Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κριτικές Ταινιών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κριτικές Ταινιών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Η ζωή του «Βασιλιά της Ποπ» ζωντανεύει στη μεγάλη οθόνη υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Antoine Fuqua, με τον ανιψιό του θρύλου, Jaafar Jackson, να ενσαρκώνει τον εμβληματικό του ρόλο. Το «Michael» αποτελεί πλέον τη μουσική βιογραφία με τις υψηλότερες εισπράξεις όλων των εποχών, έχοντας συγκεντρώσει πάνω από 910 εκατομμύρια δολάρια στο παγκόσμιο box office και αφήνοντας πίσω της κάθε άλλη ταινία του είδους.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: Michael
Σκηνοθεσία: Antoine Fuqua
Πρωταγωνιστούν: Jaafar Jackson, Juliano Krue Valdi, Tony von Halle, Miles Teller, Colman Domingo, Joe Gillette κ.α
Είδος Ταινίας: Βιογραφική/ Μουσική
Έτος Παραγωγής: 2026
Διάρκεια: 128΄
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: ΈThey Don't Care About Us, Billie Jean, Thriller, Beat It, Bad, You Are Not Alone, Heal the World... Λίγοι μόνο τίτλοι αρκούν για να θυμίσουν ότι δεν υπήρξε ποτέ άλλος σαν αυτόν – και ούτε πρόκειται να υπάρξει. Ο «Βασιλιάς της Ποπ» είναι ένας, μοναδικός και ακούει στο όνομα Michael Jackson. Η μουσική του Michael Jackson δεν έχει αντίπαλο. Αυτοί οι διαχρονικοί ύμνοι και η τεράστια κληρονομιά του ήταν λόγοι υπεραρκετοί για να με οδηγήσουν στην κινηματογραφική αίθουσα, όπως ακριβώς συνέβη και με εκατομμύρια άλλους ανθρώπους που συνεχίζουν να τον λατρεύουν μέχρι και σήμερα.
Η ταινία λειτουργεί ως ένας συγκινητικός φόρος τιμής στον Michael, παρουσιάζοντάς τον ως έναν άνθρωπο με βαθιά ευαισθησία. Στο επίκεντρο βρίσκεται η σκληρή σωματική και ψυχολογική κακοποίηση που υπέστη από τον πατέρα και μάνατζέρ του – ένα τραύμα που κουβαλούσε πάντα, αλλά δεν τον εμπόδισε να διαπρέψει θεαματικά χάρη στο μοναδικό του ταλέντο στο τραγούδι και τον χορό. Παρακολουθούμε το ταξίδι του από τα παιδικά του χρόνια και την πρώτη του επιτυχία με τους Jackson 5, μέχρι το 1988, όταν σε ηλικία 29 ετών βρισκόταν πλέον στο απόγειο της δόξας του. Η πλοκή μάς εισάγει στα παρασκήνια της δημιουργίας, αποκαλύπτοντας πώς εμπνεύστηκε τις εμβληματικές του χορογραφίες και τα τραγούδια του, καθώς και όλο το παρασκήνιο της μουσικής βιομηχανίας που τον εκτόξευσαν στην κορυφή.
Αξίζει, ωστόσο, να σημειωθεί ότι η ταινία επιλέγει να αφήσει έξω από το κάδρο την προσωπική του ζωή και τις σχέσεις του, ενώ δεν θίγει καθόλου τις μετέπειτα δικαστικές κατηγορίες που αντιμετώπισε ο καλλιτέχνης, εστιάζοντας αποκλειστικά στη μουσική του διαδρομή και την οικογενειακή του κακοποίηση.
Στα συν της ταινίας, η σκηνοθετική ματιά του Antoine Fuqua σε συνδυασμό με το soundtrack ντύνουν πολύ ωραία ολόκληρο το φιλμ. Ο τρόπος που παρουσιάζεται το παρασκήνιο της δημιουργίας των τραγουδιών και οι στρατηγικές που τον οδήγησαν στο απόγειο της δόξας του. Η διάρκεια της ταινίας και η γρήγορη ροή της, αποτυπώνοντας με εξαιρετική χρονολογική σειρά τις φάσεις της ζωής του τραγουδιστή. Οι εξαιρετικές ερμηνείες: Ο Jaafar Jackson είναι συγκλονιστικός στον ομώνυμο ρόλο· είναι εμφανές ότι μελέτησε σχολαστικά κάθε κίνηση, χορογραφία και χροιά του θείου του. Δίπλα του, ο Colman Domingo παραδίδει μια έντονη και απόλυτα πειστική ερμηνεία στον ρόλο του κακοποιητικού πατέρα, Τζόζεφ Τζάκσον.
Στα μείον της, το φιλμ δεν στερείται αδυναμιών. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες μένουν σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτοι και περνούν σχεδόν απαρατήρητοι, ενώ αποτελεί ξεκάθαρη σεναριακή παράλειψη η πλήρης απουσία της Janet Jackson, μιας φιγούρας κομβικής για την οικογενειακή και μουσική πορεία των Jacksons. Το ότι η ταινία να επιλέγει να «προστατεύσει» τον Michael αφήνοντας έξω τις δικαστικές περιπέτειες και την προσωπική του ζωή.
Εν κατακλείδι, η ταινία «Michael», είναι μια κινηματογραφική εμπειρία που αποδεικνύει ότι, όσα χρόνια κι αν περάσουν, η μουσική και το πνεύμα του «Βασιλιά της Ποπ» δεν θα σβήσουν ποτέ. Παρά τις αφηγηματικές της παραλείψεις, η ταινία καταφέρνει να καθηλώσει, να συγκινήσει και να θυμίσει γιατί ο κόσμος λάτρεψε αυτόν τον άνθρωπο. Ένα καθηλωτικό δίωρο γεμάτο ρυθμό και νοσταλγία που θα σε κρατήσει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Ναι αν είσαι λάτρης του καλλιτέχνη αλλά και της μουσικής.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8/10
TRAILER:
___________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Ryan Coogler συναντά τον Michael B. Jordan στη μεγάλη οθόνη. Μετά την τεράστια επιτυχία των ταινιών "Creed" (2015, 2018, 2023) και του εμβληματικού "Black Panther" (2018), οι δυο τους συνεργάζονται ξανά στους «Αμαρτωλούς» (Sinners), ένα εκρηκτικό κράμα θρίλερ δράσης και τρόμου. Η χημεία τους αποδείχθηκε για άλλη μια φορά αξεπέραστη, καθώς η ταινία κυριάρχησε στα φετινά Βραβεία Όσκαρ με 16 υποψηφιότητες, αποσπώντας τελικά τα αγαλματίδια Πρωτότυπου Σεναρίου, Πρωτότυπης Μουσικής, Καλύτερης Φωτογραφίας και Α' Ανδρικού Ρόλου.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: Αμαρτωλοί (Sinners)
Σκηνοθεσία: Ryan Coogler
Πρωταγωνιστούν: Michael B. Jordan, Hailee Steinfeld, Jack O'Connell, Miles Caton, Saul Williams, Wunmi Mosaku, Delroy Lindo κ.α
Είδος Ταινίας: Δράμα / Θρίλερ / Τρόμου
Έτος Παραγωγής: 2025
Διάρκεια: 131΄
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Έχοντας παρακολουθήσει τις προηγούμενες κοινές δουλειές των Coogler και Jordan, και με τις προσδοκίες να έχουν εκτοξευθεί από το άκρως υποσχόμενο trailer, η έλευση της ταινίας στους ελληνικούς κινηματογράφους αποτελούσε ένα από τα πιο αναμενόμενα κινηματογραφικά γεγονότα της σεζόν. Η αναμονή αυτή, δικαιώθηκε και με το παραπάνω.
Η ιστορία μάς μεταφέρει στο Μισισιπή του 1932, όπου τα δίδυμα αδέρφια, ο Σμόουκ και ο Στακ, επιστρέφουν στη γενέτειρά τους με ένα όνειρο: να ανοίξουν ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης για την κοινότητα των μαύρων. Αφού εξασφαλίζουν ένα ακίνητο από έναν λευκό γαιοκτήμονα, αρχίζουν να στελεχώνουν το μαγαζί, φέρνοντας κοντά τους και τον ξάδελφό τους, τον χαρισματικό κιθαρίστα Σάμι. Όμως ο Σάμι δεν είναι ένας συνηθισμένος μουσικός. Διαθέτει μια υπερφυσική ικανότητα: οι χορδές της κιθάρας του γεφυρώνουν το χάσμα ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών, των νεκρών, ακόμα και του μέλλοντος. Η μουσική του, όμως, αποδεικνύεται ένα επικίνδυνο κάλεσμα. Τη νύχτα των εγκαινίων, οι μελωδίες του Σάμι προσελκύουν κάτι που ξεπερνά κάθε ανθρώπινη φαντασία. Η γιορτή μετατρέπεται γρήγορα σε πεδίο μάχης και το μαγαζί πολιορκείται από βρυκόλακες, οντότητες που έλκονται θανάσιμα από τον ρυθμό και το τραγούδι. Η νύχτα εκείνη θα μετατραπεί σε μια αιματηρή σφαγή, όπου η επιβίωση εξαρτάται από το αν μπορείς να αντιμετωπίσεις τους δαίμονες που ξύπνησε η μουσική.
Στα συν της ταινίας, η σκηνοθεσία και το σενάριο. Η φωτογραφία που αναδεικνύει την υποβλητική ατμόσφαιρα του 1932 ενώ η μουσική είναι ο πρωταγωνιστής της ταινίας. Το Όσκαρ Πρωτότυπης Μουσικής δεν ήταν τυχαίο άλλωστε. Τα blues του Μισισιπή δεν είναι απλώς «χαλί», αλλά το εργαλείο που κινεί την πλοκή και προσελκύει το κακό, δημιουργώντας μια μοναδική ατμόσφαιρα τρόμου. Η επιλογή των ηθοποιών και οι ερμηνείες αυτών. Ξεχώρισε ωστόσο η διπλή ερμηνεία του Michael B. Jordan, ως Σμόουκ και Στακ. Το ανατρεπτικό φινάλε.
Στα μείον της, η δομή, η διάρκεια και ο ρυθμός του έργου. Η πρώτη ώρα της ταινίας είναι ένα ωραία σκηνοθετημένο δράμα εποχής του αμερικανικού Νότου. Αφιερώνεται χρόνος για να αναδειχτεί το τοπίο του Μισισιπή, και αναπτύσσονται οι κύριοι χαρακτήρες. Ωστόσο, από τη μέση και μετά, η ταινία κάνει μια απότομη εναλλαγή. Ο ρυθμός αλλάζει βίαια, μετατρέποντας το δράμα σε ένα κράμα dark μιούζικαλ και καθαρόαιμου horror. Αυτή η στροφή ίσως ξενίσει τους θεατές. Τέλος οι άνθρωποι που στελεχώνουν το μαγαζί —δευτερεύοντες χαρακτήρες που αρχικά φαίνονταν να έχουν βάθος και ιστορία— καταλήγουν να μην αναπτύσσονται όσο θα θέλαμε. Παραμένουν στο παρασκήνιο, λειτουργώντας περισσότερο ως σκηνικό για τη δράση των πρωταγωνιστών.
Εν κατακλείδι, η ταινία «Sinners», είναι μια από τις πιο αξιόλογες κινηματογραφικές στιγμές της χρονιάς, προσφέροντας κάτι πραγματικά φρέσκο στο είδος του τρόμου. Ο Ryan Coogler και ο Michael B. Jordan απέδειξαν για άλλη μια φορά ότι η συνεργασία τους είναι εγγύηση για κάτι το ξεχωριστό.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Ναι αν είσαι λάτρης του κινηματογράφου που αναζητά κάτι παραπάνω από ένα απλό θρίλερ.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/10
TRAILER:
___________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
Βασισμένη στο ομότιτλο, μυθιστόρημα της Αριάνα Χάρουιτς «Die My Love» (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις opera) είναι η νέα ταινία της βραβευμένης σκηνοθέτιδας Lynne Ramsay (Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν). Μια ανησυχητική, δυστοπική βουτιά στις παθογένειες της μητρότητας και του γάμου, όπου τα όρια μεταξύ ψυχολογικού τρόμου και μαύρης κωμωδίας γίνονται επικίνδυνα δυσδιάκριτα. Με πρωταγωνιστές την Jennifer Lawrence και τον Robert Pattinson.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: Πέθανε αγάπη μου (Die My Love)
Σκηνοθεσία: Lynne Ramsay
Πρωταγωνιστούν: Jennifer Lawrence, Robert Pattinson, Sissy Spacek κ.α
Είδος Ταινίας: Δράμα / Θρίλερ / Μαύρη κωμωδία
Έτος Παραγωγής: 2025
Διάρκεια: 119΄
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Η παρουσία της βραβευμένης με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, Jennifer Lawrence, και του Robert Pattinson αποτελεί από μόνη της ένα ισχυρό κίνητρο. Για κάποιον που έχει παρακολουθήσει συστηματικά την πορεία των δύο ηθοποιών, η απόφαση να δει το «Die My Love» ήταν, απλώς, μονόδρομος.
Η Γκρέις και ο Τζάκσον είναι ένα νεαρό, ερωτευμένο ζευγάρι που εγκαταλείπει τον έντονο ρυθμό της Νέας Υόρκης, αναζητώντας μια ήσυχη ζωή σε ένα κληρονομημένο σπίτι στην απομονωμένη Μοντάνα. Η γέννηση του μωρού τους και οι επαγγελματικές υποχρεώσεις του Τζάκσον, ο οποίος ταξιδεύει συχνά, αφήνουν τη Γκρέις μόνη σε ένα ασφυκτικά απομονωμένο περιβάλλον. Εκεί, η Γκρέις παλεύει να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά της ως νέα μητέρα. Καθώς η λαχτάρα της για ελευθερία συγκρούεται με τη νέα πραγματικότητα του εγκλωβισμού μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο, η ψυχική της κατάσταση αρχίζει να κλονίζεται, οδηγώντας την αργά αλλά σταθερά προς τα όρια της παράνοιας.
Στα συν της ταινίας, η ιδιαίτερη σκηνοθεσία της Lynne Ramsay, το απομονωμένο και υποβλητικό τοπίο. Η ωραία χημεία μεταξύ της Jennifer Lawrence και του Robert Pattinson αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες του έργου. Το δίδυμο καταφέρνει να αποτυπώσει τη φθορά ενός γάμου με πειστικότητα και ένταση. Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές. Η Lawrence παραδίδει ένα ωμό πορτρέτο μιας γυναίκας που βυθίζεται σταδιακά στη δυστυχία, την αυτοκαταστροφή και την ψυχική κατάρρευση. Ο Pattinson ισορροπεί με επιτυχία στον ρόλο ενός άντρα που, παρά την προδοσία του (την απιστία), αγωνίζεται απεγνωσμένα να διασώσει ό,τι έχει απομείνει από τη σχέση τους, αναζητώντας λύσεις.
Στα μείον της, ότι από σεναριακή άποψη, η πλοκή πάσχει από σημαντική ασάφεια. Η ταινία δεν κατονομάζει ποτέ με σαφήνεια την πάθηση της Γκρέις (όπως π.χ. Επιλόχεια Κατάθλιψη ή ψυχική διαταραχή προερχόμενη από παιδικό τραύμα), αφήνοντας τον θεατή με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου και του μη εξηγήσιμου. Οι επαναλαμβανόμενες εκρήξεις παραφροσύνης και οι πράξεις της Γκρέις γίνονται εντέλει κουραστικές. Μια μικρότερη διάρκεια της ταινίας θα μπορούσε να είχε μετριάσει την υπερβολική επανάληψη των σκηνών, ενισχύοντας τη συνολική δραματική ένταση και αποφεύγοντας την κόπωση του θεατή.
Εν κατακλείδι, η ταινία «Die My Love», είναι μία καταγραφή μιας γυναίκας που έχει απεγνωσμένα, ανάγκη υποστήριξης και σωτηρίας. Αντ’ αυτού, η ταινία την αντιμετωπίζει με τη βαρβαρότητα μιας μεταφοράς: σαν κάποιος να την περιχύνει με βενζίνη και να της δίνει ένα αναμμένο σπίρτο. Παρά τις πραγματικά πολύ καλές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου Lawrence-Pattinson και την οπτική αισθητική της Ramsay, η σεναριακή ασάφεια και οι επαναλήψεις του ρυθμού εμποδίζουν το έργο να αφήσει ανεξίτηλο σημάδι. Δυστυχώς, το «Die My Love» κινδυνεύει να είναι μία ταινία που, παρά τις επιμέρους αρετές της, θα ξεχαστεί γρήγορα στην κινηματογραφική μνήμη.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Μόνο για τις ερμηνείες της Jennifer Lawrence και του Robert Pattinson υπό τη σκηνοθετική ματιά της Lynne Ramsay. Ή αν έχετε παρακολουθήσει προηγούμενες δουλειές της Ramsay.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 5/10
TRAILER:
___________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
Η "Bugonia" (Βουγονία), η νέα κινηματογραφική δουλειά του βραβευμένου Έλληνα σκηνοθέτη Γιώργου Λάνθιμου, δεν είναι μια πρωτότυπη ιδέα, αλλά αποτελεί remake της καλτ Νοτιοκορεάτικης ταινίας "Save the Green Planet!" (2003), σε σκηνοθεσία του Jang Joon-hwan. Ο Λάνθιμος, σε συνεργασία με τον σεναριογράφο Will Tracy, ανέλαβε τη δύσκολη αποστολή να διασκευάσει αυτήν την ιδιόμορφη ταινία επιστημονικής φαντασίας και μαύρης κωμωδίας, προσαρμόζοντας την πρωτότυπη ιστορία στο δικό του χαρακτηριστικό, ανατρεπτικό κινηματογραφικό σύμπαν.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: Βουγονία (Bugonia)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος
Πρωταγωνιστούν: Jesse Plemons, Emma Stone, Alicia Silverstone, Stavros Halkias, κ.α
Είδος Ταινίας: Επιστημονικής Φαντασίας / Θρίλερ / Μαύρη κωμωδία
Έτος Παραγωγής: 2025
Διάρκεια: 118΄
ΥΠΟΘΕΣΗ: Δύο νεαροί, εμμονικοί με θεωρίες συνωμοσίας, απαγάγουν τη φιλόδοξη διευθύνουσα σύμβουλο μιας μεγάλης εταιρείας, πιστεύοντας ακράδαντα πως είναι εξωγήινη που σχεδιάζει να καταστρέψει τη Γη..
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Μετά την επιτυχία του «Poor Things», η οποία θεωρείται κατά τη γνώμη μου ως μία από τις κορυφαίες του δουλειές, ο Έλληνας σκηνοθέτης επιστρέφει με την «Bugonia». Ο Γιώργος Λάνθιμος, διατηρώντας το προσωπικό του ύφος, προσεγγίζει και σε αυτήν την ταινία μια σειρά από καίρια και σύγχρονα ζητήματα. Μεταξύ των θεμάτων που θίγει είναι η κλιματική καταστροφή, η έξαρση των θεωριών συνωμοσίας, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης επηρεάζουν και διαμορφώνουν εύκολα την κοινή γνώμη.
Ο τίτλος "Bugonia" (Βουγονία) προέρχεται από την αρχαία ελληνική σύνθεση των λέξεων "βοῦς" (βόδι) και "γονή" (γένεση). Αναφέρεται στην αρχαία πεποίθηση ότι οι μέλισσες γεννιούνται αυτόματα από το σώμα ενός νεκρού βοδιού. Στην ταινία, η έννοια της Βουγονίας αναδεικνύεται σε μια ισχυρή μεταφορά, λειτουργώντας σε δύο επίπεδα. Πέρα από τη σχέση με τον μελισσοκόμο πρωταγωνιστή, ο τίτλος "Βουγονία" αποκτά μια βαθύτερη σημασία. Συμβολίζει τη γέννηση νέας ζωής μέσα από τη φθορά και την καταστροφή. Αυτή η ιδέα αντικατοπτρίζει τα βασικά θέματα της ταινίας, όπως η κλιματική κρίση και η πιθανότητα αντικατάστασης ή μεταμόρφωσης του ανθρώπινου πολιτισμού.
Η ταινία επικεντρώνεται στον Teddy έναν χαμηλόμισθο εργαζόμενο βαθιά παραδομένο στις θεωρίες συνωμοσίας, και τον αυτιστικό ξάδερφό του, Don. Ο Teddy είναι πεπεισμένος ότι η Michelle, η ισχυρή Διευθύνουσα Σύμβουλος μιας φαρμακευτικής πολυεθνικής, είναι στην πραγματικότητα ένα εξωγήινο ον από τον πολιτισμό της Ανδρομέδας. Τα δύο ξαδέλφια πιστεύοντας ότι η Michelle ευθύνεται για την εξαφάνιση των μελισσών, την απαγάγουν από το πολυτελές σπίτι της και την κρατούν στο υπόγειό τους. Εκεί, την υποβάλλουν σε βασανιστήρια και εξευτελισμούς, απαιτώντας να επικοινωνήσει με τον Αυτοκράτορα των Ανδρομεδανών. Εκείνη επιμένει ότι δεν είναι εξωγήινη και επιστρατεύει όλα της τα τρικ για να διαφύγει.
Στα συν της ταινίας, η φωτογραφία του Robbie Ryan, τα κρίσιμα και σύγχρονα θέματα που θίγει η ταινία, έστω και με καυστικό τρόπο και οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Ο Jesse Plemons δίνει μία από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του. Όσο για την Emma Stone, η γνωστή ηθοποιός παραδίδει μία ακόμα ερμηνεία άξια βραβείων, ακόμη και μετά την υποχρεωτική αλλαγή στην εμφάνισή της.
Στα μείον της, ότι το υπερβολικά ακραίο σενάριο της, ο αργός ρυθμός, η διάρκεια, τα σεναριακά κενά και η τελική ανατροπή. Επιπλέον η επιλογή του Aidan Delbis, ενός ηθοποιού στο φάσμα του Αυτισμού, για τον ρόλο του Don, δημιουργεί προβληματισμούς περί εκμετάλλευσης.
Εν κατακλείδι, η ταινία «Bugonia», δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μία από τις κορυφαίες στιγμές στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη, παρά τις εντυπωσιακές ερμηνείες από τους Jesse Plemons και Emma Stone. Μετά από μία σειρά δυστοπικών ταινιών, ο Γιώργος Λάνθιμος ίσως θα ήταν καλύτερα να έκανε ένα δημιουργικό διάλειμμα από το γνώριμο, κλειστοφοβικό του σύμπαν. Αυτό θα επέτρεπε στον ίδιο να ανανεώσει τη θεματολογία του και να επιστρέψει με μια νέα, εξίσου ανατρεπτική, αλλά και φρέσκια οπτική.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το τι περιμένει ο θεατής από τον Γιώργο Λάνθιμο. Αν απολαμβάνετε το μοναδικό, σκοτεινό, σαρδόνιο χιούμορ του και την αλλόκοτη αισθητική του, η ταινία προσφέρει ακριβώς αυτό σε μια από τις πιο αχαλιναγώγητες μορφές του.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 5/10
TRAILER:
___________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
Η ιστορία του Φρανκενστάιν, του κλασικού αριστουργήματος της Μέρι Σέλεϊ, αποτελεί μία από τις πιο διαχρονικές και επιδραστικές αφηγήσεις τρόμου, επιστημονικής φαντασίας και γοτθικού δράματος. Το θέμα της αλαζονείας του ανθρώπου απέναντι στη φύση και τις συνέπειες της επιστημονικής απειθαρχίας έχει εμπνεύσει αμέτρητες διασκευές στην οθόνη. Το 2025, ο οραματιστής σκηνοθέτης Guillermo del Toro, γνωστός για το ιδιαίτερο αισθητικό του στυλ και την αγάπη του για τα τέρατα και τις σκοτεινές ιστορίες (Ο Λαβύρινθος του Πάνα, Το Σχήμα του Νερού), αναλαμβάνει να δώσει τη δική του οπτική στο μύθο. Στο ρόλο του λαμπρού αλλά εγωιστή γιατρού Βίκτορ Φρανκενστάιν ο Oscar Isaac ενώ στο ρόλο του τέρατος ο Jacob Elordi. Η παρούσα μεταφορά, η οποία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Βενετίας και κυκλοφόρησε παγκοσμίως μέσω Netflix..
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: Frankenstein
Σκηνοθεσία: Guillermo del Toro
Πρωταγωνιστούν: Oscar Isaac, Jacob Elordi, Christoph Waltz, Mia Goth, Lars Mikkelsen κ.α
Είδος Ταινίας: Δραματική / Φαντασίας / Τρόμου
Έτος Παραγωγής: 2025
Διάρκεια: 149΄
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Πρόκειται για την πιο αναμενόμενη κινηματογραφική δημιουργία της χρονιάς και δικαίως, τράβηξε όλα τα βλέμματα ήδη από την ανακοίνωσή της. Σαν θεατής επιθυμούσα διακαώς να παρακολουθήσω την ταινία, ανεξάρτητα από το αν θα κυκλοφορούσε στις αίθουσες ή σε κάποια streaming πλατφόρμα. Η προσδοκία ήταν μεγάλη, καθώς η ανάληψη του κλασικού έργου της Mary Shelley από έναν σκηνοθέτη όπως ο Guillermo del Toro, εγγυάτο μία οπτικά καθηλωτική και συναισθηματικά βαθιά προσέγγιση.
Η ταινία του Guillermo del Toro ακολουθεί στενά την κλασική νουβέλα της Mary Shelley, εισάγοντας τον θεατή σε ένα σκοτεινό γοτθικό δράμα που διαδραματίζεται κατά τον 19ο αιώνα. Ωστόσο ο Del Toro δεν περιορίζεται σε μια απλή επανάληψη του μύθου. Αντιθέτως, βουτάει στα σκοτεινά νερά της αρχικής νουβέλας, εστιάζοντας με ένταση στην τραγωδία του Dr. Victor Frankenstein και τη μοναξιά του πλάσματος.
Η ιστορία ξεκινά το 1857, όπου ένα ναυαγισμένο πλοίο κοντά στον Βόρειο Πόλο βρίσκει τον Dr. Victor Frankenstein τραυματισμένο στους πάγους. Καθώς αναρρώνει, διηγείται την τραγική του ιστορία στον Καπετάνιο, παρακαλώντας τον να τον παραδώσει στο έλεος ενός φρικτού πλάσματος που έχει επιτεθεί στο πλοίο. Η αφήγηση επιστρέφει στα παιδικά χρόνια του Victor, όπου η απώλεια της μητέρας του τον οδηγεί σε μια εμμονή δίχως όρια, με την επέκταση της ζωής πέρα από τον θάνατο. Στην προσπάθειά του να κατακτήσει τον θάνατο, ο Victor αρχίζει μια σειρά «μακάβριων» και «αφύσικων» πειραμάτων, τα οποία χρηματοδοτούνται από τον Henrich Harlander. Καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ζωντανό πλάσμα. Ωστόσο, τρομοκρατημένος από την αποκρουστική μορφή του δημιουργήματός του, ο Victor το εγκαταλείπει αμέσως. Το πλάσμα περιπλανιέται στον κόσμο, αντιμετωπίζοντας την απόρριψη και την απανθρωπιά λόγω της εμφάνισής του. Η μοναξιά και η οδύνη του μετατρέπονται σύντομα σε οργή και δίψα για εκδίκηση εναντίον του δημιουργού του.
Στα συν της ταινίας, η μοναδική αισθητική του σκηνοθέτη, η ατμόσφαιρα, τα γοτθικά τοπία, τα πολυτελή κοστούμια και τα εφευρετικά σκηνικά πχ τα σκοτεινά εργαστήρια, δημιουργούν κλίμα αγωνίας. Τα εφέ για την απεικόνιση του πλάσματος, ξεπερνούν τις δυνατότητες των ψηφιακών εφέ. Σε αντίθεση με προηγούμενες διασκευές που εστίαζαν κυρίως στον τρόμο, αυτή η εκδοχή βουτάει σε φιλοσοφικά και ηθικά θέματα (την αλαζονεία της δημιουργίας, την ευθύνη του δημιουργού). Οι ερμηνείες του καστ είναι συγκλονιστικές. Ο Oscar Isaac αποδίδει τον Victor με «περίσσεια αυτοπεποίθηση και πάθος». Ο Jacob Elordi ως το Πλάσμα αναδεικνύει την τραγική, ανθρώπινη πλευρά του τέρατος.
Στα μείον της, ότι η ταινία είναι αργή σε ροή και έχει λίγη δράση, σε σχέση με τις τυπικές ταινίες τρόμου ή περιπέτειας. Αυτό μπορεί να απογοητεύσει. Οι σκηνές όπου ο Victor συναρμολογεί το Πλάσμα είναι αποτρεπτικές για ανήλικους θεατές.
Εν κατακλείδι, η ταινία «Frankenstein», είναι μια διασκευή που τιμά το πρωτότυπο υλικό, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει έναν σύγχρονο αναστοχασμό πάνω στα θέματα της ηθικής, της επιστήμης και του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Πρόκειται λοιπόν για ένα δραματικό και φιλοσοφικό κινηματογραφικό γεγονός, απαραίτητο για όσους αναζητούν την ουσία πίσω από τον μύθο.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Ναι γιατί είναι ένα αριστούργημα ατμόσφαιρας και αισθητικής με την σκηνοθετική υπογραφή του Del Toro.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/10
TRAILER:
___________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
Τριάντα ένα χρόνια μετά την τελευταία ταινία της αρχικής τριλογίας, το δημοφιλές franchise των «Τρελών Σφαιρών» επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με νέο καστ και σκηνοθέτη. Στις τρεις πρώτες ταινίες, ο αξεπέραστος Λέσλι Νίλσεν ήταν ο πρωταγωνιστής στον θρυλικό ρόλο του ντετέκτιβ Φρανκ Ντρέμπιν. Στη νέα ταινία, ο Λίαμ Νίσον αναλαμβάνει τον ρόλο του Φρανκ Ντρέμπιν Τζούνιορ, του γιου του αρχικού ντετέκτιβ, και μπλέκει σε μια σειρά από ξεκαρδιστικές περιπέτειες.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: The Naked Gun (Τρελές Σφαίρες)
Σκηνοθεσία: Akiva Schaffer
Πρωταγωνιστούν: Liam Neeson, Pamela Anderson, Paul Walter Hauser κ.α
Είδος ταινίας: Αστυνομική / Κωμωδία / Παρωδία
Έτος Παραγωγής: 2025
Διάρκεια: 85'
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Για έναν θεατή που μεγάλωσε με τις κλασικές ταινίες του Λέσλι Νίλσεν, η ανακοίνωση ότι το θρυλικό franchise των «Τρελών Σφαιρών» επιστρέφει προκάλεσε τόσο ενθουσιασμό όσο και δέος. Η προσμονή για το νέο κεφάλαιο ήταν ιδιαίτερα μεγάλη, με την ταινία να γίνεται αντικείμενο έντονης διαφήμισης, εν μέρει λόγω της δημοσιοποίησης της σχέσης του πρωταγωνιστικού διδύμου, του Λίαμ Νίσον και της Πάμελα Άντερσον. Η νέα προσπάθεια, με τον Νίσον να υποδύεται τον γιο του θρυλικού ντετέκτιβ, Φρανκ Ντρέμπιν Τζούνιορ, είχε να αντιμετωπίσει την τεράστια σκιά του αρχικού, αξεπέραστου κωμικού.
Ο Φρανκ Ντρέμπιν Τζούνιορ κληρονομεί όχι μόνο το όνομα του πατέρα του, αλλά και την χαρακτηριστική του αδεξιότητα, η οποία συχνά τον μπλέκει σε μπελάδες. Όταν ένας αδίστακτος μεγιστάνας της τεχνολογίας καταφέρνει να κλέψει μια συσκευή που έχει τη δυνατότητα να αλλάζει τις ανθρώπινες αντιδράσεις, ο Ντρέμπιν Τζούνιορ, μαζί με την ομάδα του, αναλαμβάνει να τον σταματήσει. Για να ανακτήσουν τη συσκευή πριν να είναι πολύ αργά, θα προκαλέσουν άθελα τους μια σειρά από ξεκαρδιστικές καταστάσεις.
Στα συν της ταινίας, οι αναφορές στην πρωτότυπη ταινία. Η σκηνοθεσία και η ρετρό αισθητική της ταινίας που αποτελεί φόρος τιμής στη δεκαετία του '80. Η παρουσία της Πάμελα Άντερσον η οποία προσφέρει μια παρωδία του παρελθόντος της ως τηλεοπτικό είδωλο και ταυτόχρονα το αφοπλίζει με την υπερβολή του. Ο Λίαμ Νίσον - που απορεί κανείς γιατί δέχτηκε να κάνει αυτή την ταινία - κάνει αρκετά καλή δουλειά, καταφέρνει να διατηρήσει μια σοβαροφανή έκφραση μέσα στο απόλυτο χάος, τιμώντας παράλληλα τον Λέσλι Νίλσεν και δημιουργώντας ταυτόχρονα τον δικό του χαρακτήρα. Η χημεία του με την Άντερσον είναι όμορφη.
Στα μείον της ταινίας, η κεντρική ιδέα της πλοκής, που λειτουργεί κυρίως ως ένα πλαίσιο για τα κωμικά στιγμιότυπα. Καλή η προσπάθεια του Λίαμ Νίσον αλλά είναι σχεδόν αδύνατο για οποιονδήποτε ηθοποιό να φτάσει το κωμικό επίπεδο του Λέσλι Νίλσεν. Είναι λογικό η νέα ταινία να συγκριθεί, μοιραία, με την πρώτη ταινία. Κάποια αστεία δεν ήταν και τόσο καλά. Η ύπαρξη της ταινίας θεωρώ ότι πλέον είναι ξεπερασμένη και λειτουργεί ως χρονοκάψουλα: είναι αστεία, ευχάριστη αλλά δεν έχει κάτι άλλο να προσφέρει στον θεατή.
Εν κατακλείδι, η ταινία «The Naked Gun» δικαιώνει εν μέρει την αναμονή, προσφέροντας γέλιο και φόρο τιμής σε έναν από τους πιο αγαπητούς κωμικούς ήρωες του κινηματογράφου. Άλλωστε η νέα ταινία με πρωταγωνιστές τον Λίαμ Νίσον και την Πάμελα Άντερσον επιδιώκει να αναβιώσει την παράλογη αστυνομική κωμωδία της δεκαετίας του 1980.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Ναι αν έχεις παρακολουθήσει όλες τις προηγούμενες ταινίες των «Τρελών Σφαιρών».
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 5/10
TRAILER:
_________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
Εννέα χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας "The Accountant" (2016), ο σκηνοθέτης ο Gavin O'Connor επανέρχεται με την συνέχεια. Η ταινία "The Accountant 2" συνεχίζει την ιστορία του Christian Wolff (Ben Affleck), ενός ιδιοφυούς λογιστή με αυτισμό που εργάζεται για εγκληματικές οργανώσεις.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: The Accountant 2 (Ο Λογιστής 2)
Σκηνοθεσία: Gavin O'Connor
Πρωταγωνιστούν: Ben Affleck, Jon Bernthal, Cynthia Addai-Robinson, J.K. Simmons κ.α
Είδος ταινίας: Δραματική / Δράση / Μυστηρίου / Θρίλερ
Έτος Παραγωγής: 2025
Διάρκεια: 132'
ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Κρίστιαν Γουλφ (Μπεν Άφλεκ) έχει ταλέντο στην επίλυση σύνθετων προβλημάτων. Όταν ένας παλιός του γνωστός δολοφονείται, αφήνοντας πίσω του ένα αινιγματικό μήνυμα να «βρουν τον Λογιστή», ο Γουλφ αναγκάζεται να αναλάβει την υπόθεση. Μόλις αντιληφθεί ότι η υπόθεση χρήζει ακραίων μέτρων, επιστρατεύει τον αποξενωμένο αδελφό του και θανατηφόρο εκτελεστή, Μπραξ (Τζον Μπέρνταλ), για να τον βοηθήσει. Σε συνεργασία με τη Μέριμπεθ Μεντίνα (Σίνθια Αντάι-Ρόμπινσον), μεγαλοστέλεχος του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, αποκαλύπτουν μια θανάσιμη συνωμοσία και γίνονται στόχοι ενός αδίστακτου δικτύου δολοφόνων που θα κάνουν τα πάντα για να προφυλάξουν τα μυστικά τους..
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Στην πρώτη ταινία, η σκηνοθετική ματιά του Gavin O'Connor καταφέρνει να συνδυάσει με μοναδικό τρόπο την ένταση της δράσης με την αινιγματική προσωπικότητα ενός ξεχωριστού πρωταγωνιστή. Η επιστροφή του Ben Affleck στον ρόλο του Christian Wolff, αυτού του ιδιοφυούς λογιστή με τις απρόβλεπτες ικανότητες, ήταν από μόνη της ένας λόγος για την αναμονή του "The Accountant 2".
Ο Christian Wolff να ζει μια σχετικά ήσυχη ζωή, συνεχίζοντας να εργάζεται ως λογιστής για εγκληματικές οργανώσεις. Η ζωή του παίρνει απρόσμενη τροπή όταν, ένας παλιός του γνώριμος δολοφονείται. Ο ίδιος θα μπει σε μια νέα περιπέτεια χρησιμοποιώντας για άλλη μία φορά τις μοναδικές του δεξιότητες - την εξαιρετική του ικανότητα στα μαθηματικά, την ανάλυση δεδομένων και τις πολεμικές τέχνες - για να ξεδιαλύνει το μυστήριο και να προστατεύσει όσους κινδυνεύουν. Δίπλα του, μια πράκτορας του Υπουργείου Οικονομικών και ο αδελφός του, Braxton.
Στα συν της ταινίας, η στιβαρή σκηνοθεσία και οι εντυπωσιακές, άρτια χορογραφημένες σκηνές δράσης που προσφέρουν αναμφισβήτητα θέαμα. Η μουσική επένδυση της ταινίας συμβάλλει αποτελεσματικά στη δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας. Ξεχωρίζει επίσης η δυνατή παρουσία του Ben Affleck και του Jon Bernthal, οι οποίοι αποδίδουν πειστικά τον ρόλο των αποξενωμένων αδελφών που παλεύουν να γεφυρώσουν το χάσμα και να επανασυνδεθούν. Παρότι η χημεία μεταξύ τους είναι εμφανής και ενδιαφέρουσα, δυστυχώς δεν αρκεί για να αναπληρώσει τις αδυναμίες σε άλλα σημεία της ταινίας.
Στα μείον της ταινίας, η προβληματική της πλοκή. Η απουσία συνοχής γίνεται αισθητή καθώς η αφήγηση μοιάζει να περιπλανιέται ανάμεσα σε διάφορες καταστάσεις χωρίς να τις συνδέει αποτελεσματικά. Ο ρυθμός της ταινίας αποδυναμώνεται σταδιακά με κάθε νέα σκηνή, ενώ οι περιττοί διάλογοι επιβαρύνουν την εξέλιξη. Επιπλέον, η υπερβολική δράση καταλήγει να επισκιάζει την ουσιαστική ανάπτυξη των χαρακτήρων και την ίδια την πλοκή. Τέλος, οι προβλέψιμες ανατροπές αφαιρούν το στοιχείο της έκπληξης, συμβάλλοντας δυστυχώς σε μια συνολικά βαρετή κινηματογραφική εμπειρία.
Εν κατακλείδι, η ταινία «The Accountant » είναι μια περιπέτεια που προσφέρει αναμφισβήτητα στιγμές έντονης δράσης, μια ατμοσφαιρική σκηνοθεσία και αξιόλογες ερμηνείες.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Ναι αν σας άρεσε η πρώτη ταινία. Σίγουρα θα θέλετε να δείτε πώς εξελίσσεται η ιστορία του Christian Wolff.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 6/10
TRAILER:
_________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος πολλών επιτυχημένων ταινιών, James Mangold (Logan, Indiana Jones and the Dial of Destiny, The Wolverine) επιστρέφει με νέα ταινία που βασίζεται στο βιβλίο του Elijah Wald με τίτλο «Dylan Goes Electric!». Η ταινία «A Complete Unknown» είναι μια βιογραφική ταινία που εστιάζει στην ζωή του Μπομπ Ντίλαν, και την μετάβαση από την folk μουσική στην ηλεκτρική μουσική, κάτι που προκάλεσε αντιδράσεις στους φαν του. Στον ρόλο του Bob Dylan o Timothée Chalamet (Dune, Wonka, Call Me by Your Name). Η ταινία είχε τρεις υποψηφιότητες για Χρυσές Σφαίρες, έξι υποψηφιότητες στα Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (BAFTA) και οκτώ υποψηφιότητες στα φετινά Oscar.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: A Complete Unknown
Σκηνοθεσία: James Mangold
Πρωταγωνιστούν: Timothée Chalamet, Edward Norton, Elle Fanning, Scoot McNairy κ.α
Είδος ταινίας: Βιοραφική / Δραματική / Μιούζικαλ
Έτος Παραγωγής: 2024
Διάρκεια: 141'
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Πρόκειται για την δεύτερη ταινία που εστιάζει στην ζωή του Bob Dylan. Η πρώτη ταινία κυκλοφόρησε το 2007, με τίτλο «I'm Not There», με έξι διαφορετικούς ηθοποιούς να υποδύονται τον ρόλο του Bob Dylan. Ο τίτλος της ταινίας «A Complete Unknown» προέκυψε από το εμβληματικό τραγούδι του Μπομπ Ντίλαν, «Like a Rolling Stone», που κυκλοφόρησε το 1965. Συγκεκριμένα, η φράση «a complete unknown» (ένας εντελώς άγνωστος) ακούγεται στο ρεφρέν του τραγουδιού.
Ένας αινιγματικός 19χρονος καλλιτέχνης, από τη Μινεσότα, ο Μπομπ Ντίλαν, μετακομίζει στη Νέα Υόρκη και από ένας άσημος μουσικός της φολκ σκηνής εξελίσσεται σε έναν από τους πιο εμβληματικούς τραγουδοποιούς του 20ού αιώνα. Θα γνωρίσει και θα επηρεαστεί από σημαντικές φιγούρες της αμερικανικής μουσικής σκηνής της εποχής, όπως οι: Woody Guthrie, Peter Seeger, Johnny Cash, Joan Baez. Οι σχέσεις του Ντίλαν με τις γυναίκες θα επηρεάσουν τη μουσική του και θα συμβάλλουν σημαντικά στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής του ταυτότητας. Οι γυναίκες της ζωής του θα αποτελέσουν πηγή έμπνευσης για πολλά από τα τραγούδια του, που αργότερα θα γίνουν μεγάλες επιτυχίες.
τα φολκ τραγούδια πρέπει να αντέχουν στον χρόνο...
Στα συν της ταινίας, η σκηνοθεσία που αναδεικνύει την μουσική ιστορία με την ζωή του καλλιτέχνη. Η αναπαράσταση της δεκαετίας του '60. Η μουσική και τα τραγούδια που επιλέχθηκαν να ακουστούν. Η επιλογή του καστ που αποτελείται από καταξιωμένους ηθοποιούς, με αποτέλεσμα να αποδίδουν με πειστικότητα τους ρόλους τους, προσδίδοντας βάθος στην αφήγηση. Όλες οι ερμηνείες ήταν εξαιρετικές. Ξεχώρισε ο πρωταγωνιστής Timothée Chalamet για την ερμηνεία του ως Μπομπ Ντίλαν, αποτυπώνοντας με πειστικότητα την αμφιταλάντευση και το χάρισμα του καλλιτέχνη. Η Elle Fanning είναι υπέροχη ως Συλβί, κοπέλα του Bob (γνωστή ως Suze Rotolo). Μαγική υποκριτικά η Monica Barbaro ως Joan Baez. Ο Edward Norton γοητεύει ως Peter Seeger.
Στα μείον της ταινίας, οτι καλύπτει μόνο τα πρώτα χρόνια της καριέρας του Bob. Σεναριακά η ιστορία στο μεγαλύτερο μέρος της δεν συστήνει τον Bob Dylan, στο κοινό που ίσως να μην ξέρει πολλά για τη ζωή του. Στις πρώτες σκηνές μάλιστα βλέπουμε τον πρωταγωνιστή να επισκέπτεται τον Woody Guthrie σε ένα νοσοκομείο. Δεν γίνεται γνωστό στον θεατή πως ήξερε ο Bob που βρίσκεται ο τραγουδιστής Woody. Επίσης κάποιοι χαρακτήρες δεν αναπτύχθηκαν όσο έπρεπε και παρέμειναν άγνωστες φιγούρες που βρέθηκαν δίπλα στον καλλιτέχνη.
Εν κατακλείδι, η ταινία «A Complete Unknown» δεν είναι απλώς μια βιογραφική ταινία, αλλά μια ωδή στη δύναμη της μουσικής, μια εξερεύνηση της δημιουργικής διαδικασίας και μια ματιά στην ψυχή ενός καλλιτέχνη που τόλμησε να είναι διαφορετικός. Η ταινία μεταφέρει τον θεατή σε μια εποχή όπου η μουσική ήταν κάτι περισσότερο από απλή διασκέδαση – ήταν μια δύναμη που μπορούσε να αμφισβητήσει το κατεστημένο, να εμπνεύσει αλλαγή και να αγγίξει τις ψυχές των ανθρώπων. Παράλληλα ακούγονται τραγούδια που αντέχουν στον χρόνο και συνεχίζουν να εμπνέουν γενιές.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Ναι αν σας ενδιαφέρουν ταινίες βιογραφικού τύπου ή είστε λάτρεις του Bob Dylan.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/10
TRAILER:
_________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons