Από το Blogger.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αλεξανδρούπολη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αλεξανδρούπολη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Είδαμε τη θεατρική παράσταση «Ο Σώζων Εαυτόν Σωθήτω» στο Θέατρο Αλτιναλμάζη στη Αλεξανδρούπολη.
Η κωμωδία του Eduardo de Filippo "Ο Σώζων Εαυτόν Σωθήτω", σε σκηνοθεσία Ταμίλλας Κουλίεβα, παίζει ευφυώς με την ίδια τη σημασία του τίτλου της. Ενώ η γνωστή φράση παραπέμπει στο ένστικτο της ατομικής επιβίωσης, η παράσταση χρησιμοποιεί τη ζεστασιά και το χιούμορ των παλιών "μπουλουκιών" –των περιοδευόντων θιάσων που γέννησαν το σύγχρονο θέατρο– για να αποδείξει το αντίθετο: ότι απέναντι στις αντιξοότητες της ζωής και της τέχνης, η πραγματική σωτηρία βρίσκεται στη συλλογικότητα και στο μαζί.
Η παράσταση είναι ένας φόρος τιμής στα «μπουλούκια» – τους περιπλανώμενους θιάσους που κουβαλούσαν το θέατρο σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και της Ιταλίας, πολύ πριν την εποχή της τηλεόρασης.
Η ιστορία παρακολουθεί έναν ταλαιπωρημένο θίασο που, μετά από μια αποτυχημένη παράσταση, φτάνει στον επόμενο σταθμό του για να ανεβάσει ένα νέο έργο. Ανάμεσα σε εξαντλητικές πρόβες, αναζήτηση διαμονής και τις πιέσεις του παραγωγού προς τον θιασάρχη, ξεσπά ένα ερωτικό μπλέξιμο. Οι παρεξηγήσεις και τα ευτράπελα διαδέχονται το ένα το άλλο, προσφέροντας άφθονο χιούμορ και ωραία ατμόσφαιρα.
Το καλοδουλεμένο, πολυεπίπεδο σκηνικό έδωσε βάθος στη σκηνή, ενώ η σκηνοθετική ματιά της Ταμίλλας Κουλίεβα χάρισε γρήγορο ρυθμό και συνεχείς εναλλαγές. Η εξαιρετική μουσική επιμέλεια του Πιέρρου Παπαδάκου και η εντυπωσιακή χορογραφία της Αντωνίας Οικονόμου στη δυναμική είσοδο του θιάσου ξεχώρισαν αμέσως. Τα κοστούμια ήταν απόλυτα πιστά στο πνεύμα και την αισθητική της εποχής των περιοδευόντων θιάσων.
Σεναριακά, το έργο θυμίζει έντονα γνωστές κλασικές κωμωδίες. Η ερωτική περιπέτεια του σεναρίου φάνηκε σε σημεία υπερβολική και ανούσια, ενώ οι διπλοί ρόλοι ορισμένων ηθοποιών δημιούργησαν μια μικρή σκηνική σύγχυση. Παρ' όλα αυτά, το υποκριτικό επίπεδο παρέμεινε υψηλό. Ο Δημήτρης Παπανικολάου (Θιασάρχης) ήταν απολαυστικός και σαρωτικός, σε έναν ρόλο εντελώς διαφορετικό από τον «κακό» Μαρκόπουλο που τον συνηθίσαμε τηλεοπτικά στον Άγιο Έρωτα. Ο Θανάσης Κουρλαμπάς (παραγωγός) εξαιρετικά γοητευτικός και επιβλητικός στη σκηνή. Η Δανάη Παππά αεικίνητη, άνετη και ιδιαίτερα λαμπερή υποκριτικά. Η Ταμίλλα Κουλίεβα αν και σε μικρό ρόλο, απέδειξε πόσο πολύ της ταιριάζει το κωμικό στοιχείο.
Το φινάλε της παράστασης αποτελεί την πιο συγκινητική στιγμή της βραδιάς, σφραγίζοντας όμορφα αυτή την ωδή στον κόσμο του θεάτρου.
Εν κατακλείδι «Ο Σώζων Εαυτόν Σωθήτω» είναι ένας ατμοσφαιρικός φόρος τιμής στους ανθρώπους της σκηνής. Παρά τις μικρές σεναριακές υπερβολές και τη σύγχυση των διπλών ρόλων, η παράσταση κερδίζει το θεατή χάρη στο γρήγορο ρυθμό, την αισθητική της αρτιότητα και τις δυνατές ερμηνείες.
ΠΛΟΚΗ: Ο γοητευτικός θιασάρχης Ντον Τζενάρο και ο θίασός του καταφθάνουν σε έναν τουριστικό προορισμό για περιοδεία, φέρνοντας μαζί πρόβες, φασαρίες, μικροπαρεξηγήσεις και μια αναστάτωση που διαταράσσει την ήσυχη καθημερινότητα του τόπου. Ο Αλμπέρτο, ο παραγωγός του θιάσου της… «κακιάς ώρας», είναι ερωτευμένος με τη μυστηριώδη και όμορφη Μπίτσε, αγνοώντας ότι είναι παντρεμένη και έγκυος. Τα μέλη του θιάσου, ευέλικτοι, αστείοι, ανθρώπινοι, τον βοηθούν να βγει από την περίπλοκη αυτή κατάσταση, την ώρα που ολόκληρη η ομάδα προσπαθεί να στήσει μια νέα παράσταση για να ανέβει την ίδια βραδιά, ύστερα από την αποτυχία της προηγούμενης. Καθώς η πρόβα εξελίσσεται, η ιστορία του έργου που ετοιμάζουν αρχίζει να αντικατοπτρίζει τη δική τους ζωή: μπλέκονται εγκυμοσύνες, ταυτότητες, μυστικά και μια σειρά από παρεξηγήσεις, ενώ ακόμα και η αστυνομία επιστρατεύεται για να βάλει τάξη. Οι ήρωες προσπαθούν να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους μέσα σε ένα χαοτικό σύμπαν γεμάτο ευτράπελα, επιβεβαιώνοντας την ουσία της κωμωδίας καταστάσεων.
Παίζουν (αλφαβητικά): Δημήτρης Παπανικολάου, Θανάσης Κουρλαμπάς, Δανάη Παππά, Μιχάλης Πανάδης, Πάνος Κλάδης, Ιάσων Βροχίδης και η Ταμίλλα Κουλίεβα. Παραγωγή Stages Network – Αθηναϊκά Θέατρα.
Είδαμε τη θεατρική παράσταση «Θέλω να σου κρατάω το χέρι» στο Θέατρο Αλτιναλμάζη στη Αλεξανδρούπολη.
Μετά από μια πενταετή, απόλυτα επιτυχημένη και συνεχώς sold out πορεία στην Αθήνα, η θεατρική παράσταση «Θέλω να σου κρατάω το χέρι» ξεκινά το ταξίδι της σε όλη την Ελλάδα. Το έργο, που έκανε πρεμιέρα το 2021 στο Θέατρο Άλφα – Ληναίος-Φωτίου και συνεχίζει μέχρι σήμερα να σημειώνει τεράστια επιτυχία, φέρει την υπογραφή του Τάσου Ιορδανίδη στο κείμενο και της Θάλειας Ματίκα στη σκηνοθεσία.
Η Θάλεια Ματίκα σκηνοθετεί ξανά τον σύζυγό της μετά το επιτυχημένο αντιπολεμικό έργο «Ο Τζόνι πήρε το όπλο του», με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά το ζευγάρι μοιράζεται τη σκηνή και πρωταγωνιστεί μαζί. Μεταφέροντας την προσωπική τους χημεία στο θεατρικό σανίδι παρουσιάζουν ένα έργο που άντλησε την έμπνευσή του από το εμβληματικό τραγούδι των Beatles, "I Want to Hold Your Hand" (Θέλω να σου κρατάω το χέρι).
Η δράση μεταφέρεται σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου ημιδιαμονής, ένα περιβάλλον που λειτουργεί ως συναισθηματική ζώνη ασφαλείας αλλά και ως πεδίο αναμέτρησης. Εκεί, δύο εραστές, και γονείς, φορτωμένοι με τις δικές τους αλήθειες και αστοχίες, επιχειρούν να γεφυρώσουν το χάσμα που δημιούργησαν η ρουτίνα, οι σιωπές και η προδοσία. Μέσα από έντονες αλλά και γεμάτες χιούμορ συζητήσεις, οι δυο τους ξεφλουδίζουν σιγά-σιγά τους εαυτούς τους, αφήνοντας στην άκρη τα προσωπεία. Στο τέλος, πίσω από τις πληγές και τους εγωισμούς, αυτό που απομένει είναι η κοινή τους ανάγκη για ουσιαστικό μοίρασμα και η βαθιά επιθυμία να νιώσουν ξανά ασφαλείς ο ένας δίπλα στον άλλον.
Η σκηνοθετική ματιά της Θάλειας Ματίκα αναδεικνύει υποδειγματικά το κείμενο του Τάσου Ιορδανίδη, το οποίο διακρίνεται για το βάθος, την αλήθεια και το πηγαίο χιούμορ του. Ο λόγος του είναι κοφτός, με γρήγορους ρυθμούς και εύστοχες ατάκες, αν και σε ορισμένα σημεία οι υπερβολικές βωμολοχίες μοιάζουν περιττές και θα μπορούσαν να λείπουν. Το έργο αγγίζει με ειλικρίνεια τα καθημερινά προβλήματα των ζευγαριών, δίνοντας έμφαση στο πώς η οικονομική πίεση φθείρει τη σχέση. Παράλληλα, η επαναλαμβανόμενη δομή των σκηνών δημιουργεί την αίσθηση ενός μικρόκοσμου από τον οποίο οι ήρωες αδυνατούν να δραπετεύσουν, παγιδευμένοι ανάμεσα στη λαχτάρα τους να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον και στην αδυναμία τους να το πετύχουν.
Ερμηνευτικά, οι δύο πρωταγωνιστές παραδίδουν εξαιρετικές ερμηνείες, παρά το γεγονός ότι σε κάποιες στιγμές γρήγορου διαλόγου η άρθρωση χανόταν, δυσκολεύοντας ελαφρώς την κατανόηση του λόγου.
Εν κατακλείδι το «Θέλω να σου κρατάω το χέρι» είναι μια παράσταση που, παρά τις μικρές της τεχνικές ατέλειες, καταφέρνει να μιλήσει κατευθείαν στην ψυχή. Η Θάλεια Ματίκα και ο Τάσος Ιορδανίδης έστησαν έναν καθρέφτη της σύγχρονης πραγματικότητας, θυμίζοντάς μας ότι πίσω από την γκρίνια, τα λάθη και τη φθορά της καθημερινότητας, η μεγαλύτερη ανάγκη όλων μας παραμένει ίδια: να έχουμε έναν άνθρωπο να μας κρατάει το χέρι. Μια παράσταση γεμάτη συναίσθημα και αλήθεια, που δικαιολογεί απόλυτα την πολυετή, επιτυχημένη της πορεία.
ΠΛΟΚΗ: Στις 17 Οκτωβρίου 1963, οι Beatles ηχογραφούσαν για πρώτη φορά σε FourTrack το τραγούδι τους I Want to Hold Your Hand (Θέλω να σου κρατάω το χέρι). Το νούμερο ένα χιτ του 1964 στη Βρετανία έδωσε το 2021 την έμπνευση για τη συγγραφή ενός σύγχρονου θεατρικού έργου που εγκαινίασε τη νέα καλλιτεχνική εποχή ενός από τα ιστορικότερα θέατρα της Αθήνας. Η κούραση στον γάμο, η κρίση που βιώνουν οι άνθρωποι μετά από πολλά χρόνια συγκατοίκησης, η απιστία κι ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής γίνονται το σκηνικό για δύο «παράνομους» εραστές. Είναι και οι δύο γονείς. Έχουν και οι δύο τα δίκια τους. Έχουν κάνει και οι δύο λάθη. Η παγκόσμια δραματουργία έχει συχνά ασχοληθεί με το ζήτημα των ανθρώπινων σχέσεων, με τις ανάγκες των δύο φύλων, με τα θέλω τους και τα πρέπει τους, ίσως επειδή ο θεατής άμεσα ή έμμεσα μπορεί να ταυτιστεί πολύ εύκολα και να κινητοποιηθεί συναισθηματικά. Οι δύο ήρωες μάς «προσκαλούν» να ισορροπήσουμε ανάμεσα στο γέλιο και το δάκρυ και να αντιληφθούμε, μέσα από τις συναντήσεις τους, ότι αυτό που ψάχνουμε όλοι μας στο τέλος της ημέρας είναι η ουσιαστική συντροφικότητα. Κάποιον να μας κρατάει το χέρι. Θα τα καταφέρουν;
Παίζουν (αλφαβητικά): Εκείνος: Τάσος Ιορδανίδης, Εκείνη: Θάλεια Ματίκα. Παραγωγή Θεατρικές Επιχειρήσεις Ταγάρη.
Είδαμε τη θεατρική παράσταση «Άγουρα Κεράσια» στο Πνευματικό Κέντρο Αλεξανδρούπολης.
Η παράσταση «Άγουρα Κεράσια» του Μιχαήλ Άνθη αποτελεί το τελευταίο σκηνοθετικό έργο του Μανούσου Μανουσάκη. Το έργο έκανε την πρεμιέρα του το 2021 και έκτοτε διαγράφει μια επιτυχημένη πορεία σε όλη την Ελλάδα, συγκεντρώνοντας θετικά σχόλια από κοινό και κριτικούς. Επί σκηνής, το πρωταγωνιστικό δίδυμο των Τάνιας Τρύπη και Κωνσταντίνου Καζάκου πλαισιώνεται από τη φωνή της Τζένης Καζάκου, προσδίδοντας στο εγχείρημα μια αίσθηση οικογενειακής και καλλιτεχνικής συνέχειας.
Το κεντρικό ερώτημα που θέτει η παράσταση αφορά το χάσμα ανάμεσα στη φαινομενική οικογενειακή ευτυχία και την οδυνηρή πραγματικότητα που συχνά υποβόσκει πίσω από κλειστές πόρτες. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια γωνιά της ελληνικής επαρχίας, όπου ο Στάθης, ένας φιλόδοξος γιατρός και κομματικό στέλεχος, και η Φανή, μια πρώην μάνατζερ που εγκατέλειψε την καριέρα της για χάρη της οικογένειας, συντηρούν την εικόνα ενός ιδανικού βίου. Ωστόσο, η εύθραυστη αυτή ισορροπία κλονίζεται από τη συμπεριφορά της 15χρονης κόρης τους, Μαρίας. Η έφηβη κοπέλα, βυθισμένη στην απομόνωση και την εσωστρέφεια, αναζητά διέξοδο στη μελέτη του βιολιού, ενώ οι γονείς της αδυνατούν να ερμηνεύσουν τις αντιδράσεις της, χαρακτηρίζοντάς τις απλώς «αψυχολόγητες». Μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο από τις ματαιώσεις της μητέρας, την αυστηρότητα του πατέρα και τους διαρκείς καβγάδες, το παιδί μετατρέπεται στον σιωπηλό αποδέκτη μιας συντριπτικής σύγκρουσης.
Ιδιαίτερο σκηνοθετικό και δραματουργικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι η Μαρία δεν εμφανίζεται ποτέ επί σκηνής. Η παρουσία της είναι αμιγώς ηχητική, με την Τζένη Καζάκου να δανείζει τη φωνή της στον χαρακτήρα. Μέσα από ποιήματα και λόγια που μοιάζουν με κραυγή αγωνίας, η φωνή της Μαρίας λειτουργεί ως καθρέφτης των γονιών της, καλώντας τους –έστω και την υστάτη στιγμή– να την «ακούσουν» πραγματικά. Το έργο θέτει το αμείλικτο ερώτημα: σε αυτή την αιώνια πάλη των ζευγαριών, ποιος είναι τελικά ο θύτης και ποιο το θύμα;.
Η σκηνοθετική ματιά του Μανούσου Μανουσάκη αναδεικνύει με ακρίβεια το καλογραμμένο και συχνά ποιητικό κείμενο του Μιχαήλ Άνθη. Η σκηνοθεσία εστιάζει στην ουσία της ιστορίας, αποφεύγοντας τις υπερβολές και δίνοντας βάρος στο πώς νιώθουν και πώς εξελίσσονται οι ήρωες πάνω στη σκηνή. Τα σκηνικά της Μαρίας Καραθάνου —ένα σαλόνι με ένα γραφείο— λειτουργούν αποτελεσματικά, οριοθετώντας τον ασφυκτικό μικρόκοσμο της οικογένειας, ενώ οι ενδυματολογικές επιλογές εναρμονίζονται πλήρως με το ύφος της παράστασης.
Ερμηνευτικά, η Τάνια Τρύπη και ο Κωνσταντίνος Καζάκος είναι πολύ καλοί. Η χημεία τους επί σκηνής αποτελεί τον βασικό μοχλό της παράστασης, καθώς καταφέρνουν να μεταδώσουν στο κοινό τα βαθύτερα νοήματα και τις εσωτερικές συγκρούσεις των χαρακτήρων τους με φυσικότητα.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην σκηνοθετική επιλογή της ζωντανής μουσικής. Ο Σταύρος Παργινός, παρών επί σκηνής, προσδίδει μια σπάνια συναισθηματική ένταση. Οι ήχοι του τσέλου που παρεμβάλλονται ανάμεσα στις σκηνές —συχνά με τέτοια ένταση που μοιάζουν να «καλύπτουν» τις φωνές των ηθοποιών— λειτουργούν ως η ηχητική απόδοση του πόνου και της εσωτερικής κραυγής της έφηβης κόρης, δημιουργώντας μια βαθιά συγκινητική ατμόσφαιρα.
Εν κατακλείδι τα «Άγουρα Κεράσια» είναι ένα έργο που θίγονται καίρια κοινωνικά ζητήματα που ταλανίζουν τη σύγχρονη εποχή, όπως η ενδοοικογενειακή βία και η πλήρης έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας μέσα στον οικογενειακό πυρήνα. Παράλληλα η παράσταση αναδεικνύει με συγκλονιστικό τρόπο τη «δύναμη της σιωπής», επιβεβαιώνοντας τη φράση του έργου πως «η σιωπή κάνει τον πιο επικίνδυνο θόρυβο». Πρόκειται για μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία που δεν αφήνει τον θεατή αμέτοχο, αλλά τον καλεί να αναλογιστεί τις δικές του ευθύνες απέναντι σε μια κοινωνία που συχνά νοσεί πίσω από την εικόνα της τέλειας βιτρίνας.
ΠΛΟΚΗ: Στάθης και Φανή ζουν την φαινομενικά ήσυχη σχέση τους σε κάποια γωνιά της ελληνικής επαρχίας. Εκείνος γιατρός και πολλά υποσχόμενο κομματικό στέλεχος, εκείνη manager development σε πρόωρη απόσυρση, προκειμένου να αφοσιωθεί στην οικογένειά της και στην 15χρονη κόρη τους Μαρία. Πίσω, όμως, απ' την ειδυλλιακή ησυχία, ένα τέρας καραδοκεί. Η Μαρία φέρεται αψυχολόγητα, λείπει απ' το σπίτι τις πιο απίθανες ώρες, καπνίζει γυμνή χόρτο με τους συμμαθητές της στις τουαλέτες του σχολείου. Βίντεο με την ίδια σε άσεμνες πόζες κυκλοφορεί στο διαδίκτυο. Ο πατέρας της καταφέρνει να κουκουλώσει τον όποιο αντίκτυπο. Η Μαρία όμως δεν το βάζει κάτω. Επιμένει. Για κάποιο δικό της λόγο μοιάζει να θέλει να γίνουν γνωστά όσα κάνει, ώσπου ένα βράδυ... Το τέρας αρχίζει να ξεπροβάλει. Κι όσο σκοτεινό είναι, άλλο τόσο αμείλικτο φως εκπέμπει. Ένα φως τόσο αποκαλυπτικό, όσο και οι ζωγραφιές της μικρής που συνθέτουν το φριχτό παρασκήνιο.
Παίζουν (αλφαβητικά): Στάθης: Κωνσταντίνος Καζάκος, Φανή: Τάνια Τρύπη, Μαρία: Τζένη Καζάκου. Παραγωγή Μίμησις Πράξεως.
Είδαμε τη θεατρική παράσταση «Δον Ζουάν» στο θέατρο Αλτιναλμάζη.
Η παράσταση «Δον Ζουάν» της Λητώς Τριανταφυλλίδου και του Πάνου Βλάχου αποτελεί μια ριζοσπαστική προσέγγιση του μύθου του Δον Ζουάν, ενός χαρακτήρα που γοήτευσε διαχρονικά μεγάλους δημιουργούς όπως ο Μολιέρος και ο Λόρδος Μπάιρον. Παρότι το όνομά του συνδέθηκε με την ερωτική ασυδοσία και την αλαζονική ανηθικότητα, ο Δον Ζουάν είναι ένας παρεξηγημένος και εξοστρακισμένος ήρωας. Αντιπροσωπεύει την ελευθερία, τη φιλαλήθεια και τον αντικομφορμισμό, αποτελώντας τελικά τον καθρέφτη όλων των δήθεν ηθικών και ενάρετων.
Ο ηθοποιός Πάνος Βλάχος και η σκηνοθέτις Λητώ Τριανταφυλλίδου συνθέτουν μια νέα αφήγηση γύρω από τον εμβληματικό αντιήρωα, επανεξετάζοντας τη θέση του άντρα στον σύγχρονο κόσμο. Σε αυτή τη ριζοσπαστική εκδοχή, ο μεγάλος καρδιοκατακτητής μεταμορφώνεται σε έναν χαρισματικό αλλά επικίνδυνο ηγέτη. Η παράσταση, έχοντας σημειώσει συνεχόμενα sold-out στην Αθήνα, περιοδεύει σε όλη την Ελλάδα, δίνοντας στο κοινό τη δυνατότητα να απολαύσει μια μοναδική θεατρική εμπειρία.
Η υπόθεση της παράστασης εκτυλίσσεται σε ένα παρηκμασμένο μπαρ του πατέρα του Δον Ζουάν, το οποίο βρίσκεται στα πρόθυρα της οικονομικής καταστροφής. Ο Δον Ζουάν, ένας ανερχόμενος αλλά ανεπιτυχής καλλιτέχνης, βρίσκει εκεί καταφύγιο, έχοντας εγκαταλείψει την Ελβίρα λίγο πριν τον γάμο τους, μετά από ένα ειδύλλιο με την αδελφή της. Το μπαρ αποτελεί το πεδίο δράσης για μια σειρά από χαρακτήρες, όπως ένα ζευγάρι θαμώνων, μια άσημη τραγουδίστρια και δύο νεαρά κορίτσια, των οποίων η παρουσία πυροδοτεί τις εξελίξεις της ιστορίας. Ο Δον Ζουάν γοητεύει τους θαμώνες του μπαρ και τους μετατρέπει σε πιστούς ακόλουθους μιας νέας αίρεσης. Όλοι γίνονται οπαδοί του Δον Ζουάν για να αποκτήσουν αυτό που θέλουν. Καθώς ο χώρος μεταμορφώνεται σε μια ιδιότυπη «Εκκλησία», τα όρια μεταξύ της πίστης και της χειραγώγησης γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα, οδηγώντας σε απρόβλεπτες συνέπειες για όλους.
Η παράσταση διαθέτει μια ξεκάθαρη, σύγχρονη αισθητική, με τη σκηνοθεσία της Λητώς Τριανταφυλλίδου να χαρακτηρίζεται από έναν ιδιαίτερο τόνο που εναλλάσσει γέλιο, συγκίνηση και ένταση. Το έργο εμβαθύνει σε ένα πλήθος καίριων κοινωνικών θεμάτων, θίγοντας παράλληλα κρίσιμα ζητήματα όπως ο φεμινισμός και η κακοποίηση ενώ επιχειρεί να συνθέσει ένα σύγχρονο αφήγημα για την ανδρική ταυτότητα, τον έρωτα και τις σχέσεις. Παρά την πλούσια θεματολογία, η μεγάλη διάρκεια της παράστασης, μαζί με τις συχνές σουρεαλιστικές καταστάσεις και τις περιττές βωμολοχίες, κουράζει τον θεατή μετά τα μισά του έργου.
Από την άλλη, τα σκηνικά του Δημήτρη Πολυχρονιάδη, τα κοστούμια της Ματίνας Μέγκλα, η μουσική του Αλέξανδρου Κούρου και οι φωτισμοί της Βαλεντίνα Ταμιωλάκη λειτουργούν υποδειγματικά, δημιουργώντας το κατάλληλο περιβάλλον τόσο του παρακμειακού μπαρ όσο και του τόπου λατρείας του Δον Ζουάν.
Ερμηνευτικά ο Πάνος Βλάχος ανέλαβε έναν από τους πιο απαιτητικούς ρόλους. Δεν παρουσιάζει έναν γοητευτικό Δον Ζουάν, αλλά έναν κυνικό άνθρωπο που αδιαφορεί πλήρως για τις συνέπειες των πράξεών του. Η ερμηνεία του έχει στιγμές έντασης και δύναμης, ιδιαίτερα στους διαλόγους με τον πατέρα του. Ωστόσο, σε κάποιες στιγμές, η ερμηνεία του χάνει σε συναισθηματικό βάθος, αφήνοντας την αίσθηση ενός Δον Ζουάν που δεν πονά, δεν παθιάζεται, αλλά απλώς υπάρχει. Φωνητικά ήταν καταπληκτικός. Ο Κώστας Φιλίππογλου που υποδύεται τον πατέρα του Δον Ζουάν ερμηνεύει εξαιρετικά. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί, αν και αξιόλογοι, φαίνεται να περιορίζονται σε ρόλους που δεν αναδεικνύουν πλήρως τις υποκριτικές δυνατότητές τους.
Εν κατακλείδι ο «Δον Ζουάν» με τον Πάνο Βλάχο είναι μια παράσταση που επιχειρεί μια τολμηρή, σύγχρονη ανάγνωση του κλασικού έργου. Πρόκειται για μια διαφορετική οπτική πάνω στον μύθο του Δον Ζουάν.
ΠΛΟΚΗ: Προσπαθώντας να ξεφύγει τις συνέπειες των πράξεων του, ένας αποτυχημένος καλλιτέχνης, ο Δον Ζουάν καταφεύγει στο μπαρ του πατέρα του. Εκεί, σε εκεί σε μια διαστρεβλωμένη απεικόνιση της κοινωνίας μας, ο Δον Ζουάν ανακαλύπτει ότι το πραγματικό του ταλέντο είναι να κερδίζει ακολούθους. Γοητεύει τους αποπροσανατολισμένους θαμώνες και σχηματίζει μια λατρεία γύρω από την προσωπικότητά του. Καθώς το μπαρ μετατρέπεται σε “Εκκλησία”, χώρος έκφρασης μιας New Age Cult (αίρεση), και οι ακόλουθοι του γίνονται όλο και πιο αφοσιωμένοι, τα όρια μεταξύ πίστης και χειραγώγησης γίνονται θολά. Σε αυτήν την ανανεωμένη εκδοχή του ήρωα, ο Δον Ζουάν γίνεται το απόλυτο σύμβολο της εποχής μας, κατέχοντας δύο κρίσιμα "ταλέντα": την απουσία ιδεολογίας και την αμετροεπή φιλοδοξία. Αποδεσμευμένος από κάθε ηθικό φραγμό, ο Δον Ζουάν επιδίδεται σε ένα εμπόριο ελπίδας, προσφέροντας τον εύκολο δρόμο προς την ευτυχία σε κάθε ακόλουθό του. Έτσι, γίνεται ένας καθοδηγητής χωρίς ηθικό πυρήνα, ένας έμπορος ονείρων που υπόσχεται ελευθερία χωρίς όρια, αδυνατώντας όμως να προβλέψει τις καταστροφικές συνέπειες που μπορεί να προκαλέσει η ρηχότητα των διδαχών του.
Παίζουν (αλφαβητικά): Δον Ζουάν: Πάνος Βλάχος, Κώστας Φιλίππογλου, Παναγιώτης Κατσώλης, Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη, Ειρήνη Μπούνταλη και Μελίνα Βαμπούλα, Τερέζα Καζιτόρη, Κατερίνα Γαλανάκη. Παραγωγή Θεατρικές Επιχειρήσεις Ταγάρη
Είδαμε τη θεατρική παράσταση «Αινιγματικές Παραλλαγές» στο θέατρο Αλτιναλμάζη.
Το αριστουργηματικό έργο "Αινιγματικές Παραλλαγές" του Eric Emmanuel Schmitt, μετά τις sold out παραστάσεις στην Αθήνα, περιοδεύει σε όλη την Ελλάδα και βρέθηκε στην Αλεξανδρούπολη για δύο βράδια.
Ο Γιάννης Μπέζος και ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, σε σκηνοθεσία των Σωτήρη Τσαφούλια και Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, προσκάλεσαν το κοινό σε μια συναρπαστική θεατρική εμπειρία: ένα σκληρό παιχνίδι αλήθειας, γεμάτο συναισθηματικές ανατροπές, υπαρξιακά διλήμματα και τα μυστήρια του έρωτα.
Το έργο διαδραματίζεται γύρω από μια συνάντηση δύο ανδρών: του Άμπελ Ζνόρκο, ενός διάσημου, βραβευμένου με Νόμπελ συγγραφέα, ο οποίος ζει απομονωμένος σε ένα νησί της Νορβηγίας, και του Ερίκ Λάρσεν, ενός δημοσιογράφου που υποτίθεται ότι έρχεται να του πάρει συνέντευξη για το τελευταίο του βιβλίο. Ωστόσο, σύντομα γίνεται φανερό ότι η συνάντηση αυτή δεν είναι μια απλή συνέντευξη. Οι δύο άνδρες εμπλέκονται σε ένα σκληρό παιχνίδι αλήθειας και αποκάλυψης, όπου οι πραγματικές προθέσεις και οι κρυφές ταυτότητες έρχονται σταδιακά στο φως. Μέσα από έντονους διαλόγους γεμάτους ανατροπές, αποκαλύπτεται ότι τους συνδέει ένα μυστήριο. Ποιο είναι αυτό; Τι συνδέει πραγματικά τους δύο άντρες;
Τα σκηνικά του Κωνσταντίνου Ζαμάνη είναι εξαιρετικά, αναμφίβολα από τα καλύτερα που έχουν δει πολλοί σε θεατρική παράσταση. Η σκηνοθετική ματιά του Σωτήρη Τσαφούλια είναι υποδειγματική καθώς το έργο εκτυλίσσεται σε μία μόνο πράξη και στο ίδιο σκηνικό. Η παράσταση συνδύασε αρμονικά το χιούμορ με έναν έντονο και συνάμα ευχάριστο προβληματισμό γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις. Το μυστήριο και η αγωνία για την εξέλιξη της πλοκής, με τις πολλές εναλλαγές και ανατροπές, κράτησαν το κοινό σε διαρκή εγρήγορση.
Τα μηνύματα της παράστασης ήταν πολλαπλά, καθώς εξερεύνησε σε βάθος θέματα όπως ο έρωτας, η αγάπη, η απώλεια, η μοναξιά, η ταυτότητα και τα υπαρξιακά διλήμματα του ανθρώπου. Η διάρκεια της παράστασης ήταν ιδανική, χωρίς να κουράζει, χάρη στον γρήγορο ρυθμό, ενώ το φινάλε ήταν ιδιαίτερα συγκινητικό.
Ερμηνευτικά, οι τρεις ηθοποιοί ήταν υπέροχοι. Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης απέσπασε θερμό χειροκρότημα, ειδικά μετά από μια έντονη δεκάλεπτη και συγκινητική σκηνή. Ωστόσο, η ερμηνεία του Γιάννη Μπέζου ήταν καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης συγκλονιστική, προσδίδοντας έναν μοναδικό τόνο στον ρόλο του, ακόμα κι αν κάποιοι διέκριναν σε αυτήν στοιχεία του προσωπικού του ερμηνευτικού στίγματος.
Εν κατακλείδι οι «Αινιγματικές Παραλλαγές» είναι μια βαθιά ψυχολογική ιστορία που κρατά το κοινό σε αγωνία, καθώς οι ήρωες προσπαθούν να λύσουν το προσωπικό τους αίνιγμα και να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των επιλογών τους. Μια παράσταση που αξίζει σίγουρα να δείτε.
ΠΛΟΚΗ: Ο Αμπέλ Ζνόρκο είναι ένας συγγραφέας, βραβευμένος με Νόμπελ που ζει μόνος, αποτραβηγμένος στο Ροσβανοϋ, ένα μικρό νησί στη Θάλασσα της Νορβηγίας, αποφεύγοντας τα πάντα και ειδικά τους ανθρώπους. Έχοντας πρόσφατα εκδώσει το 21ο του βιβλίο που έχει γίνει τεράστια επιτυχία, δέχεται να δώσει συνέντευξη σε έναν δημοσιογράφο που τον πολιορκεί καιρό τον Έρικ Λάρσεν. Άραγε πόσο τυχαία επέλεξε ο Αμπέλ Ζνόρκο τον συγκεκριμένο δημοσιογράφο και πόσο τυχαία επέλεξε ο Έρικ Λάρσεν τον συγκεκριμένο συγγραφέα; Τι συνδέει τους δυο άντρες και ποια μονοπάτια θα αναγκαστούν να περάσουν και να ξεπεράσουν, όσο οι ανατροπές διαδέχονται η μια την άλλη σε μια ιστορία που η θέση της γάτας και του ποντικού αλλάζει συνεχώς.
Παίζουν (αλφαβητικά): Έρικ Λάρσεν: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Αμπέλ Ζνόρκο: Γιάννης Μπέζος, Γυναίκα: Γεωργία Συφιανού, Παραγωγή Θεατρικές Επιχειρήσεις Ταγάρη
Είδαμε τη θεατρική παράσταση «Μπαμπάδες με ρούμι» στο θέατρο Αλτιναλμάζη.
Η κωμωδία των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, «Μπαμπάδες με ρούμι», από το 1996 μέχρι και σήμερα συνεχίζει να ανεβαίνει επί σκηνής και να σημειώνει επιτυχία. Αυτή τη φορά ο θίασος απαρτίζεται από τους Βίκυ Σταυροπούλου, Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, Σοφία Βογιατζάκη, Κωνσταντίνο Γαβαλά, Νίκη Λάμη και Κωνσταντίνα Μιχαήλ.
Δυο ζευγάρια, μια γειτόνισσα που τα ξέρει όλα και μια Βουλγάρα νοσοκόμα, θα συναντηθούν και θα αλληλοεξοντωθούν. Πώς; Μα φυσικά με εκείνα τα νόστιμα και σιροπιαστά γλυκά με ρούμι. Τους μπαμπάδες. Όμως αυτοί οι «μπαμπάδες» εκτός από ρούμι έχουν μέσα και λίγο δηλητήριο. Ο πατέρας του Χρήστου και του Παναγιώτη, βρίσκεται κατάκοιτος λόγω ενός εγκεφαλικού επεισοδίου. Πολύ σύντομα θα αποκαλυφθεί ότι παντρεύτηκε κρυφά την νοσοκόμα που τον φροντίζει. Η Ρόη, ο Παναγιώτης και η Τζένη, φοβούμενοι ότι η Βουλγάρα νοσοκόμα θα τους "φάει" την περιουσία προσπαθούν να σκαρφιστούν τρόπους ώστε να την βγάλουν από την μέση. Μαθαίνουν λοιπόν ότι η νοσοκόμα Βέσκα λατρεύει να τρώει μπαμπάδες με ρούμι. Έτσι τους φτιάχνουν, βάζουν λίγο δηλητήριο και σερβίρουν τους μπαμπάδες στη νοσοκόμα. Όμως από ένα λάθος, ο πρώτος που θα τους δοκιμάσει και θα φύγει από τη ζωή είναι ο πατέρας του Παναγιώτη και του Χρήστου. Από εκείνη τη στιγμή και μετά οι ήρωες καυγαδίζουν συνέχεια. Μέχρι τη στιγμή που μαθαίνουν ότι ο πατέρας είχε κερδίσει λεφτά στο Τζόκερ. Ο ένας ψάχνει τρόπο να σκοτώσει τον άλλο και να πάρει τα λεφτά. Ποιος θα καταφέρει να μείνει ζωντανός; Και πού είναι το Τζόκερ;
Τα σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη είναι εξαιρετικά. Όπως και η σκηνοθεσία των Ρέππα - Παπαθανασίου. Τα κοστούμια που έχει επιμεληθεί η Έβελυν Σιούπη, ήταν ωραία. Ομοίως και οι φωτισμοί του Χρήστου Τζιόγκα. Η μουσική υπόκρουση πάλι απουσίαζε. Οι διάλογοι ήταν αρκετά καλοί ωστόσο πολλές φορές οι ηθοποιοί φώναζαν, χωρίς λόγο. Κι ενώ μέχρι τη μέση είχε καλή ροή η παράσταση και γέλιο, από ένα σημείο και μετά κούρασε. Η υπερβολή, η μεγάλη διάρκεια του έργου αλλά και οι έντονες βωμολοχίες, χαρακτηριστικό βέβαια των Ρέππα-Παπαθανασίου, ίσως κάνουν τον θεατή να χάσει το ενδιαφέρον. Πάραυτα το φινάλε ήταν ανατρεπτικό μα και γλυκόπικρο.
Ερμηνευτικά, όλοι τους ήταν πολύ καλοί και οι ατάκες να διαδέχονται η μία την άλλη. Η Βίκυ Σταυροπούλου ήταν σαρωτική όπως πάντα. Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, απολαυστικός στο ρόλο του Παναγιώτη. Πολύ ωραία χημεία σαν ζευγάρι επί σκηνής είχαν ο Κωνσταντίνος Γαβαλάς και η Νίκη Λάμη στους ρόλους του Χρήστου και της Τζένης αντίστοιχα. Φοβερές ήταν και η Κωνσταντίνα Μιχάηλ στο ρόλο της Βουλγάρας νοσοκόμας και η Σοφία Βογιατζάκη στο ρόλο της γειτόνισσας Βάσως. Υπήρχε ωστόσο μια υπερβολή σε κάποιες σκηνές από κάποιους ηθοποιούς λόγω ακατάσχετης βωμολοχίας.
Εν κατακλείδι η θεατρική παράσταση «Μπαμπάδες με ρούμι» είναι μια μαύρη ξεκαρδιστική κωμωδία γεμάτη ανατροπές και κωμικές καταστάσεις, με αγαπημένους ηθοποιούς στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
ΠΛΟΚΗ: Η ιστορία των 5 ανόητων, κακόμοιρων και απελπισμένων καθαρμάτων της παράστασης είναι στην εποχή μας μία μπανάλ καθημερινότητα. Η Ρόη, η Βέσκα, ο Παναγιώτης, η Τζένη, ο Χρήστος και η κυρία Βάσω είναι πλέον πρόσωπα που ανήκουν στη σφαίρα του ρεαλισμού, αφού πήδηξαν έξω από τις σελίδες του έργου. Είναι κινούμενα εγκλήματα που συναντάμε και χαιρετάμε καθημερινά ανυποψίαστοι για το τί μπορεί να κρύβουν «στην κουζίνα τους». Και τι κάνουν τελικά αυτά τα ανόητα καθάρματα; Σερβίρουν κάτι υπέροχους «Μπαμπάδες με ρούμι» με λιγουλάκι δηλητήριο και …όποιον πάρει ο χάρος. Τα τέσσερα εκατομμύρια που είχε κερδίσει στο τζόκερ ο μπαμπάς -που πλέον έχει φύγει από τον μάταιο τούτο κόσμο- αναζητούν τον κληρονόμο τους. Δύο γιοί, δύο νύφες, μία γειτόνισσα φωτεινός παντογνώστης και μία εφιαλτική νοσοκόμα μιλάνε, μαλώνουν, δολοπλοκούν και κοιμούνται ήσυχοι υφαίνοντας ένα γλυκό σχέδιο αλληλοεξόντωσης. Ποιος θα ξεμείνει ζωντανός να πάρει την περιουσία; Μένει να αποδειχθεί..
Παίζουν (αλφαβητικά): Ρόη: Βίκυ Σταυροπούλου, Παναγιώτης: Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Χρήστος: Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Τζένη: Νίκη Λάμη, Βάσω: Σοφία Βογιατζάκη, Βέσκα: Κωνσταντίνα Μιχαήλ, Παραγωγή Αθηναϊκά Θέατρα
Είδαμε τη θεατρική παράσταση «Ηρακλής Μαινόμενος» στο θέατρο Αλτιναλμάζη.
Βασισμένη στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη είναι η θεατρική παράσταση «Ηρακλής Μαινόμενος», που περιοδεύει σε ανοιχτά θέατρα όλης της χώρας. Το σπάνια παιζόμενο έργο του Ευριπίδη είναι σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά ενώ στον ομώνυμο ρόλο είναι ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης.
Ο Ηρακλής αφήνει τα παιδιά του στη Θήβα και κατεβαίνει στον Άδη για να φέρει στη γη τον Κέρβερο. Η μακρά απουσία του δημιουργεί την υπόνοια ότι πέθανε. Όσο εκείνος βρίσκεται στον κάτω κόσμο, στο πάνω κόσμο, στην Θήβα υπάρχουν αναταράξεις. Ο Κρέοντας εξοντώνεται και η Θήβα πλέον έχει νέο βασιλιά. Τον Λύκο. Δούλοι του, ο Χορός, ο πατέρας του Ηρακλή, Αμφιτρύων, η σύζυγος του Ηρακλή, Μεγάρα, και τα παιδιά της. Όλοι τους μελλοθάνατοι αφού ο Λύκος αποφασίζει να εξοντώσει όποιον έχει σχέση με τον Ηρακλή. Όμως εκείνος, ολοκληρώνοντας τους άθλους του, εμφανίζεται ξαφνικά και τους σώζει, εξοντώνοντας τον Λύκο. Κι ενώ όλα δείχνουν ότι οι χαρακτήρες αυτής της ιστορίας θα έχουν αίσιο τέλος, η Ήρα επιφυλάσσει στον Ηρακλή μια τιμωρία. Με την βοήθεια της Λύσσας, τρελαίνει τον Ηρακλή, ο οποίος βάφει τα χέρια του με αίμα. Μόλις συνέλθει, θα συνειδητοποιήσει ότι σκότωσε τη γυναίκα και τα παιδιά του και θα θελήσει να βάλει τέλος στη ζωή του. Ο Θησέας όμως θα τον σταματήσει, θα του συμπαρασταθεί και θα τον πάρει μαζί του στην Αθήνα, όπου και θα τιμάται ως ήρωας.
Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζιά ήταν εξαιρετική ενώ και η απόδοση του κειμένου ήταν αρκετά καλή. Το σκηνικό είναι μονόχρωμο, άρμοζε όμως με την υπόθεση του έργου και αναδεικνύονταν με τους φωτισμούς, οι οποίοι ενίσχυαν παράλληλα την ένταση των σκηνών και τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών. Ο Χορός εξιστορούσε εκεί που έπρεπε τους άθλους του Ηρακλή ενώ κινησεολογικά και φωνητικά ήταν αρκετά καλός, αν και πολλές φορές πλάτη στο κοινό. Εξέχουσα παρουσία η ζωντανή μουσική του Φώτη Σιώτα, που συνέβαλλε σημαντικά.
Υποκριτικά, ο Γιώργος Γάλλος ως Αμφιτρύων και η Στεφανία Γουλιώτη ως γυναίκα του Ηρακλή, εντυπωσιάζουν. Αντίθετα ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης ερμηνεύει έναν ρόλο που δεν του ταιριάζει. Ερμηνευτικά οι υπόλοιποι που πλαισιώνουν τους πρωταγωνιστές ήταν πολύ καλοί. Από τον Αινεία Τσαμάτη ως Λύκο, την Άννα Καλαϊτζίδου ως Λύσσα μέχρι και την Ηρώ Μπέζου ως Ίρις. Οι τελευταίες χάρισαν ίσως μια από τις κορυφαίες στιγμές του έργου, όταν εμφανίστηκαν στη σκηνή, έστω και για λίγα λεπτά.
Σε ροή, ο ρυθμός της παράστασης είναι υποτονικός από ένα σημείο και μετά.
Εν κατακλείδι η θεατρική παράσταση «Ηρακλής Μαινόμενος» είναι ένα σκοτεινά ατμοσφαιρικό και συγκλονιστικό έργο, χάρη στην σκηνοθετική ματιά του Καρατζιά και των δυνατών ερμηνειών του Γιώργου Γάλλου και της Στεφανίας Γουλιώτη.
ΠΛΟΚΗ: Σ’ αυτό, το πιο σκοτεινό και πιο ανθρώπινο έργο του Ποιητή, τόπος δράσης είναι η Θήβα, που βρίσκεται σε καθεστώς τυραννίας από τον Λύκο, αφότου ο Ηρακλής έφυγε για τον τελευταίο του άθλο. Ο πατέρας και η σύζυγος του Ηρακλή, εξόριστοι και μελλοθάνατοι, δεν έχουν καμία ελπίδα. Το ίδιο και ο Χορός που βρίσκεται ξαφνικά δούλος στο καθεστώς του Τυράννου Λύκου. Όταν ο Ηρακλής έρχεται από τον Άδη έχοντας καταφέρει όλους τους άθλους, ανατρέπει τον Λύκο και όλα δείχνουν ότι το τέλος τους θα είναι αίσιο. Αλλά η βούληση των Θεών - η Τυραννία του Ηρακλή - βάφει τα χέρια του ήρωα με το πιο νοσηρό αίμα. Το αίμα της γυναίκας και των παιδιών του, που θα σκοτώσει κεντρισμένος από τη μανία της Λύσσας.
Παίζουν (αλφαβητικά): Ηρακλής: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Αμφιτρύων: Γιώργος Γάλλος, Μεγάρα: Στεφανία Γουλιώτη, Λύκος: Αινείας Τσαμάτης, Ίρις: Ηρώ Μπέζου, Λύσσα: Άννα Καλαϊτζίδου, Θησέας: Νίκος Μήλιας, Χορός: Γιάννης Κλίνης, Γκαλ Ρομπίσα, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Θανάσης Ραφτόπουλος, Αντώνης Αντωνόπουλος, Φώτης Σιώτας, Live Μουσική: Δημήτρης Χατζηζήσης. Παραγωγή Θεατρικές Επιχειρήσεις Ταγάρης
O Σύλλογος Τεχνολογίας Θράκης προσκάλεσε το κοινό της Αλεξανδρούπολης και όχι μόνο, σε μια μοναδική έκθεση ρετρό υπολογιστών, κονσολών και ηλεκτρονικών παιχνιδιών αλλά και επιτραπέζιων παιχνιδιών σε φυσική μορφή. Το εκπληκτικό ταξίδι στις δεκαετίες 80s & 90s, διήρκεσε για τρεις μέρες, από τις 5 μέχρι και τις 7 Ιουλίου, στην Ζαρίφειο Παιδαγωγική Ακαδημία.
Η πρωτότυπη τριήμερη εκδήλωση με θέμα επιστροφή στο Retro («Back to the Retro AXD») πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Ναυτικής Εβδομάδας, σε συνεργασία με το Ελληνικό Μουσείο Τεχνολογίας Θεσσαλονίκης, τον Δήμο Αλεξανδρούπολης και τη συμμετοχή του DataEvros Robotics.
Ένα ταξίδι που στόχο έχει να προσφέρει ρετρό εμπειρίες από τον κόσμο του ηλεκτρονικού παιχνιδιού του παρελθόντος.
Η έκθεση περιλάμβανε σπάνια μοναδικά εκθέματα από μια εποχή που πέρασε ανεπιστρεπτί. Μεγάλη συλλογή λειτουργικών retro υπολογιστών από οκτάμπιτους μέχρι την εποχή MS-DOS, retro κονσόλες & games, παιχνιδομηχανές, παλαιά παιχνίδια εποχής, μινιατούρες, επιτραπέζια ή άλλου είδους, παλαιές συσκευές, cd player, κασετόφωνα, κασέτες, διοράματα, περιοδικά (Super Κατερίνα, Αφισόραμα κ.α), selfi spots, emulators / arcade καμπίνες, σαλόνι εποχής, καθώς και ιστορικής αξίας εκθέματα του Ελληνικού Μουσείου Τεχνολογίας.
Ένα ταξίδι αναμνήσεων για μεγάλους κι ένα ταξίδι που εξάπτει την φαντασία των μικρών.
Είδαμε τη θεατρική παράσταση «Διάλεξε τον θάνατό σου, αγάπη μου» στο θέατρο Αλτιναλμάζη.
Βασισμένο στο νουάρ μυθιστόρημα του Ρομπέρ Τομά «Το Διπλό Παιχνίδι», είναι το θεατρικό έργο «Διάλεξε τον θάνατό σου αγάπη μου». Το έργο με τις καταιγιστικές εξελίξεις και τις ανατροπές του, σε διασκευή και σκηνοθεσία των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, μετά από δύο χρόνια στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη, περιοδεύει σε όλη την Ελλάδα.
Η Φρανσουάζ Κορμπάν είναι μια γυναίκα παντρεμένη με έναν άντρα πολύ νεότερο της, τον Πωλ, ο οποίος τής ζητάει συνέχεια λεφτά. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθούν εντάσεις και προβλήματα στη σχέση τους. Μέσα σε όλα αυτά, έρχονται να προστεθούν περίεργα πράγματα που διαταρράσουν την ησυχία του σπιτιού της Φρανσουάζ. Η αιφνίδια επίσκεψη της Βαρόνης Σαρντονί θα μπερδέψει ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Η Φρανσουάζ κάποια στιγμή αποφασίζει να χωρίσει τον Πωλ και η οικονόμος του σπιτιού, Αντέλ προσπαθεί να την βοηθήσει. Όμως κι αυτό δεν είναι εύκολο. Η Φρανσουάζ αισθάνεται παγιδευμένη και δεν ξέρει ποιον να εμπιστευτεί. Ο υπαστυνόμος είναι ο μόνος που μπορεί να την βοηθήσει, όμως κι αυτός δεν μπορεί να εξηγήσει κάποια πράγματα.
Η ιστορία είναι σαν ένα παζλ, με χαρακτήρες και γεγονότα που μπορεί να μην είναι αυτό που φαίνονται. Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, το μυστήριο και οι απροσδόκητες ανατροπές, οδηγούν σε ένα εκπληκτικό τέλος, με τους σκηνοθέτες να έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά και το κοινό να παρακολουθεί με αμείωτο ενδιαφέρον μέχρι το φινάλε.
Το σκηνικό ήταν πολύ καλόγουστο. Οι φωτισμοί με την μουσική έδεναν ωραία μεταξύ τους, ενισχύοντας τη μυστηριώδη ατμόσφαιρα. Ο ήχος επίσης ήταν πολύ καλός, δεδομένου ότι η παράσταση παιζόταν σε ανοιχτό θέατρο. Ωστόσο οι πυροβολισμοί ήταν πολύ δυνατοί, χωρίς λόγο. Ερμηνευτικά, όλος ο θίασος ήταν αρκετά καλός. Ξεχώρισε η Κάτια Δανδουλάκη τόσο στις δραματικές όσο και στις κωμικές στιγμές. Πολύ καλός και ο Γιώργος Γεροντιδάκης, σε διπλό ρόλο. Υπερβολικοί σε κάποιες σκηνές οι Πάνος Σταθακόπουλος και Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, με την τελευταία να ξεχωρίζει για την βιτριολική ερμηνεία της. Η Πηνελόπη Αναστασοπούλου, συμπληρώνει τον θίασο. Προσπάθησε αλλά ο ρόλος δεν της ταίριαζε.
Εν κατακλείδι η θεατρική παράσταση «Διάλεξε τον θάνατό σου, αγάπη μου» είναι μια αστυνομική κωμωδία με γρήγορη ροή, μυστήριο, σασπένς και ανατροπές μέχρι το τελευταίο λεπτό.
ΠΛΟΚΗ: Η Φρανσουάζ Κορμπάν, ζάπλουτη κληρονόμος, ζει στην βίλα της μαζί με τον νεότερο σύζυγό της Πολ και την αφοσιωμένη οικονόμο της Αντέλ. Τα χρέη του Πολ στα χαρτιά και η πίεση που ασκεί στη Φρανσουάζ για την αποπληρωμή τους κορυφώνουν ακραία την ένταση και την τριβή στην σχέση του ζευγαριού. Η ατμόσφαιρα βαραίνει όταν νυχτερινοί θόρυβοι ταράζουν την ηρεμία της βίλας – θόρυβοι μιας παρουσίας που ούτε ο ίδιος ο αστυνομικός διευθυντής δεν μπορεί να εξηγήσει. Η ξαφνική επίσκεψη της Βαρόνης Σαρντονί και αυτά που έχει να πει, μπερδεύουν ακόμη περισσότερο την ήδη τεταμένη κατάσταση.
Παίζουν (αλφαβητικά): Φρανσουάζ Κορμπάν: Κάτια Δανδουλάκη, Πωλ Κορμπάν: Γιώργος Γεροντιδάκης, Αντέλ: Αννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Βαρόνη Σαρντονί: Πηνελόπη Αναστασοπούλου, Υπαστυνόμος Κομά: Πάνος Σταθακόπουλος. Παραγωγή Δανδουλάκη-Ταγάρης Θεατρικές Επιχειρήσεις
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons