Διαβάσαμε το βιβλίο «Επτά συν μια ιστορίες για ένα κορίτσι» της Νικολέτας Καπίλλα

Η Νικολέτα Καπίλλα συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό μέσα από το πρώτο βιβλίο με τίτλο «Μια φορά και ένας Ρο!» το οποίο κυκλοφόρησε το 2019 από τις εκδόσεις IWrite. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Επιστημών της Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός σε δημοτικά σχολεία της Κύπρου. Η συγγραφέας επανέρχεται δυναμικά με το τρίτο της προσωπικό βιβλίο, υπό τον τίτλο «Επτά συν μια ιστορίες για ένα κορίτσι», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:

α) Συγγραφέας: Νικολέτα Καπίλλα

β) Τίτλος: Επτά συν μια ιστορίες για ένα κορίτσι

γ) Ημερομηνία Έκδοσης: 2025

δ) Έκδοση: Εκδόσεις Κέδρος

«Επτά συν μια ιστορίες για ένα κορίτσι». Από την αρχή γίνεται σαφές ότι ο τίτλος λειτουργεί σκόπιμα και συμβολικά. Το νέο βιβλίο της συγγραφέας είναι ένα έργο που, με τη ρεαλιστική και ευαίσθητη γραφή του, φέρνει στο φως με τόλμη τις αλήθειες εκείνες που συχνά η κοινωνία μας επιλέγει να αποσιωπά. 

Το βιβλίο δεν περιορίζεται στην ατομική διαδρομή ενός κοριτσιού, αλλά γίνεται ο καθρέφτης για κάθε γυναίκα που ήρθε ή έρχεται αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα της καταπίεσης και του ελέγχου. Οι ιστορίες συνδέονται αριστοτεχνικά μεταξύ τους, διαγράφοντας ένα κοινό αφηγηματικό μονοπάτι όπου η σιωπή, ο φόβος, η ενοχή και ο έλεγχος αποτελούν τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Στον πυρήνα αυτών των διηγήσεων βρίσκεται η βία σε όλες της τις εκφάνσεις —είτε αυτή εκδηλώνεται σωματικά και λεκτικά, είτε εισχωρεί πιο ύπουλα ως ψυχολογικός και θεσμικός εξαναγκασμός. 

Οι χαρακτήρες που συναντάμε είναι καθοριστικοί: Ένας καθηγητής που παραβιάζει τα όρια. Ένας κακοποιητικός σύντροφος. Μια μητέρα που εγκλωβίζει το παιδί της στα δικά της ανεκπλήρωτα όνειρα. Ένας χειριστικός πατέρας. Ένα βαρήκοο κορίτσι που έρχεται αντιμέτωπο με τη σκληρότητα του bullying. Γύρω από αυτούς τους ήρωες υψώνεται ένας κοινωνικός τοίχος από σιωπή. Πρόκειται για έναν περίγυρο που, άλλοτε από φόβο και άλλοτε από μια βολική αδιαφορία, επιλέγει να στρέφει το βλέμμα αλλού, αρνούμενος να ακούσει την αλήθεια. Με αυτόν τον τρόπο, το κοινωνικό σύστημα γίνεται ο "αόρατος συνεργός" που συντηρεί και αναπαράγει —συχνά με τρόπο συγκαλυμμένο και υπόγειο— τις ανισότητες και τα στερεότυπα που θρέφουν τη βία.

Η συγγραφέας δεν προσεγγίζει τις ηρωίδες της ως μεμονωμένες τραγικές περιπτώσεις, αλλά ως μέλη ενός συστήματος που συχνά ανέχεται την αδικία. Τα κορίτσια των ιστοριών βρίσκουν το σθένος να αντιδράσουν, να σπάσουν το «κουκούλι» της σιωπής και να μιλήσουν. 

Το βιβλίο αυτό καταφέρνει κάτι πολύ σημαντικό: μετατρέπει τη συμπόνια σε δύναμη και την απάθεια σε ανάγκη για δράση. Οι ιστορίες του μας παρακινούν να σταματήσουμε να είμαστε απλοί παρατηρητές και να γίνουμε μέρος της λύσης. Βέβαια, επειδή τα θέματα που αγγίζει η συγγραφέας είναι βαθιά και οι συμβολισμοί τους δυνατοί, η ανάγνωση αυτή - ιδανική για εφήβους άνω των 14 ετών - αξίζει να γίνει αφορμή για συζήτηση. Είναι ένα βιβλίο που παίρνει τον πόνο του ενός και τον μετατρέπει σε μια συλλογική φωνή που διεκδικεί την αλλαγή.

Συνοπτικά, το βιβλίο της Νικολέτας Καπίλλας, «Επτά συν μια ιστορίες για ένα κορίτσι», είναι μία δυνατή ιστορία με το μήνυμα της να είναι απολύτως ξεκάθαρο: η έμφυλη βία δεν είναι ένα ατομικό, ιδιωτικό πρόβλημα, αλλά μια βαθιά κοινωνική ευθύνη. 

Πλοκή: Επτά συν μία ιστορίες έμφυλης βίας για ένα κορίτσι ή για πολλά κορίτσια. Επτά συν μία ιστορίες που μιλούν για εσένα, για εμένα, για όλες εμάς. Μία αόρατη κόκκινη κλωστή συνδέει τις ιστορίες εννιά κοριτσιών, με τις εξελίξεις στη ζωή της μίας να επηρεάζουν τη ζωή της άλλης, δημιουργώντας μια μορφή σπονδυλωτού μυθιστορήματος. Νίκη, Βανέσα, Στέλλα, Λένα, Μαρία, Σάντρα, Άννα, Χριστίνα, Ρίτα, οι ηρωίδες των οκτώ ιστοριών. Θα μπορούσε να είμαι εγώ ή εσύ, μα κι όλα τα κορίτσια που αγωνιζόμαστε στον στίβο της ζωής προσπαθώντας να βρούμε τον δρόμο μας, να ωριμάσουμε, να δημιουργήσουμε, να αναπτύξουμε την προσωπικότητά μας και να προσδιορίσουμε την ταυτότητά μας, αφήνοντας το δικό μας στίγμα στον κόσμο. Κακοποιητικοί σύντροφοι, καθηγητές που ξεπερνούν τα όρια, δειλοί, αδιάφοροι, χειριστικοί ή καταπιεστικοί γονείς, συμμαθητές και συμμαθήτριες που απειλούν και εκβιάζουν. Και στον αντίποδα, αγόρια που ξέρουν να σέβονται και να υποστηρίζουν τον άλλο ανεξαρτήτως φύλου, αλλά και κορίτσια δυναμικά, που ανακαλύπτουν τον εαυτό τους και δίνουν το μήνυμα της ενδυνάμωσης και της αλληλοϋποστήριξης. 

* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει