Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χρυσηίδα Δημουλίδου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χρυσηίδα Δημουλίδου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δύο χρόνια μετά, το συγκλονιστικό και τολμηρό μυθιστόρημα "Το Κελάρι της Ντροπής, η συγγραφέας επιστρέφει με το βιβλίο "Οι Δαίμονες δεν έχουν όνομα", ένα βιβλίο που αγοράστηκε πριν από ένα περίπου χρόνο, ο πρόλογος του διαβάστηκε πέρσι, το καλοκαίρι του 2016, αλλά λόγω υποχρεώσεων, πότε δεν ξεκίνησε η ανάγνωση της ιστορίας. Βιβλίο πολυδιαφημιζόμενο, που έκανε αίσθηση, όπως και όλα όσα έχει υπογράψει άλλωστε η συγγραφέας. Προσωπικά όσα βιβλία έχω στην κατοχή μου, στη βιβλιοθήκη μου, από τη συγγραφέα είναι τα αστυνομικά που έχει γράψει.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Χρυσηίδα Δημουλίδου
β) Τίτλος: Οι Δαίμονες δεν έχουν όνομα
γ) Έτος Έκδοσης: 2016
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Ψυχογιός
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: "Οι Δαίμονες δεν έχουν όνομα" δεν είναι το πρώτο βιβλίο της Χρυσηίδας Δημουλίδου που πέφτει στα χέρια μου και διαβάζω, αλλά ούτε και το τελευταίο της φυσικά. Είναι από τις συγγραφείς που γράφουν καλές, πολύ καλές αστυνομικές ιστορίες και με κάποιο τρόπο όλες τους βασίζονται σε αληθινά γεγονότα. Η περίληψη στο οπισθόφυλλο καθώς και το εξώφυλλο σε μαγνητίζουν και σου κλείνουν το μάτι να το πάρεις, το βιβλίο.
Σε ένα χωριό, το 1972, ένα κορίτσι, η Δροσιά Βεργή, στα δεκατρία της χρόνια πνίγεται χωρίς ποτέ να βρεθεί το πτώμα της. Ένα χρόνο μετά άλλα δύο κορίτσια, συνομήλικες της Δροσιάς, εξαφανίζονται κι αυτές. Η μία νομίζουν ότι κλέφτηκε με τον μεγαλύτερο της, αγαπητικό της, η άλλη εξαφανίζεται τη μέρα των γενεθλίων, χωρίς λόγο. Όλες οι εξαφανίσεις έγιναν στο ίδιο σημείο. Στη στροφή για το ποτάμι. Είκοσι χρόνια μετά το χαμό των τριών κοριτσιών, άλλο ένα κορίτσι βρίσκεται πνιγμένο στο ποτάμι του χωριού. Καταραμένο χωριό ή μανιακός δολοφόνος; Ένα είναι σίγουρο ο δολοφόνος - επιστρέφει - και ξαναχτυπά.
Η ιστορία του βιβλίου δεν περιστρέφεται γύρω από έναν χαρακτήρα. Σε αυτό το μυθιστόρημα η Χρυσηίδα Δημουλίδου, χρησιμοποιεί πολλούς χαρακτήρες και επικεντρώνεται περισσότερο στις εξαφανίσεις των κοριτσιών, που περιστρέφεται κυρίως σε μια ψυχική ασθένεια ενός από τους πολλούς χαρακτήρες που μας παρουσιάζονται. Αν κάποιος γυρίσει στο τέλος - όχι για να διαβάσετε πως τελειώνει η ιστορία - θα δει ότι το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη ενός παιδιού, που έφυγε από τη ζωή. Δε θα προδώσω το όνομα αυτό, καθώς μπορεί να υποπέσω σε τυχόν spoiler. Κάτι που αναφέρει και η ίδια συγγραφέας, στο προλογικό σημείωμα, όπου ζητάει να μην αποκαλύψουμε γεγονότα και καταστάσεις.
Η συγγραφέας μέσα από τις περιγραφές και τις λεπτομέρειες καταφέρνει και ταξιδεύει, τον αναγνώστη, στην επαρχία της τότε εποχής, σε ένα απομακρυσμένο χωριό, στη Β.Ελλάδα, τη δεκαετία του 70 και μετέπειτα του 90. Γνωρίζουμε τον πρόεδρο του χωριού, τον παπά, τον δάσκαλο, όλους τους συγχωριανούς αυτής της επαρχιακής κοινωνίας αλλά και τις μαθήτριες. Όλοι κρύβουν έναν δαίμονα μέσα τους. Ή όχι;
Είναι ένα βιβλίο που δεν ανήκει σε κάποια συγκεκριμένη θεματική κατηγορία. Λίγο αστυνομικό, λίγο μυστηρίου, λίγο κοινωνικό, λίγο δραματικό και λίγο θρίλερ. Είναι λίγο απ όλα. Ένα βιβλίο με πολλές σελίδες, που θεωρώ ότι κάποια σημεία, επαναλαμβάνονται. Θεωρώ μεγάλο το βιβλίο, με λεπτομέρειες που ήταν περιττές. Είναι όμως ένα βιβλίο που θίγει πολλά ζητήματα και μάλιστα επίκαιρα όσο ποτέ.
Εν κατακλείδι πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλίο, που θα κάνει τον αναγνώστη να μην το αφήσει από τα χέρια του. Αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο, που σε συγκλονίζει και σε καθηλώνει, το οποίο βασίζεται άλλωστε σε αληθινά γεγονότα. Παρόλα αυτά είναι αρκετά προβλέψιμο αφού από ένα σημείο και μετά γνωρίζουμε τον δολοφόνο. Αδικαιολόγητα μεγάλο το βιβλίο με τις τόσες σελίδες, με λεπτομέρειες που ήταν υπερβολικές και κούραζαν τον αναγνώστη. Ένα βιβλίο που δεν είναι από τα καλύτερα της, πάντως.
Πλοκή: Ο Θανάσης Βεργής χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του όταν, τον Μάιο του 1972, η δεκατριάχρονη κόρη του Δροσιά πνίγεται στο ορμητικό ποτάμι του χωριού τους. Το σώμα της δε θα βρεθεί, παρά μόνο τα παπούτσια και η ζακέτα της. Σχεδόν έναν χρόνο αργότερα, ένα άλλο κορίτσι από το διπλανό χωριό εξαφανίζεται μυστηριωδώς∙ οι φήμες που κυκλοφορούν λένε πως κλέφτηκε με κάποιον που αγαπούσε τρελά. Λίγους μήνες μετά, ακόμη ένα κορίτσι από το πρώτο χωριό χάνεται αναίτια από προσώπου γης την ημέρα των γενεθλίων της. Ένας πνιγμός και δύο εξαφανίσεις στην ίδια περιοχή προκαλούν πολλά ερωτηματικά τόσο στους κατοίκους όσο και στη Χωροφυλακή που τις ψάχνει παντού, δίχως όμως απαντήσεις. Το χωριό στιγματίζεται ως καταραμένο, κι ένα σύννεφο φόβου βαραίνει τους κατοίκους του. Είκοσι ολόκληρα χρόνια μετά τον χαμό της Δροσιάς, ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι βρίσκεται πνιγμένο στον ίδιο ποταμό. Η κατάρα ξαναχτυπά το χωριό. Η εξέταση του ιατροδικαστή είναι καταπέλτης. Μαζί με την υπόθεση ανοίγουν ξανά στην Αστυνομία τρεις ξεχασμένοι φάκελοι. Και τότε ξυπνούν οι δαίμονες. Γιατί αυτή τη φορά, κάποιος θα μιλήσει και θα πει αλήθειες που δε θέλει να πιστέψει κανείς. Τι συνέβη σε εκείνα τα κορίτσια που χάθηκαν; Πού πήγαν; Πού βρίσκονται τώρα; Οι δαίμονες δεν έχουν όνομα. Έχουν όμως παρουσία και επιλέγουν ποιους θα βασανίσουν…
3 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Αγαπημένη συγγραφέας με το ένα βιβλίο της καλύτερο από το άλλο, όπου ακόμα να ξεχωρίσω το αγαπημένο. Αγαπημένη συγγραφέας πολλών γυναικών αλλά και αντρών με όλα της τα βιβλία με την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας τους να γίνονται best seller. Η Χρυσηίδα Δημουλίδου πρωτοσυστήθηκε στο κοινό της ως Χρύσα Δημουλίδου μέσα από τις εκδόσεις Λιβάνη. Μαζί με την Λένα Μαντά αποτελούν την "dream team της γυναικείας ελληνικής λογοτεχνίας". Μαζί καταρρίπτουν όλα τα ρεκόρ πωλήσεων και τα βιβλία τους πάντα είναι στα πρώτα τοπ5 της λίστας των περισσότερων βιβλιοπωλείων. Πλέον και η Χρυσηίδα Δημουλίδου ανήκει στις εκδόσεις Ψυχογιός.
Η πρώτη μου γνωριμία με τη συγγραφέα έγινε με το βιβλίο Οι τρεις υποσχέσεις, ένα βιβλίο που το αγάπησα ιδιαίτερα. Το επόμενο βιβλίο, το οποίο και θεωρώ το καλύτερο της, ήταν Ο λύκος της μοναξιάς κι αυτό γιατί ήταν στο είδος που διαβάζω. Αυτή ήταν και η στιγμή που λάτρεψα τη συγγραφέα. Η συνέχεια ανήκε στο Φιλί του Δράκου, ένα ιδιαίτερο βιβλίο, το οποίο ακόμα είναι χαραγμένο στη μνήμη μου. Ακολούθησαν τα βιβλία, Μην πυροβολείτε τη νύφη, τα Δάκρυα του Θεού (πρώτη έκδοση) και το Σταυροδρόμι των Ψυχών, που μου τα δάνεισαν. Μέχρι που έφτασε στα χέρια μου επιτέλους να κρατώ το δικο μου βιβλίο, από τη συγγραφέα και να το έχω στη βιβλιοθήκη μου. Παρά το ότι το Σπίτι των Σκιών κυκλοφόρησε προ διετίας σε εμένα ήρθε με καθυστέρηση. Το ίδιο συνέβη και με το Κελάρι της Ντροπής. Αν και είναι από τις συγγραφείς που θα ήθελα να έχω τα βιβλία στη βιβλιοθήκη μου, αυτό δεν ήταν δυνατόν πάντοτε. Να ναι καλά και οι εκδοτικοί οίκοι που μας τα δίνουν και σε άλλες μορφές όπως αυτή του ebook σε μειωμένη τιμή. Πλέον διαθέτω όλα τα βιβλία της σε ηλεκτρονική μορφή και τα έχω διαβάσει μέσω του tablet μου.
Η Χρυσηίδα Δημουλίδου έχει 20 χρόνια στο χώρο της ελληνικής λογοτεχνίας, με πολλούς τίτλους στο ενεργητικό της. Ασχολείται και με την παιδική λογοτεχνία έχοντας υπογράψει τίτλους και στις εκδόσεις Λιβάνη αλλά και στις εκδόσεις Ψυχογιός. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί και σε άλλες γλώσσες.
Τα βιβλία της Χ.Δημουλίδου που κυκλοφορούν είναι ανά εκδοτικό οίκο:
Τα τριαντάφυλλα δε μυρίζουν πάντοτε (1997, Εκδόσεις Λιβάνη) *
Το βάλς των πορσελάνινων άστρων (1999, Εκδόσεις Λιβάνη)Πόθοι στα φτερά των αγγέλων (1999, Εκδόσεις Λιβάνη)
Όταν το χιόνι χόρεψε με τη φωτιά (1999, Εκδόσεις Λιβάνη)
Άντρες ευχαριστώ δε θα πάρω (2000, Εκδόσεις Λιβάνη)
Η γυναίκα της σοφίτας (2001, Εκδόσεις Λιβάνη)
Τον άντρα σου κεράτωνε και μάγια μην του κάνεις (Επανέκδοση: Μάντεψε ποιος θα φύγει απόψε) (2001, Εκδόσεις Λιβάνη - 2015, Εκδόσεις Ψυχογιός)
Ο γιος της βροχής (2003, Εκδόσεις Λιβάνη - 2015, Εκδόσεις Ψυχογιός))
Η σκοτεινή πλευρά του Ήλιου (2004, Εκδόσεις Λιβάνη)
Τα δάκρυα του Θεού (2005, Εκδόσεις Λιβάνη - 2015, Εκδόσεις Ψυχογιός)
Μην πυροβολείτε τη νύφη (2006, Εκδόσεις Λιβάνη)
Το φιλί του δράκου (2007, Εκδόσεις Λιβάνη)
Σουίτα στον παράδεισο (2008, Εκδόσεις Λιβάνη)
Το σταυροδρόμι των ψυχών (2009, Εκδόσεις Ψυχογιός)
Μερσέντες Χίλ (2010, Εκδόσεις Ψυχογιός)
Οι αγγελιοφόροι του πεπρωμένου (2011, Εκδόσεις Ψυχογιός)
Ο λύκος της μοναξιάς (2011, Εκδόσεις Ψυχογιός)
Πόσο κοστίζει η βροχή; (2011, Εκδόσεις Ψυχογιός)
Οι τρεις υποσχέσεις (2012, Εκδόσεις Ψυχογιός)
Το Σπίτι των Σκιών (2013, Εκδόσεις Ψυχογιός)
Το κελάρι της ντροπής (2014, Εκδόσεις Ψυχογιός)
Το μάτι του Βοριά (2015, Εκδόσεις Ψυχογιός)
Οι δαίμονες δεν έχουν όνομα (2016, Εκδόσεις Ψυχογιός)
* Το βιβλίο "Τα τριαντάφυλλα δε μυρίζουν πάντοτε" δεν κυκλοφορεί σε ψηφιακή μορφή καθώς δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε αυτή τη μορφή παρά μόνο σε έντυπη. Μόνο αν επανεκδοθεί από τον εκδοτικό οίκο που είναι η συγγραφέας τότε θα κυκλοφορήσει ταυτόχρονα και σε ψηφιακή μορφή
__________________________________________________________
Το blog αποτελεί μια ερασιτεχνική προσπάθεια όπου εκφέρεται καθαρά η προσωπική μου άποψη. Επιτρέπεται η χρήση και η αναδημοσίευση άρθρων και φωτογραφιών του blog, με σαφή αναφορά στην αρχική πηγή τους. Ότι δημοσιεύετε σ΄αυτή τη σελίδα είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog Οι Δικές μου Στιγμές Copyright © 2010 XP All rights reserved
Είναι πλέον γνωστό, και από προηγούμενες αναρτήσεις μου, ότι είμαι λάτρης της αστυνομικής λογοτεχνίας και πολύ περισσότερο της συγγραφέας Χρυσηίδα Δημουλίδου, την οποία και εκτιμώ. Το συγκεκριμένο βιβλίο ήθελα να το έχω στην κατοχή μου - στην βιβλιοθήκη μου - από τη μέρα της κυκλοφορίας του αλλά λόγω οικονομικών ήταν αδύνατο. Όχι όμως και ακατόρθωτο. Λίγο τα παρακάλια στους γονείς μου και στην αδερφή μου (για δώρο Χριστουγέννων), λίγο και η διαπραγμάτευση στην τιμή του με τον βιβλιοπώλη (που είναι και γνωστός μας) - το πήραν στα 17€ από τα 18,80€ - το βιβλίο επιτέλους ήρθε στα χέρια μου, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση. Ένα ακόμη βιβλίο στη συλλογή μου.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α)Συγγραφέας: Χρυσηίδα Δημουλίδου
β)Τίτλος: Το κελάρι της ντροπής
γ)Έτος έκδοσης: 2014
δ)Έκδοση: Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ
Πλοκή: Δεκαετία του ’60. Σ’ ένα μικρό χωριό της Μεσσηνίας, τρεις αδελφές, η Δήμητρα, η Αναστασία και η Μυρτώ, μεγαλώνουν στη σκιά ενός πατέρα αφέντη και μιας μάνας που δεν έχει λόγο. Η μόνη έξοδός τους είναι κάθε Κυριακή για την εκκλησία και στο πανηγύρι του χωριού μία φορά τον χρόνο. Οι καιροί σκληροί, αλλά οι πράξεις σκληρότερες. Και μια μέρα ο πατέρας τις εγκαταλείπει και εξαφανίζεται. Το κοινωνικό στίγμα είναι βαρύ για την οικογένεια που άφησε πίσω του, όμως μαζί έρχεται και η λύτρωση από τους αυστηρούς κανόνες που έχει επιβάλει. Σταδιακά τα κορίτσια ξενιτεύονται σε τρεις διαφορετικές ηπείρους και με τον καιρό οι οικογενειακοί δεσμοί κόβονται. Σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα ένα τηλεφώνημα από την πατρίδα θα ταράξει τη μέχρι τότε ήρεμη ζωή τους. Η επιστροφή στο χωριό τους γίνεται επιτακτική και ο επικείμενος θάνατος της μάνας που άφησαν ολομόναχη χωρίς να ενδιαφερθούν γι’ αυτήν θα τις φέρει αντιμέτωπες με μυστικά και αλήθειες που απέκρυψαν. Το παρελθόν γυρίζει στο παρόν ζητώντας απαντήσεις. Τι συνέβη και τις παράτησε ο πατέρας τους; Γιατί εγκατέλειψαν τη μάνα τους στην τύχη της; Γιατί το πατρικό τους δεν πρέπει να φύγει από τα χέρια τους; Ποιο μυστικό κρύβει το κελάρι στο υπόγειο του σπιτιού; Οι τρεις αδελφές πάνω από την ετοιμοθάνατη μάνα κάνουν μόνο μια ερώτηση: «Μάνα, όλα αυτά τα χρόνια γιατί δεν καθάρισες την ντροπή;»
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Από το εξώφυλλο και μόνο καταλαβαίνει κανείς έστω και στο ελάχιστο την υπόθεση του βιβλίου. Γίνεται γνωστό άλλωστε και από την περίληψη που βρίσκεται στο οπισθόφυλλο του, πως η κ. Δημουλίδου επικεντρώνεται σε αυτό το βιβλίο, στο θέμα της κακοποίησης. Επιπλέον μέρος των εσόδων του βιβλίου θα διατεθεί σε ιδρύματα περί κακοποιημένων γυναικών και παιδιών. Είχα διαβάσει κάποιες κριτικές για το "Κελάρι της Ντροπής" λέγοντας ότι πρόκειται για "σκληρό", "βίαιο" και "ανατριχιαστικό" βιβλίο, λόγω και των περιγραφών αλλά και το καλύτερο της συγγραφέως. Μάλλον εγώ έχω γίνει απαιτητική από την κ.Δημουλίδου καθώς δεν το θεωρώ και το καλύτερο της και περίμενα κάτι καλύτερο. Η ιστορία είναι πολύ καλή και δυνατή αλλά από ένα σημείο και μετά σε κουράζει, παρά τις πολλές σελίδες - ούτως ή άλλως όλα σχεδόν τα βιβλία της είναι ογκώδες - και η ιστορία "τραβάει" πολύ. Υπάρχει αγωνία, μυστήριο, ανατροπές αλλά και εναλλαγές συναισθημάτων. Επιπλέον θίγεται ένα πολύ σοβαρό θέμα αυτό της ενδοοικογενειακής κακοποίησης, στην τότε εποχή. Μια εποχή που η κ.Δημουλίδου φροντίζει να τη ζωντανεύει μέσα από τις αναλυτικές περιγραφές της. Είναι ένα βιβλίο που σε καθηλώνει και δε θες να το αφήσεις παρά μόνο όταν φτάσεις στο τέλος. Μια ιστορία τριών γυναικών που παρά το όσα πέρασαν, όχι μόνο δεν το έβαλαν κάτω αλλά πάλεψαν και κατάφεραν φτάσουν στην λύτρωση. Τέλος - σε ένα ακόμη βιβλίο της ,δε θα μπορούσαν να λείψουν - ορισμένες διάσπαρτες φράσεις όπου περνάνε κοινωνικά, πολιτικά και άλλου είδους μηνύματα. Κράτησε το καλύτερο για το κλείσιμο του βιβλίου.
Αποσπάσματα που μου έμειναν
4 στα 5
Δείτε την κριτική μου και στις Εκδόσεις Ψυχογιός εδώ.
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Από τη μέρα της κυκλοφορίας του, ήθελα να το αποκτήσω και να το έχω στην βιβλιοθήκη μου. Για πολλούς λόγους άργησε να έρθει στην κατοχή μου. Μέχρι πριν λίγες μέρες όπου και μου το έκαναν δώρο γενεθλίων. Ναι η αλήθεια είναι πως όταν με ρώτησαν τι θα ήθελα για δώρο γενεθλίων είπα το βιβλίο το συγκεκριμένο. Άλλωστε είναι λίγο πολύ γνωστό στο οικείο περιβάλλον μου πως είμαι λάτρης με αυτού του είδους βιβλία και πόσων μάλλον με την συγγραφέα Χρυσηίδα Δημουλίδου(από τις αγαπημένες μου). Η αίσθηση του να κρατάς ένα καινούριο βιβλίο και πόσο μάλλον που θα σου ανήκει και θα βρίσκεται στη βιβλιοθήκη σου είναι διαφορετική αλλά και μοναδική. "Ναι. Ένα ακόμη βιβλίο στη συλλογή μου".
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α)Συγγραφέας: Χρυσηίδα Δημουλίδου
β)Τίτλος: Το Σπίτι των Σκιών
β)Τίτλος: Το Σπίτι των Σκιών
γ)Έτος έκδοσης: 2013
δ)Έκδοση: Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ
δ)Έκδοση: Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Ένα εξώφυλλο που πραγματικά σε μαγνητίζει και ταυτόχρονα μπορεί και να σε τρομάζει. Μέσα σε 4 μέρες τα συναισθήματα που σου βγάζει το βιβλίο: από την χαρά-αγάπη στο μίσος, από τον τρόμο στον φόβο και από τη συγκίνηση στην λύτρωση. Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα με πολύ ωραία πλοκή, με εναλλαγές συναισθημάτων και ανατροπές και αγωνία μέχρι το τέλος. Εξαιρετικές εναλλαγές και στον χρόνο. Μοναδική η αναπαράσταση των γεγονότων του ελληνο-ιταλικού πολέμου που σε πάει αρκετά χρόνια πίσω και σε κάνει σαν τα ζεις σαν να ήσουν εκεί. Τέλος, οι ορισμένες διάσπαρτες φράσεις στο βιβλίο όπου περνάει κοινωνικά, πολιτικά και άλλου είδους μηνύματα. Ένα εξαιρετικό βιβλίο.
Πλοκή: Αθήνα, Πρωτοχρονιά του 1938. Μέσα στη μεγάλη σάλα χορού, ένας κεραυνοβόλος έρωτας ανάβει πυρκαγιά στις καρδιές της δεκαοχτάχρονης μαθήτριας Ειρήνης και του Κωνσταντίνου, μοναδικού γόνου της πάμπλουτης οικογένειας Μποτέλη. Ενάντια σε όλα τα εμπόδια που δεν τους θέλουν μαζί, οι δύο νέοι ετοιμάζονται να παντρευτούν. Όμως την ημέρα του γάμου τους, ένα φρικτό γεγονός ανατρέπει τα πάντα και η Ειρήνη, καταρρέοντας ψυχολογικά, λίγους μήνες πριν ξεσπάσει ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος, φυγαδεύεται στον Καναδά, αφήνοντας πίσω της τον έρωτα και τα όνειρά της να γίνουν στάχτη και φωτιά, όπως και η γη της πατρίδας της. Σχεδόν εξήντα χρόνια αργότερα, η Ελεονόρα Ντάγκλας, μια πλούσια Αμερικανίδα με ελληνικές ρίζες, έρχεται διακοπές στην Ελλάδα προσπαθώντας να ξεπεράσει ένα προσωπικό δράμα. Μια καινούργια γνωριμία θα την πείσει να μείνει στην Αθήνα. Ψάχνοντας για σπίτι, ανακαλύπτει τυχαία μια παλαιά κι εγκαταλειμμένη από χρόνια έπαυλη που τη μαγνητίζει τόσο, ώστε αποφασίζει να την αγοράσει. Καθώς την ανακαινίζει αποκαλύπτεται κάτω από μια παλιά ταπετσαρία η τοιχογραφία ενός νέου ζευγαριού στις αρχές του αιώνα? η κοπέλα της μοιάζει πολύ και η Ελεονόρα το θεωρεί καλό οιωνό. Όμως λίγο καιρό μετά την εγκατάσταση της, αρχίζουν να συμβαίνουν κάποια περίεργα πράγματα, που, ενώ την τρομάζουν, παράλληλα την προκαλούν να ερευνήσει την ταυτότητα του ζευγαριού της τοιχογραφίας, νιώθοντας πως εκεί κρύβεται η απάντηση και ο λόγος που εκείνος τα βράδια περιφέρεται στα δωμάτια διεκδικώντας την...
5 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α)Συγγραφέας: Χρυσηίδα Δημουλίδου β)Τίτλος: Οι τρεις υποσχέσεις
γ)Έτος έκδοσης: 2012 δ)Έκδοση: Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Μετά τον Όμηρο Αβραμίδη και η Χρυσηίδα Δημουλίδου αναφέρεται στα τραγικά γεγονότα της Κύπρου το 1974, λεπτομερώς. Συνδυάζοντας τα με την γέννηση ενός κοριτσιού κάτω από αντίξοες συνθήκες, την φυγή, την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, τις τρεις υποσχέσεις, κι έναν έρωτα συνθέτει μια καταπληκτική ιστορία με ένα ιδανικό φινάλε. Μια ιστορία στην οποία ταυτίζεται ο αναγνώστης με την ηρωίδα, και η συγκίνηση μετατρέπεται σε χαρά.
4 στα 5
Πλοκή: Οι τρεις υποσχέσεις που έδωσε στον πατέρα της ήταν αυτό που κράτησε η Μυρτάλη και ρίζωσαν σαν γερό δέντρο στην καρδιά της. Η μοίρα της επέλεξε να έρθει στον κόσμο στις 20 Ιουλίου του 1974 στην Αμμόχωστο, την ημέρα της εισβολής του Αττίλα στην Κύπρο. Οι βομβαρδισμοί και η μυρωδιά του θανάτου ήταν αυτά που υποδέχτηκαν τον ερχομό της. Τα δραματικά γεγονότα που ακολούθησαν έγιναν η αιτία να αφυπνιστεί αργότερα το χάρισμα της συγγραφής που κουβαλούσε μέσα της και σύντομα να γίνει η αγαπημένη συγγραφέας του αναγνωστικού κοινού. Η Μυρτάλη τα έχει πλέον όλα. Φήμη, δόξα, πλούτη, έρωτα. Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύει, μέχρι που οι παρασκηνιακές κινήσεις κάποιων ανθρώπων που αγάπησε την οδηγούν στον όλεθρο και την απόγνωση. Η ίδια βρίσκεται εγκλωβισμένη σ’ έναν εφιάλτη, που ως τότε πίστευε ότι μόνο η συγγραφική της πένα μπορούσε να εμπνευστεί. Οι τρεις υποσχέσεις, όμως, όρκος ιερός, είναι εκείνες που της δίνουν τη δύναμη να παλέψει. Γιατί το Βαρώσι είναι εκεί και την περιμένει…
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons