Είδαμε τη θεατρική παράσταση «Άγουρα Κεράσια» στο Πνευματικό Κέντρο Αλεξανδρούπολης.
Η παράσταση «Άγουρα Κεράσια» του Μιχαήλ Άνθη αποτελεί το τελευταίο σκηνοθετικό έργο του Μανούσου Μανουσάκη. Το έργο έκανε την πρεμιέρα του το 2021 και έκτοτε διαγράφει μια επιτυχημένη πορεία σε όλη την Ελλάδα, συγκεντρώνοντας θετικά σχόλια από κοινό και κριτικούς. Επί σκηνής, το πρωταγωνιστικό δίδυμο των Τάνιας Τρύπη και Κωνσταντίνου Καζάκου πλαισιώνεται από τη φωνή της Τζένης Καζάκου, προσδίδοντας στο εγχείρημα μια αίσθηση οικογενειακής και καλλιτεχνικής συνέχειας.
Το κεντρικό ερώτημα που θέτει η παράσταση αφορά το χάσμα ανάμεσα στη φαινομενική οικογενειακή ευτυχία και την οδυνηρή πραγματικότητα που συχνά υποβόσκει πίσω από κλειστές πόρτες. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια γωνιά της ελληνικής επαρχίας, όπου ο Στάθης, ένας φιλόδοξος γιατρός και κομματικό στέλεχος, και η Φανή, μια πρώην μάνατζερ που εγκατέλειψε την καριέρα της για χάρη της οικογένειας, συντηρούν την εικόνα ενός ιδανικού βίου. Ωστόσο, η εύθραυστη αυτή ισορροπία κλονίζεται από τη συμπεριφορά της 15χρονης κόρης τους, Μαρίας. Η έφηβη κοπέλα, βυθισμένη στην απομόνωση και την εσωστρέφεια, αναζητά διέξοδο στη μελέτη του βιολιού, ενώ οι γονείς της αδυνατούν να ερμηνεύσουν τις αντιδράσεις της, χαρακτηρίζοντάς τις απλώς «αψυχολόγητες». Μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο από τις ματαιώσεις της μητέρας, την αυστηρότητα του πατέρα και τους διαρκείς καβγάδες, το παιδί μετατρέπεται στον σιωπηλό αποδέκτη μιας συντριπτικής σύγκρουσης.
Ιδιαίτερο σκηνοθετικό και δραματουργικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι η Μαρία δεν εμφανίζεται ποτέ επί σκηνής. Η παρουσία της είναι αμιγώς ηχητική, με την Τζένη Καζάκου να δανείζει τη φωνή της στον χαρακτήρα. Μέσα από ποιήματα και λόγια που μοιάζουν με κραυγή αγωνίας, η φωνή της Μαρίας λειτουργεί ως καθρέφτης των γονιών της, καλώντας τους –έστω και την υστάτη στιγμή– να την «ακούσουν» πραγματικά. Το έργο θέτει το αμείλικτο ερώτημα: σε αυτή την αιώνια πάλη των ζευγαριών, ποιος είναι τελικά ο θύτης και ποιο το θύμα;.
Η σκηνοθετική ματιά του Μανούσου Μανουσάκη αναδεικνύει με ακρίβεια το καλογραμμένο και συχνά ποιητικό κείμενο του Μιχαήλ Άνθη. Η σκηνοθεσία εστιάζει στην ουσία της ιστορίας, αποφεύγοντας τις υπερβολές και δίνοντας βάρος στο πώς νιώθουν και πώς εξελίσσονται οι ήρωες πάνω στη σκηνή. Τα σκηνικά της Μαρίας Καραθάνου —ένα σαλόνι με ένα γραφείο— λειτουργούν αποτελεσματικά, οριοθετώντας τον ασφυκτικό μικρόκοσμο της οικογένειας, ενώ οι ενδυματολογικές επιλογές εναρμονίζονται πλήρως με το ύφος της παράστασης.
Ερμηνευτικά, η Τάνια Τρύπη και ο Κωνσταντίνος Καζάκος είναι πολύ καλοί. Η χημεία τους επί σκηνής αποτελεί τον βασικό μοχλό της παράστασης, καθώς καταφέρνουν να μεταδώσουν στο κοινό τα βαθύτερα νοήματα και τις εσωτερικές συγκρούσεις των χαρακτήρων τους με φυσικότητα.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην σκηνοθετική επιλογή της ζωντανής μουσικής. Ο Σταύρος Παργινός, παρών επί σκηνής, προσδίδει μια σπάνια συναισθηματική ένταση. Οι ήχοι του τσέλου που παρεμβάλλονται ανάμεσα στις σκηνές —συχνά με τέτοια ένταση που μοιάζουν να «καλύπτουν» τις φωνές των ηθοποιών— λειτουργούν ως η ηχητική απόδοση του πόνου και της εσωτερικής κραυγής της έφηβης κόρης, δημιουργώντας μια βαθιά συγκινητική ατμόσφαιρα.
Εν κατακλείδι τα «Άγουρα Κεράσια» είναι ένα έργο που θίγονται καίρια κοινωνικά ζητήματα που ταλανίζουν τη σύγχρονη εποχή, όπως η ενδοοικογενειακή βία και η πλήρης έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας μέσα στον οικογενειακό πυρήνα. Παράλληλα η παράσταση αναδεικνύει με συγκλονιστικό τρόπο τη «δύναμη της σιωπής», επιβεβαιώνοντας τη φράση του έργου πως «η σιωπή κάνει τον πιο επικίνδυνο θόρυβο». Πρόκειται για μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία που δεν αφήνει τον θεατή αμέτοχο, αλλά τον καλεί να αναλογιστεί τις δικές του ευθύνες απέναντι σε μια κοινωνία που συχνά νοσεί πίσω από την εικόνα της τέλειας βιτρίνας.
ΠΛΟΚΗ: Στάθης και Φανή ζουν την φαινομενικά ήσυχη σχέση τους σε κάποια γωνιά της ελληνικής επαρχίας. Εκείνος γιατρός και πολλά υποσχόμενο κομματικό στέλεχος, εκείνη manager development σε πρόωρη απόσυρση, προκειμένου να αφοσιωθεί στην οικογένειά της και στην 15χρονη κόρη τους Μαρία. Πίσω, όμως, απ' την ειδυλλιακή ησυχία, ένα τέρας καραδοκεί. Η Μαρία φέρεται αψυχολόγητα, λείπει απ' το σπίτι τις πιο απίθανες ώρες, καπνίζει γυμνή χόρτο με τους συμμαθητές της στις τουαλέτες του σχολείου. Βίντεο με την ίδια σε άσεμνες πόζες κυκλοφορεί στο διαδίκτυο. Ο πατέρας της καταφέρνει να κουκουλώσει τον όποιο αντίκτυπο. Η Μαρία όμως δεν το βάζει κάτω. Επιμένει. Για κάποιο δικό της λόγο μοιάζει να θέλει να γίνουν γνωστά όσα κάνει, ώσπου ένα βράδυ... Το τέρας αρχίζει να ξεπροβάλει. Κι όσο σκοτεινό είναι, άλλο τόσο αμείλικτο φως εκπέμπει. Ένα φως τόσο αποκαλυπτικό, όσο και οι ζωγραφιές της μικρής που συνθέτουν το φριχτό παρασκήνιο.
Παίζουν (αλφαβητικά): Στάθης: Κωνσταντίνος Καζάκος, Φανή: Τάνια Τρύπη, Μαρία: Τζένη Καζάκου. Παραγωγή Μίμησις Πράξεως.
Δημοσίευση σχολίου