Από το Blogger.
Το βιβλίο με τίτλο «Νανουρίσματα…και ξυπνήματα» κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2019 από τις εκδόσεις Βάρφη. Πρόκειται για ένα συλλογικό έργο, τις ιστορίες του οποίου μελοποίησε ο μουσικοσυνθέτης Κανάρης Κεραμάρης. Τις ιστορίες και τους στίχους των τραγουδιών έγραψαν η Όλγα Σεχίδου, η Νίνα Ζαφειρίου και η Λίλα Στογιάννη. Η Όλγα Σεχίδου συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Η Έλσα και ο Σοκολάτα με γάλα», το οποίο κυκλοφόρησε το 2002 από τις εκδόσεις Παρατηρητής. Τα «Νανουρίσματα…και ξυπνήματα» αποτελούν το όγδοο βιβλίο της. Η Νίνα Ζαφειρίου συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Η σβήστρα που έγραφε», το οποίο κυκλοφόρησε το 2016 από τις εκδόσεις Βάρφη. Τα «Νανουρίσματα…και ξυπνήματα» αποτελούν το πέμπτο βιβλίο της. Η Λίλα Στογιάννη συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Οι 12 μήνες παίζουν κουκλοθέατρο», το οποίο κυκλοφόρησε το 2015 από τις εκδόσεις Βάρφη. Τα «Νανουρίσματα…και ξυπνήματα» αποτελούν το τρίτο βιβλίο της.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Όλγα Σεχίδου, Νίνα Ζαφειρίου, Λίλα Στογιάννη
β) Τίτλος: Νανουρίσματα…και ξυπνήματα
γ) Έτος Έκδοσης: 2019
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Βάρφη
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Η νέα δισκογραφική δουλειά του συντοπίτη μου, Κανάρη Κεραμάρη κυκλοφορεί σε μορφή βιβλίο-cd από τις εκδόσεις "Βάρφη". Έντεκα νέα τραγούδια σε στίχους της Όλγας Σεχίδου, Νίνας Ζαφειρίου και Λίλας Στογιάννη μελοποιήθηκαν με τρόπο τέτοιο ώστε να μπορούν να ακουστούν από όλες τις ηλικίες.
Αυτό το βιβλίο λοιπόν ήρθε ανέλπιστα στα χέρια μου και για κάποιο λόγο, από το πρώτο του άγγιγμα, μου έφερε ηρεμία. Από το εξώφυλλο του, από τον τίτλο του, από το δίσκο που έχει εντός του. Κι όλα αυτά μαζί με ηρέμησαν και με χαλάρωσαν κυριολεκτικά, πριν καν αρχίσω την ανάγνωση του.
Δεν είμαι μαμά και ούτε σκέφτομαι να γίνω προς το παρόν, αλλά με αυτό το βιβλίο, έγινα εγώ παιδί για λίγο. Νανουρίστηκα και ξύπνησα, ταυτόχρονα!!!! Όπως είναι και ο τίτλος αυτού του όμορφου βιβλίου. «Νανουρίσματα…και ξυπνήματα». Έντεκα μικρές ιστορίες γραμμένες σε ένα τετράστιχο με ομοιοκαταληξία.
Οι εκδόσεις Βάρφη σε συνεργασία με τις εκδόσεις Τζιαμπίρη Πυραμίδα, ο μουσικοσυνθέτης Κανάρης Κεραμάρης και οι τρεις συγγραφείς, Όλγα Σεχίδου, Νίνα Ζαφειρίου και Λίλα Στογιάννη δημιούργησαν πραγματικά ένα εξαιρετικό παραμύθι για μικρούς αλλά και μεγάλους που θα σας εντυπωσιάσει μαγικά. Ένα βιβλίο που όλα τα τετράστιχα ζωντανεύουν, χάρη στη μοναδική μελοποίηση από τον μουσικοσυνθέτη αλλά και στην εξαιρετική εικονογράφηση που επιμελήθηκε ο Νίκος Γιαννόπουλος, γεμάτη νόημα.
Έντεκα ιστορίες για μωρά, για τα αγγελούδια σας, που μέσα τους κρύβουν νεράιδες, δράκους, βασιλιάδες, πουλιά, χελιδόνια, ξύλινους στρατιώτες και αγγέλους. Ένα ονειρικό ταξίδι στις θάλασσες και σε κήπους του ουρανού (ομώνυμο τραγούδι). Ένα ταξίδι στη Σμύρνη, την Πόλη, τη Λυρνησσό, την Ανατολή, στο Νότο και τη Δύση.
Σε αυτό το έργο, κυρίως στο δίσκο, συμμετέχουν καταπληκτικοί οργανοπαίχτες, που σε ταξιδεύουν και σε άλλους κόσμους, μουσικούς. Λαούτο, κρητική λύρα, κοντραμπάσο, φλάουτο, καβάλι, μαντολινάτο, ακουστική κιθάρα, ηλεκτρικό μπάσο, βιολοντσέλο, κανονάκι και πιάνο. Από τους Δημήτρη Τριχάκη, Γιώργο Πολυχρονιάδη, Σταυρούλα Τρυφιάτη, Νικόλαο Ζήση, Γιάννη Καρακαλπακίδη, Στέλλα Τέμπρελη, Βασίλη Ζιγκερίδη και Κανάρη Κεραμάρη.
Δίπλα σε αυτούς και οι εξαιρετικοί ερμηνευτές Παντελής Θαλασσινός, Σαβίνα Γιαννάτου, Θοδωρής Κοτονιάς, Λιζέτα Καλημέρη, Σοφία Αβραμίδου, Ναταλία Λαμπαδάκη, Έλσα Μουρατίδου, Αλεξία Χρυσομάλλη, Δημήτρης Τριχάκης, Γεωργία Βεληβασάκη, Κορτέσσα Τσιφοδήμου, Κανάρης Κεραμάρης και η μικρή Αναστασία Ραφαέλα Κεραμάρη. Προσωπικά αγάπησα πολλά νανουρίσματα και τους στίχους αυτών.
Εν κατακλείδι τα «Νανουρίσματα…και ξυπνήματα» είναι ένα παραμύθι που θα αγγίξει μικρούς και μεγάλους. Θα νανουριστείτε γλυκά, θα ταξιδέψετε και θα δείτε όνειρα μαγικά. Ένα βιβλίο με νανουρίσματα και ξυπνήματα βασισμένα σε υπέροχους και πρωτότυπους στίχους, που συνδυάζονται με μια απίστευτη εικονογράφηση.
Πλοκή: Ένα βιβλίο με νανουρίσματα και ξυπνήματα βασισμένα σε υπέροχους και πρωτότυπους στίχους!.
Αυτό το βιβλίο λοιπόν ήρθε ανέλπιστα στα χέρια μου και για κάποιο λόγο, από το πρώτο του άγγιγμα, μου έφερε ηρεμία. Από το εξώφυλλο του, από τον τίτλο του, από το δίσκο που έχει εντός του. Κι όλα αυτά μαζί με ηρέμησαν και με χαλάρωσαν κυριολεκτικά, πριν καν αρχίσω την ανάγνωση του.
Νεράιδες τρεις χορεύανε,
στου φεγγαριού το δρόμο,
και είχανε τα μαλλιά λυτά
και τα φτερά στον ώμο.
Οι εκδόσεις Βάρφη σε συνεργασία με τις εκδόσεις Τζιαμπίρη Πυραμίδα, ο μουσικοσυνθέτης Κανάρης Κεραμάρης και οι τρεις συγγραφείς, Όλγα Σεχίδου, Νίνα Ζαφειρίου και Λίλα Στογιάννη δημιούργησαν πραγματικά ένα εξαιρετικό παραμύθι για μικρούς αλλά και μεγάλους που θα σας εντυπωσιάσει μαγικά. Ένα βιβλίο που όλα τα τετράστιχα ζωντανεύουν, χάρη στη μοναδική μελοποίηση από τον μουσικοσυνθέτη αλλά και στην εξαιρετική εικονογράφηση που επιμελήθηκε ο Νίκος Γιαννόπουλος, γεμάτη νόημα.
Κλέψανε νήμα ασημί
απ' τ' αργυρό φεγγάρι
και με περίσσια υπομονή
κέντησαν μαξιλάρι.
Σε αυτό το έργο, κυρίως στο δίσκο, συμμετέχουν καταπληκτικοί οργανοπαίχτες, που σε ταξιδεύουν και σε άλλους κόσμους, μουσικούς. Λαούτο, κρητική λύρα, κοντραμπάσο, φλάουτο, καβάλι, μαντολινάτο, ακουστική κιθάρα, ηλεκτρικό μπάσο, βιολοντσέλο, κανονάκι και πιάνο. Από τους Δημήτρη Τριχάκη, Γιώργο Πολυχρονιάδη, Σταυρούλα Τρυφιάτη, Νικόλαο Ζήση, Γιάννη Καρακαλπακίδη, Στέλλα Τέμπρελη, Βασίλη Ζιγκερίδη και Κανάρη Κεραμάρη.
Λόγια γλυκά και απαλά
γινήκανε τραγούδια
ν' αποκοιμιούνται τα μωρά,
τα τρυφερά αγγελούδια.
Δίπλα σε αυτούς και οι εξαιρετικοί ερμηνευτές Παντελής Θαλασσινός, Σαβίνα Γιαννάτου, Θοδωρής Κοτονιάς, Λιζέτα Καλημέρη, Σοφία Αβραμίδου, Ναταλία Λαμπαδάκη, Έλσα Μουρατίδου, Αλεξία Χρυσομάλλη, Δημήτρης Τριχάκης, Γεωργία Βεληβασάκη, Κορτέσσα Τσιφοδήμου, Κανάρης Κεραμάρης και η μικρή Αναστασία Ραφαέλα Κεραμάρη. Προσωπικά αγάπησα πολλά νανουρίσματα και τους στίχους αυτών.
Εν κατακλείδι τα «Νανουρίσματα…και ξυπνήματα» είναι ένα παραμύθι που θα αγγίξει μικρούς και μεγάλους. Θα νανουριστείτε γλυκά, θα ταξιδέψετε και θα δείτε όνειρα μαγικά. Ένα βιβλίο με νανουρίσματα και ξυπνήματα βασισμένα σε υπέροχους και πρωτότυπους στίχους, που συνδυάζονται με μια απίστευτη εικονογράφηση.
Πλοκή: Ένα βιβλίο με νανουρίσματα και ξυπνήματα βασισμένα σε υπέροχους και πρωτότυπους στίχους!.4 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ "ΤΡΕΧΕΙ' ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟ INSTAGRAM
- Συμμετοχές για το βιβλίο, την κούπα και το poster στο προφίλ μου στο instagram ΕΔΩ
Ο διαγωνισμός ισχύει από σήμερα, Πέμπτη 12/03/2020 έως την Δευτέρα 30/03/2020. Ο νικητής θα ενημερωθεί μέσω σχετικής ανάρτησης-story στο instagram, καθώς και από την στήλη "Διαγωνισμοί" του ιστολογίου «Οι Δικές μου Στιγμές» την Τρίτη 31/03/2020.
Λίγα Λόγια για το βιβλίο: Μέχρι πού μπορείς να φτάσεις για να εκπληρώσεις τις πιο κρυφές σου επιθυμίες; Η ήρεμη ζωή μιας μικρής επαρχιακής κοινωνίας διαταράσσεται, καθώς το τίμημα για επιθυμίες που πραγματοποιούνται αβίαστα είναι μεγάλο. Μέσα από το σκοτάδι ξεκινά το οδοιπορικό της Αγγελικής προς τη λύτρωση, όταν μαθαίνει το μυστικό της μάνας της πως έχει έναν χαμένο αδελφό. Οι απαντήσεις είναι καλά κρυμμένες στο ορεινό χωριό που κάποτε όλα ξεκίνησαν, στη Λιθιά. Σε ένα παλιό αρχοντικό θα αναζητήσει την αλήθεια και θα γνωρίσει τον έρωτα. Ο Άρης, εκθαμβωτικός και σαγηνευτικός, γίνεται καταιγίδα δοκιμάζοντας με το μένος της να ξορκίσει τις αμφιβολίες της. Όμως, το παρελθόν και το παρόν συγκρούονται οδυνηρά, δημιουργώντας μικρές ρωγμές, που ίσως σταθούν μοιραίες… Μια σειρά αποκαλύψεων και ένοχων μυστικών τούς παρασύρει στη δίνη της. Πού οδηγούν; Κανείς δεν μπορεί να ξέρει, κανείς δεν είναι σίγουρος… Ένας έκπτωτος άγγελος θα τους δώσει τις απαντήσεις που ψάχνουν, όμως θα ζητήσει το δικό του αντίτιμο. Το αρχοντικό στη Λιθιά κρύβει όλα τα μυστικά αυτής της συγκλονιστικής ιστορίας.
Ο Διαγωνισμός έχει καταχωρηθεί και στα:
kerdiseto.gr, likekaikerdise.com, diagonismos.gr
Ένας ακόμη μήνας, μας αποχαιρετά αλλά τα τραγούδια που κυκλοφόρησαν, παραμένουν στις προτιμήσεις πολλών ραδιοφωνικών σταθμών. Κάποια από αυτά φαίνεται πως θα παραμείνουν για αρκετό καιρό, αφού τα αναμέναμε. Ο δεύτερος μήνας της φετινής χρονιάς, έφερε πολλά καλά, δυνατά και ξεχωριστά τραγούδια. Τραγούδια που από το πρώτο ή και δεύτερο άκουσμα, τα αγαπήσαμε, τα τραγουδήσαμε και τα ξεχωρίσαμε.
Ο Φεβρουάριος ήταν ένας μήνας, που δισκογραφικά, είχαμε νέους δίσκους. Η Ρένα Μόρφη κυκλοφορεί το δεύτερο δίσκο της με στυλ Samba. Ο τίτλος του άλμπουμ «Samba Tsikita». Ένας δίσκος που κυκλοφόρησε είναι αυτός που βασίζεται στη θεατρική παράσταση «Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη» της Μιμής Ντενίση (η συνέχεια της παράστασης «Σμύρνη μου αγαπημένη»). Ο δίσκος περιλαμβάνει 11 τραγούδια, οκτώ ορχηστρικά και τρία σε στίχους της Μιμής Ντενίση. Ερμηνεύουν η Αντιγόνη Ψυχράμη, η Μελίνα Ασλανίδου και η Σοφία Μέρμηγκα. Τέλος με αφορμή τα τριάντα περίπου χρόνια διαδρομής στο λαϊκό τραγούδι, ο Γεράσιμος Ανδρεάτος παρουσίασε ένα διπλό cd με τη ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας του στο Βεάκειο Θέατρο που φέρει τον τίτλο «Ζωντανά στο Βεάκειο».
Πολλά είναι τα τραγούδια που άκουσα, ξεχώρισα και αγάπησα. Αυτά είναι: «Μέθυσέ Με» του Δ.Γιώτη, «Η αγάπη αυτή» της Κωνσταντίνα, «Ο Κόσμος Είναι Ψεύτικος» του Α.Ανδρεάτου, η επανεκτέλεση του τραγουδιού «Σαν Μαγεμένο Το Μυαλό Μου» της Δ.Γαλάνη και Ε.Ζουγανέλη, «Μόνα Λίζα» του Λ.Γιώρκα, «Την Αμαρτία Μου Τη Λέω» του Γ.Κότσιρα, «Στη χώρα των αθώων» του Μ.Πασχαλίδη και Γ.Νταλάρα, «Φταίει» του Stan, «Αμαρτάνω Κολατίουμαι» του Μ. Καστρινόπουλου, «Ξανά» των Alcatrash, «Bollywood» του Π. Μουζουράκη, «Άφησέ Με» του Ε. Σκιτίνη, «Σοκολάτα» του Κ.Μαρτάκη, «Το Αστέρι Μου» της Ν.Μποφίλιου, «Η Αφορμή» του Θ.Βουτσικάκη, «Ενός λεπτού σιγή» της Μ.Ρίζου, «Εμείς οι 2» των Γ.Βαρδή και Γ.Λιανό, «Που Γυρνάς» του Β.Οικονόμου, «Αποχωρώ» του Κ.Αργυρού, «Ελεύθερος θα μείνω και ελεύθερος θα ζω» του Β.Βαλέα, «Μωρό Μου» του Γ.Χριστοδουλόπουλου, «Δε Θυμάμαι» του Μ.Μπερδέ, «Αφιερωμένα» του Κ.Ναζή, «Κι Εγώ Που Έλεγα» της Ε.Αρβανιτάκη, «Έτσι είναι η φάση» των Ε.Παπαρίζου και Σ.Ρουβά, «Αν φύγεις» του Γ.Γιαννιά, «Άλλαξε Τα Όλα» του Γ.Σαμπάνη, «Αλλάζω» του Δ.Σχοινά, «Πες Μου Πως Δεν Είναι Αργά» των Α.Πρωτοψάλτη και Σ.Ξαρχάκο, «Σταυρούλα», του Α.Πρεβενά, «Όλα τα ναι» της Β.Ντάντα, «Αφήστε Με Όλοι Στην Τρέλα Μου» του Κ.Καραφώτη και «Δε θα Στείλει» του Γ. Ξυλούρη.
Αυτό το μήνα όπως προείπα ακούστηκαν πολλά και καλά τραγούδια. Η επιλογή μόνο ενός τραγουδιού για "Τραγούδι του Μήνα" ήταν δύσκολη, αφού τέσσερα τραγούδια βρέθηκαν πολύ κοντά στην κορυφή. Επειδή όμως ένα τραγούδι μου θύμισε τα εφηβικά μου χρόνια, αποφάσισα να βάλω αυτό. Δεν είναι το στυλ των τραγουδιών που ακούω γενικότερα. Είναι όμως χορευτικό, ανεβαστικό και σου φτιάχνει τη διάθεση. Το videoclip του με πήγε πίσω, όταν άκουγα ελληνικά συγκροτήματα, που πλέον δεν υπάρχουν. Λόγος φυσικά γίνεται για το νέο τραγούδι του Κωνσταντίνου Χριστοφόρου με τίτλο «Billy Bam Bam». Το κάποτε νεανικό συγκρότημα των One, ξανά μαζί λοιπόν. Η μουσική και οι στίχοι ανήκουν στον ίδιο τον τραγουδιστή.
Ο Φεβρουάριος ήταν ένας μήνας, που δισκογραφικά, είχαμε νέους δίσκους. Η Ρένα Μόρφη κυκλοφορεί το δεύτερο δίσκο της με στυλ Samba. Ο τίτλος του άλμπουμ «Samba Tsikita». Ένας δίσκος που κυκλοφόρησε είναι αυτός που βασίζεται στη θεατρική παράσταση «Κι από Σμύρνη… Σαλονίκη» της Μιμής Ντενίση (η συνέχεια της παράστασης «Σμύρνη μου αγαπημένη»). Ο δίσκος περιλαμβάνει 11 τραγούδια, οκτώ ορχηστρικά και τρία σε στίχους της Μιμής Ντενίση. Ερμηνεύουν η Αντιγόνη Ψυχράμη, η Μελίνα Ασλανίδου και η Σοφία Μέρμηγκα. Τέλος με αφορμή τα τριάντα περίπου χρόνια διαδρομής στο λαϊκό τραγούδι, ο Γεράσιμος Ανδρεάτος παρουσίασε ένα διπλό cd με τη ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας του στο Βεάκειο Θέατρο που φέρει τον τίτλο «Ζωντανά στο Βεάκειο».
Πολλά είναι τα τραγούδια που άκουσα, ξεχώρισα και αγάπησα. Αυτά είναι: «Μέθυσέ Με» του Δ.Γιώτη, «Η αγάπη αυτή» της Κωνσταντίνα, «Ο Κόσμος Είναι Ψεύτικος» του Α.Ανδρεάτου, η επανεκτέλεση του τραγουδιού «Σαν Μαγεμένο Το Μυαλό Μου» της Δ.Γαλάνη και Ε.Ζουγανέλη, «Μόνα Λίζα» του Λ.Γιώρκα, «Την Αμαρτία Μου Τη Λέω» του Γ.Κότσιρα, «Στη χώρα των αθώων» του Μ.Πασχαλίδη και Γ.Νταλάρα, «Φταίει» του Stan, «Αμαρτάνω Κολατίουμαι» του Μ. Καστρινόπουλου, «Ξανά» των Alcatrash, «Bollywood» του Π. Μουζουράκη, «Άφησέ Με» του Ε. Σκιτίνη, «Σοκολάτα» του Κ.Μαρτάκη, «Το Αστέρι Μου» της Ν.Μποφίλιου, «Η Αφορμή» του Θ.Βουτσικάκη, «Ενός λεπτού σιγή» της Μ.Ρίζου, «Εμείς οι 2» των Γ.Βαρδή και Γ.Λιανό, «Που Γυρνάς» του Β.Οικονόμου, «Αποχωρώ» του Κ.Αργυρού, «Ελεύθερος θα μείνω και ελεύθερος θα ζω» του Β.Βαλέα, «Μωρό Μου» του Γ.Χριστοδουλόπουλου, «Δε Θυμάμαι» του Μ.Μπερδέ, «Αφιερωμένα» του Κ.Ναζή, «Κι Εγώ Που Έλεγα» της Ε.Αρβανιτάκη, «Έτσι είναι η φάση» των Ε.Παπαρίζου και Σ.Ρουβά, «Αν φύγεις» του Γ.Γιαννιά, «Άλλαξε Τα Όλα» του Γ.Σαμπάνη, «Αλλάζω» του Δ.Σχοινά, «Πες Μου Πως Δεν Είναι Αργά» των Α.Πρωτοψάλτη και Σ.Ξαρχάκο, «Σταυρούλα», του Α.Πρεβενά, «Όλα τα ναι» της Β.Ντάντα, «Αφήστε Με Όλοι Στην Τρέλα Μου» του Κ.Καραφώτη και «Δε θα Στείλει» του Γ. Ξυλούρη.
Αυτό το μήνα όπως προείπα ακούστηκαν πολλά και καλά τραγούδια. Η επιλογή μόνο ενός τραγουδιού για "Τραγούδι του Μήνα" ήταν δύσκολη, αφού τέσσερα τραγούδια βρέθηκαν πολύ κοντά στην κορυφή. Επειδή όμως ένα τραγούδι μου θύμισε τα εφηβικά μου χρόνια, αποφάσισα να βάλω αυτό. Δεν είναι το στυλ των τραγουδιών που ακούω γενικότερα. Είναι όμως χορευτικό, ανεβαστικό και σου φτιάχνει τη διάθεση. Το videoclip του με πήγε πίσω, όταν άκουγα ελληνικά συγκροτήματα, που πλέον δεν υπάρχουν. Λόγος φυσικά γίνεται για το νέο τραγούδι του Κωνσταντίνου Χριστοφόρου με τίτλο «Billy Bam Bam». Το κάποτε νεανικό συγκρότημα των One, ξανά μαζί λοιπόν. Η μουσική και οι στίχοι ανήκουν στον ίδιο τον τραγουδιστή.
Εδώ μπορείτε να ακούσετε την νέα playlist μου.
Καλή Ακρόαση!!!
Για πολλά
χρόνια, ο Έβρος χαρακτηρίστηκε «Μητρόπολη του Ελληνικού βόλεϊ» και αυτό γιατί Εβρίτες και Εβρίτισσες πετοσφαιριστές-τριες στελεχώσαν τόσο
τις μεγάλες ομάδες που πρωταγωνιστούσαν στο πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας όσο
και τις Εθνικές ομάδες βόλεϊ της Ελλάδας. Ανάμεσα σε αυτούς, και η Μαρία
Χατζηνικολάου, η οποία διετέλεσε μέχρι και αρχηγός της Εθνικής Ομάδας
Γυναικών.
Η
Μαρία Χατζηνικολάου ξεκίνησε να παίζει βόλεϊ από τις τοπικές ομάδες του Έβρου, σε Ποντιακό και Νίκη Αλεξανδρούπολης. Έπειτα κατέβηκε στην Αθήνα όπου και έπαιξε
στην ομάδα των Βριλησσίων. Το 2005
μετά τη διάλυση της ομάδας, η Μαρία πηγαίνει στον Ολυμπιακό ενώ το 2009
μετεγγράφεται στον Παναθηναϊκό όπου και οι διακρίσεις διαδέχονται η μία την
άλλη.
Ποια είναι η Μαρία Χατζηνικολάου και με τι ασχολείται σήμερα;
Είμαι μια πρώην διεθνής αθλήτρια του βόλεϊ. Μέχρι 8 χρονών
έζησα στην Ορεστιάδα, μετά κατεβήκαμε οικογενειακώς Αλεξανδρούπολη. Στα 19 μου
έφυγα για να πάω στην Αθήνα. Σήμερα ασχολούμαι με τις ακαδημίες της Νίκης Αλεξανδρούπολης.
Μετά από αρκετά χρόνια, επιστρέφεις στην πόλη
που έκανες τα πρώτα βήματα στον αθλητισμό. Ήταν εύκολη η απόφαση να αφήσεις την
Αθήνα για την επαρχία;
Την επαρχία την αγαπούσα. Περνούσα πάντα καλά
όταν ερχόμουν εδώ. Η Αθήνα ήταν αγάπη, έρωτας μάλλον. Πέρασα πολύ καλά γιατί πέτυχα
τα καλά οικονομικά χρόνια. Ήμουν μόνη μου, με το σπίτι μου, το αμάξι μου, τα λεφτά
μου. Περνούσα μια χαρά. Δεν είχα κάποιον να με πιέζει. Έκανα ότι ήθελα.
Όταν γέννησα και έκανα τη μικρή και μετά, σε
συνδυασμό ότι δεν είχα πολύ βοήθεια για τη μικρή, τα βάλαμε κάτω και είδαμε πως
θα ήταν να μεγαλώσει ένα παιδί στην Αθήνα και πως μπορεί να μεγαλώσει στην
επαρχία. Η μικρή ήταν η μεγαλύτερη αφορμή. Έτσι αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω. Εδώ έχουμε
τη βοήθεια μας, το σπίτι μας. Τα ζυγίσαμε και ήρθαμε. Ευτυχώς βόλεψε και με τη
δουλειά του άντρα μου.
Σε ποια ηλικία μπήκε στη ζωή σου το άθλημα του βόλεϊ; Υπήρξε
κάποια αφορμή;
Στα 12 προς 13
ξεκίνησα, ήμουν πρώτη γυμνασίου, στο αθλητικό το γυμνάσιο, την πρώτη χρονιά.
Έκανα κάθε πρωί προπόνηση και μετά πηγαίναμε στο σχολείο και κάναμε το εφτάωρο μας
εκεί. Στη Δευτέρα γυμνασίου έκανα το πρώτο μου δελτίο με τον Ποντιακό. Έκανα
λοιπόν προπόνηση το πρωί με το αθλητικό γυμνάσιο, προπόνηση το απόγευμα με τον
Ποντιακό. Οπότε την τρίτη χρονιά στο γυμνάσιο δεν πήγα στο αθλητικό, πήγα στο
κανονικό. Έμεινα με τον Ποντιακό στις προπονήσεις.
Από τον Ποντιακό και τη Νίκη Αλεξανδρούπολης
στα σαλόνια του ΟΣΦΠ και του ΠΑΟ. Σε ποια ομάδα έζησες τις καλύτερες σου στιγμές;
Από τον Ποντιακό και τη Νίκη, πήγα στα
Βριλήσσια. Εκεί πέρασα οκτώ χρόνια, που ήταν μέσα η προσαρμογή μου η προσωπική
σαν οντότητα στην Αθήνα ας πούμε, τα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα πλέον.
Εντάξει ήμουν επαγγελματίας και στην Νίκη, όπου πληρωνόμουν αλλά τότε είχα τους γονείς
μου και το σπίτι μου. Στην Αθήνα ήταν αλλιώς, πήγα μόνο για αυτό το πράγμα και
η ζωή μου ήταν όλο αυτό το πράγμα.
Οπότε τα Βριλήσσια έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο
σε όλη την καριέρα μου, γιατί ήταν ένα πολύ υγιές σωματείο, από όλες τις απόψεις.
Ήταν οικογενειακό, έρχονταν οι ίδιοι άνθρωποι κάθε μέρα με κέικ με τάρτες. Ήμασταν
μια μεγάλη οικογένεια, τα Βριλήσσια. Ήταν μια περιοχή της Αθήνας που στήριζε πάρα
πολύ το βόλεϊ. Υπάρχουν ακόμα κάποιοι άνθρωποι που υπήρχαν και τότε μέσα στο
σύλλογο, απλά δεν κάνουν το οικονομικό άλμα που κάνανε παλιά. Είναι πιο
συγκρατημένοι οικονομικά.
Μετά τα Βριλήσσια ήρθε η ΑΕΚ που έκατσα ένα
χρόνο. Ήταν Α2 την ανεβάσαμε Α1 και την επόμενη χρονιά για 3 χρόνια πήγα στον
Ολυμπιακό. Μετά Παναθηναϊκό άλλα τρία. Μετά πήγα στη Νάξο για ένα χρόνο.
Ξαναγύρισα Βριλήσσια και αφότου έκανα την κόρη μου, έπαιξα σε μικρότερες
ομάδες.
Πάντα τα πρωταθλήματα είναι οι καλύτερες
στιγμές!!! Και τα κύπελλα.
Με ποια ομάδα ήρθαν οι πρώτες διακρίσεις και
πόσους συνολικά τίτλους έχεις κατακτήσει;
Με τα Βριλήσσια ήρθαν τα πιο πολλά. Φεύγοντας
από τα Βριλήσσια είχα ήδη πάρει τέσσερα κύπελλα και δύο πρωταθλήματα. Άλλα δύο
πρωταθλήματα ήταν με τον Παναθηναϊκό.
Πάντα τα πρωταθλήματα είναι οι καλύτερες στιγμές!!! Και τα κύπελλα.
Υπάρχουν κάποιοι προπονητές, συμπαίκτριες ή
και αντίπαλες που θεωρείς ότι σε βοήθησαν στο να εξελιχθείς;
Πάνω στην ερώτηση αυτή θα σου πω ότι και ο
τέλειος προπονητής και ο χειρότερος προπονητής και η τέλεια συμπαίκτρια και η
χειρότερη συμπαίκτρια κάτι σου μαθαίνουν. Σε εξελίσσουν. Θα σε φέρουνε σε ένα σημείο που θα κάτσεις να
σκεφτείς γιατί γίνεται αυτό. Μέσα από αυτή τη διαδικασία θα σε κάνουν από μόνο
σου να εξελιχθείς. Όλοι σε βοηθάνε και καλοί και κακοί και μέτριοι.
Αν έπρεπε να διάλεγες ποια θα ήταν η καλύτερη
συμπαίκτρια αλλά και καλύτερη αντίπαλος που αντιμετώπισες στην καριέρα σου;
Πολλές ήταν οι καλές συμπαίκτριες γιατί έχω
περάσει από ομάδες που είχαμε τρομερή χημεία. Ήμασταν πολύ φίλες, ήμασταν μαζί
και στην Εθνική ομάδα. Δηλαδή δεν μπορώ να ονοματίσω. Είναι πάρα πολλές. Αλλά
θα σου πω βασικά την Μεμετζή στα Βριλήσσια, στον Ολυμπιακό την Κιόση, την
Βλάχου και Νίκη Μανωλάκου. Στον Παναθηναϊκό με την Ξανθή την Μυλωνά, πάρα πολύ
παρέα, την Άννα Καρπουζά. Δηλαδή σε κάθε ομάδα έχεις τα παρεάκια σου.
Τώρα καλύτερη αντίπαλος. Δεν μπορώ να θυμηθώ,
ήταν πολλές. Είχα πετύχει τα καλά τα χρόνια και είχαν πολύ καλές αθλήτριες όλες
οι ομάδες. Δύσκολη ως προς την αντιμετώπιση, μία που μου ήρθε τώρα όταν ήμουν
στον Ολυμπιακό, ήταν η Λόζανσιτς, κεντρική του Παναθηναϊκού. Ήταν πολύ γρήγορη,
είχε άλλο στυλ. Γενικά όμως υπήρχαν πολύ καλές αθλήτριες τότε. Φέρνανε πολύ
δυνατά ονόματα.
Ποιες στιγμές θα διάλεγες να κρατήσεις, είτε
καλές είτε κακές, από την αθλητική σου καριέρα;
Επειδή έχω φτάσει στην άλλη άκρη, έχω βγει από
αυτό το πράγμα, μένουν τόσες πολλές αναμνήσεις και ακόμα και οι κακές γίνονται
καλές γιατί θυμάσαι τα νιάτα σου. Έρχεσαι πίσω σε εκείνη τη στιγμή, την περίοδο
που το είχες ζήσει και σε αναζωογονεί αυτό το πράγμα. Είναι ωραίες αναμνήσεις
γιατί πλέον δε σε ακουμπάνε. Δε σε πληγώνει που έχασες το κύπελλο πέρσι. Τώρα
δε θα πεις τίποτα. Έχεις βγει από το χώρο, τα βλέπεις απέξω και είναι ωραίες
αναμνήσεις όλα. Και τα άσχημα και τα καλά.
Σήμερα, το γυναικείο βόλεϊ στην Ελλάδα, σε τι
επίπεδο βρίσκεται; Είναι ανταγωνιστικό;
Δεν είναι ανταγωνιστικό όσο ήταν. Από το 2000
μέχρι το 2010 ήταν στα φόρτε του το γυναικείο βόλει στην Ελλάδα. Μετά πέρασε η
κρίση και η κατρακύλα. Τώρα μπορώ να πω ότι έχει αρχίσει και πάλι να ορθοποδεί.
Δηλαδή πέρσι ήταν καλό, φέτος όμως δείχνει ότι είναι σε καλύτερη κατάσταση και
δείχνει ότι ανεβαίνει. Βοηθάει σίγουρα ότι έχουν ανέβει κατηγορία τα μεγάλα
ονόματα πανελληνίως, ΠΑΟΚ, Άρης, Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, φέτος θα ανέβει και
η ΑΕΚ. Βοηθάει πάρα πολύ γιατί πλέον υπάρχει και ο ανταγωνισμός μεταξύ τους.
Αυτές οι ομάδες μπορούν να βρουν πιο εύκολα χορηγούς και χρήματα, απ’ ότι μια
μικρή ομάδα. Αυτό βοηθάει στο να ανέβει και το επίπεδο.
Ο Έβρος αποτελεί παράδοση στο άθλημα του βόλεϊ.
Αν και για χρόνια οι ομάδες του μεσουρανούσαν στην πρώτη κατηγορία, τα
τελευταία χρόνια αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα και αγωνίζονται για την
παραμονή. Τι πιστεύεις ότι φταίει για αυτήν την κατάσταση;
Προηγουμένως απάντησα που είπα για τις μεγάλες
ομάδες. Φταίει που το κράτος δεν αφήνει τους χορηγούς, τη φοροαπαλλαγή για τους
χορηγούς που δεν υπάρχει πλέον. Είναι δύσκολο να συντηρηθούν οι ομάδες,
οικονομικά. Κυρίως για τις επαρχιακές ομάδες, της Αλεξανδρούπολης και της Ορεστιάδας,
ποιος πρώτα θα δώσει λεφτά, σε ποιον θα τα δώσει γιατί δεν είναι μόνο το βόλεϊ
των αντρών και των γυναικών. Υπάρχουν κι άλλα τμήματα. Ποδόφαιρο, χάντμπολ. Υπάρχουν
πολλοί που θέλουν να σπονσοράρουν αυτές τις ομάδες και όχι το βόλεϊ. Μια μικρή
επαρχιακή πόλη χρειάζεται μεγάλες επιχειρήσεις, τις τρανταχτές για να δώσουν
πολλά λεφτά, που να θέλουν να χορηγήσουν στο βόλεϊ. Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ που
φτάσαμε και ο Έβρος έχει χαθεί από το χάρτη του βόλεϊ σαν ομάδες. Αυτό έχει σαν
συνέπεια να έχει σταματήσει να βγαίνουν πολλά παιδιά. Παλιά οι άντρες τουλάχιστον
έπαιζαν όλοι στην Εθνική ομάδα και συνεχίζανε και βγάζανε φουρνιές. Τώρα βγαίνουν
ένα δυο παιδιά. Δε θα βγει η ποσότητα που έβγαινε. Όλα είναι αλυσίδα.
Επίσης να πω επειδή τώρα ασχολούμαι με τις ακαδημίες,
δεν μπορώ να πω πλέον ότι έχουμε ψηλά παιδιά. Δεν ξέρω τι γίνεται. Ιδίως στα
κορίτσια. Εγώ θυμάμαι όταν ξεκίνησα εδώ στον Ποντιακό και μετά στη Νίκη, υπήρχε
η Ιακωβίδου η Τασούλα με ύψος 1.90, η Μαλκοπούλου η Τασούλα 1.85, η Δελούδη
Άννα 1.84 ξέρω εγώ. Σήμερα δεν υπάρχουν αυτά. Στα κορίτσια γιατί στα αγόρια
μπορεί να βρεις. Αλλά και εκεί κάποια μπορεί να πάνε στο μπάσκετ.
ΕΘΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ: Με σχεδόν 115 συμμετοχές
διετελέσες μέχρι και αρχηγός της Εθνικής Ομάδας. Ποια τα αισθήματα όταν
αγωνιζόσουν και έπαιζες για μια ολόκληρη χώρα;
Είναι πολύ ωραίο το συναίσθημα, δεν το
συζητάμε. Τις περισσότερες φορές υπήρχαν ήττες, δεν υπήρχαν νίκες, με τη δικιά
μου φουρνιά. Παρόλα αυτά όμως όταν παίζαμε κυρίως με την Εθνική ομάδα στην Ελλάδα,
που πηγαίναμε και κάναμε την προετοιμασία στο μέρος που θα παίζαμε, υπήρχε
τεράστια αποδοχή από τον κόσμο. Σου δημιουργείται αυτόματα το αίσθημα της ευθύνης
ότι κάποια παιδιά θα με δούνε και ίσως ξεκινήσουνε να παίζουν βόλεϊ. Οι περισσότεροι
φίλαθλοι στις Εθνικές ομάδες είναι οικογένειες με παιδιά. Δεν υπάρχει αυτό το φανατικό
που υπάρχει στα σωματεία, οι οργανωμένοι δηλαδή φίλαθλοι. Είναι οικογένειες με
παιδιά που πάνε να δουν την Εθνική ομάδα. Με βλέπουν παιδιά οπότε πρέπει να δώσω
τον καλύτερο μου εαυτό για να τα παρακινήσω να ξεκινήσουν κάτι.
Έχεις αναφέρει παλιότερα ότι δεν μπορείς να
υπάρχεις στο χώρο του βόλεϊ από άλλο πόστο. Παρόλα αυτά μαθαίνεις τα μυστικά
του αθλήματος σε τοπικό σύλλογο και όχι μόνο. Πως προέκυψε η συνεργασία σου με
τη Νίκη Αλεξ/πολης και τις ακαδημίες της;
Δεν ξέρω. Τα ‘φερε έτσι η ζωή. Τη χρονιά που
αποφασίσαμε με τον άντρα μου να γυρίσουμε εδώ πέρα εγώ έπαιζα σε μια ομάδα στην
Ηλιούπολη. Ξεκίνησε η χρονιά Οκτώβρη. Τέλη Νοεμβρίου αποφασίζουμε να έρθουμε εδώ.
Σαν αθλήτρια δεν είχα κρεμάσει ποτέ μου καμία ομάδα, συμφώνησα με το σωματείο
εκεί, ότι θα φύγω αλλά κάθε Σαββατοκύριακο θα κατεβαίνω να παίζουμε. Οπότε έπρεπε
να βρω μια ομάδα εδώ για να κάνω προπονήσεις για να μπορώ να κατεβαίνω να παίζω
το Σάββατο στην Αθήνα. Έτσι έγινε. Πήγα στη Νίκη, που ήταν στην Α2, εγώ έπαιζα
σε ομάδα που ήταν στην Α2, οπότε θεώρησα ότι θα ήταν καλύτερο να είμαι σε μια
ομάδα ίδιου επιπέδου. Με δέχθηκαν στη Νίκη, όταν τους ζήτησα να κάνω προπόνηση
μαζί τους και έτσι μπήκα μέσα στη Νίκη. Την επόμενη χρονιά μου έκαναν πρόταση
να παίξω και να αναλάβω ένα τμήμα. Έτσι ξεκίνησε. Όπως ήρθε το βόλεϊ μπροστά μου
στο ξεκίνημα μου έτσι ήρθε και τώρα αυτό.
Η αλήθεια είναι ότι αυτά που έλεγα τα πίστευα
και τα πιστεύω και τώρα. Αν μπορούσα να αποκοπώ τελείως, θα το ‘κανα. Αλλά κάτι
υπάρχει και με κρατάει. Θέλω να πω ακόμα και τώρα δεν έχω μπει στη διαδικασία
να αποτραβηχτώ τελείως από το χώρο, για αυτό και συνεχίζω.
Εάν ξεκινούσες τώρα την αθλητική σου καριέρα,
από ποια ομάδα θα ξεκινούσες;
Στο ξεκίνημα δε θα άλλαζα κάτι. Στην πορεία μπορεί
να άλλαζα. Να έβαζα και το εξωτερικό, να πήγαινα σε ομάδα εξωτερικού. Δεν πήγα
στο εξωτερικό γιατί καθαρά για οικονομικούς λόγους, δε θα έπαιρνα περισσότερα
λεφτά από όσα έπαιρνα στην Ελλάδα.
Παρακολουθείς αγώνες βόλεϊ και αν ναι πώς αισθάνεσαι που είσαι πλέον
θεατής;
Παρακολουθώ στην τηλεόραση σίγουρα. Έχω να πω
ότι όποτε παίζει ο Παναθηναϊκός ζηλεύω λίγο. Θέλω και κερκίδα να πάω και μέσα
να μπω. Λίγο απ όλα. Είναι ωραία, ξεσηκώνομαι.
Ο Ιωάννης Δασκαλάκης συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Η Συνάντηση», το οποίο κυκλοφόρησε το 2012 από τις εκδόσεις IWrite. Το 2014 κυκλοφορεί το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο «Jeffry, διαρρήκτης ονείρων». «Ο μικρός Άγγελος και ο σχολικός εκφοβισμός» είναι το τρίτο του βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2018 και πάλι από τις εκδόσεις IWrite. Ο συγγραφέας αφιερώνει το βιβλίο αυτό στους γονείς του, που του έμαθαν από παιδί να πιστεύει στις δικές του δυνάμεις και να παλεύει με τους δικούς του φόβους, πραγματικούς και φανταστικούς.
Ο Γιάννης Δασκαλάκης γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα. Σπούδασε Ψυχολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και συνέχισε με το μεταπτυχιακό Κοινωνικής Κλινικής Ψυχολογίας «Εξαρτήσεις και Ψυχοκοινωνικά Προβλήματα». Έχει εργαστεί ως ψυχολόγος, εθελοντικά και έμμισθα σε χώρο Οξέων Περιστατικών στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, σε ειδικό σχολείο, σε δομές απεξάρτησης για χρήστες ναρκωτικών ουσιών, σε Ξενώνα προσωρινής φιλοξενίας ανηλίκων θυμάτων παραμέλησης, κακοποίησης και σε Ξενώνα Ασυνόδευτων Ανηλίκων αιτούντων άσυλο. Επιπλέον, εργάστηκε ως σχολικός ψυχολόγος οργανώνοντας προγράμματα πρόληψης και παρείχε συμβουλευτική σε εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Επίσης, απασχολήθηκε σε πρόγραμμα εργασιακής συμβουλευτικής και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης σε οικογένειες που επλήγησαν από την οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Σήμερα, εργάζεται σε Κέντρο Ημέρας με έμφαση στην ομαδική ψυχοθεραπεία για ανθρώπους με ψυχιατρικά προβλήματα. Παράλληλα, προσφέρει ατομική συμβουλευτική – ψυχοθεραπεία σε ιδιωτικό γραφείο.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Ιωάννης Δασκαλάκης
β) Τίτλος: Ο μικρός Άγγελος και ο σχολικός εκφοβισμός
γ) Έτος Έκδοσης: 2018
δ) Έκδοση: Εκδόσεις iWrite
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Η ιστορία του βιβλίου ανήκει στη σειρά «επαυξημένης πραγματικότητας» και απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας από 7 έως και 12 ετών. Πρόκειται για το τρίτο βιβλίο, δεύτερο παιδικό παραμύθι του παιδαγωγού και ψυχολόγου Ιωάννη Δασκαλάκη, μέσα από το οποίο ο συγγραφέας αναφέρεται σε ένα επίκαιρο αλλά και διαχρονικό θέμα, αυτό του σχολικού εκφοβισμού.
Το παρόν βιβλίο συνοδεύεται με μια εφαρμογή, την οποία θα πρέπει να κατεβάσετε σε κινητό ή tablet. Μπορεί να την βρει κανείς εδώ. Με το τέλος της εγκατάστασης, το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να ανοίξετε την εφαρμογή και με την κάμερα της συσκευής να στοχεύσετε σε μία από τις σελίδες όπου εμφανίζεται το σύμβολο της επαυξημένης πραγματικότητας. Τις σκέψεις των ηρώων μπορείτε μάλιστα να τις ακούσετε όταν δείτε μέσα στη ροή του κειμένου τη σήμανση (σκέψη).
Τόσο ο τίτλος του βιβλίου όσο και το εξώφυλλο του, είναι εκπληκτικά και είναι ικανά να μάς προϊδεάσουν για την ιστορία που θα ακολουθήσει. Προσωπικά είναι η πρώτη φορά που έχω στα χέρια μου ένα παιδικό παραμύθι από τον συγκεκριμένο εκδοτικό και πραγματικά έχω εντυπωσιαστεί με όλα. Εκμεταλλευόμενοι πλήρως την τεχνολογία και συγκεκριμένα τις δυνατότητες που προσφέρουν τα smartphones και τα tablets, ο εκδοτικός κάνει κίνηση μάτ, δημιουργώντας έναν πραγματικά "μαγικό" κόσμο που ζωντανεύει πάνω στις σελίδες των βιβλίων και δίνοντας παράλληλα τη δυνατότητα στα παιδιά να δουν σε 3D τους χαρακτήρες των βιβλίων και να ακούσουν την σκέψη αυτών.
Ο μικρός Άγγελος είναι 10 χρονών και μαθητής της Δ' τάξης. Καθημερινά πηγαίνει με τα πόδια στο σχολείο, αφού το σπίτι του απέχει μόλις 5 λεπτά από αυτό. Ο Άγγελος είναι ντροπαλός, σιωπηλός, σκεφτικός και μοναχικός. Δεν έχει παρέες αν και θα ήθελε να είναι μέλος σε αυτές. Τον τρομάζουν τα αγορίστικα παιχνίδια γιατί καταλήγουν σε ξύλο και καβγάδες. Δυο μεγαλύτερα παιδιά , οι νταήδες του σχολείου, ο Μπαμπης και ο Κώστας αρχίζουν να τον πειράζουν άσχημα. Τον κοροϊδεύουν και γελάνε μαζί του. Ο Άγγελος προσπαθεί να τους αποφύγει και να μην τους πετυχαίνει μπροστά του. Όπως φαίνεται όμως ο Άγγελος δεν είναι ο μόνος που πέφτει θύμα λεκτικού εκφοβισμού από τους δύο μεγαλύτερους του. Θα γνωρίσει τον Νίκο, ένα παχουλό αγόρι και τα δύο κορίτσια Έφη και Βίκυ. Οι τέσσερις τους θα ορθώσουν ανάστημα στον Κώστα και τον Μπάμπη και θα πάψουν να φοβούνται και να ανέχονται τη συμπεριφορά τους. Θα μιλήσουν στην δασκάλα τους και στον διευθυντή τους, και τα πράγματα θα πάρουν άλλη τροπή.
Ο συγγραφέας, γράφει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον παραμύθι εκπαιδευτικού και διαδραστικού χαρακτήρα. Οι χαρακτήρες που έχει πλάσει είναι υπαρκτά πρόσωπα, τα οποία ο καθένας μας έχει συναντήσει είτε εντός είτε και εκτός σχολικού περιβάλλοντος. Στο εν λόγω βιβλίο ο Ιωάννης Δασκαλάκης, πραγματεύεται ένα συχνό φαινόμενο που συναντάται στα πλαίσια του σχολείου. Τον σχολικό εκφοβισμό αλλιώς και γνωστό ως bullying.
Το bullying σε ένα σχολικό πλαίσιο δεν αφορά μόνο τον «θύτη» και το «θύμα» αλλά και όλη εκείνη την ομάδα συνομήλικων που γνωρίζει, βλέπει, ακούει και δεν κάνει απολύτως τίποτα. Ο Ιωάννης Δασκαλάκης, καταφέρνει να αναφερθεί με λεπτούς χειρισμούς σε ένα θέμα που απασχολεί μέχρι και σήμερα γονείς και εκπαιδευτικούς. Οι τελευταίοι μάλιστα θα πρέπει να είναι σε επαγρύπνηση για οτιδήποτε συμβεί και μπορεί να δυσκολέψει κάποιον μαθητή. Άλλωστε οι εκπαιδευτικοί αποτελούν σημαντικό και καταλυτικό ρόλο ως προς την αντιμετώπιση της σχολικής βίας.
Ο Ιωάννης Δασκαλάκης γράφει απλά και με όμορφο λεξιλόγιο, κατάλληλο για μικρά αλλά και μεγάλα παιδιά. Μια "ζωντανή" ιστορία γεμάτη μηνύματα και συναισθήματα που διαβάζεται με αμείωτο ενδιαφέρον, μέχρι τέλους. Σε αυτό βοηθάει και η εξαιρετικά προσεγμένη εικονογράφηση του βιβλίου από τον Νικόλαο Κουμαρτζή αλλά και η εξαιρετική επαυξημένη πραγματικότητα, όπου οι χαρακτήρες του βιβλίου και οι σκέψεις αυτών, μέσω μιας εφαρμογής ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας.
Εν κατακλείδι «Ο μικρός Άγγελος και ο σχολικός εκφοβισμός» είναι ένα εκπαιδευτικό και διαδραστικό παραμύθι, το οποίο το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Ένα παραμύθι που με την χρήση της εφαρμογής, το βιβλίο ζωντανεύει το περιεχόμενό του σε 3D, με κίνηση και ήχο, μέσω της κάμερας της συσκευής. Συστήνεται για μικρούς αλλά και μεγάλους.
Πλοκή: Ο μικρός Άγγελος, όπως κάθε μέρα, ξεκινάει για να πάει στο σχολείο του. Σήμερα, όμως, δύο νταήδες από μεγαλύτερη τάξη θα αρχίσουν να τον κοροϊδεύουν κι αυτό θα τον τρομάξει και θα του χαλάσει τη διάθεση για τις επόμενες ημέρες. Ο Άγγελος θα πρέπει να βρει τον τρόπο να νικήσει τους φόβους του και να αντιμετωπίσει τους νταήδες για να σταματήσουν να ενοχλούν τον ίδιο, αλλά και άλλα παιδιά. Αποφασίζει να παλέψει με τον φόβο του, ζητώντας, όμως, βοήθεια από τα παιδιά που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα. Και όλοι μαζί, ως ομάδα, βρίσκουν τη λύση! Στο τέλος νιώθει μεγάλη ικανοποίηση γιατί καταλαβαίνει πως ο καθένας βρίσκει μέσα του τη δύναμη να ξεπερνά όλα εκείνα που τον τρομάζουν….
Το παρόν βιβλίο συνοδεύεται με μια εφαρμογή, την οποία θα πρέπει να κατεβάσετε σε κινητό ή tablet. Μπορεί να την βρει κανείς εδώ. Με το τέλος της εγκατάστασης, το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να ανοίξετε την εφαρμογή και με την κάμερα της συσκευής να στοχεύσετε σε μία από τις σελίδες όπου εμφανίζεται το σύμβολο της επαυξημένης πραγματικότητας. Τις σκέψεις των ηρώων μπορείτε μάλιστα να τις ακούσετε όταν δείτε μέσα στη ροή του κειμένου τη σήμανση (σκέψη).
Τόσο ο τίτλος του βιβλίου όσο και το εξώφυλλο του, είναι εκπληκτικά και είναι ικανά να μάς προϊδεάσουν για την ιστορία που θα ακολουθήσει. Προσωπικά είναι η πρώτη φορά που έχω στα χέρια μου ένα παιδικό παραμύθι από τον συγκεκριμένο εκδοτικό και πραγματικά έχω εντυπωσιαστεί με όλα. Εκμεταλλευόμενοι πλήρως την τεχνολογία και συγκεκριμένα τις δυνατότητες που προσφέρουν τα smartphones και τα tablets, ο εκδοτικός κάνει κίνηση μάτ, δημιουργώντας έναν πραγματικά "μαγικό" κόσμο που ζωντανεύει πάνω στις σελίδες των βιβλίων και δίνοντας παράλληλα τη δυνατότητα στα παιδιά να δουν σε 3D τους χαρακτήρες των βιβλίων και να ακούσουν την σκέψη αυτών.
Ο μικρός Άγγελος είναι 10 χρονών και μαθητής της Δ' τάξης. Καθημερινά πηγαίνει με τα πόδια στο σχολείο, αφού το σπίτι του απέχει μόλις 5 λεπτά από αυτό. Ο Άγγελος είναι ντροπαλός, σιωπηλός, σκεφτικός και μοναχικός. Δεν έχει παρέες αν και θα ήθελε να είναι μέλος σε αυτές. Τον τρομάζουν τα αγορίστικα παιχνίδια γιατί καταλήγουν σε ξύλο και καβγάδες. Δυο μεγαλύτερα παιδιά , οι νταήδες του σχολείου, ο Μπαμπης και ο Κώστας αρχίζουν να τον πειράζουν άσχημα. Τον κοροϊδεύουν και γελάνε μαζί του. Ο Άγγελος προσπαθεί να τους αποφύγει και να μην τους πετυχαίνει μπροστά του. Όπως φαίνεται όμως ο Άγγελος δεν είναι ο μόνος που πέφτει θύμα λεκτικού εκφοβισμού από τους δύο μεγαλύτερους του. Θα γνωρίσει τον Νίκο, ένα παχουλό αγόρι και τα δύο κορίτσια Έφη και Βίκυ. Οι τέσσερις τους θα ορθώσουν ανάστημα στον Κώστα και τον Μπάμπη και θα πάψουν να φοβούνται και να ανέχονται τη συμπεριφορά τους. Θα μιλήσουν στην δασκάλα τους και στον διευθυντή τους, και τα πράγματα θα πάρουν άλλη τροπή.
ο φόβος και η διστακτικότητα είναι σύμμαχοι της βίας... Το να σπάσετε τη σιωπή είναι ο τρόπος με τον οποίον εξαφανίζεται το φαινόμενο του εκφοβισμού και της ψυχολογικής βίας.
Ο συγγραφέας, γράφει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον παραμύθι εκπαιδευτικού και διαδραστικού χαρακτήρα. Οι χαρακτήρες που έχει πλάσει είναι υπαρκτά πρόσωπα, τα οποία ο καθένας μας έχει συναντήσει είτε εντός είτε και εκτός σχολικού περιβάλλοντος. Στο εν λόγω βιβλίο ο Ιωάννης Δασκαλάκης, πραγματεύεται ένα συχνό φαινόμενο που συναντάται στα πλαίσια του σχολείου. Τον σχολικό εκφοβισμό αλλιώς και γνωστό ως bullying.
Το bullying σε ένα σχολικό πλαίσιο δεν αφορά μόνο τον «θύτη» και το «θύμα» αλλά και όλη εκείνη την ομάδα συνομήλικων που γνωρίζει, βλέπει, ακούει και δεν κάνει απολύτως τίποτα. Ο Ιωάννης Δασκαλάκης, καταφέρνει να αναφερθεί με λεπτούς χειρισμούς σε ένα θέμα που απασχολεί μέχρι και σήμερα γονείς και εκπαιδευτικούς. Οι τελευταίοι μάλιστα θα πρέπει να είναι σε επαγρύπνηση για οτιδήποτε συμβεί και μπορεί να δυσκολέψει κάποιον μαθητή. Άλλωστε οι εκπαιδευτικοί αποτελούν σημαντικό και καταλυτικό ρόλο ως προς την αντιμετώπιση της σχολικής βίας.
Ο Ιωάννης Δασκαλάκης γράφει απλά και με όμορφο λεξιλόγιο, κατάλληλο για μικρά αλλά και μεγάλα παιδιά. Μια "ζωντανή" ιστορία γεμάτη μηνύματα και συναισθήματα που διαβάζεται με αμείωτο ενδιαφέρον, μέχρι τέλους. Σε αυτό βοηθάει και η εξαιρετικά προσεγμένη εικονογράφηση του βιβλίου από τον Νικόλαο Κουμαρτζή αλλά και η εξαιρετική επαυξημένη πραγματικότητα, όπου οι χαρακτήρες του βιβλίου και οι σκέψεις αυτών, μέσω μιας εφαρμογής ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας.
η δύναμή μας δεν βρίσκεται στο σώμα αλλά στο μυαλό. Πρέπει να παλεύουμε με τους φόβους μας, γιατί στο τέλος εμείς θα νικήσουμε.
Εν κατακλείδι «Ο μικρός Άγγελος και ο σχολικός εκφοβισμός» είναι ένα εκπαιδευτικό και διαδραστικό παραμύθι, το οποίο το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Ένα παραμύθι που με την χρήση της εφαρμογής, το βιβλίο ζωντανεύει το περιεχόμενό του σε 3D, με κίνηση και ήχο, μέσω της κάμερας της συσκευής. Συστήνεται για μικρούς αλλά και μεγάλους.
Πλοκή: Ο μικρός Άγγελος, όπως κάθε μέρα, ξεκινάει για να πάει στο σχολείο του. Σήμερα, όμως, δύο νταήδες από μεγαλύτερη τάξη θα αρχίσουν να τον κοροϊδεύουν κι αυτό θα τον τρομάξει και θα του χαλάσει τη διάθεση για τις επόμενες ημέρες. Ο Άγγελος θα πρέπει να βρει τον τρόπο να νικήσει τους φόβους του και να αντιμετωπίσει τους νταήδες για να σταματήσουν να ενοχλούν τον ίδιο, αλλά και άλλα παιδιά. Αποφασίζει να παλέψει με τον φόβο του, ζητώντας, όμως, βοήθεια από τα παιδιά που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα. Και όλοι μαζί, ως ομάδα, βρίσκουν τη λύση! Στο τέλος νιώθει μεγάλη ικανοποίηση γιατί καταλαβαίνει πως ο καθένας βρίσκει μέσα του τη δύναμη να ξεπερνά όλα εκείνα που τον τρομάζουν….
5 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Edgar Allan Poe θεωρείται για πολλούς, και όχι άδικα, από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες παγκοσμίως. Αποτέλεσε θεμέλιο λίθο για την εξέλιξη σύγχρονων λογοτεχνικών ειδών, όπως η αστυνομική λογοτεχνία ή οι ιστορίες τρόμου και φαντασίας. Στο αναγνωστικό κοινό, συστήθηκε μέσα από το πρώτο του προσωπικό μυθιστόρημα με τίτλο, «Το κοράκι», «Οι Φόνοι της οδού Μοργκ», είναι το πρώτο δείγμα του λογοτεχνικού είδους που συνηθίσαμε να το ονομάζουμε Αστυνομική Ιστορία, μια υποκατηγορία της Πεζογραφίας Μυστηρίου καταπώς θεωρούν οι ειδικοί. Συνεπώς εκτός από την μεγάλη λογοτεχνική της αξία, η ιστορία αυτή του Έντγκαρ Άλλαν Πόε έχει και μνημειακό χαρακτήρα. Πρωτοεκδόθηκαν στην Ελλάδα το 1979, με τον τίτλο «Οι δολοφονίες της οδού Μοργκ». Η έκδοση του 2015 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οξύ.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Edgar Allan Poe
β) Τίτλος: Οι Φόνοι στην Οδό Μόργκ και άλλες ιστορίες αστυνομικού μυστηρίου
γ) Έτος Έκδοσης: 2015
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Οξύ
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Ο Edgar Allan Poe δεν χρειάζεται συστάσεις. «Το κοράκι», ήταν από τα πρώτα βιβλία του συγγραφέα που διάβασα και μέχρι σήμερα αποτελεί και αγαπημένο μου. «Οι Φόνοι της οδού Μοργκ» ήταν καιρό στη βιβλιοθήκη μου, και μιας που είναι και μικρό σε όγκο βιβλίο, αποφάσισα να το πάρω στα χέρια μου.
Ο ντετέκτιβ Ογκίστ Ντιπέν καλείται να λύσει τρεις διαφορετικές υποθέσεις. Η πρώτη του υπόθεση αφορά δυο δολοφονίες στην οδό Μοργκ, του Παρισιού. Η μαντάμ Λ' Εσπανέ και η κόρη της Καμίλ Λ' Εσπανέ βρέθηκαν νεκρές με φρικιαστικό τρόπο στο διαμέρισμα τους. Οι μάρτυρες που καλούνται να καταθέσουν είναι πολλοί. Όλοι τους έχουν ακούσει την φωνή του δολοφόνου, όμως κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τη γλώσσα που μιλάει. Πόσο αθώος μπορεί να είναι ο δράστης του διπλού και αποτρόπαιου φονικού της οδού Μοργκ; Δυο χρόνια σχεδόν μετά τους φόνους στο Παρίσι, ο ντετέκτιβ Ογκίστ Ντιπέν καλείται να εξιχνιάσει το μυστήριο γύρω από τη δολοφονία της Μαρί Ροζέ, στη Νέα Υόρκη. Η 22χρονη κοπέλα, κόρη της χήρας Εστέλ Ροζέ, εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Λίγους μήνες μετά το πτώμα της ανασύρεται από την όχθη του Σηκουάνα. Ποιος ευθύνεται για το θάνατο της ωραίας Μαρί Ροζέ; Τρία σχεδόν χρονιά μετά την διαλεύκανση της δολοφονίας της Μαρί Ροζέ, ο ντετέκτιβ Ογκίστ Ντιπέν καλείται να λύσει μια υπόθεση υψίστης σημασίας. Μέσα από τα βασιλικά διαμερίσματα εκλάπη ένα γράμμα. Θύμα και κλέφτης, γνωστά πολιτικά πρόσωπα. Το πρόσωπο που έκλεψε το γράμμα είναι ο υπουργός Ντ. Άρα ο κλέφτης είναι γνωστός, όπως και ο λόγος που το έκανε αυτό. Για να εκβιάσει τον κάτοχο του γράμματος. Το θύμα καλεί την αστυνομία ώστε να βρει και να ανακτήσει το κλεμμένο γράμμα από τον υπουργό. Όμως η αστυνομία έχει ψάξει παντού αλλά το γράμμα δεν βρίσκεται πουθενά. Που έχει κρύψει το κλεμμένο γράμμα ο υπουργός;
Ο Edgar Allan Poe έχει στήσει τρεις διαφορετικές ιστορίες, οι οποίες έχουν ένα κοινό. Τον ντετέκτιβ Ογκίστ Ντιπέν και τον φίλο του, έναν ανώνυμο αφηγητή, του οποίο το όνομα δεν αποκαλύπτεται ποτέ. Μαζί, μέσα από μικρές λεπτομέρειες και χρησιμοποιώντας το μυαλό τους, θα λύσουν τις τρεις αυτές ιστορίες.
Υποθέσεις που φαίνονται δύσκολες και αινιγματικές, καταλήγουν να είναι απλές, χάρη στα μοναδικά όπλα που έχει και διακρίνουν τον συγγραφέα, Edgar Allan Poe, την αναλυτική σκέψη και την λογική. Ο συγγραφέας για την εποχή του ήταν πολύ μπροστά, αφού τόσο οι ιστορίες του όσο και η λύση αλλά και τα φινάλε τους, ήταν ιδιοφυή και ιδιόρρυθμα, όπως και ο ντετέκτιβ του.
Προσωπικά μου άρεσαν και οι τρεις υποθέσεις του, παρόλο που κάποιες ήταν μεγάλες και άλλες μικρές. Έχουν ενδιαφέρον, γρήγορο ρυθμό, σκοτεινή ατμόσφαιρα, μυστήριο και αγωνία για τη λύση. Υπήρχαν σημεία τα οποία θεώρησα υπερβολικά περιττά αλλά τα προσπέρασα.
Εν κατακλείδι, «Οι Φόνοι στην Οδό Μόργκ» είναι από τα βιβλία, που δεν πρέπει να λείπουν από τη βιβλιοθήκη, όσων αγαπούν την αστυνομική λογοτεχνία αλλά και τον ίδιο τον συγγραφέα. Ένα μικρό σε όγκο βιβλίο, σχεδόν 175 σελίδων, που διαβάζεται απνευστί μέσα σε λίγες ώρες.
Ο ντετέκτιβ Ογκίστ Ντιπέν καλείται να λύσει τρεις διαφορετικές υποθέσεις. Η πρώτη του υπόθεση αφορά δυο δολοφονίες στην οδό Μοργκ, του Παρισιού. Η μαντάμ Λ' Εσπανέ και η κόρη της Καμίλ Λ' Εσπανέ βρέθηκαν νεκρές με φρικιαστικό τρόπο στο διαμέρισμα τους. Οι μάρτυρες που καλούνται να καταθέσουν είναι πολλοί. Όλοι τους έχουν ακούσει την φωνή του δολοφόνου, όμως κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τη γλώσσα που μιλάει. Πόσο αθώος μπορεί να είναι ο δράστης του διπλού και αποτρόπαιου φονικού της οδού Μοργκ; Δυο χρόνια σχεδόν μετά τους φόνους στο Παρίσι, ο ντετέκτιβ Ογκίστ Ντιπέν καλείται να εξιχνιάσει το μυστήριο γύρω από τη δολοφονία της Μαρί Ροζέ, στη Νέα Υόρκη. Η 22χρονη κοπέλα, κόρη της χήρας Εστέλ Ροζέ, εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Λίγους μήνες μετά το πτώμα της ανασύρεται από την όχθη του Σηκουάνα. Ποιος ευθύνεται για το θάνατο της ωραίας Μαρί Ροζέ; Τρία σχεδόν χρονιά μετά την διαλεύκανση της δολοφονίας της Μαρί Ροζέ, ο ντετέκτιβ Ογκίστ Ντιπέν καλείται να λύσει μια υπόθεση υψίστης σημασίας. Μέσα από τα βασιλικά διαμερίσματα εκλάπη ένα γράμμα. Θύμα και κλέφτης, γνωστά πολιτικά πρόσωπα. Το πρόσωπο που έκλεψε το γράμμα είναι ο υπουργός Ντ. Άρα ο κλέφτης είναι γνωστός, όπως και ο λόγος που το έκανε αυτό. Για να εκβιάσει τον κάτοχο του γράμματος. Το θύμα καλεί την αστυνομία ώστε να βρει και να ανακτήσει το κλεμμένο γράμμα από τον υπουργό. Όμως η αστυνομία έχει ψάξει παντού αλλά το γράμμα δεν βρίσκεται πουθενά. Που έχει κρύψει το κλεμμένο γράμμα ο υπουργός;
Υποθέσεις που φαίνονται δύσκολες και αινιγματικές, καταλήγουν να είναι απλές, χάρη στα μοναδικά όπλα που έχει και διακρίνουν τον συγγραφέα, Edgar Allan Poe, την αναλυτική σκέψη και την λογική. Ο συγγραφέας για την εποχή του ήταν πολύ μπροστά, αφού τόσο οι ιστορίες του όσο και η λύση αλλά και τα φινάλε τους, ήταν ιδιοφυή και ιδιόρρυθμα, όπως και ο ντετέκτιβ του.
Προσωπικά μου άρεσαν και οι τρεις υποθέσεις του, παρόλο που κάποιες ήταν μεγάλες και άλλες μικρές. Έχουν ενδιαφέρον, γρήγορο ρυθμό, σκοτεινή ατμόσφαιρα, μυστήριο και αγωνία για τη λύση. Υπήρχαν σημεία τα οποία θεώρησα υπερβολικά περιττά αλλά τα προσπέρασα.
Εν κατακλείδι, «Οι Φόνοι στην Οδό Μόργκ» είναι από τα βιβλία, που δεν πρέπει να λείπουν από τη βιβλιοθήκη, όσων αγαπούν την αστυνομική λογοτεχνία αλλά και τον ίδιο τον συγγραφέα. Ένα μικρό σε όγκο βιβλίο, σχεδόν 175 σελίδων, που διαβάζεται απνευστί μέσα σε λίγες ώρες.
Πλοκή: Τρία αστυνομικά προβλήματα που ζητούν λύση· ένας ιδιοφυής, ιδιόρρυθμος, ελαφρώς σνομπ ερευνητής που καλείται να τα εξιχνιάσει, με εργαλεία την αναλυτική σκέψη και τη λογική· και ένας αφηγητής που παρακολουθεί με θαυμασμό. Το μοτίβο μπορεί να μας είναι γνώριμο, μ’ αυτά τα τρία διηγήματα όμως ο Πόε σφραγίζει τη λογοτεχνία με τον χαρακτήρα του Ογκίστ Ντιπέν, επιφανέστεροι επίγονοι του οποίου είναι ο Σέρλοκ Χολμς και ο Ηρακλής Πουαρό. Αν αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί ο συγγραφέας του μακάβριου θεωρείται και πατέρας του αστυνομικού μυστηρίου, η απάντηση βρίσκεται εδώ.
3 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons