«Ιστορία Αγάπης» της Τατιάνας Στεφανίδου

Μια φορά και έναν καιρό, ή μάλλον, κάπου στο μακρινό μέλλον, ζούσε μια όχι ακριβώς όμορφη κοπέλα, αλλά τι σημασία έχει αν ήταν όμορφη ή όχι; Σημασία έχει πως η εποχή της ήταν άσχημη, πολύ άσχημη. Ήταν μια εποχή χωρίς χρώμα, χωρίς χιόνι, χωρίς Χριστούγεννα. Τη θέση τους είχαν πάρει μηχανές με αναπτυγμένη ευφυΐα, κομπιούτερ με ανθρώπινα συναισθήματα και κατασκευές από...φίνο ατσάλι. Σε μια από αυτές τις κατασκευές, ένα κτίριο 237 ορόφων, εργαζόταν η Πέπερ. Μόνο που εκείνη, παράταιρη μέσα στο αποστειρωμένο της περιβάλλον, έμοιαζε να ανήκει αλλού. ίσως στην εποχή της αγαπημένης της ανάμνησης...

Βλέπετε η Πέπερ κρατούσε καλά φυλαγμένη στην καρδιά της, την εικόνα της γιαγιάς της, που μέσα από μια πελώρια γιγαντοοθόνη, της διηγιόταν ιστορίες για την λαμπερή γιορτή που οι άνθρωποι αποκαλούσαν Χριστούγεννα. Από τότε που είχε ακούσει για τα εορταστικά τραπέζια, όπου όλη η οικογένεια αντάλλαζε δώρα και για τα πελώρια χριστουγεννιάτικα δέντρα γεμάτα στολίδια, η εικόνα είχε μείνει στο μυαλό της και η Πέπερ δεν ήθελε με τίποτα να τη διώξει. 

Εκείνο το Δεκέμβρη, τα πράγματα γύρω της ήταν μουντά, όπως συνήθως. Το όνειρο, όμως, ενός στολισμένου δέντρου την ξύπνησε ένα βράδυ και από τότε τη Πέπερ αποφάσισε για πρώτη φορά να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα. Το πρωί πήγε στη δουλειά και το χέρι της έπιασε το μολύβι που είχε κρύψει καλά στο συρτάρι της και το οποίο είχε βρει μια φορά πεταμένο στην άκρη του δρόμου. Πάνω στο γραφείο της άρχισε να χαράζει το σχήμα ενός δέντρου με μπάλες, ακριβώς όπως το φανταζόταν. Όμως, όσο και να αναζήτησε κάτι τέτοιο, δεν μπόρεσε να το βρει στη μεταλλική πόλη που ζούσε. 

Είχε αρχίσει πια να απογοητεύεται και να συνειδητοποιεί ότι το δέντρο που τόσο ονερευόταν θα παρέμενε ακριβώς αυτό...ένα όνειρο. Βυθίστηκε στις σκέψεις της και χωρίς να το καταλάβει, άρχισε να μουντζουρώνει με το μολύβι την εικόνα που είχε φτιάξει. Τότε την ξύπνησε μια φωνή: «Μην το κάνεις αυτό! Είναι πολύ όμορφο...» είπε ένα ανθρωπόμορφο ρομπότ που έτυχε εκείνη την ώρα να περνά δίπλα από το γραφείο της. Η Πέπερ το είχε προσέξει και άλλες φορές. Δούλευε στο τμήμα γραφιστικής αλλά έμοιαζε να βρίσκεται...αλλού. «Δεν έχει νόημα να το κρατήσω. Έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να το αποκτήσω ποτέ», του απάντησε  απογοητευμένη«Αν θέλεις, μπορώ να σε βοηθήσω», της απάντησε εκείνο. «Μετά τις 5, που όλοι θα έχουν φύγει, έλα στο γραφείο μου». Τα λεπτά κυλούσαν, οι ώρες περνούσαν και η κοπέλα συνέχιζε να παίζει με το σχέδιο της. Στις 5 με υπνωτισμένα βήματα, κατευθύνθηκε στο τμήμα της γραφιστικής. 

Την ώρα που οι υπάλληλοι της Kryptoncom εγκατέλειπαν την εταιρεία, η Πέπερ έμπαινε στην αίθουσα και προσπαθούσε να εντοπίσει τη φιγούρα του ανθρωπόμορφου ρομπότ....μα πως το λένε; Ένιωσε μια ανάσα πίσω της και ένα χέρι να αγγίζει τον ώμο της. Μπροστά της στεκόταν ο κύριος...ρομπότ. «Λετζ 7, με λένε αν αναρωτιέσαι , έφερες το σχέδιο;» Δεν το έφερε, το είχε σκανάρει, και το είχε ρίξει στο Δίκτυο. Ο Λετζ έπιασε το ποντίκι και το σχέδιο άρχισε να αποκτά χρώμα...Και σαν να μην έφτανε το πράσινο του δέντρου, ο Λέτζ άρχισε να το φορτώνει με φωτεινές κόκκινες μπάλες, με στολίδια κάθε λογής και ροζ ζαχαρωτά

Μαγεία....Τα μάτια της Πέπερ πλημμύρισαν από φανταχτερά χρώματα...Όμως κάτι τη στενοχωρούσε. Ακόμα και η εικόνα αυτή, δεν ήταν παρά μια εικόνα...χωρίς ζωή. Ξαφνικά είδε την οθόνη του υπολογιστή να ραγίζει και να από μέσα να πετάγονται τα καταπράσινα κλαδιά του δέντρου!!! «Έγώ δεν έκανα τίποτα...εσύ το έκανες;» «Μα πως;» «Το ήθελες τόσο πολύ που έγινε». Μια ζεστή αύρα χύθηκε στο κρύο δωμάτιο, τα χείλη τους πλησίασαν και....Τα Χριστούγεννα ήταν εδώ, δηλαδή εκεί, στην εταιρεία του Λετζ και της Πέπερ, στον 185ο όροφο. 

Η «Ιστορία Αγάπης», γράφτηκε από την δημοσιογράφο Τατιάνα Στεφανίδου, που εμπνεύστηκε από το πνεύμα των Χριστουγέννων. Η ιστορία αυτή γράφτηκε αποκλειστικά και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Τηλεκοντρόλ", τον Δεκέμβριο του 2003, στη στήλη "Σαν παραμύθι". 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Από το Blogger.