Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χρονομπαούλο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χρονομπαούλο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Από τις προσφορές των εφημερίδων στην ψηφιακή κυριαρχία: Τα συμπεράσματα μιας έρευνας για τη μουσική πραγματικότητα σήμερα.
Δεν χωρά αμφιβολία ότι οι καιροί έχουν αλλάξει. Εκείνη η εποχή που οι εφημερίδες και τα περιοδικά «φιλοξενούσαν» CD στις κυριακάτικες προσφορές τους, γεμίζοντας τις δισκοθήκες μας, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Τα κλασικά δισκοπωλεία έχουν γίνει πλέον είδη υπό εξαφάνιση, ενώ οι καλλιτέχνες και οι δισκογραφικές εταιρείες στρέφονται σχεδόν αποκλειστικά στο YouTube, το Spotify και άλλες ψηφιακές πλατφόρμες. Η φυσική μορφή της μουσικής έχει περιοριστεί δραστικά, με λίγες εταιρείες να τολμούν πλέον το ρίσκο της έκδοσης ενός δίσκου.
Κι ενώ το CD φθίνει, παρατηρούμε μια ενδιαφέρουσα στροφή προς το βινύλιο. Δεν πρόκειται απλώς για μια τάση, αλλά για μια νέα πραγματικότητα. Σήμερα, μπορεί κανείς να προμηθευτεί πικάπ τελευταίας τεχνολογίας με κόστος από 45€ έως 300€, κάνοντας την ακρόαση του δίσκου προσιτή σε όλους.
Οι σύγχρονες κυκλοφορίες σε βινύλιο έχουν αποκτήσει συλλεκτικό χαρακτήρα: είναι αριθμημένες, συχνά φέρουν την υπογραφή του καλλιτέχνη και αποτελούν αντικείμενα τέχνης. Φυσικά, η τιμή αντικατοπτρίζει αυτή την ιδιαιτερότητα. Ενώ ένα CD μπορεί να κυμαίνεται στα 10€-20€, ένα βινύλιο ξεκινά από αυτά τα επίπεδα, αλλά μπορεί εύκολα να αγγίξει τα 50€ —ή και πολύ περισσότερο— αν πρόκειται για επετειακή, συλλεκτική ή σπάνια έκδοση.
Η μουσική βιομηχανία στην Ελλάδα, όπως και παγκοσμίως, μετακινήθηκε από το «ράφι» στο «cloud». Παρόλα αυτά, το φυσικό αντικείμενο δεν χάνει τη μαγεία του. Είτε πρόκειται για το CD που αγοράσαμε για να στηρίξουμε έναν καλλιτέχνη, είτε για το βινύλιο που τοποθετούμε με προσοχή στο πικάπ, η πράξη της αγοράς παραμένει μια κίνηση αγάπης προς τη μουσική. Οι εποχές άλλαξαν, οι τρόποι ακρόασης εξελίχθηκαν, αλλά η ανάγκη μας να έχουμε κάτι απτό στα χέρια μας παραμένει ζωντανή.
Είναι η αγορά δίσκων μια νοσταλγική συνήθεια ή μια νέα μορφή συλλεκτικής κουλτούρας;
Πριν από περίπου δύο χρόνια, αποφάσισα να κάνω μια μικρή έρευνα στο προφίλ μου στο Instagram, θέτοντας ένα ερώτημα στους λάτρεις της μουσικής: «Αγοράζεις σήμερα CD;». Τα αποτελέσματα ήταν αποκαλυπτικά: Σε σύνολο 157 συμμετεχόντων, μόλις 16 άτομα απάντησαν θετικά. Οι περισσότεροι από αυτούς, μάλιστα, δεν το έκαναν από συνήθεια, αλλά για συλλεκτικούς λόγους ή ως μια κίνηση υποστήριξης προς τον αγαπημένο τους καλλιτέχνη που κυκλοφόρησε νέα δουλειά.
Η δημοσκόπηση έφερε στο φως ενδιαφέροντα συμπεράσματα, επιβεβαιώνοντας πως αν και η εποχή του streaming κυριαρχεί, η ανάγκη για το "φυσικό" αντικείμενο δεν έχει σβήσει εντελώς.
Όσο «Μείναμε σπίτι» την περίοδο της καραντίνας, αξιοποιήσαμε το χρόνο δημιουργικά. Τουλάχιστον αυτό έπραξα εγώ (δες εδώ πως πέρασα στην καραντίνα). Ανάμεσα σε πολλά πράγματα που έκανα, ήταν να ξεθάψω όλα τα παλιά αλλά και κάποια καινούρια επιτραπέζια παιχνίδια και να παίξουμε οικογενειακώς όλοι μαζί. Με αφορμή λοιπόν εκείνες τις ημέρες της καραντίνας, είπα να θυμηθώ τα νιάτα μου, να βγάλω όλα τα επιτραπέζια παιχνίδια, να τα βάλω κάτω και να δω ποια από αυτά δεν πρόκειται να αποχωριστώ. Ποια από αυτά παίζω συνέχεια, ακόμα και σήμερα. Με ποια από αυτά γέλασα αλλά και με ποια παιχνίδια τσακωνόμουν με την αδερφή μου (αφού πάντα η μία προσπαθούσε να κλέψει την άλλη για να βγει νικήτρια😋😅).
Πολλά παιχνίδια ήρθαν στο μυαλό μου, κάποια από αυτά μάλιστα διαπίστωσα ότι κυκλοφορούν και σε νέα έκδοση, που σημαίνει ότι αντέχουν στο χρόνο. Ας αφήσουμε λοιπόν για λίγο τις ηλεκτρονικές συσκευές στην άκρη και ας βρούμε χρόνο για επιτραπέζια. Ας ξεκινήσουμε να δούμε ποια τα πέντε αγαπημένα μου επιτραπέζια παιχνίδια.
Ανακάλυψε την Ευρώπη: Έμαθα Γεωγραφία και ανακάλυψα την Ευρώπη χάρη σε αυτό το παιχνίδι. Μέσα σε λίγη ώρα είχα καταφέρει να ταξιδέψω σε ευρωπαϊκές πόλεις, να γνωρίσω την ιστορία, την πολιτιστική κληρονομιά, και τα αξιοθέατα της κάθε μίας, από αυτές. Αφετηρία η Ελλάδα και μετά από ένα μοναδικό ταξίδι, επιστροφή ξανά από εκεί που αρχίσαμε. Τώρα το ποιος ήταν ο νικητής του παιχνιδιού, δε θυμάμαι. Το σίγουρο είναι ότι από αυτό το παιχνίδι μάθαμε πολλά. Στην ίδια σειρά του κατασκευαστή ανήκει και το παιχνίδι «Ανακάλυψε τη Ελλάδα».
Μάντεψε Ποιος: Ένα παιχνίδι διαχρονικό και κλασσικό. Το παιχνίδι με τα κρυμμένα πρόσωπα, αποτελούνταν από δυο ταμπλό με άντρες και γυναίκες με μακριά ή κοντά μαλλιά, με ή χωρίς γυαλιά, έγχρωμοι ή λευκοί. Και μετά η μία ερώτηση διαδέχεται την άλλη. Μια μαντεψιά του μυστικού χαρακτήρα του αντιπάλου σου είναι ικανή για να είσαι ο τελικός νικητής!
Cluedo: Το παιχνίδι δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι κάτοικοι του Λονδίνου ήταν κρυμμένοι αρκετές ώρες στα καταφύγια λόγω των βομβαρδισμών. Σήμερα είναι το all time classic αστυνομικό παιχνίδι. Το πιο απίθανο αστυνομικό παιχνίδι, όπως χαρακτηριστικά αναγράφει το εξώφυλλο του. Πρόκειται για ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που αποτέλεσε για μένα το "εναρκτήριο λάκτισμα" για την ανάγνωση αστυνομικών βιβλίων. Το Cluedo είναι ένα παιχνίδι που δεν έλειπε από τα σπίτια φίλων μου. Ένα παιχνίδι whodunit και μυστηρίου, κατάλληλο για ηλικίες άνω των 8 ετών.
Monopoly: Το πολυαγαπημένο και κλασσικό επιτραπέζιο παιχνίδι συναλλαγών ακινήτων, κυκλοφορεί ακόμα. Μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει σε πάνω από 30 χώρες και έχει εκδοθεί σε 20 τουλάχιστον διαφορετικές γλώσσες. Προσωπικά έχω ακόμα την παλιά - ειδική αυθεντική έκδοση με τις δραχμές, που φυσικά δεν την αλλάζω με τίποτα. Χάρη σε αυτό το παιχνίδι έμαθα να δίνω σωστά ρέστα, να αγοράζω αλλά και να πουλάω σπίτια. Ποτέ δεν κατάφερα βέβαια να μείνω με λεφτά στο χέρι και να βγω νικήτρια στο παιχνίδι αλλά ποιος νοιάζεται. Ήταν ένα παιχνίδι που παίζαμε οικογενειακώς.
Taboo: Δικαιωματικά, στην πρώτη θέση αυτού του top5, έρχεται ένα παιχνίδι που παίζω ακόμα και σήμερα. Ένα παιχνίδι που τις μέρες της καραντίνας, προτιμήθηκε δεόντως. Διάρκεια στο παιχνίδι δεν υπήρχε. Όποιος έβρισκε τις περισσότερες σωστές λέξεις, ήταν ο νικητής. Αρκεί να μην έλεγε την απαγορευμένη λέξη. Προσωπικά αυτό το παιχνίδι όσες φορές και να το παίξαμε είτε οικογενειακώς είτε με φίλους, δεν χρησιμοποιήσαμε ποτέ το ταμπλό και τα πιόνια παρά μόνο την κλεψύδρα. Το θεωρούσαμε περιττό.
Αυτό ήταν το δικό μου top 5 με τα αγαπημένα επιτραπέζια παιχνίδια.
Εσείς με ποια επιτραπέζια παίζατε όταν ήσασταν παιδιά;
Μια φορά το χρόνο, ανοίγω το χρονομπαούλο. Γυρνώ το χρόνο πίσω και ξεθάβω διάφορα πράγματα, που είτε αφορούν τηλενουβέλες, είτε λατινοαμερικάνικες σειρές και παρέες είτε μουσικά ντοκουμέντα που κυκλοφορούν ακόμα και στο διαδίκτυο. Τη φετινή χρονιά, το χρονομπαούλο ανοίγει για δεύτερη φορά και αφορμή στέκεται μια μουσική αναζήτηση στο Youtube.
Το 2018, είναι, θα έλεγα, η χρονιά της. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο μουσικό διαγωνισμό της Eurovision και παρά το γεγονός, ότι το τραγούδι, δεν κατάφερε να προκριθεί στο μεγάλο τελικό, ξεχώρισε αμέσως, από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του, σε Ελλάδα και Ευρώπη. Μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα το "Όνειρο μου" ξεπέρασε και τις 10.000.000 προβολές στο επίσημο κανάλι της δισκογραφικής. Ο λόγος φυσικά γίνεται για την Γιάννα Τερζή, και το Όνειρο της. Με αφορμή και την σημερινή κυκλοφορία του τραγουδιού της, και στα αγγλικά, ξεθάβουμε τις συνεργασίες της, με καταξιωμένους καλλιτέχνες ανάμεσα σε αυτούς ο Χρήστος Δάντης και ο Γιώργος Γιαννιάς.
Γυρίζοντας το χρόνο πίσω, θα διαπιστώσει κανείς, ότι η Γιάννα Τερζή, είχε κυκλοφορήσει ένα cd singles και δύο albums, τα οποία είχαν σημειώσει επιτυχία. Κάποια τραγούδια από εκείνους τους δίσκους ξεχώρισαν, κάποια άλλα όχι τόσο. Η ίδια αποφάσισε να εγκαταλείψει την Ελλάδα, πάνω που ήδη είχε χτίσει μια αξιοσημείωτη καριέρα κάνοντας μάλιστα και σημαντικές συνεργασίες.
Σήμερα, μέσα από αυτήν την ανάρτηση, θυμόμαστε, κάποιες από αυτές τις συνεργασίες - ντουέτα της τραγουδίστριας, με καταξιωμένους συναδέλφους της.
Το 2005, ήταν η χρονιά που συστήθηκε στην ελληνική μουσική σκηνή, με το δίσκο της με τίτλο "Γιάννα Τερζή". Στο δίσκο, περιλαμβάνονται τρία τραγούδια, μεταξύ αυτών και το ντουέτο της με τον Χρήστο Δάντη, "Το Πρώτο μας Φιλί" σε μουσική του Παναγιώτη Στεργίου και στίχους του Δημήτρη Τσάφα.
Την ίδια χρονιά, η Γιάννα συμμετέχει στο δίσκο του Γιώργου Γιαννιά, που φέρει το όνομα του. Οι δυο τους ερμηνεύουν μοναδικά, το τρυφερό τραγούδι "Τατουάζ", το οποίο γνωρίζει επιτυχία, όπως και πολλά άλλα τραγούδια από τον συγκεκριμένο δίσκο, του τραγουδιστή.
Το 2006, η Γιάννα Τερζή επιστρέφει με τον πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ με τίτλο "Γύρνα το κλειδί", όπου και περιλαμβάνονται δέκα τραγούδια. Το 2008, κυκλοφορεί το τρίτο και τελευταίο της άλμπουμ με τίτλο "Άσε με να ταξιδέψω" το οποίο και περιλαμβάνει 12 τραγούδια. Στον δίσκο αυτό, και στο τραγούδι "Απλά υπάρχουμε" η τραγουδίστρια συνεργάζεται με τον Βασίλη Σαλέα.
Το 2016, η Γιάννα συμμετέχει στο CD Single των Goin' Through, που φέρει το όνομα Ντεκολτέ. Το ντουέτο είναι ραπ με τη Γιάννα, να ακούγεται μόνο στο ρεφρέν. Παρόλα αυτά το τραγούδι προκάλεσε αναστάτωση, όπως και το video clip, από την πρώτη στιγμή της κυκλοφορίας του.
Εδώ και λίγο καιρό, είχα γράψει ένα άρθρο που έχει να κάνει με μια από τις λατινοαμερικάνικες παρέες που μεγαλώσαμε μαζί τους. Μάλιστα το εν λόγω άρθρο που είχα αναρτήσει πριν από δύο χρόνια, είναι από τα αφιερώματα που έχουν αγαπηθεί, μέσα από αυτή τη σελίδα και μέχρι σήμερα έχει διαβαστεί πολλές φορές από πολλούς αναγνώστες. Κάποιους από αυτούς τους αναγνώστες λοιπόν, ήταν η αφορμή να επανέλθω εκτενέστερα για κάθε μία, από αυτές τις παρέες. Η αρχή λοιπόν έγινε με τους Ατρόμητους αλλιώς και Cebollitas, που έπαιζε κάθε μεσημέρι στην ΕΤ1.
Το σημερινό αφιέρωμα λοιπόν, έχει όνομα: «Ατρόμητοι», η ποδοσφαιρική παιδική σειρά που λατρεύτηκε από χιλιάδες έφηβους Έλληνες. Και σίγουρα όλοι έχουν δει και θυμούνται. Το άρθρο αυτό λοιπόν, αυτή τη βδομάδα έγινε viral, χωρίς καν φυσικά να δημοσιευτεί στη προσωπική μου σελίδα, μιας που γράφτηκε από εμένα.
Αν είσαι από 25 μέχρι 30 ετών, τότε πιθανότατα στο άκουσμα της λέξης «Ατρόμητοι», το μυαλό σου μάλλον ταξιδεύει σε μια εικόνα ενός γηπέδου, γεμάτο μικρά παιδιά που κυνηγούν μια μπάλα, με τις φωνές "όλε-ολά" να αντηχούν κάπως... αλλόκοτα!.
Για εμάς τους millennials, "Ατρόμητοι" σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: μεσημεριανό ραντεβού με την τηλεόραση και ατελείωτες ώρες παρέα με τις λατινοαμερικάνικες νεανικές σειρές που σημάδεψαν τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια.
Οι "Ατρόμητοι" είναι μια αργεντίνικη σειρά-φαινόμενο! Μπορεί να είχε μόνο δύο σεζόν, αλλά η ΕΡΤ την πρόβαλλε ασταμάτητα από το 1997 έως το 2006. Έτσι, όπως και με άλλες σειρές της εποχής, οι ατελείωτες επαναλήψεις μάς έκαναν να πιστεύουμε πως διήρκεσε για χρόνια, παρόλο που στην πραγματικότητα είχε λίγες σεζόν. Βέβαια, με καθημερινή προβολή, τα επεισόδια ήταν πάρα πολλά!.
Στα 458 επεισόδια των "Ατρόμητων", λοιπόν, βλέπουμε τις ζωές μιας παρέας νεαρών ποδοσφαιριστών σε μια ομάδα ενός συνοικιακού κλαμπ του Μπουένος Άιρες. Τα παιδιά βρίσκονται στην αρχή της εφηβείας, οπότε παρακολουθούμε τις προσπάθειές τους να διαχειριστούν τα νέα συναισθήματα που αναδύονται. Στην πρώτη σεζόν χάνουν το τοπικό πρωτάθλημα, αλλά θριαμβεύουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ενώ στη δεύτερη κατακτούν επιτέλους τον τίτλο που τους έλειπε. Αν και το ποδόσφαιρο είναι το φόντο, η καρδιά της σειράς χτυπούσε γύρω από πιο σημαντικά θέματα: τη φιλία, τους πρώτους έρωτες, τις κοινωνικές ανισότητες -ένα αγαπημένο μοτίβο των παιδικών προγραμμάτων από την Αργεντινή-, την αγάπη και, φυσικά, το γέλιο.
Αξιοσημείωτο είναι ότι στην σειρά πρωταγωνίστησε η Dalma Maradona, κόρη του θρυλικού Diego Maradona. Επιπλέον, για χρόνια κυκλοφορούσε ένας αστικός μύθος που ήθελε τον Lionel Messi να υποδύεται τον ρόλο του Gamuza (Ταρούσα στην ελληνική μεταγλώττιση), του μικρότερου μέλους της ομάδας που ονειρευόταν να γίνει βασικός. Παρόλο που η φυσιογνωμία και η ηλικία θα μπορούσαν να ταιριάξουν, τον ρόλο αυτό ενσάρκωσε τελικά ένα παιδί ονόματι Brian Caruso, χωρίς καμία σχέση με τον άσο της Μπαρτσελόνα. Ένα από τα πιο όμορφα στοιχεία των "Ατρόμητων" ήταν η σταθερή επικράτηση του δικαίου και της φιλίας. Στις δύσκολες στιγμές, οι φίλοι ήταν πάντα εκεί για να στηρίξουν ο ένας τον άλλον. Θετικό ήταν επίσης και η παρουσία του Robertito, ενός κωφάλαλου χαρακτήρα που εντάχθηκε στην παρέα, στέλνοντας ένα διακριτικό μήνυμα κατά των διακρίσεων.
Το μεγάλο ατού της σειράς ήταν αναμφίβολα οι χαρακτήρες της. Από τον Carrot, τον γκαφατζή αλλά ταλαντούχο παίκτη που δεχόταν πειράγματα για τα αστεία του, μέχρι τον Coqui, τον σοβαρό αρχηγό που θύμιζε Carles Puyol και κρατούσε την ομάδα ενωμένη. Ο Gamuza ήταν σίγουρα ένας από τους πιο αγαπητούς, αλλά υπήρχαν και άλλοι αξιομνημόνευτοι χαρακτήρες, όπως η Andrea, η φανατική θαυμάστρια του Ricky Martin -που ήταν τεράστιο όνομα τότε- που λιποθυμούσε στο άκουσμα του ονόματός του. Η σειρά παρουσίαζε μια μεγάλη ποικιλία χαρακτήρων που αντιπροσώπευαν διαφορετικές κοινωνικές τάξεις και κάθε "τύπο φίλου" που συναντούσαμε στο σχολείο. Ξεχωριστή αναφορά αξίζουν και οι ενήλικες, όπως ο Rocky Luchero, ο προπονητής της ομάδας και πατέρας του όχι και τόσο ταλαντούχου Diego. Ο θάνατός του ήταν μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της σειράς. Εξαιρετικός χαρακτήρας ήταν και ο "κακός", ο Alfonso, πατέρας της Irina -μιας φίλης των "Ατρόμητων"- και προπονητής των αιώνιων αντιπάλων "Δυναμιτών" και αργότερα των "Φονιάδων". Με λίγα λόγια, η σειρά είχε μεγάλη ποικιλία και ένα πολυπληθές καστ.
Οι "Cebollitas", που στα ελληνικά μεταφράζεται χαριτωμένα ως "κρεμμυδάκια", έκαναν πρεμιέρα σε μια εποχή όπου το παιχνίδι στις αλάνες και το ποδόσφαιρο στις αλάνες ήταν καθημερινή συνήθεια για τα παιδιά. Μιλάμε για μια εποχή που το ίντερνετ ήταν τόσο αργό, που χρειαζόσουν ατελείωτες ώρες για να κατεβάσεις ένα τραγούδι. Οι νεότερες γενιές -και δικαίως- δυσκολεύονται να κατανοήσουν τη σημασία της σειράς, όπως και το γεγονός ότι ο μόνος τρόπος να παρακολουθήσεις ένα τέτοιο πρόγραμμα ήταν να περιμένεις μπροστά στην τηλεόραση, ίσως να τσακωθείς με τα αδέρφια σου που ήθελαν να δουν κάτι άλλο και να κάνεις υπομονή μέχρι να τελειώσουν οι ατελείωτες διαφημίσεις. Δεν είναι τυχαίο που όλες αυτές οι σειρές εξαφανίστηκαν από την τηλεόραση με την έλευση του γρήγορου ίντερνετ, του παράνομου downloading και αργότερα των πλατφορμών streaming.
Ίσως στην Ελλάδα να μην είμαστε φανατικοί του ποδοσφαίρου σάλας -με εξαίρεση τους φίλους της ΑΕΚ με την εξαιρετική ομάδα τους στην Ευρώπη-, αλλά αγαπάμε το ποδόσφαιρο γενικότερα, οπότε δεν μας πείραξε καθόλου. Αυτή η σειρά μας έκανε παρέα μετά το σχολείο και πριν το φροντιστήριο, χαρίζοντάς μας στιγμές ανέμελης χαράς που νοσταλγούμε σήμερα. Ναι, τα παιδιά δεν ήταν και οι πιο ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές και η σειρά δεν ήταν αριστούργημα, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Αυτό που μετράει είναι ότι έχει χαραχτεί βαθιά στην καρδιά και στο μυαλό των Ελλήνων millennials (και όχι μόνο, αφού προβλήθηκε σε περισσότερες από 80 χώρες).
Για όσους ενδιαφέρονται, υπάρχουν πολλά επεισόδια ανεβασμένα στο Youtube και μάλιστα μεταγλωτισμένα στα ελληνικά. Αν μελαγχολήσατε κι εσείς μη νιώθετε μόνοι, διαβάζοντας τα comments κάτω από τα σχετικά βίντεο κατάλαβα πως είμαστε πολλοί και αναπολούμε εκείνη την όμορφη ξέγνοιαστη εποχή.
H fanpage σελίδα των Ατρόμητων στο facebook εδώ.
Περισσότερες πληροφορίες για τους Ατρόμητους εδώ.
Το αφιέρωμα δημοσιεύτηκε στο newside.gr
H fanpage σελίδα των Ατρόμητων στο facebook εδώ.
Περισσότερες πληροφορίες για τους Ατρόμητους εδώ.
Το αφιέρωμα δημοσιεύτηκε στο newside.gr
Σε αυτήν την ανάρτηση γυρίζω το χρόνο πίσω και βάζω μουσική στο τέρμα την αγαπημένη playlist που έχω φτιάξει με τον αγαπημένο, το καλύτερο παιδί της ελληνικής μουσικής, Γιάννη Πλούταρχο. Κάπου εκεί παίζει ένα τραγούδι που στάθηκε η αφορμή να γραφτεί, αυτή η ανάρτηση. Μετά από ψάξιμο βρήκα ελάχιστα αλλά ιδιαίτερα κομμάτια. Τραγούδια για τον Έβρο. Όχι τα παραδοσιακά, τα δικά μας, εδώ του τόπου μας αλλά τραγούδια για τον Έβρο που ερμήνευσαν επώνυμοι Έλληνες τραγουδιστές.
Δημήτρης Μητροπάνος, Στέλιος Διονυσίου, Γιάννης Πλούταρχος, Γιώργος Τσαλίκης. Τέσσερις τραγουδιστές που καταφέρνουν και ερμηνεύουν μοναδικά τα τραγούδια που τους γράφτηκαν και κάνουν περήφανο τον Έβρο. Και οι τέσσερις τους, έχουν επισκεφθεί τον Έβρο, είτε έχουν υπηρετήσει τη "μαμά" πατρίδα εδώ είτε ήρθαν σε περιοδεία.
Το 1999 ο Στέλιος Διονυσίου κυκλοφορεί το album "Επιβάλλεται" από την MINOS EMI. Ανάμεσα στα λαϊκά κομμάτια ξεχώρισε το ντουέτο "Ορεστιάδα" με το Γιάννη Πλούταρχο. Το κομμάτι είναι σε στίχους του Λευτέρη Χαψιάδη και σε μουσική του Θανάση Πολυκανδριώτη.
Ορεστιάδα - Στέλιος Διονυσίου & Γιάννης Πλούταρχος
Το 2002, ο Γιώργος Τσαλίκης κυκλοφορεί το δίσκο «Για σένα ξενυχτάω» από τη δισκογραφική Nitro Music. Στον δίσκο περιλαμβάνονται δεκατέσσερα τραγούδια ανάμεσα σε αυτά και η επιτυχία με τίτλο «Στον Έβρο» σε στίχους Πάνου Φαλάρα και μουσική Βασίλη Κελαϊδη.
Στον Έβρο - Γιώργος Τσαλίκης
Το 2003 κυκλοφορεί από τη Sony, ο δίσκος με τίτλο «Δική μου η χαρά» σε στίχους του Λευτέρη Χαψιάδη, όπου έντεκα ξεχωριστοί τραγουδιστές ερμηνεύουν τραγούδια του γνωστού στιχουργού. Ο Μητροπάνος τραγούδησε ένα από τα ωραιότερα αυτής της σειράς, το «Αλεξανδρούπολη μεριά», το οποίο αφιερώθηκε από το στιχουργό στον παιδικό του φίλο από την Αλεξανδρούπολη, Δημοσθένη Δούκα. Ο Λευτέρης Χαψιάδης γεννήθηκε στις Φέρες και κατοικεί μέχρι και σήμερα στο χωριό Κοίλα. Ο Δημήτρης Μητροπάνος υπηρετεί την μαμά πατρίδα, στην πόλη της Αλεξανδρούπολης. Μετά το τέλος της στρατιωτικής του θητείας παραμένει για αρκετά χρόνια στην πόλη, όπου και γνωρίζει τον πρώτο του έρωτα.
Αλεξανδρούπολη Μεριά - Δημήτρης Μητροπάνος
Μια φορά και έναν καιρό, ή μάλλον, κάπου στο μακρινό μέλλον, ζούσε μια όχι ακριβώς όμορφη κοπέλα, αλλά τι σημασία έχει αν ήταν όμορφη ή όχι; Σημασία έχει πως η εποχή της ήταν άσχημη, πολύ άσχημη. Ήταν μια εποχή χωρίς χρώμα, χωρίς χιόνι, χωρίς Χριστούγεννα. Τη θέση τους είχαν πάρει μηχανές με αναπτυγμένη ευφυΐα, κομπιούτερ με ανθρώπινα συναισθήματα και κατασκευές από...φίνο ατσάλι. Σε μια από αυτές τις κατασκευές, ένα κτίριο 237 ορόφων, εργαζόταν η Πέπερ. Μόνο που εκείνη, παράταιρη μέσα στο αποστειρωμένο της περιβάλλον, έμοιαζε να ανήκει αλλού. ίσως στην εποχή της αγαπημένης της ανάμνησης...
Βλέπετε η Πέπερ κρατούσε καλά φυλαγμένη στην καρδιά της, την εικόνα της γιαγιάς της, που μέσα από μια πελώρια γιγαντοοθόνη, της διηγιόταν ιστορίες για την λαμπερή γιορτή που οι άνθρωποι αποκαλούσαν Χριστούγεννα. Από τότε που είχε ακούσει για τα εορταστικά τραπέζια, όπου όλη η οικογένεια αντάλλαζε δώρα και για τα πελώρια χριστουγεννιάτικα δέντρα γεμάτα στολίδια, η εικόνα είχε μείνει στο μυαλό της και η Πέπερ δεν ήθελε με τίποτα να τη διώξει.
Εκείνο το Δεκέμβρη, τα πράγματα γύρω της ήταν μουντά, όπως συνήθως. Το όνειρο, όμως, ενός στολισμένου δέντρου την ξύπνησε ένα βράδυ και από τότε τη Πέπερ αποφάσισε για πρώτη φορά να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα. Το πρωί πήγε στη δουλειά και το χέρι της έπιασε το μολύβι που είχε κρύψει καλά στο συρτάρι της και το οποίο είχε βρει μια φορά πεταμένο στην άκρη του δρόμου. Πάνω στο γραφείο της άρχισε να χαράζει το σχήμα ενός δέντρου με μπάλες, ακριβώς όπως το φανταζόταν. Όμως, όσο και να αναζήτησε κάτι τέτοιο, δεν μπόρεσε να το βρει στη μεταλλική πόλη που ζούσε.
Είχε αρχίσει πια να απογοητεύεται και να συνειδητοποιεί ότι το δέντρο που τόσο ονερευόταν θα παρέμενε ακριβώς αυτό...ένα όνειρο. Βυθίστηκε στις σκέψεις της και χωρίς να το καταλάβει, άρχισε να μουντζουρώνει με το μολύβι την εικόνα που είχε φτιάξει. Τότε την ξύπνησε μια φωνή: «Μην το κάνεις αυτό! Είναι πολύ όμορφο...» είπε ένα ανθρωπόμορφο ρομπότ που έτυχε εκείνη την ώρα να περνά δίπλα από το γραφείο της. Η Πέπερ το είχε προσέξει και άλλες φορές. Δούλευε στο τμήμα γραφιστικής αλλά έμοιαζε να βρίσκεται...αλλού. «Δεν έχει νόημα να το κρατήσω. Έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να το αποκτήσω ποτέ», του απάντησε απογοητευμένη. «Αν θέλεις, μπορώ να σε βοηθήσω», της απάντησε εκείνο. «Μετά τις 5, που όλοι θα έχουν φύγει, έλα στο γραφείο μου». Τα λεπτά κυλούσαν, οι ώρες περνούσαν και η κοπέλα συνέχιζε να παίζει με το σχέδιο της. Στις 5 με υπνωτισμένα βήματα, κατευθύνθηκε στο τμήμα της γραφιστικής.
Την ώρα που οι υπάλληλοι της Kryptoncom εγκατέλειπαν την εταιρεία, η Πέπερ έμπαινε στην αίθουσα και προσπαθούσε να εντοπίσει τη φιγούρα του ανθρωπόμορφου ρομπότ....μα πως το λένε; Ένιωσε μια ανάσα πίσω της και ένα χέρι να αγγίζει τον ώμο της. Μπροστά της στεκόταν ο κύριος...ρομπότ. «Λετζ 7, με λένε αν αναρωτιέσαι , έφερες το σχέδιο;» Δεν το έφερε, το είχε σκανάρει, και το είχε ρίξει στο Δίκτυο. Ο Λετζ έπιασε το ποντίκι και το σχέδιο άρχισε να αποκτά χρώμα...Και σαν να μην έφτανε το πράσινο του δέντρου, ο Λέτζ άρχισε να το φορτώνει με φωτεινές κόκκινες μπάλες, με στολίδια κάθε λογής και ροζ ζαχαρωτά.
Μαγεία....Τα μάτια της Πέπερ πλημμύρισαν από φανταχτερά χρώματα...Όμως κάτι τη στενοχωρούσε. Ακόμα και η εικόνα αυτή, δεν ήταν παρά μια εικόνα...χωρίς ζωή. Ξαφνικά είδε την οθόνη του υπολογιστή να ραγίζει και να από μέσα να πετάγονται τα καταπράσινα κλαδιά του δέντρου!!! «Έγώ δεν έκανα τίποτα...εσύ το έκανες;» «Μα πως;» «Το ήθελες τόσο πολύ που έγινε». Μια ζεστή αύρα χύθηκε στο κρύο δωμάτιο, τα χείλη τους πλησίασαν και....Τα Χριστούγεννα ήταν εδώ, δηλαδή εκεί, στην εταιρεία του Λετζ και της Πέπερ, στον 185ο όροφο.
Η «Ιστορία Αγάπης», γράφτηκε από την δημοσιογράφο Τατιάνα Στεφανίδου, που εμπνεύστηκε από το πνεύμα των Χριστουγέννων. Η ιστορία αυτή γράφτηκε αποκλειστικά και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Τηλεκοντρόλ", τον Δεκέμβριο του 2003, στη στήλη "Σαν παραμύθι".
Κατά την δεκαετία του '90, τους παρακολουθούσαμε με μανία, δε χάναμε επεισόδια, τα περισσότερα από τα οποία παίζονταν πάντα τις μεσημεριανές ώρες, κυρίως μετά την επιστροφή μας από το σχολείο. Παρέες που μεγαλώσαμε μαζί τους και που σήμερα σπεύδουμε στο Youtube για να ξαναδούμε κάποια επεισόδια και να νοσταλγήσουμε για λίγο, εκείνη την παιδική ηλικία. Ποιος ξεχνάει τους Ατρόμητους(Cebollitas), τους Τσικιτίτας(Chiquititas), τις Ανυπότακτες Καρδιές(Rebelde Way) και άλλες τέτοιες λατινοαμερικάνικες παρέες που μας πρόσφεραν γέλιο, τραγούδι και άλλα πολλά ακόμη. Σήμερα λοιπόν ανατρέχω σε εκείνα τα όμορφα χρόνια και ξαναθυμάμαι εκείνες τις παρέες που μεγάλωσα μαζί τους, με υλικό που μάζευα τότε από τα περιοδικά ΚΑΤΕΡΙΝΑ & ΑΦΙΣΟΡΑΜΑ, και ευτυχώς κάποια δεν πετάχτηκαν και μου θυμίζουν την παιδική μου ηλικία. Κάποιες από τις φωτογραφίες ίσως κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.
Πάμε να θυμηθούμε πέντε παρέες, πέντε λατινοαμερικάνικες παρέες μέσα από πέντε αγαπημένες σειρές. Κι αν υπάρχει κάποια που να ξέχασα, ας μου την θυμίσετε εσείς.
1.Οι Ατρόμητοι (Cebollitas)
Αν και κορίτσι, πάντα μαζί με τα αδέρφια μου, καθόμουν και έβλεπα τους Ατρόμητους, οι οποίοι παίζονταν μεσημέρι στην ET1, μετά την εκπομπή "Ουράνιο τόξο". Οι Ατρόμητοι, μια παρέα αγοριών από την Αργεντινή, ήταν μια ομάδα ποδοσφαίρου αποτελούμενη από τους Φέντε, Κόκκι, Κάρροτ, Ταρούσα, Μπόκα, Γκαστόν, ο Τόμας και άλλους που δεν θυμάμαι τα ονόματα τους. Και πάντα αυτήν την παρέα κάποιος ήθελε να τη χαλάσει. Γιατί πάντα υπάρχει και κάποιος κακός στην όλη υπόθεση και στη συγκεκριμένη σειρά ήταν ο Αλφόνσο. Έχουν περάσει πάνω από 10 χρόνια που παιζόταν η σειρά με μεγάλη επιτυχία για δύο σεζόν. Κι αν δε πανηγυρίζαμε όταν κέρδιζαν τους αγώνες κι αν δεν στενοχωριόμασταν με τις ήττες τους. Κι αν δεν στενοχωρηθήκαμε όταν πέθανε ο προπονητής της ομάδας κ.Λουτσέρο(ακόμα θυμάμαι πόσο είχα στενοχωρηθεί). Πολλά από τα τραγούδια της σειράς έγιναν γνωστά και τα άκουγα χιλιάδες φορές τότε. Κάποια από αυτά διασκευάστηκαν και στα ελληνικά και μετά από κάποια επεισόδια ακούγονταν στην ελληνική γλώσσα. Ακόμα και σήμερα τα θυμάμαι απέξω και τα σιγοτραγουδάω, βλέποντας τα επεισόδια στο youtube. Σήμερα υπάρχουν πολλές ομάδες και σελίδες στα social media, που δείχνουν πως έχουν γίνει οι ηθοποιοί και με τι ασχολούνται, επιπλέον είναι κι αυτές που θέλουν να ξαναδούν στην τηλεόραση την αγαπημένη τους ομάδα.
2.Οι Τσικιτίτας (Chiquititas)
Άλλη μια σειρά που έβλεπα φανατικά, και τις περισσότερες φορές, ξεκινούσε μετά τους Ατρόμητους, ήταν και οι Τσικιτίτας. Μια παρέα παιδιών σε ένα ορφανοτροφείο ή την παρέα μέσα στον αχυρώνα. Δυο σεζόν που παίχτηκαν με μεγάλη επιτυχία. Βέβαια εγώ την πρώτη σεζόν, με το ορφανοτροφείο, την έβλεπα περισσότερο από τη δεύτερη. Μια παρέα παιδιών που προστάτευε το ένα το άλλο, δημιουργούσε μπελάδες στους ανώτερους του, κι αντιμετώπιζαν οποιοδήποτε πρόβλημα. Δεν θα μπορούσαν να λείψουν και τα πρώτα τους ερωτικά σκιρτήματα. Στην Ελλάδα παίχτηκαν και άλλες σεζόν από την εν λόγω σειρά, που προσωπικά δεν τις είδα ποτέ. Παρά μόνο τις δύο.
3.Οι πεταλούδες ελεύθερες πετούν
Η τρίτη θέση ανήκει δικαιωματικά, στη αγαπημένη μου παρέα. Μια παρέα φίλων, που ζουν στο χωριό Verano Eterno ανακαλύπτει ότι τα παιχνίδια ανήκουν στον κόσμο των παιδιών και ότι ένα φιλί μπορεί να σε κάνει να γνωρίσεις έναν άλλο κόσμο. Οι εννέα νεαροί πρωταγωνιστές αναρωτιούνται συνεχώς "Εμείς θα αλλάξουμε". Ζουν ένα ατέλειωτο καλοκαίρι όπου συνειδητοποιούν ξαφνικά ότι έχουν περάσει στη δύσκολη ηλικία της εφηβείας. Με την εν λόγω σειρά ήμουν τόσο κολλημένη τότε και σήμερα δεν θυμάμαι καν τα ονόματα των πρωταγωνιστών καθώς αδυνατώ να τα θυμηθώ. Ευτυχώς έχω ακόμα κρατημένο το X-TRA αφιέρωμα για latin σειρές, που είχε κυκλοφορήσει με το περιοδικό ΚΑΤΕΡΙΝΑ, αν και κάποιες σελίδες μου λείπουν.


4.Καρουζέλ (Carrusel)
Το Καρουζέλ ήταν μια σειρά που όταν πρωτοπροβλήθηκε στην Ελλάδα, δεν την είχα δει. Θα ήμουν πιο μικρή μάλλον. Ήμουν τυχερή όμως και την πέτυχα σε επανάληψη. Ωστόσο δεν την έβλεπα φανατικά. Η κλασσική εικόνα που φέρνω στο μυαλό μου είναι μια τάξη γεμάτη παιδάκια, χαρούμενα, που έκαναν ότι ήθελαν, αφού έβλεπαν το σχολείο μόνο σαν αγγαρεία. Και μια δασκάλα που αν και στην αρχή δεν τα άντεχε και δεν μπορούσε να διδάξει στο τέλος ήταν μαζί τους, συμμετείχε στις περιπέτειες τους και η αποχώρηση της, έφερε δάκρυα, μιας που τα μικρά κατάφεραν να τη συμπαθήσουν. Αστεία, κλάματα, πολλές γκάφες από όλους τους ήρωες και ένας επιστήμονας που μόνο επιστήμονας δεν ήταν. Το μοναδικό όνομα φυσικά που θυμάμαι από όλη τη σειρά αυτή, ήταν της Μαρία Χοακίνα, μετέπειτα Τίτα, στη σειρά "Μαρία της γειτονιάς".
Τη συγκεκριμένη σειρά, δεν την έβλεπα φανατικά όσο την έβλεπε ανελλιπώς η αδερφή μου, χάρη στην οποία και το πλούσιο υλικό που έχω στα χέρια μου. Από τις Ανυπότακτες Καρδιές, θυμάμαι τα τραγούδια, μιας που καθόμουν πάντα και έβλεπα τους τίτλους αρχής. Θυμάμαι όμως πως το αγαπημένο μου ζευγάρι ήταν, δυο παιδιά που τα είχα πρωτογνωρίσει στους Τσικιτίτας. Μιλάω φυσικά για τους Πάμπλο και Μαρίσα. Οι σχέσεις των ζευγαριών της σειράς περνά από σαράντα κύματα...η αγάπη όμως θα νικήσει όλα τα εμπόδια και το συγκρότημα Erreway θα φτάσει στην κορυφή. Η σειρά μεταδόθηκε από την κρατική τηλεόραση με μεγάλη επιτυχία και αποτελείται από δύο σεζόν ενώ κυκλοφόρησε και ταινία, με την περιοδεία του συγκροτήματος.





![]() |
| Από το mini album με αυτοκόλλητα που κυκλοφόρησε από το περιοδικό ΚΑΤΕΡΙΝΑ |






* Όλο το φωτογραφικό που παρουσιάζεται είναι μέσα από το προσωπικό μου αρχείο. Οποιαδήποτε αντιγραφή των εικόνων ανέβει κάπου αλλού, να αναφερθεί η πηγή του προσωπικού μου ιστολογίου.
** Όλο το φωτογραφικό υλικό για τη σειρά "Ανυπότακτες Καρδιές" προέρχεται από τα περιοδικά ΑΦΙΣΟΡΑΜΑ και ΚΑΤΕΡΙΝΑ.
** Όλο το φωτογραφικό υλικό για τη σειρά "Ανυπότακτες Καρδιές" προέρχεται από τα περιοδικά ΑΦΙΣΟΡΑΜΑ και ΚΑΤΕΡΙΝΑ.
Κάποιες για να μην πω οι περισσότερες, εκεί στη δεκαετία του 80 και 90, παίρναμε με μανία περιοδικά του στυλ ΚΑΤΕΡΙΝΑ, SUPER ΚΑΤΕΡΙΝΑ και ΑΦΙΣΟΡΑΜΑ και τα διαβάζαμε με τις ώρες. Μάλιστα κάποιες φορές αυτά τα περιοδικά είχαν για δώρο κάποια αφίσα από τους τότε αγαπημένους μας καλλιτέχνες, αυτόγραφα από Έλληνες και ξένους ηθοποιούς και τραγουδιστές, κάποιο x-tra αφιέρωμα, όπως ήταν αναγραφόμενο στο εξώφυλλο, από κάποια μεξικάνικη ή ελληνική σειρά που βλέπαμε τότε με μανία. Πλέον αυτά τα περιοδικά, έχω την εντύπωση ότι είναι αρκετά δυσεύρετα, μιας που δεν κυκλοφορούν. Οπότε όποιος έχει στην κατοχή του κάποια από αυτά, θεωρούνται από κάποιους "αντίκες". Μάλιστα είναι κάποιοι που ενδιαφέρονται ακόμη για αγορές των εν λόγω περιοδικών, και δίνουν όσο όσο.
Ε λοιπόν εγώ μπορεί να μην έχω κάποιο τεύχος ολοκληρωμένο στην κατοχή μου, έχω κρατήσει όμως, όπως είδα πρόσφατα σε ένα κουτί στο υπόγειο του σπιτιού μου. κάποια από αυτά σαν υλικό. Σαφώς και θα ανέβουν σε ξεχωριστή ανάρτηση, όλα. Έτσι για να σας τα θυμίσω και να τα θυμηθούμε όλοι.
Σήμερα κάνω λόγο για μια διαφορετική τράπουλα. Σε ένα από αυτά τα περιοδικά, συλλέγαμε μαζί με την αδερφή μου, φύλλα τράπουλας με εικονιζόμενους, αγαπημένους του τότε Έλληνες καλλιτέχνες. Ίσως κάποιοι να τα θυμάστε. Εμένα κάποια μου λείπουν ή πετάχτηκαν ή δεν μαζεύτηκαν ποτέ. Εν πάση περιπτώση ρίξτε μια ματιά παρακάτω τι εννοώ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




















.jpg)
.jpg)

.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)

.jpg)
.jpg)


.jpg)





Social Icons