάς μας, παραστάσεις που αγαπηθήκαν και ξεχώρισαν.
«Νούρα, ένα πένθιμο μπλουζ». Αυτή είναι η θεατρική παράσταση που παρακολουθήσα. Την είδα για την Μαριάννα Τουμασάτου και θα την ξαναέβλεπα. Μια παράσταση της Βάσιας Αργέντη που είχε επτά υποψηφιότητες στα κορφιάτικα βραβεία από την Ακαδημία Θεατρικών Βραβείων Τέχνης. Μια παράσταση για τους πρόσφυγες, που έρχονται από τη Συρία και το πως αυτοί αντιμετωπίζονται από τους Έλληνες.
Ο Αλέξανδρος είναι ένας νεαρός και φιλόδοξος φοιτητής που κατοικεί με τη μάνα του, σε μια περιοχή της Αθήνας. Είναι ενεργό μέλος σε μια ΜΚΟ που βοηθά τους πρόσφυγες. Σύντομα όμως θα αλλάξει γνώμη για αυτούς και θα τους θεωρήσει υπεύθυνους για όλες τις αποτυχίες στη ζωή του. Η Άμα είναι μια πρόσφυγας μάνα από τη Συρία, που παλεύει να επιβιώσει μαζί με την μικρή της κόρη Νούρα. Αισθάνεται εξαπατημένη ενώ έχει βιώσει πόλεμο, απώλειες αγαπημένων προσώπων, ξεριζωμό και κακουχίες. Ζει κάπου στην Αθήνα. Η ζωή τους θα αρχίσει να αλλάζει όταν κάποιοι άνθρωποι νοιαστούν για αυτούς. Όμως η ελπίδα θα σβήσει.
«Νούρα, ένα πένθιμο μπλουζ». Η Βάσια Αργέντη μεταφέρει μοναδικά, στιγμές από τις ζωές των προσφύγων. Χάρη στην πολύ καλή σκηνοθεσία, τους φωτισμούς αλλά και την εξαιρετική και πρωτότυπη μουσική, το αποτέλεσμα ήταν συγκλονιστικό. Σε πένθιμη ατμόσφαιρα και έχοντας ένα απλό και λιτό σκηνικό που θυμίζει hot spot, οι δυο ηθοποιοί, η Μαριάννα Τουμασάτου και ο Γιάννης Χαντέλης, προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν και να διδάξουν μαθήματα ζωής και ιστορίας. Οι ερμηνείες ήταν πάρα πολύ καλές, ωστόσο η Μαριάννα Τουμασάτου για μια ακόμη φορά ήταν απολαυστική και καθήλωσε με την ανατριχιαστική ερμηνεία της.
Μέσα από τις παράλληλες αφηγήσεις τους, τους ωραίους και δυνατούς μονολόγους οι δύο ηθοποιοί δημιουργούν εικόνες και έντονα συναισθήματα στον θεατή, προσπαθώντας να τον αφυπνίσουν σχετικά με το προσφυγικό θέμα. Η Ανδριάννα Μπάμπαλη, ως Νούρα, συγκινεί με την μοναδική ερμηνεία της, ζωντανά πάνω στο θεατρικό σανίδι, υπό την συνοδεία του Ανδρέα Καρανίκα, ο οποίος την συνοδεύει στο πιάνο.
Εν κατακλείδι η «Νούρα, ένα πένθιμο μπλουζ» πρόκειται για μια συγκλονιστική, δυνατή και προσεγμένη παράσταση για τη ζωή των προσφύγων που καταφθάνουν στην Ελλάδα, από μια διαφορετική οπτική. Σίγουρα θα συγκινήσει και θα προβληματίσει. Ένα πένθιμο μπλουζ για το δράμα των προσφύγων, είτε αυτή προέρχονται από τη Συρία είτε από τη Μικρά Ασία, μέσα σε μόλις 80 λεπτά.
ΠΛΟΚΗ: Η ηθική τελειότητα μοιάζει να είναι ο οδηγός στη ζωή του ενός ήρωα (Αλέξανδρος), αλλά δυστυχώς η ζωή πολλές φορές μας γεμίζει ψευδαισθήσεις προερχόμενες από το συλλογικό ασυνείδητο που δεν μπορούμε να τις διαχειριστούμε, και σε έναν τέτοιο σκόπελο σκοντάφτει ο Αλέξανδρος. Παράλληλα, οι κεντρικές ηρωίδες μας ( Μητέρα της Νούρα και η Νούρα) αποζητούν, όχι το δυτικό όνειρο όπως κάνουν οι μετανάστες, αλλά μία ανθρώπινη ζωή. Μια ζωή δίχως διώξεις, εγκλήματα και πολέμους. Όπως λέει, η Νούρα μας : «μαμά στις χούφτες μου έχω φυλάξει λίγο ήλιο». Αυτόν τον ήλιο αποζητούν. Στο έργο αυτό μας παρουσιάζεται μία διπλή Οδύσσεια: Του δυτικού ανθρώπου που τα έχει «όλα» και στέκεται θύμα αυτής της ιδανικής συνθήκης και των προσφύγων που, η ζωή τους μοιάζει το απόβλητο ενός συστήματος που δεν δείχνει στάλα συμπόνιας.
Προσπαθώντας, έστω και προσωρινά, να κρατήσουν το θέατρο ζωντανό, την εποχή του κορωνοϊού, θεατρικές σκηνές, "ανοίγουν" αποκλειστικά και μόνο για διαδικτυακές προβολές, παίρνοντας μια μικρή ανάσα ζωής.
«Το Δικό μας Σινεμά», είναι μια θεατρική παράσταση, ένα θεατρικό μιούζικαλ, αφιερωμένο σε έναν άνθρωπο που άφησε το στίγμα του, στον ελληνικό κινηματογράφο. Ο Φιλοποίμην Φίνος ήταν ένας από τους σημαντικότερους παραγωγούς της ελληνικής βιομηχανίας κινηματογράφου, που μεσουρανούσε τις δεκαετίες '40 - '70. Χαρακτηρίστηκε ως "πατέρας του ελληνικού κινηματογράφου" και όχι άδικα. Το 1970, βραβεύτηκε για τα 30 χρόνια προσφοράς του στον Ελληνικό Κινηματογράφο. Συνεργάστηκε με σπουδαίους συνθέτες, με όλους τους αξέχαστους ηθοποιούς, ανέδειξε την Αλίκη Βουγιουκλάκη σε εθνική μας σταρ, ενώ παράλληλα έδωσε ευκαιρίες σε σκηνοθέτες και σεναριογράφους της τότε εποχής, μεταξύ αυτών ο Γιάννης Δαλιανίδης, ο Νίκος Φώσκολος και Αλέκος Σακελλάριος.
«Το Δικό μας Σινεμά» πραγματεύεται όλα αυτά και πολλά άλλα. Ο Θανάσης Παπαθανασίου και ο Μιχάλης Ρέππας, στήνουν ένα πλούσιο μιούζικαλ, επιστρατεύοντας 17 αγαπημένους ηθοποιούς, μια 12μελή ζωντανή ορχήστρα και ένα 24μελές μπαλέτο. Δημιουργούν νέους φανταστικούς χαρακτήρες, και τούς τοποθετούν χρονολογικά την περίοδο που η Φίνος Φίλμ ήταν στα "πάνω της".
O Πέτρος είναι πρωταγωνιστής του θεάτρου και κάνει τις πρώτες του ταινίες στη δεκαετία του ’50. Είναι παντρεμένος με την Μιράντα, η οποία είναι σταρ του θεάτρου και περιφρονεί το σινεμά αλλά κάνει και κάποιες ταινίες για να βγάζει χρήματα. Η Μιράντα έχει μια κόρη από τον προηγούμενο γάμο της, την Δανάη, η οποία ζει στο Λοννδίνο. Η Μαίρη είναι μια πετυχημένη τραγουδίστρια που στην δεκαετία του '50 κάνει ρόλους σε ταινίες του άντρα της, Γιώργου που είναι σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Όταν ο Πέτρος και η Μαίρη συνεργάζονται για πρώτη φορά σε μια ταινία του Γιώργου αρχίζει μια ιστορία με έρωτες, ανταγωνισμούς, φιλοδοξίες και διαψεύσεις. Η ιστορία αυτή κρατάει μέχρι το ΄77 την χρονιά που πεθαίνει ο Φιλοποίμενας Φίνος και στην ουσία λήγει η ιστορία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Γύρω από αυτά τα τέσσερα πρόσωπα περιστρέφεται ένας ολόκληρος κόσμος από καλλιτέχνες που ζουν και εργάζονται στα στούντιο της Φίνος Φιλμ. Ο Χρόνης είναι ο χορογράφος των επιτυχιών της εποχής. Η Ζωγραφούλα είναι η μητέρα του Πέτρου. Ο Κώστας και η Δέσπω είναι ζευγάρι παλιών ηθοποιών από τα μπουλούκια που έχουν δύο κόρες την Μαίρη και την Ντίνα, μια μοδίστρα στα στούντιο του Φίνου. Ο Στέφανος είναι ανερχόμενος ζεν πρεμιέ εκείνης της εποχής, όπως και ο Παύλος ο οποίος είναι παντρεμένος με μια στάρλετ την Φανή. Ο Παύλος όμως έχει κρυφή ζωή, αφού εδώ και χρόνια είναι ζευγάρι με τον Λευτέρη.
Σε γενικές γραμμές, η θεατρική παράσταση ήταν πολύ καλή. Αρχικά είχε ένα ωραίο σκηνικό, με πολλές πόρτες, που βοηθούσαν στις γρήγορες εναλλαγές των σκηνών, με αποτέλεσμα να μην κουράσει σε κανένα σημείο. Είχε μουσική, χορογραφίες (που επιμελήθηκε ο Φωκάς Ευαγγελινός), πολλά κοστούμια (η Βανδή άλλαξε και εγώ δεν ξέρω πόσα) και ωραίες ερμηνείες...όχι όμως από όλους. Οι καλύτεροι της βραδιάς ήταν ο Παύλος Χαϊκάλης και η Παρθένα Χοροζίδου. Σίγουρα η Δέσποινα Βανδή, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, όχι ερμηνευτικά αλλά υποκριτικά. Επισκίασε όμως ηθοποιούς, όπως η Κατερίνα Λέχου, που εμφανίστηκε ελάχιστα πάνω στο θεατρικό σανίδι. Ευχάριστες παρουσίες ήταν αυτές του Γιώργου Κωνσταντίνου, της Πηνελόπης Πιτσούλη και της Ελένης Γερασιμίδου. Από τον Σπύρο Παπαδόπουλο, δεν περίμενα κάτι λιγότερο.
Μου άρεσαν, οι αναφορές σε πρόσωπα που αγάπησα μέσα από τις ελληνικές ταινίες αλλά και σε ταινίες, που κάποιες δεν ήξερα, και στο τέλος της παράστασης αναζήτησα. Μου άρεσε επίσης που πάνω από το σκηνικό, στήθηκε ειδικό video wall, με αναφορές σε εφημερίδες της τότε εποχής, παρουσιάζοντας παράλληλα και την πολιτική και όχι μόνο, κατάσταση που επικρατούσε στην Ελλάδα τότε. Δεν μου άρεσε που δυστυχώς, με τον θάνατο του Φιλοποίμενα Φίνου, και με την κάθοδο του ελληνικού κινηματογράφου ειπώθηκαν αλήθειες που αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση σε μια εποχή που θα νοσταλγήσεις.
την αγάπη μας την χαρήκαμε, την εκμεταλλευτήκαμε, την πουλήσαμε, την φθείραμε...είχαμε την τύχη η Φίνος να καταγράψει τις καλύτερες στιγμές της...και τώρα που κλείνει η Φίνος Φιλμ... κάναμε τόσες ταινίες, εμείς θα μεγαλώσουμε, θα φύγουμε και οι άνθρωποι θα μας βλέπουν πάντα νέους όμορφους και ερωτευμένους
Εν συντομία, «Το Δικό μας Σινεμά» είναι μια θεατρική παράσταση φόρος τιμής στον Φιλοποίμενα Φίνο και στη Φίνος Φιλμ. Ένα μουσικό-κινηματογραφικό ταξίδι στο παρελθόν, και σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου που άφησαν εποχή. Μια ευχάριστη και διασκεδαστική παράσταση για την άνοδο και πτώση του ελληνικού κινηματογράφου!
ΠΛΟΚΗ: “Το δικό μας σινεμά”, είναι η ιστορία κάποιων καλλιτεχνών που ξεκινάνε περίπου το 1955 όταν πια αρχίζει η μεγάλη άνοδος του κινηματογράφου, ζουν την μεγάλη δόξα της δεκαετίας του '60 και ακολουθούν την πτώση του σινεμά στη δεκαετία του '70. Με νοσταλγία, χιούμορ, τρυφερότητα αλλά και συγκίνηση μας θυμίζουν μια εποχή που έχουμε αγαπήσει και συνεχίζουμε να αγαπάμε. “Το δικό μας σινεμά” είναι ένα ταξίδι στη χρυσή εποχή του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου. “Το δικό μας σινεμά”, με χαρακτήρες και τραγούδια αγαπημένα, μεγάλες επιτυχίες που έχουν γραφτεί στην ψυχή και τη μνήμη μας, περιδιαβαίνει τα χρόνια της μεγάλης ανόδου, της ακμής και της παρακμής του ελληνικού κινηματογράφου μέσα από τις ζωές κάποιων πρωταγωνιστών του κινηματογράφου.
Μπορεί πλέον, οι περισσότεροι να μην «Μένουμε σπίτι», και να έχουμε επιστρέψει στην καθημερινότητά μας, ωστόσο οι θεατρικές προβολές online συνεχίζονται, μέχρι να ανοίξουν τα θέατρα. Σε μια προσωρινή λύση για να κρατηθεί το θέατρο ζωντανό την εποχή του κορωνοϊού, το Θέατρο Πορεία, ήταν το πρώτο που πρωτοπόρησε (από το πρώτο lockdown) και ξεκίνησε τις Real Time Live Streaming, θεατρικές παραστάσεις του.
Η πλειοψηφία των θεατρικών παραστάσεων που παρακολούθησα την περσινή χρονιά, ήταν από το Θέατρο Πορεία. Την φετινή χρονιά, το θέατρο Πορεία συνεχίζει να προσφέρει ζωντανά, παραστάσεις που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Σειρά λοιπόν έχει ο «Αρίστος», μια βραβευμένη παράσταση, που απαρτίζεται από αγαπημένους ηθοποιούς
«Αρίστος». Το θεατρικό έργο βασίζεται στο ομώνυμο έργο του Θωμά Κοροβίνη «Ο Γύρος του Θανάτου», που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος. Η παράσταση του Γιώργου Παπαγεωργίου, επικεντρώνεται στη ζωή του Αριστείδη Παγκρατίδη, του φερόμενου ως «Δράκου του Σέιχ Σου», ο οποίος το 1966 καταδικάστηκε τετράκις σε θάνατο από το πενταμελές εφετείο Θεσσαλονίκης. Η εκτέλεσή του έγινε στο μέρος που ήταν συνδεδεμένο με το όνομά του, το Δάσος του Σέιχ Σου. Οι τελευταίες λέξεις που ψέλλισε ήταν «Μανούλα μου, είμαι αθώος»
Ο Γιώργος Παπαγεωργίου, μεταφέρει μοναδικά, στιγμές της ζωής του Αριστείδη Παγκρατίδη, από το βιβλίο του Κοροβίνη, στο θεατρικό σανίδι. Το 1968 στη Θεσσαλονίκη, γράφτηκε ο τραγικός επίλογος μιας ιστορίας που είχε συγκλονίσει όλη την Ελλάδα. Μέχρι και σήμερα, ωστόσο πιστεύεται ότι ο Αριστείδης Παγκατίδης, αλλιώς Αρίστος, αδίκως φυλακίστηκε και εκτελέστηκε. Μέχρι και σήμερα, ο πραγματικός ένοχος, ίσως κυκλοφορεί ελεύθερος.
Τρεις ηθοποιοί (Φιλαρέτη Κομνηνού, Γιάννης Αθανασόπουλος, Γιάννης Λεάκος), ερμηνεύουν χαρακτήρες, που συνδέονται με τη ζωή του Αρίστου, εξομολογούνται όλες τις στιγμές της ζωής του, από την μικρή ηλικία και μέχρι την στιγμή της εκτέλεσης του, συνθέτωντας με αυτόν τον τρόπο το ποιόν του Αρίστου. Χωρίς πολλά πολλά, με ένα φτωχό, απλό αλλά ιδιαίτερο σκηνικό και μια πολύ καλή σκηνοθεσία από την πλευρά του Παπαγεωργίου, τρεις ηθοποιοί, θα ερμηνεύσουν, εξαιρετικά, πρόσωπα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη ζωή του Αρίστου.
Ήταν όλα εκπληκτικά. Το στήσιμο, τα κείμενα, οι φωτισμοί, η μουσική (υπόκρουση) ακόμα και οι ερμηνείες των ηθοποιών. Συγκλονιστική η Φιλαρέτη Κομνηνού, ως μάνα του Αρίστου, με έναν μονόλογο, που συγκινεί. Ο Γιάννης Λεάκος, άγνωστος σε εμένα, ήταν πολύ καλός και αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη. Ο Γιάννης Αθανασόπουλος, που έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό, ως Γιάννος από τις Άγριες Μέλισσες, απέδειξε ότι είναι πολύ ταλαντούχος και έχει μέλλον.
Προσωπικά δεν ήξερα σχεδόν τίποτα για τη ζωή του Αρίστου. Αναζήτησα περισσότερες πληροφορίες, μετά το τέλος της παράστασης. Πρόκειται για μια παράσταση, που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Μια παράσταση με γρήγορο ρυθμό και διάρκεια όσο έπρεπε, για να μην κουράσει. Μια παράσταση που φέρνει στο φως, πτυχές της προσωπικότητας του Αρίστου, ικανές να κάνουν, να αναρωτηθεί και ο ίδιος ο θεατής, τι είναι αλήθεια και τι όχι, αν πράγματι ο Αρίστος ήταν ένοχος ή όχι, για το πως έπραξε η αστυνομία και οι πολιτικοί καθώς και για το αν άξιζε στον Αρίστο, αυτό το τραγικό τέλος.
Εν συντομία, η θεατρική παράσταση, «Αρίστος» είναι μια συγκλονιστική δραματική παράσταση που ρίχνει φως στη ζωή ενός ανθρώπου, μέσα από τα μάτια διαφορετικών ανθρώπων, που συναναστράφηκαν μαζί του. Ένα ψυχογράφημα, χωρίς υπερβολές και με ποικίλα συναισθήματα. Μετά το τέλος της παράστασης, σίγουρα θα αναζητήστε κι εσείς το βιβλίο του Κοροβινή, όπως εγώ!!! Αν σας δοθεί η ευκαιρία να την παρακολουθήσετε στο θέατρο, να το κάνετε!!!
ΠΛΟΚΗ: Το βιβλίο του Θωμά Κοροβίνη "O γύρος του θανάτου" είναι ένα δυναμικό δραματικό μυθιστόρημα που αναφέρεται στην πολυτάραχη ζωή του Αριστείδη Παγκρατίδη (1940-1968), ο οποίος συνελήφθη και εκτελέστηκε ως ο Δράκος του Σέιχ Σου. Μέσα από τις χειμαρρώδεις, υποβλητικές αφηγήσεις εννέα χαρακτηριστικών προσώπων που μιλούν διαφορετικές γλώσσες ανάλογα με τα βιώματα, το χαρακτήρα και το ρόλο που διαδραματίζουν, η αφηγηματική δράση παρακολουθεί το σκηνικό που διαμορφώθηκε στη Θεσσαλονίκη μετά την Κατοχή και τον Εμφύλιο. Οι συγκλονιστικές, ωμές καταθέσεις των αφηγητών σκιαγραφούν την ψυχολογία των ανθρώπων και συσχετιζόμενες συνθέτουν το κοινωνικοπολιτικό κλίμα της εποχής ενώ παράλληλα ο μυθιστορηματικός χρόνος παρακολουθεί τον κεντρικό ήρωα φωτίζοντας τις σκοτεινές πτυχές της τραγικής προσωπικότητας του νεαρού Αριστείδη. Εννέα χαρακτήρες που συνδέονται με τον Αριστείδη Παγκρατίδη, μέσα από τις χειμαρρώδεις, υποβλητικές εξομολογήσεις τους, μιλώντας διαφορετικές γλώσσες, ανάλογα με τα βιώματα, τον χαρακτήρα και τον ρόλο τους, συνθέτουν το προφίλ του “Αρίστου”. Ο φίλος από την Τούμπα, η παραδουλεύτρα γειτόνισσα της μάνας του, ένας αχθοφόρος του λιμανιού, ο παρακρατικός δοσίλογος περιπτεράς, ένας χωροφύλακας δημοκρατικών φρονημάτων, ένας συντηρητικός αστός της παραλίας, το αφεντικό του σε ένα λαϊκό πανηγύρι, η τραβεστί Λολό και μία λαϊκή τραγουδίστρια - οι δύο έρωτες του, ερμηνευμένοι επί σκηνής από τρεις ηθοποιούς.
Δεν ξέρω αν έχω αναφερθεί σε αυτό, αλλά το θέατρο, το αγαπώ. Από πολλές απόψεις. Τα καλοκαίρια, πολλές είναι οι θεατρικές παραστάσεις που βγαίνουν σε περιοδεία. Και φυσικά είναι η μόνη μου ευκαιρία να παρακολουθήσω πραγματικά το θέατρο. Σε συνθήκες καραντίνας, πολλές θεατρικές σκηνές ανέβασαν στο διαδίκτυο, παραστάσεις, που σημείωσαν, τα προηγούμενα χρόνια, επιτυχία, στις αθηναϊκές σκηνές. Και φυσικά το εκμεταλλεύτηκα. Και όσο μου δίνεται αυτή η ευκαιρία, θα συνεχίζω. Έστω και από τον καναπέ του σπιτιού μου.
Αυτή τη φορά, το Viva.gr, σε συνεργασία με το θέατρο Κάππα, αποκλειστικά για δύο μόνο Streaming προβολές, παρουσιάζει μια παράσταση που τα τελευταία πέντε χρόνια είναι sold out. Λόγος γίνεται για τη πολυβραβευμένη κωμωδία του Φρανσίς Βεμπέρ που έχουν λατρέψει κοινό και κριτικοί, το «Δείπνο Ηλιθίων».
«Δείπνο Ηλιθίων». Η θεατρική παράσταση είναι βασισμένη στη γαλλική κωμωδία του 1998 που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Francis Veber. Ως ταινία τιμήθηκε με μία σειρά από βραβεία César και Lumières ενώ υπήρξαν αρκετές μεταφορές στο σινεμά. Ως θεατρική παράσταση έχει ανέβει σε σκηνές όλου του κόσμου.
Το «Δείπνο Ηλιθίων» είναι από εκείνες τις παραστάσεις που από την υπόθεση τους και μόνο, σε κάνουν να γελάς μέχρι δακρύων. Και πράγματι έτσι είναι. Το σκηνικό ήταν πολύ ωραίο και στυλάτο. Η σκηνοθεσία επίσης πολύ καλή και προσεγμένη. Γρήγορη εξέλιξη, ωραίες εναλλαγές, ποικιλία συναισθημάτων και κυρίως πολύ ωραίες ερμηνείες από αγαπημένους ηθοποιούς. Ο Σπύρος Παπαδόπουλος στο ρόλο του ηλιθίου, ήταν έκπληξη. Ο ρόλος τού πήγαινε γάντι, οι κινήσεις του προκαλούσαν γέλιο και ήταν απολαυστικός. Για τον Πυγμαλίων Δαδακαρίδη, τα λόγια είναι περιττά. Από τους καλύτερους και ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του.
Εν κατακλείδι η παράσταση «Δείπνο Ηλιθίων» είναι μια κωμωδία, κατά την οποία θα συνειδητοποιήσεις, ποιους πραγματικά θεώρησες ηλίθιους στη ζωή σου. Μέσα σε ένα δίωρο, η παράσταση έδωσε πολλά....κοινωνικά μηνύματα, γέλιο, συγκίνηση και εξαιρετικές ερμηνείες. Αν σας δοθεί η ευκαιρία να την δείτε live στο θέατρο, να πάτε, αξίζει!!!
ΠΛΟΚΗ: Ο Πιερ Μπροσάν (Πυγμαλίων Δαδακαρίδης), πλούσιος μεγαλοεκδότης στο Παρίσι, οργανώνει κάθε εβδομάδα με τους πλούσιους φίλους του ένα… ιδιότυπο δείπνο: Καθένας βρίσκει έναν «ηλίθιο», τον καλεί στο δείπνο, τρώνε, πίνουν, διασκεδάζουν, γελούν εις βάρος των ανυποψίαστων καλεσμένων τους και στο τέλος, αυτός που έχει φέρει τον πιο τέλειο «ηλίθιο», στέφεται νικητής! Ο Φρανσουά Πινιόν (Σπύρος Παπαδόπουλος), ένας αθώος, αφελής, καλοπροαίρετος άνθρωπος, είναι ο πολλά υποσχόμενος «ηλίθιος» του Πιερ γι’ αυτήν την εβδομάδα. Τον καλεί στον σπίτι του για να γνωριστούν και εν συνεχεία να πάνε στο δείπνο. Κι εδώ αρχίζει μία σειρά από ανατροπές, όπου διαλύονται τα πάντα. Ο Πινιόν με την αφέλεια και την αθωότητά του, προκαλεί απανωτούς σεισμούς. Μέσα σε λίγη ώρα, ο άτρωτος “man of the year”, Πιερ, αποδομείται και γίνεται αξιοθρήνητος ανθρωπάκος. Τελικά, ποιος απ’ τους δύο είναι ο ηλίθιος; Ο ευρών αμειφθήσεται!
Τα καλά της καραντίνας, όλο αυτό το διάστημα, είναι η δυνατότητα που έχω, έστω και από τον καναπέ του σπιτιού μου, να παρακολουθώ θεατρικές παραστάσεις, online. Το Viva.gr, σε συνεργασία με θεατρικές σκηνές προσφέρουν στο κοινό, την ευκαιρία να επιλέξει και να παρακολουθήσει θεατρικές παραστάσεις, που σημείωσαν επιτυχία.
Η δεύτερη θεατρική παράσταση που παρακολούθησα, για τη χρονιά αυτή, ήταν η «Ποντικοπαγίδα». Βασισμένη στο ομώνυμο έργο μυστήριου της Agatha Christie, το μακροβιότερο έργο στην ιστορία του παγκόσμιου θεάτρου, η «Ποντικοπαγίδα», παρουσιάζεται σε μια νέα σύγχρονη προσαρμογή!
Η «Ποντικοπαγίδα» έχει μεταφραστεί σε 50 γλώσσες ενώ σημείωσε τεράστια επιτυχία, διεθνώς. Για τα ελληνικά δεδομένα, πρόκειται για την έκτη μεταφορά στο θεατρικό σανίδι. Ανέβηκε για πρώτη φορά, το 1963, σε σκηνοθεσία Μήτσου Λυγίζου. Το 1976, ανέβηκε για δεύτερη φορά, σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου και σκηνοθεσία Σπύρου Μηλιώνη, στα πλαίσια της εκπομπής "Το θέατρο της Δευτέρας". Προσωπικά, είχα δει την παράσταση του 1976, μέσα από τη συχνότητα της ΕΡΤ, πριν χρόνια. Πλέον υπάρχει ελεύθερη στο διαδίκτυο εδώ. Το βιβλίο δεν το διάβασα ποτέ καθώς είναι εξαντλημένο από τον εκδοτικό.
Σε μια πανσιόν λίγο έξω από την Αθήνα, επτά άνθρωποι θα αποκλειστούν, λόγω παγετού και χιονόπτωσης. Εκ πρώτης όψεως δεν φαίνονται να γνωρίζονται μεταξύ τους. Πολύ σύντομα θα φτάσει στην πανσιόν ένας αστυνομικός, ο οποίος ερευνά μια δολοφονία, κατά την οποία ο δολοφόνος και τα θύματά του, συνδέονται με το παιδικό τραγούδι "Τρία τυφλά ποντικάκια". Φαίνεται πως ο δολοφόνος ήδη βρίσκεται στην πανσιόν και σχεδιάζει σύντομα να επιτεθεί. Ο αστυνόμος προσπαθεί να καταλάβει τα κίνητρα του δολοφόνου και να προλάβει πριν γίνει η επόμενη δολοφονία. Όμως ο δολοφόνος κάθε φορά ξεγλιστράει....μέχρι να πιαστεί στην φάκα!!!
Η Agatha Christie αποτελεί εγγύηση, οπότε και η παράσταση δεν θα μπορούσε να μην ικανοποιούσε. Η σκηνοθεσία ήταν πολύ καλή, ενώ συνολικά το έργο ήταν αρκετά ατμοσφαιρικό και μυστηριώδες, και με ατάκες, που προκαλούσαν γέλιο. Η διάρκεια του έργου ήταν ιδανική, και δεν κούρασε σε κανένα σημείο. Ενώ και οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν πολύ καλές. Ξεχώρισε ωστόσο η ερμηνεία του Μιχάλη Συριόπουλου, που έδωσε ρέστα στο ρόλο του ψυχικά διαταραγμένου.
Στα αρνητικά της παράστασης ήταν ότι δεν μου άρεσε το σκηνικό, το οποίο κάποιες φορές, "γέμιζε" την σκηνή. Επίσης οι θορυβώδεις ήχοι, από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, που κάλυπταν τα λόγια των ηθοποιών.
Εν κατακλείδι η «Ποντικοπαγίδα» ήταν μια ωραία παράσταση, με έξυπνη μεταφορά στην Ελλάδα του '90. Όσοι την δείτε μην μαρτυρήσετε το ανατρεπτικό τέλος. Το είπαν και οι ηθοποιοί στο τέλος της παράστασης.
ΠΛΟΚΗ: Σε μια απομονωμένη πανσιόν μιας επαρχίας, την ώρα που το χιόνι πέφτει πυκνό, Οκτώ ήρωες, που όλοι τους κρύβουν ένα μυστικό, βρίσκονται αντιμέτωποι με σκληρές αλήθειες και επικίνδυνα ψέματα. Ο φόβος τους κυκλώνει και ένας δολοφόνος βρίσκεται ανάμεσά τους. Μια ιστορία εκδίκησης με αιφνιδιαστικές ανατροπές, έξυπνα τεχνάσματα και μια ποντικοπαγίδα που περιμένει το επόμενο θύμα της!
Το 2021, συνεχίζουμε και εξακολουθούμε να «Μένουμε σπίτι». Χάρη στην τεχνολογία αλλά και των ίδιων των θεατρικών σκηνών, δίνεται η δυνατότητα να επιλέξουμε και να παρακολουθήσουμε online θεατρικές παραστάσεις. Για όσους ζουν σε επαρχία και εξωτερικό, αυτή η ευκαιρία δεν πρέπει να χαθεί, αφού, έστω και από τον καναπέ, μπορούν να παρακολουθήσουν παραστάσεις που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία.
Αυτή τη φορά λόγος γίνεται για μια παράσταση που αποφάσισα να δώ, την τελευταία στιγμή, κυριολεκτικά. Πρόκειται για την θεατρική παράσταση - μονόλογο, «Ο Τζόνι πήρε το όπλο του». Στο ρόλο του Τζόνι, ο αγαπητός Τάσος Ιορδανίδης ενώ στη σκηνοθεσία βρίσκεται η σύζυγος του, γνωστή ηθοποιός Θάλεια Ματίκα.
«Ο Τζόνι πήρε το όπλο του». Το θεατρικό έργο βασίζεται στο αντιπολεμικό, ομώνυμο, έργο του Dalton Trumbo, που εκδόθηκε το 1939 ενώ μεταφέρθηκε από τον ίδιο τον συγγραφέα και στις μεγάλες αίθουσες, το 1971, με την ταινία να ξεχωρίζει τόσο στο Διεθνές Φεστιβάλ Ανατολικής Ευρώπης στην Τυφλίδα της Γεωργίας όσο και στο Διεθνές Βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών.
Ο Τζόνι, είναι ένας Αμερικανός στρατιώτης, που πολέμησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Τζόνι θα τραυματιστεί θανάσιμα. Θα βρεθεί σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, έχοντας χάσει και τα τέσσερα άκρα του, την όραση του, την ακοή του αλλά και την ικανότητα να μιλάει. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να σκέφτεται. Όσο βρίσκεται κατάκοιτος, ο Τζόνι θα αναπολήσει στιγμές της ζωής του καθώς και στιγμές από τον πόλεμο. Αυτό που δεν ξέρει και μαθαίνει σταδιακά, είναι ότι εκεί που βρίσκεται κάποιοι έχουν σκοπό να τον κάνουν πειραματόζωο.
...έχουμε και μεις τα δικά μας όπλα, τις καρδιές μας και τα μυαλά μας!!!
Ο Τάσος Ιορδανίδης σε ένα απλό και ευρηματικό σκηνικό, που του κρύβει τα άκρα του, δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας, σε ένα δύσκολο, δυνατό και απαιτητικό κείμενο. Εξαιρετικά ατμοσφαιρικό έργο, με πολύ καλή σκηνοθεσία - φωτισμοί και με διάρκεια σχεδόν μίας ώρας, που είναι ικανό να σε προβληματίσει από την αρχή μέχρι το τέλος, με το πόνο του ακρωτηριασμένου στρατιώτη, ο οποίος έχει χάσει τα πάντα εκτός από τις αναμνήσεις του. Αυτές είναι και το καταφύγιο του.
Εν συντομία, η θεατρική παράσταση, «Ο Τζόνι πήρε το όπλο του» είναι μια συγκλονιστική παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε. Μια κατάθεση ψυχής γεμάτη ένταση και συναισθηματικές διακυμάνσεις.
ΠΛΟΚΗ: Ο Τζο είναι ο απλός ανώνυμος στρατιώτης που χάνει τα μέλη του, αλλά εξακολουθεί να αναπνέει, να σκέφτεται και να αγαπά όπως πριν.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons