Από το Blogger.
Υπό το φως της πανσελήνου και του αυγουστιάτικου φεγγαριού, η Γιώτα Νέγκα πραγματοποίησε την Πέμπτη 15 Αυγούστου, την μεγαλύτερη συναυλία του καλοκαιριού, στον αρχαιολογικό Χώρο Ζώνης στην περιοχή Μεσημβρίας. Μια εκρηκτική, δυνατή, μαγική, υπέροχη και συναισθηματική βραδιά, με την Γιώτα Νέγκα, μία από τις μεγαλύτερες λαϊκές φωνές της εποχής μας, να τραγουδάει επιτυχίες δικές της και όχι μόνο.
Η εκδήλωση ήταν μια συνδιοργάνωση με την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης – Περιφερειακή Ενότητα Έβρου και υλοποιείται με την υποστήριξη της ΧΙΙ Μ/Κ Μεραρχίας Πεζικού Έβρου. Χρηματοδοτήθηκε από το ΕΣΠΑ 2014-2020 και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης.
Η είσοδος για το κοινό ήταν δωρεάν. Πλήθος κόσμου κατέκλυσε από νωρίς τον αρχαιολογικό χώρο στη Ζώνη. Ένας χώρος μοναδικός από πολλές απόψεις. Η τραγουδίστρια ανέβηκε στην σκηνή στις 21:25 και μέχρι τις 00:00 τραγουδούσε ασταμάτητα. Οι αστραπές και οι βροντές είχαν ως αποτέλεσμα, η τραγουδίστρια να λήξει την βραδιά, λίγο νωρίτερα. Αλλά αυτό δεν πτόησε κανέναν. Μετά και το τέλος της συναυλίας, δύο ήταν τα σίγουρα....Πρώτον η Γιώτα Νέγκα αποτελεί μια εξαιρετική φωνή, που καθηλώνει και συγκινεί. Δεύτερον τα τραγούδια της και η μεγαλύτερη της επιτυχία "Με τα μάτια κλειστά" ακόμα σιγοψιθυρίζονται.
Δείτε παρακάτω όλο το οπτικοακουστικό υλικό από τη βραδιά
Φωτογραφικό υλικό από τη βραδιά μέσα από την κάμερα του Reportal.gr
Ο ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ "ΤΡΕΧΕΙ' ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟ INSTAGRAM
- Συμμετοχές για ένα αντίτυπο του βιβλίου «Παλέρμο», στο προφίλ μου στο instagram ΕΔΩ
Ο διαγωνισμός ισχύει από σήμερα, Τρίτη 20/08/2019 έως την Δευτέρα 02/09/2019. Ο νικητής θα ενημερωθεί μέσω e-mail, καθώς και από την στήλη "Διαγωνισμοί" του ιστολογίου «Οι Δικές μου Στιγμές» την Τρίτη 03/09/2019.
Πλοκή: Xριστούγεννα 1972. Κορυφή του Ολύμπου. Ο Ελληνοϊταλός Διόνυσος Κολλίνι καλεί τους συγγενείς του για την αναβίωση ενός σικελικού εθίμου. Του αστυνομικού παιχνιδιού χαρτιών «έπεσε η νύχτα στο Παλέρμο», με αφηγητή του παιχνιδιού τον μπάτλερ και πιστό του φίλο. Στο τραπέζι του σαλονιού, υπό τη μουσική του Ριγκολέττο του Βέρντι, η τράπουλα μοιράζεται. Τα απλά χαρτιά είναι τα θύματα. Ο βαλές καρδιά ο δολοφόνος. Και ο άσσος μπαστούνι ο μαφιόζος, δηλαδή ο μόνος που γνωρίζει τον δολοφόνο. «Έπεσε η νύχτα στο Παλέρμο. Κλείστε τα μάτια. Ο δολοφόνος σηκώνει το χέρι. Ο μαφιόζος τα ανοίγει και βλέπει ποιος είναι ο δολοφόνος. Τα κλείνει. Μόλις χτυπήσω το χέρι μου, ανοίγετε όλοι τα μάτια και το παιχνίδι ξεκινά». Μπαμ! Αντί για το χέρι του αφηγητή, χτυπάει το κεφάλι ενός εκ των παιχτών στο τραπέζι… Νεκρός. Από την παλάμη του γλιστρά ο άσσος μπαστούνι. Στο όρος των θεών φτάνει η κόρη του Αλέξανδρου Ζαφείρη -διασημότερου Έλληνα ντεντέκτιβ- Άρτεμις. Αντιμέτωπη με ένα μυστήριο που συνέβη μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, μπροστά στα μάτια όλων. Στα κλειστά μάτια. Όλοι οι ύποπτοι ήταν παρόντες στον φόνο και όλοι θύματα του γεγονότος. Όχι όλοι. Κάποιος κρατούσε τον βαλέ καρδιά.
Πλοκή: Xριστούγεννα 1972. Κορυφή του Ολύμπου. Ο Ελληνοϊταλός Διόνυσος Κολλίνι καλεί τους συγγενείς του για την αναβίωση ενός σικελικού εθίμου. Του αστυνομικού παιχνιδιού χαρτιών «έπεσε η νύχτα στο Παλέρμο», με αφηγητή του παιχνιδιού τον μπάτλερ και πιστό του φίλο. Στο τραπέζι του σαλονιού, υπό τη μουσική του Ριγκολέττο του Βέρντι, η τράπουλα μοιράζεται. Τα απλά χαρτιά είναι τα θύματα. Ο βαλές καρδιά ο δολοφόνος. Και ο άσσος μπαστούνι ο μαφιόζος, δηλαδή ο μόνος που γνωρίζει τον δολοφόνο. «Έπεσε η νύχτα στο Παλέρμο. Κλείστε τα μάτια. Ο δολοφόνος σηκώνει το χέρι. Ο μαφιόζος τα ανοίγει και βλέπει ποιος είναι ο δολοφόνος. Τα κλείνει. Μόλις χτυπήσω το χέρι μου, ανοίγετε όλοι τα μάτια και το παιχνίδι ξεκινά». Μπαμ! Αντί για το χέρι του αφηγητή, χτυπάει το κεφάλι ενός εκ των παιχτών στο τραπέζι… Νεκρός. Από την παλάμη του γλιστρά ο άσσος μπαστούνι. Στο όρος των θεών φτάνει η κόρη του Αλέξανδρου Ζαφείρη -διασημότερου Έλληνα ντεντέκτιβ- Άρτεμις. Αντιμέτωπη με ένα μυστήριο που συνέβη μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, μπροστά στα μάτια όλων. Στα κλειστά μάτια. Όλοι οι ύποπτοι ήταν παρόντες στον φόνο και όλοι θύματα του γεγονότος. Όχι όλοι. Κάποιος κρατούσε τον βαλέ καρδιά. 
O Σταυριανός Κιναλόπουλος γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το 1985. Είναι υπότροφος της δραματικής σχολής Βασίλη Διαμαντόπουλου και απόφοιτος του Νέου Ελληνικού Θεάτρου, στην κατηγορία "εξαίρετου ταλέντου Καρόλου Κουν". Επίσης, κάτοχος Bachelor στο τμήμα Arts του Empire State University της Νέας Υόρκης. Παρακολούθησε σεμινάρια πάνω στην ιστορία της τέχνης, την ψυχολογία, την εγκληματολογία, τη φυσιογνωμική και τη συγγραφή. Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος τον βάφτισε ως τον πρώτο Έλληνα συγγραφέα του Θεάτρου Καταγραφής ενώ το πρώτο του μυθιστόρημα, με τίτλο Κιχ, χαρακτηρίστηκε ως παγκόσμια αστυνομική καινοτομία. Διδάσκει δημιουργική γραφή και υποκριτική. Το 2013 εμπνεύστηκε την ιδέα που ακούει στο όνομα Αλληξανδρούπολη, να αλλάξουμε δηλαδή την πόλη της Αλεξανδρούπολης για 48 ώρες. Η γιορτή αυτή, αγαπήθηκε όσο καμία άλλη στην πόλη, αφού άλλαξε την ρουτίνα όλης της πόλης, για δύο μέρες, με πληθώρα δράσεων, για μικρούς και μεγάλους.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Σταυριανός Κιναλόπουλος
β) Τίτλος: Παλέρμο
γ) Έτος Έκδοσης: 2019
δ) Έκδοση: Εκδόσεις ΠΗΓΗ
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Δεν είναι η πρώτη φορά που πέφτει στα χέρια μου, βιβλίο του Σταυριανού Κιναλόπουλου. Το Κιχ ήταν το πρώτο βιβλίο του, που διάβασα. Οπότε στο Παλέρμο ήξερα λίγο πολύ τον τρόπο γραφής του συγγραφέα. Επίσης ήξερα πως θα δυσκολευτώ να βρω το δολοφόνο.
Ο τίτλος αλλά και το εξώφυλλό του βιβλίου, από μόνο του, είναι αρκετό να μαγνητίσει τον αναγνώστη. Όπως επίσης και η περίληψη στο οπισθόφυλλο. Αυτό που με έκανε προσωπικά να πάρω το βιβλίο κατευθείαν, ήταν η κριτική του Πάνου Κοκκινόπουλου, κριτική του οποίου βρίσκεται πάνω από τον τίτλο στο εξώφυλλο.
Το 1973, στον Όλυμπο, ο Διόνυσος Κολλίνι, καλεί στο καταφύγιο του, την οικογένεια του που έχει να δει πάνω από δεκαετία. Την πρώην γυναίκα του, Λατόγια, τα παιδιά του Άρη, Αθηνά και Απόλλων, την νύφη του και γυναίκα του Άρη Δήμητρα και την εγγονή του Αφροδίτη. Σκοπός αυτού του καλέσματος, είναι ο Διόνυσος, να αποχαιρετίσει τα παιδιά του, όντας άρρωστος και να τους μιλήσει για την κληρονομιά. Μόνο ένας θα καταφέρει να βάλει χέρι στην περιουσία του και αυτός θα είναι ο νικητής του Παλέρμο. Στις 25 Δεκεμβρίου, η νύχτα στον Όλυμπο θα πέσει, επτά άτομα κάθονται κυκλικά ενός τραπεζιού, με επτά κεριά να είναι αφημένα μπροστά τους. Τα φώτα σβήνουν, οι κάρτες έχουν μοιραστεί και η μουσική του Rigoletto παίζει. Ο Νίκο ως αφηγητής δίνει εντολή να κλείσουν όλοι τα μάτια. Έπεσε η νύχτα στο Παλέρμο...ο δολοφόνος σηκώνει το χέρι, ο μαφιόζος τα ανοίγει και τον αναγνωρίζει. Το παιχνίδι ξεκινά....αλλά μόλις ανοίξουν όλοι τα μάτια, ο Διόνυσος Κολλίνι κείτεται νεκρός και από το χέρι του πέφτει η κάρτα του μαφιόζου. Πως ένα παιχνίδι Παλέρμο κατέληξε σε ένα παιχνίδι θανάτου; Η ντετέκτιβ Άρτεμης Ζαφείρη, άρτι αφιχθείς από το Λονδίνο, θα λύσει το μυστήριο, θα βρεθεί όμως αντιμέτωπη με το παρελθόν της.
Όπως και στο «Κιχ» έτσι και στο Παλέρμο, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί θεατρικούς διαλόγους αλλά και ποιήματα που σχετίζονται με τις σκέψεις των ηρώων του. Παράλληλα καταφέρνει με μοναδικό τρόπο να συνδυάσει την μυθοπλασία με στοιχεία περί αστρολογίας, θρησκείας και μυθολογίας. Κάπου κάπου, όλα αυτά με αποσυντόνισαν αλλά για πολύ λίγο, αφού ο συγγραφέας καταφέρνει να δώσει επεξηγηματικές απαντήσεις σε ερωτήματα που γεννιούνται κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης.
Η γραφή είναι τελείως διαφορετική από τις αστυνομικές ιστορίες, που έχω διαβάσει. Οι διάλογοι είναι ικανοί να δημιουργήσουν εικόνες στον αναγνώστη. Παράλληλα ο συγγραφέας μέσα από τους διαλόγους καταφέρνει όχι μόνο να περάσει μηνύματα αλλά και να αναφερθεί στη σχέση μάνας και κόρης καθώς και σε αυτήν της φιλίας.
Ο Σταυριανός Κιναλόπουλος, εν ολίγοις, έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια έξυπνη ιστορία, με τον δολοφόνο να ανακαλύπτεται λίγο πριν το φινάλε, μια μυστηριώδης ατμόσφαιρα, πολλές ανατροπές αλλά και χαρακτήρες που δε θα ξεχάσει κανείς εύκολα. Χαρακτήρες που έχουν για ονόματα τους, ονόματα θεών κι αυτό γιατί ο Διόνυσος Κολλίνι, εκτός από μαφιόζος, ήταν και λάτρης δωδεκάθεου.
Εν κατακλείδι, το «Παλέρμο» είναι ένα πρωτότυπο και ευφυές βιβλίο, με γρήγορη ροή, που γράφτηκε με έναν ιδιαίτερο τρόπο από έναν άνθρωπο που έχει να δώσει πολλά - όχι μόνο στο θέατρο - αλλά και στην ελληνική αστυνομική λογοτεχνία. Η ντετέκτιβ Άρτεμης Ζαφείρη σίγουρα θα μας απασχολήσει καιρό με τις περιπέτειες της. Εν αναμονή της τρίτης περιπέτειάς της, λοιπόν, κάπου στον Έβρο.
Ο τίτλος αλλά και το εξώφυλλό του βιβλίου, από μόνο του, είναι αρκετό να μαγνητίσει τον αναγνώστη. Όπως επίσης και η περίληψη στο οπισθόφυλλο. Αυτό που με έκανε προσωπικά να πάρω το βιβλίο κατευθείαν, ήταν η κριτική του Πάνου Κοκκινόπουλου, κριτική του οποίου βρίσκεται πάνω από τον τίτλο στο εξώφυλλο.
Το 1973, στον Όλυμπο, ο Διόνυσος Κολλίνι, καλεί στο καταφύγιο του, την οικογένεια του που έχει να δει πάνω από δεκαετία. Την πρώην γυναίκα του, Λατόγια, τα παιδιά του Άρη, Αθηνά και Απόλλων, την νύφη του και γυναίκα του Άρη Δήμητρα και την εγγονή του Αφροδίτη. Σκοπός αυτού του καλέσματος, είναι ο Διόνυσος, να αποχαιρετίσει τα παιδιά του, όντας άρρωστος και να τους μιλήσει για την κληρονομιά. Μόνο ένας θα καταφέρει να βάλει χέρι στην περιουσία του και αυτός θα είναι ο νικητής του Παλέρμο. Στις 25 Δεκεμβρίου, η νύχτα στον Όλυμπο θα πέσει, επτά άτομα κάθονται κυκλικά ενός τραπεζιού, με επτά κεριά να είναι αφημένα μπροστά τους. Τα φώτα σβήνουν, οι κάρτες έχουν μοιραστεί και η μουσική του Rigoletto παίζει. Ο Νίκο ως αφηγητής δίνει εντολή να κλείσουν όλοι τα μάτια. Έπεσε η νύχτα στο Παλέρμο...ο δολοφόνος σηκώνει το χέρι, ο μαφιόζος τα ανοίγει και τον αναγνωρίζει. Το παιχνίδι ξεκινά....αλλά μόλις ανοίξουν όλοι τα μάτια, ο Διόνυσος Κολλίνι κείτεται νεκρός και από το χέρι του πέφτει η κάρτα του μαφιόζου. Πως ένα παιχνίδι Παλέρμο κατέληξε σε ένα παιχνίδι θανάτου; Η ντετέκτιβ Άρτεμης Ζαφείρη, άρτι αφιχθείς από το Λονδίνο, θα λύσει το μυστήριο, θα βρεθεί όμως αντιμέτωπη με το παρελθόν της.
Όπως και στο «Κιχ» έτσι και στο Παλέρμο, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί θεατρικούς διαλόγους αλλά και ποιήματα που σχετίζονται με τις σκέψεις των ηρώων του. Παράλληλα καταφέρνει με μοναδικό τρόπο να συνδυάσει την μυθοπλασία με στοιχεία περί αστρολογίας, θρησκείας και μυθολογίας. Κάπου κάπου, όλα αυτά με αποσυντόνισαν αλλά για πολύ λίγο, αφού ο συγγραφέας καταφέρνει να δώσει επεξηγηματικές απαντήσεις σε ερωτήματα που γεννιούνται κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης.
Η γραφή είναι τελείως διαφορετική από τις αστυνομικές ιστορίες, που έχω διαβάσει. Οι διάλογοι είναι ικανοί να δημιουργήσουν εικόνες στον αναγνώστη. Παράλληλα ο συγγραφέας μέσα από τους διαλόγους καταφέρνει όχι μόνο να περάσει μηνύματα αλλά και να αναφερθεί στη σχέση μάνας και κόρης καθώς και σε αυτήν της φιλίας.
...σε μια υπόθεση όλοι έχουν κάτι να κρύψουν. Ακόμη και ο ντετέκτιβ.
Ο Σταυριανός Κιναλόπουλος, εν ολίγοις, έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια έξυπνη ιστορία, με τον δολοφόνο να ανακαλύπτεται λίγο πριν το φινάλε, μια μυστηριώδης ατμόσφαιρα, πολλές ανατροπές αλλά και χαρακτήρες που δε θα ξεχάσει κανείς εύκολα. Χαρακτήρες που έχουν για ονόματα τους, ονόματα θεών κι αυτό γιατί ο Διόνυσος Κολλίνι, εκτός από μαφιόζος, ήταν και λάτρης δωδεκάθεου.
Εν κατακλείδι, το «Παλέρμο» είναι ένα πρωτότυπο και ευφυές βιβλίο, με γρήγορη ροή, που γράφτηκε με έναν ιδιαίτερο τρόπο από έναν άνθρωπο που έχει να δώσει πολλά - όχι μόνο στο θέατρο - αλλά και στην ελληνική αστυνομική λογοτεχνία. Η ντετέκτιβ Άρτεμης Ζαφείρη σίγουρα θα μας απασχολήσει καιρό με τις περιπέτειες της. Εν αναμονή της τρίτης περιπέτειάς της, λοιπόν, κάπου στον Έβρο.
Σημ: Ευχαριστώ τον Σταυριανό Κιναλόπουλο, που μετά από αρκετά χρόνια, μου έδωσε την ευκαιρία να παίξω ξανά Παλέρμο, στην παρουσίαση του βιβλίου του στην γενέτειρα του. Κι ας ήμουν εγώ αυτή τη φορά ο δολοφόνος. Ήταν μια ευχάριστη βραδιά!!!
Πλοκή: Xριστούγεννα 1972. Κορυφή του Ολύμπου. Ο Ελληνοϊταλός Διόνυσος Κολλίνι καλεί τους συγγενείς του για την αναβίωση ενός σικελικού εθίμου. Του αστυνομικού παιχνιδιού χαρτιών «έπεσε η νύχτα στο Παλέρμο», με αφηγητή του παιχνιδιού τον μπάτλερ και πιστό του φίλο. Στο τραπέζι του σαλονιού, υπό τη μουσική του Ριγκολέττο του Βέρντι, η τράπουλα μοιράζεται. Τα απλά χαρτιά είναι τα θύματα. Ο βαλές καρδιά ο δολοφόνος. Και ο άσσος μπαστούνι ο μαφιόζος, δηλαδή ο μόνος που γνωρίζει τον δολοφόνο. «Έπεσε η νύχτα στο Παλέρμο. Κλείστε τα μάτια. Ο δολοφόνος σηκώνει το χέρι. Ο μαφιόζος τα ανοίγει και βλέπει ποιος είναι ο δολοφόνος. Τα κλείνει. Μόλις χτυπήσω το χέρι μου, ανοίγετε όλοι τα μάτια και το παιχνίδι ξεκινά». Μπαμ! Αντί για το χέρι του αφηγητή, χτυπάει το κεφάλι ενός εκ των παιχτών στο τραπέζι… Νεκρός. Από την παλάμη του γλιστρά ο άσσος μπαστούνι. Στο όρος των θεών φτάνει η κόρη του Αλέξανδρου Ζαφείρη -διασημότερου Έλληνα ντεντέκτιβ- Άρτεμις. Αντιμέτωπη με ένα μυστήριο που συνέβη μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, μπροστά στα μάτια όλων. Στα κλειστά μάτια. Όλοι οι ύποπτοι ήταν παρόντες στον φόνο και όλοι θύματα του γεγονότος. Όχι όλοι. Κάποιος κρατούσε τον βαλέ καρδιά. 
4 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
O Γιώργος Λαγκώνας γεννήθηκε στη Χίο το 1979. Είναι αξιωματικός στην Πολεμική Αεροπορία, ειδικευόμενος ψυχιατρικής, σύζυγος και μπαμπάς. Από τις παραπάνω ιδιότητες, πιστεύει ότι η τελευταία είναι η πιο απαιτητική, αλλά και αυτή για την οποία έχει τη μεγαλύτερη έφεση και μεράκι. Ζει, εργάζεται και γράφει στην Αθήνα, ενώ το μυαλό του ταξιδεύει ανάμεσα στη Χίο, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα. Παιδικοί και αγιάτρευτοι έρωτές του είναι η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος και τα pen n' paper παιχνίδια ρόλων. Από δέκα εννιά ετών συγγράφει παράξενες ιστορίες τις οποίες, μέχρι πρότινος, χρησιμοποιούσε για να τρομοκρατεί τους φίλους του. Κείμενά του υπάρχουν στο Ελληνικό forum της λογοτεχνίας του φανταστικού, sff.gr. Διηγήματά του έχουν ξεχωρίσει σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογές διάφορων εκδοτικών οίκων (ΟΣΤΡΙΑ, sff.gr/press, iWrite.gr, Συμπαντικές Διαδρομές).
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Γιώργος Λαγκώνας
β) Τίτλος: Κάτι παράξενες γυναίκες
γ) Έτος Έκδοσης: 2017
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Nightread
Πλοκή: Παράξενες γυναικείες μορφές παρελαύνουν σε αυτές τις πέντε ιστορίες, όπου με αφορμή το θηλυκό στοιχείο -ή και εξαιτίας του- το φανταστικό και το παράδοξο εισβάλουν στην καθημερινή πραγματικότητα.
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Ο Γιώργος Λάγκωνας, έχει καταφέρει να αφήσει το δικό του στίγμα στην ελληνική λογοτεχνία τρόμου. Από το 2015 μέχρι και σήμερα έχει κυκλοφορήσει ήδη τρία βιβλία, δύο συλλογές διηγημάτων και ένα μυθιστόρημα μυστηρίου με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας τρόμου. Προσωπικά εδώ και καιρό ήθελα να διαβάσω το πρώτο του βιβλίο, το «Μεσονυκτικό» αλλά η δεύτερη συλλογή διηγημάτων του, με τίτλο «Κάτι παράξενες γυναίκες», ήρθε πρώτη στα χέρια μου.
Είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που πέφτει στα χέρια μου και κλείνοντας το, θα συμφωνήσω με όσους θεωρούν το Λάγκωνα, ένα ακόμη καλό όνομα στο χώρο του ελληνικού Τρόμου. Η συλλογή έχει έναν έξυπνο τίτλο, «Κάτι παράξενες γυναίκες» και αποτελείται από πέντε μικρές ιστορίες με τις πρωταγωνίστριες του να είναι, γυναίκες.
Η γραφή του συγγραφέα είναι απλή και οι περιγραφές είναι εξαιρετικές. Οι ιστορίες του είναι ενδιαφέρουσες με γρήγορη ροή, αρκετά σκοτεινές και ατμοσφαιρικές. Ιστορίες με ανθρώπους που εισβάλουν από την καθημερινή πραγματικότητα. Ιστορίες που έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό...παράξενες γυναικείες μορφές. Ιστορίες όπου η ζωή των ηρώων καθορίζεται από μια παράξενη γυναίκα. Το βασικό θέμα όλων των ιστοριών, λίγο πολύ, σχετίζεται με την μητρότητα, αφού η Μητέρα, είναι ο βασικός ήρωας της ζωής μας.
Μέσα από τις ιστορίες του ο Λαγκώνας καταφέρνει ωστόσο να θίξει και διάφορα ζητήματα της καθημερινότητας. Στο διήγημα με τίτλο Νυχτερινή Βάρδια θίγεται η έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού στα νοσοκομεία, στο διήγημα με τίτλο Λάγια, η διαφορετικότητα και η αντιμετώπιση ενός ατόμου με λευχαιμία ενώ στο διήγημα με τίτλο Διάμεσος, η φτώχεια και που μπορεί να οδηγήσει αυτή. Προσωπικά μου άρεσε και το διήγημα με τίτλο Γεροδιάβολος, το οποίο ήταν πιο ευχάριστο παρά τρομακτικό. Όσο λάτρεψα τις περιγραφές του στο τελευταίο το διήγημα με τίτλο Κατσαρίδες, άλλο τόσο το σιχάθηκα. (όπως και να το κάνουμε οι Κατσαρίδες αποτελούν τον δικό μου φόβο)
Εν κατακλείδι, το βιβλίο «Κάτι παράξενες γυναίκες» είναι μια συλλογή διηγημάτων γεμάτες μυστήριο, σκοτεινή φαντασία αλλά και τρόμο. Διαβάστηκε απνευστί μέσα σε μία ώρα.
Είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που πέφτει στα χέρια μου και κλείνοντας το, θα συμφωνήσω με όσους θεωρούν το Λάγκωνα, ένα ακόμη καλό όνομα στο χώρο του ελληνικού Τρόμου. Η συλλογή έχει έναν έξυπνο τίτλο, «Κάτι παράξενες γυναίκες» και αποτελείται από πέντε μικρές ιστορίες με τις πρωταγωνίστριες του να είναι, γυναίκες.
Η γραφή του συγγραφέα είναι απλή και οι περιγραφές είναι εξαιρετικές. Οι ιστορίες του είναι ενδιαφέρουσες με γρήγορη ροή, αρκετά σκοτεινές και ατμοσφαιρικές. Ιστορίες με ανθρώπους που εισβάλουν από την καθημερινή πραγματικότητα. Ιστορίες που έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό...παράξενες γυναικείες μορφές. Ιστορίες όπου η ζωή των ηρώων καθορίζεται από μια παράξενη γυναίκα. Το βασικό θέμα όλων των ιστοριών, λίγο πολύ, σχετίζεται με την μητρότητα, αφού η Μητέρα, είναι ο βασικός ήρωας της ζωής μας.
Μέσα από τις ιστορίες του ο Λαγκώνας καταφέρνει ωστόσο να θίξει και διάφορα ζητήματα της καθημερινότητας. Στο διήγημα με τίτλο Νυχτερινή Βάρδια θίγεται η έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού στα νοσοκομεία, στο διήγημα με τίτλο Λάγια, η διαφορετικότητα και η αντιμετώπιση ενός ατόμου με λευχαιμία ενώ στο διήγημα με τίτλο Διάμεσος, η φτώχεια και που μπορεί να οδηγήσει αυτή. Προσωπικά μου άρεσε και το διήγημα με τίτλο Γεροδιάβολος, το οποίο ήταν πιο ευχάριστο παρά τρομακτικό. Όσο λάτρεψα τις περιγραφές του στο τελευταίο το διήγημα με τίτλο Κατσαρίδες, άλλο τόσο το σιχάθηκα. (όπως και να το κάνουμε οι Κατσαρίδες αποτελούν τον δικό μου φόβο)
Εν κατακλείδι, το βιβλίο «Κάτι παράξενες γυναίκες» είναι μια συλλογή διηγημάτων γεμάτες μυστήριο, σκοτεινή φαντασία αλλά και τρόμο. Διαβάστηκε απνευστί μέσα σε μία ώρα.
Πλοκή: Παράξενες γυναικείες μορφές παρελαύνουν σε αυτές τις πέντε ιστορίες, όπου με αφορμή το θηλυκό στοιχείο -ή και εξαιτίας του- το φανταστικό και το παράδοξο εισβάλουν στην καθημερινή πραγματικότητα.
4 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Η κλήρωση έγινε μέσω του random.org, όπου και κληρώθηκαν οι αριθμοί 7, 12, 39. Οι τυχεροί νικητές που αναδείχτηκαν είναι οι: Μαυρουδής Τσακιράκης, Βασιλική Καρακίτσιου και Σάκης Πάππος. Οι νικητές θα παραλάβουν ηλεκτρονικά τα βιβλία.
Μείνετε συντονισμένοι...ακολουθούν κι άλλοι διαγωνισμοί!!!
Η Άννα Σπανογιώργου συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Αέναη Μάχη: Η πτώση», το οποίο και κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2016, από τις εκδόσεις Πηγή. Το διήγημά της «Η σκιά» συμπεριλαμβάνεται στο συλλογικό έργο «Το έπος της φαντασίας: Αδιέξοδο» των Εκδόσεων iWrite (2017) που προέκυψε από τον διαγωνισμό του φεστιβάλ Fantasmagoria. Η «Αέναη Μάχη: Άνοδος» αποτελεί το δεύτερο μέρος.
Με αφορμή τα βιβλία της με τίτλο «Αέναη Μάχη», (για τα οποία την άποψη μου μπορείτε να βρείτε εδώ και εδώ), της έθεσα τις παρακάτω ερωτήσεις. Με την ευκαιρία, να την ευχαριστήσω τόσο για τη παρακάτω συνέντευξη που μου παραχώρησε, όσο και για τη συνεργασία μας σε διαγωνισμό.
Η Άννα Σπανογιώργου γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Σοχό Θεσσαλονίκης, όπου ζει μέχρι σήµερα. Έχει σπουδάσει στο τµήµα Εµπορίας και Διαφήµισης στη Θεσσαλονίκη, µε εξειδίκευση στον τοµέα των πωλήσεων. Η ενασχόλησή της µε τον γραπτό λόγο, την οδήγησε αρχικά στη στιχουργία, µε την οποία εκφράζει αναζητήσεις και ανησυχίες μέσα από το πρίσµα της φαντασίας, κυρίως στην αγγλική γλώσσα. Αργότερα, η ιδέα της συγγραφής εξελίχθηκε ως µία επιπλέον πτυχή της δηµιουργικότητάς της, γεγονός που την οδήγησε στην ολοκλήρωση του πρώτου της μυθιστορήματος.
Η Άννα Σπανογιώργου γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Σοχό Θεσσαλονίκης, όπου ζει μέχρι σήµερα. Έχει σπουδάσει στο τµήµα Εµπορίας και Διαφήµισης στη Θεσσαλονίκη, µε εξειδίκευση στον τοµέα των πωλήσεων. Η ενασχόλησή της µε τον γραπτό λόγο, την οδήγησε αρχικά στη στιχουργία, µε την οποία εκφράζει αναζητήσεις και ανησυχίες μέσα από το πρίσµα της φαντασίας, κυρίως στην αγγλική γλώσσα. Αργότερα, η ιδέα της συγγραφής εξελίχθηκε ως µία επιπλέον πτυχή της δηµιουργικότητάς της, γεγονός που την οδήγησε στην ολοκλήρωση του πρώτου της μυθιστορήματος.
Ποια ήταν η αφορμή ή το έναυσμα για να ξεκινήσετε τη συγγραφή;
Ήταν μια βαθύτερη ανάγκη για να μπορέσω να ξοδέψω δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο μου. Μια απόφαση και, όπως έχει πει και ο Λάο Τσε: «ένα ταξίδι χιλίων χιλιόμετρων, ξεκινά με ένα βήμα», κάπως έτσι και για έμενα η συγγραφή ξεκίνησε με την πρόταση: «Εκείνη η μέρα ξεκίνησε, όπως και όλες οι υπόλοιπες μέρες τον τελευταίο καιρό, χωρίς να προμηνύει κάτι το διαφορετικό». Μια φράση με κανονικότητα, που η ιστορία την ανέτρεψε, διότι τελικά ήταν η μέρα που άλλαξε τη ζωή της Κάτιας, μα και τη δική μου.
Πώς πήρατε την απόφαση να εκδώσετε το πρώτο σας βιβλίο και πώς αισθανθήκατε όταν το πήρατε στα χέρια σας και το είδατε πλέον τυπωμένο;
Όταν ολοκλήρωσα την πτώση, η έκδοση ήταν ένα μακρινό όνειρο. Αυτό που με στοίχειωνε περισσότερο ήταν αβεβαιότητα που έχει κάποιος που δεν γνωρίζει τον χώρο των εκδόσεων από τη μία. Από την άλλη, ενώ ένιωθα ενθουσιασμένη με την ιστορία μου, αναρωτιόμουν αν θα άρεσε, αν αυτοί που θα την πάρουν στα χέρια τους θα την βρούνε εξίσου καλή. Ευτυχώς, όμως, βρέθηκαν άνθρωποι που τη διάβασαν και μου μετέδωσαν τον ενθουσιασμό τους και φυσικά οι Εκδόσεις Πηγή. Νομίζω δεν θα ξεχάσω ποτέ την πληρότητα και τη χαρά που ένιωσα πιάνοντας στα χέρια μου το πρώτο βιβλίο.
Ποιες οι αντιδράσεις από την οικογένεια σας και τα αγαπημένα σας πρόσωπα, στην κυκλοφορία των βιβλίων σας;
Νιώθω πραγματικά ευγνώμων και ευλογημένη γιατί πολλοί άνθρωποι βρέθηκαν δίπλα μου, με ενθάρρυναν και με έκαναν να θέλω να συνεχίσω με ακόμη περισσότερη όρεξη. Και δεν ήταν μόνο οικογένεια ή φίλοι. Η στήριξη που έχω λάβει είναι απίστευτη.
Η «Αέναη Μάχη» είναι η πρώτη σας λογοτεχνική προσπάθεια που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή και πρόκειται για μια τριλογία. Τι σας ώθησε να γράψετε αυτήν την ιστορία;
Το αρχικό σχέδιο ήταν αρκετά διαφορετικό από το αποτέλεσμα που προέκυψε. Από την πρώτη ιδέα και την απόφαση, άλλαξαν πολλά, αλλά παρέμεινε ο κεντρικός άξονας της ιστορίας: το καλό και το κακό. Η οπτική που οραματίστηκα ήταν αντίστροφη, δηλαδή: κακοί που επιτελούν το σκοπό τους σωστά, καλοί που παρεκκλίνουν. Ο αναγνώστης καλείται να διαλέξει πλευρά και ενώ το προφανές θα ήταν να ταχθεί υπέρ των καλών, πιστεύω πως πολλοί διαβάζοντας το βιβλίο τείνουν στην πλευρά των κακών. Όλα, λοιπόν, είναι θέμα οπτικής. Ποτέ δεν πρέπει να δεχόμαστε αυτά που γράφουν οι ταμπέλες, πάντα πρέπει να αναζητούμε την αλήθεια. Αυτό κυρίως το μήνυμα θέλησα να περάσω μέσα από αυτή την ιστορία.
Πόσο απαιτητική είναι η συγγραφική διαδικασία και πόσο χρόνο σου πήρε η ολοκλήρωση και των δύο βιβλίων;
Η συγγραφή είναι ένα υπέροχο ταξίδι. Γράφοντας είσαι μέσα σε μια βάρκα και τραβάς κουπί. Άλλοτε η θάλασσα είναι ήρεμη, αλλά υπάρχουν και φουρτούνες. Θα φτάσεις στον προορισμό σου, αλλά θέλει χρόνο, υπομονή, επιμονή και πείσμα. Δεν μπορώ να μετρήσω σε ώρες και σε μέρες τον χρόνο που χρειάστηκα για την ολοκλήρωση την έργων. Υπήρξαν μέρες που έγραφα συνεχόμενα και άλλες που δεν έγραφα καθόλου. Θεωρώ τη συγγραφή μια εμπνευσμένη τέχνη και όσον αφορά τον εαυτό μου, θέλω να είναι αβίαστη για να υπάρχει το καλύτερο αποτέλεσμα.
Λίγα λόγια για το βιβλίο «Η Αέναη Μάχη».
Στην «Αέναη Μάχη» θα βρείτε την ιστορία της Κάτιας. Η αρχή γίνεται όταν ο Άρης, ο οποίος είναι ο «εργοδότης» της αναγκάζεται να της αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα και τον κόσμο όπου ζει με τους ομοίους του. Απέναντι τους, όμως, υπάρχει ο αντίθετος κόσμος. Τα δύο στρατόπεδα προσπαθούν να επιτελέσουν τον σκοπό τους, ενώ παράλληλα μαστίζονται από πάθη. Ποίος τελικά θα νικήσει σε αυτή τη μάχη;
Υπάρχουν κάποια σημεία ταύτισης της δική σας προσωπικότητας με αυτά της Κάτιας, πρωταγωνίστριας των βιβλίων σας;
Η Κάτια είναι ένα πρόσωπο που αγαπώ, που μοιάζουμε σε κάποια σημεία, σε κάποια άλλα πάλι όχι. Σίγουρα είναι ένας πρωταγωνιστικός χαρακτήρας του πρώτου βιβλίου μαζί με τον Άρη και τον Σεθ. Στο δεύτερο βλέπουμε ότι οι πρωταγωνιστές αυξάνονται για να φτάσουμε στο τρίτο μέρος να έχουμε περισσότερα πρόσωπα να πρωταγωνιστούν. Όλοι τους έχουν στοιχεία μου, όπως οι ήρωες κάθε συγγραφέα. Ασυνείδητα περνάνε στα δημιουργήματα μας. Πιστεύω πως αν ενώσεις κομμάτια των ηρώων ενός βιβλίου, σίγουρα θα φτιάξεις την εικόνα του συγγραφέα.
Όταν γράφατε το πρώτο μέρος είχατε από την αρχή στο μυαλό σας τη συνέχεια της ιστορίας σε άλλα δύο μέρη και το φινάλε τους ή όλα αυτά διαμορφώθηκαν στην πορεία;
Η αλήθεια είναι πως ξεκινώντας δεν είχα κάνει τον προγραμματισμό να γράψω τριλογία. Η ιστορία σε εκείνη τη φάση ήταν λίγο θολή, αλλά είχε μια δική της φωνή που με καθοδηγούσε. Φτάνοντας περίπου στη μέση ένιωσα πως οι ήρωες και ο κόσμος που είχα δημιουργήσει είχαν και άλλα να πουν. Και ενώ το τέλος του πρώτου βιβλίου ήταν ακριβώς αυτό που είχα οραματιστεί (διότι ήθελα ένα τέλος ανοιχτό) υπήρχαν αρκετά ζητήματα για να αναλυθούν στα επόμενα μέρη. Πέρασε από το μυαλό μου και το ενδεχόμενο να το ξαναδουλέψω, να προσθέσω στοιχεία και να το μεγαλώσω ώστε να είναι αυτοτελές και μην αφήνει κενά, όμως μέσα μου ένιωθα πως θα πρόεκυπτε ένα κουραστικό αποτέλεσμα, οπότε η τριλογία ήταν μονόδρομος. Το φινάλε όλων των βιβλίων δεν ήταν ξεκάθαρο από την αρχή, στην πορεία όμως αναδύθηκε δυναμικά και πιστεύω πως είναι ένα από τα δυνατότερα σημεία της Αέναης Μάχης.
Ασχολείστε με τα social media και αν ναι που μπορούμε να σας βρούμε;
Βεβαίως! Θα είναι χαρά μου αν επικοινωνήσετε μαζί μου στο προσωπικό μου προφίλ στο facebook, στη σελίδα του βιβλίου και στο instagram.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: Ο ένοχος (The Guilty)
Σκηνοθεσία: Gustav Möller
Πρωταγωνιστούν: Jakob Cedergren, Jessica Dinnage, Omar Shargawi κ.α
Είδος Ταινίας: Αστυνομικό Θρίλερ/Δράμα
Έτος Παραγωγής: 2018
Διάρκεια: 85΄
ΥΠΟΘΕΣΗ: Ένας αστυνομικός που έχει υποπέσει σε δυσμένεια κι έχει βρεθεί να διεκπεραιώνει μόνο δουλειά γραφείου δέχεται ένα ανώνυμο τηλεφώνημα από μια γυναίκα που έχει πέσει θύμα απαγωγής. Καθηλωμένος στην καρέκλα του, αναγκάζεται να πείσει άλλους να γίνουν τα μάτια και τα αυτιά του, καθώς αποκαλύπτεται σταδιακά το μέγεθος του εγκλήματος... Ένα καθηλωτικό θρίλερ που ανανεώνει συναρπαστικά τη σκανδιναβική παράδοση σ’ αυτό το κινηματογραφικό είδος, χάρη στην ευρηματικότητα της αφήγησης και της αναπαράστασης, αλλά και στην ανατριχιαστική διείσδυση στα άδυτα ενός χαρακτήρα.
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Ακόμη μια φορά που καταφέρνω, φέτος, να επισκεφθώ τον θερινό κινηματογράφο της πόλης μου και μάλιστα για μια ταινία, που προέρχεται από τη Δανία. Ο δανέζικος κινηματογράφος είναι από τους αγαπημένους μου, και όσες ταινίες έχω παρακολουθήσει με έχουν ικανοποιήσει στο έπακρον. «Ο ένοχος» είναι μια ταινία που ήρθε να προστεθεί σε αυτές. Με μόνο έναν πρωταγωνιστή και έναν συγκεκριμένο χώρο, η ταινία καταφέρνει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Ο αστυνόμος Άσγκερ λόγω ενός συμβάντος, έχει τεθεί εκτός σώματος και περιμένει να εκδικαστεί η υπόθεση του. Τα νέα του καθήκοντα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά που είχε πριν. Είναι εκτός δράσης και χωρίς όπλο. Πλέον δουλεύει στο τηλεφωνικό κέντρο της Άμεσης Δράσης και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να βοηθά τον κόσμο μέσω τηλεφώνου. Μέχρι να δεχτεί ένα ανώνυμο τηλεφώνημα από μια γυναίκα που έχει πέσει θύμα απαγωγής. Τότε όλα θα αλλάξουν. Ο Άσγκερ θα προσπαθήσει να βοηθήσει την γυναίκα με κίνδυνο να αποκαλυφθεί η αλήθεια και για τον ίδιο - ο Άσγκερ κρίθηκε ένοχος για κάτι που έγινε πριν καιρό αλλά ο συνεργατής του λέει ψέματα και τον καλύπτει. Παράλληλα στην άλλη άκρη γραμμή του τηλεφώνου, μια γυναίκα που έχει απαχθεί από τον πρώην σύζυγο της καλεί για βοήθεια και ζητά την προστασία των παιδιών της, που έχουν μείνει μόνα του στο σπίτι. Θα καταφέρει η γυναίκα να σωθεί; Τι θα απογίνουν τα παιδιά της; Και ο Άσγκερ είναι ένοχος πραγματικά και γιατί; Ποιος είναι πραγματικά ο Ένοχος, σε αυτήν την ιστορία;
Στα συν της ταινίας, η ιστορία της. Η εξαιρετική σκηνοθεσία. Η συγκλονιστική ερμηνεία του πρωταγωνιστή, Jakob Cedergren. Οι ήχοι και η δημιουργία των εικόνων στον θεατή, από αυτά που άκουγε, ο αστυνομικός στο ανώνυμο τηλεφώνημα. Τα ποικίλα συναισθήματα που δημιουργούνται μέσα από ένα τηλεφώνημα. Η ανατροπή στο φινάλε.
Στα μείον της ταινίας, ο περιορισμός των κινήσεων του πρωταγωνιστή που κάθεται κλεισμένος σε ένα γραφείο. Έλλειψη δράσης παρά μόνο οπτική επαφή. Κάποιες σεναριακές υπερβολές.
Εν κατακλείδι, «Ο ένοχος» είναι μια δραματική, περιπετειώδης, μυστηριώδης και ανατρεπτική ταινία γεμάτη σασπένς μέχρι τέλους. Μια ευρηματική αστυνομική περιπέτεια με έξυπνη και ανθρώπινη ταυτόχρονα πλοκή, που μπορεί να παρακολουθήσει κανείς με ενδιαφέρον.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Ναι, για όσους αγαπούν τον κινηματογράφο, τις νοητικές ακροβασίες, τη φαντασία, την περιπέτεια και την ανατροπή
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/10
TRAILER με ελληνικούς υπότιτλους:
_______________________________________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Stephen King
β) Τίτλος: Νυχτερινή Βάρδια
γ) Έτος Έκδοσης: 2019
δ) Έκδοση: Εκδόσεις ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ
Η «Νυχτερινή Βάρδια» είναι η πρώτη συλλογή διηγημάτων του συγγραφέα, με πολλές από τις ιστορίες του να έχουν πρωτοδημοσιευτεί σε περιοδικά κυρίως στο περιοδικό Cavalier. Η πρώτη ιστορία που δημοσιεύτηκε το 1970, ήταν το ομώνυμο διήγημα, «Νυχτερινή Βάρδια». Στην έκδοση του Κλειδάριθμου συναντά κανείς 20 διηγήματα γεμάτο τρόμο, φόβο, μυστήριο, φαντασία και αγωνία.
Οι Εκδόσεις Κλειδάριθμος, έχουν κρατήσει τον αρχικό τίτλο του βιβλίου αλλάξαν ωστόσο το εξώφυλλο του, το οποίο έγινε πιο σκοτεινό, τρομακτικό και συνάμα μυστηριώδες. Όπως και οι ιστορίες που ακολουθούν. Στην «Νυχτερινή Βάρδια» η εισαγωγή από τον D. MacDonald και ο πρόλογος του ίδιου του συγγραφέα, είναι οι πρώτες σελίδες που θα καθηλώσουν τον αναγνώστη. Θα του συστήσουν τα έργα του συγγραφέα, τον φόβο αλλά και τον τρόμο σε αυτά.
Ο Stephen King με την μοναδική γραφή του έχει δημιουργήσει είκοσι ιστορίες παράλογες, αλλόκοτες και τρομακτικές. Οι περισσότερες ιστορίες είναι ενδιαφέρουσες, με γρήγορη ροή, γεμάτη τρόμο, ένταση, μυστήριο, δράση, αγωνία και σασπένς μέχρι τέλους. Μικρές αλλά και μεγάλες ιστορίες γεμάτες ζοφερά πλάσματα που διακατέχονται από δυνάμεις του σκότους. Βρικόλακες, αρουραίοι, ένα ταχυσιδερωτήριο που ρουφάει ζωές, ο μπαμπούλας, παιχνίδια-στρατιωτάκια που ζωντανεύουν και άλλες απόκοσμες και παράξενες μορφές με τη δική τους φρίκη και τρέλα.
Οι δύο από τις ιστορίες αποτελούν σίκουελ αλλά και πρίκουελ του «Σάλεμς Λοτ», ένα πολύ αγαπημένο μου βιβλίο, από τον συγγραφέα. Οπότε και οι ιστορίες αυτές είναι από αυτές που ξεχώρισα μεταξύ πολλών σε αυτή την συλλογή διηγημάτων. Άλλες ιστορίες που ξεχώρισα είναι: Το μάγκανο, Ο μπαμπούλας, Μερικές φόρες επιστρέφουν, Πρώην καπνιστές Α.Ε., Ξέρω τι χρειάζεσαι, Τα παιδιά στις καλαμποκιές.
Πλοκή: Από ερεβώδη βάθη, όπου αποκρουστικοί αρουραίοι υπερασπίζονται το βασίλειό τους, έως ιλιγγιώδη ύψη, όπου ένα όμορφο κορίτσι κρέμεται από μια κλωστή πάνω από μια διαβολική μοίρα, αυτή η συλλογή είκοσι διηγημάτων θα βυθίσει τον αναγνώστη στον υποχθόνιο λαβύρινθο της πιο ανατριχιαστικής και απόκοσμης φαντασίας της εποχής μας. Ο μετρ της αγωνίας Στίβεν Κινγκ, στα καλύτερά του, σε μια ανθολογία που περιλαμβάνει διηγήματα με τίτλους όπως «Νυχτερινή βάρδια», «Το μάγκανο», «Μερικές φορές επιστρέφουν» ή «Τα παιδιά στις καλαμποκιές», τα οποία έχουν όλα μεταφερθεί με μεγάλη επιτυχία στον κινηματογράφο.
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Η «Νυχτερινή Βάρδια» είναι ένα ακόμη βιβλίο του Stephen King, που έλειπε από την βιβλιοθήκη μου. Είναι από τα λίγα βιβλία του συγγραφέα που δεν είχα διαβάσει λόγω του ότι η πρώτη έκδοση του βιβλίου είχε εξαντληθεί. Η πρώτη «Νυχτερινή Βάρδια» κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Λιβάνη-Το Κλειδί, το 1992.
Οι Εκδόσεις Κλειδάριθμος, έχουν κρατήσει τον αρχικό τίτλο του βιβλίου αλλάξαν ωστόσο το εξώφυλλο του, το οποίο έγινε πιο σκοτεινό, τρομακτικό και συνάμα μυστηριώδες. Όπως και οι ιστορίες που ακολουθούν. Στην «Νυχτερινή Βάρδια» η εισαγωγή από τον D. MacDonald και ο πρόλογος του ίδιου του συγγραφέα, είναι οι πρώτες σελίδες που θα καθηλώσουν τον αναγνώστη. Θα του συστήσουν τα έργα του συγγραφέα, τον φόβο αλλά και τον τρόμο σε αυτά.
Ο Stephen King με την μοναδική γραφή του έχει δημιουργήσει είκοσι ιστορίες παράλογες, αλλόκοτες και τρομακτικές. Οι περισσότερες ιστορίες είναι ενδιαφέρουσες, με γρήγορη ροή, γεμάτη τρόμο, ένταση, μυστήριο, δράση, αγωνία και σασπένς μέχρι τέλους. Μικρές αλλά και μεγάλες ιστορίες γεμάτες ζοφερά πλάσματα που διακατέχονται από δυνάμεις του σκότους. Βρικόλακες, αρουραίοι, ένα ταχυσιδερωτήριο που ρουφάει ζωές, ο μπαμπούλας, παιχνίδια-στρατιωτάκια που ζωντανεύουν και άλλες απόκοσμες και παράξενες μορφές με τη δική τους φρίκη και τρέλα.
Οι δύο από τις ιστορίες αποτελούν σίκουελ αλλά και πρίκουελ του «Σάλεμς Λοτ», ένα πολύ αγαπημένο μου βιβλίο, από τον συγγραφέα. Οπότε και οι ιστορίες αυτές είναι από αυτές που ξεχώρισα μεταξύ πολλών σε αυτή την συλλογή διηγημάτων. Άλλες ιστορίες που ξεχώρισα είναι: Το μάγκανο, Ο μπαμπούλας, Μερικές φόρες επιστρέφουν, Πρώην καπνιστές Α.Ε., Ξέρω τι χρειάζεσαι, Τα παιδιά στις καλαμποκιές.
Εν κατακλείδι, η «Νυχτερινή Βάρδια», είναι η καλύτερη - μέχρι τώρα - συλλογή διηγημάτων του βασιλιά, που έχω διαβάσει. Ο Stephen King δεν απογοητεύει ποτέ και αποτελεί εγγύηση. Έτσι και σε αυτή τη συλλογή προσφέρει δυνατές στιγμές τρόμου, φόβου, φαντασίας, μυστηρίου και αγωνίας, μέσα από είκοσι ιστορίες. Στον κόσμο του Stephen King ο διάβολος κυριαρχεί!!!
Πλοκή: Από ερεβώδη βάθη, όπου αποκρουστικοί αρουραίοι υπερασπίζονται το βασίλειό τους, έως ιλιγγιώδη ύψη, όπου ένα όμορφο κορίτσι κρέμεται από μια κλωστή πάνω από μια διαβολική μοίρα, αυτή η συλλογή είκοσι διηγημάτων θα βυθίσει τον αναγνώστη στον υποχθόνιο λαβύρινθο της πιο ανατριχιαστικής και απόκοσμης φαντασίας της εποχής μας. Ο μετρ της αγωνίας Στίβεν Κινγκ, στα καλύτερά του, σε μια ανθολογία που περιλαμβάνει διηγήματα με τίτλους όπως «Νυχτερινή βάρδια», «Το μάγκανο», «Μερικές φορές επιστρέφουν» ή «Τα παιδιά στις καλαμποκιές», τα οποία έχουν όλα μεταφερθεί με μεγάλη επιτυχία στον κινηματογράφο.
4 στα 5
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Μηνάς Τσαμπάνης συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό, κάνοντας ντεμπούτο στην ελληνική λογοτεχνία, με το πρώτο του διήγημα με τίτλο «Ο πλανήτης του Χαμένου Παραδείσου», το οποίο κυκλοφόρησε το 2016, από τις εκδόσεις Andy's Publishers. «Η Θλιμμένη Πριγκίπισσα των Ωκεανών» είναι το δεύτερο προσωπικό του μυθιστόρημα, που κυκλοφόρησε, το 2017, από τις εκδόσεις Ανάτυπο. «Ο κόκκινος μαχητής της Γης» είναι το τρίτο προσωπικό μυθιστόρημα του Μηνά Τσαμπάνη, το οποίο κυκλοφορεί και πάλι από τις εκδόσεις Ανάτυπο.
Με αφορμή το τελευταίο βιβλίο του, για το οποίο την άποψη μου μπορείτε να βρείτε εδώ, του έθεσα τις παρακάτω ερωτήσεις. Με την ευκαιρία, να τον ευχαριστήσω για ακόμη μια φορά για τη παρακάτω συνέντευξη που μου παραχώρησε.
1. «Ο Κόκκινος Μαχητής της Γης», πρόκειται για το πρώτο μέρος μιας νέας ελληνικής σειράς κόμικς στα πρότυπα ιαπωνικού anime. Ποια ήταν η αφορμή για να γράψεις αυτό το βιβλίο;
Το παρόν βιβλίο είναι μια προσαρμογή του παλιού μου κόμικ που είχα γράψει όταν ήμουν έφηβος. Έχω απομακρύνει όλο το υλικό filler και έχω αλλάξει κάποια σημεία έτσι ώστε να γίνει μια πρωτότυπη και αυτόνομη ιστορία μιας και το κόμικ ήταν σε πολλά σημεία fanzine.
2. Πόσος χρόνος χρειάστηκε για την ολοκλήρωση του βιβλίου;
Επειδή αντιμετώπισα κάποια σοβαρά θέματα με την υγεία μου πήρε κάπου στα τρία χρόνια για την ολοκλήρωσή του.
3. «Ο Κόκκινος Μαχητής της Γης» κυκλοφορεί από εκδόσεις Ανάτυπο. Ποιο είναι το θέμα της ιστορίας αυτής;
Πρόκειται για μια ιστορία shonen που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα μας. Όσοι αγάπησαν το Dragonball, τη Sailor Moon (παρόλο που είναι διαφορετικό είδος), τον Καμπαμαρού, θα το λατρέψουν. Επίσης υπάρχουν και αρκετά σημεία που υπάρχουν χαρακτηριστικά που συναντάμε στις ταινίες του MCU.
Θέλω να γνωστοποιήσω ότι στο βιβλίο αποτίνω και έναν φόρο τιμής σε έναν μεγάλο Έλληνα τραγουδιστή που τα τραγούδια του μεγάλωσαν τη γενιά μου αλλά και τη προηγούμενη. Αναφέρομαι στον υπέροχο Δημήτρη Μητροπάνο.
4. Όταν έγραφες το βιβλίο είχες από την αρχή στο μυαλό σου το φινάλε, ή διαμορφώθηκε στην πορεία;
To φινάλε είναι αποφασισμένο από την αρχή. Εκεί θα διαβάσετε κυριολεκτικά το τέλος του κόσμου!
5. Υπάρχουν κάποια σημεία ταύτισης της δική σου προσωπικότητας με αυτά του πρωταγωνιστή σου, Sing Χίκιους;
Το… Φρεντοτσίνο! ;p
6. Η εικονογράφηση του εξωφύλλου αλλά και εκείνων που χωρίζουν την ιστορία σε τρεις πράξεις, ανήκει στην Love Usagi κατά κόσμο γνωστή ως Μαρία Ελένη Βλαστού. Θεωρείς ότι η δημιουργία εικόνων είναι ένα δυνατό σημείο ώστε ο αναγνώστης να αγαπήσει το βιβλίο;
Και βέβαια! Και οφείλω να πω ότι νιώθω πολύ τυχερός που με συναντήθηκαν οι δρόμοι μου με την Usagi-chan! Είναι μια κοπέλα που διαθέτει και ταλέντο αλλά και έναν καταπληκτικό χαρακτήρα και χρησιμοποιώ το βήμα που μου δίνεται για να παρακαλέσω τους συγγραφείς του Ανάτυπου να την αξιοποιήσουν γιατί όπως είδες και εσύ, ΔΕΝ θα χάσουν. Θέλω να ευχαριστήσω και τον υπεύθυνο για τη συνάντησή μου με τη Μαρία. Τον Σπύρο Ανδριανό.
7. Ως παιδί αλλά και ως αναγνώστης, ποια είναι τα αγαπημένα σου βιβλία/κομικς που οι ιστορίες του, σε σημάδεψαν;
Η πρώτη μου αγάπη ήταν είναι και θα είναι βεβαίως-βεβαίως, ο Spider-Man! Μετά η αγαπημένη μου Sailor Moon! Μετά έρχεται το Dragonball, o Superman κτλ.
8. Ποια τα επόμενα συγγραφικά σχέδια σου;
Δε ξέρω αν θα συνεχίσω. H υγεία μου, που κλονίστηκε σοβαρά, έχει τώρα προτεραιότητα γιατί υπάρχουν άτομα που βασίζονται σε μένα!
Στο σημείο αυτό να σας αποκαλύψω ότι ο ξάδελφός μου, ο Μανώλης Κομπάνης, ετοιμάζει το δικό του άνοιγμα στο χώρο του φανταστικού με ένα ιδιαίτερο θρίλερ.
Wait for him! ;)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons