«Σκέψη σε σίγαση» του Δημήτρη Περονικολή

 

Γράφει ο Δημήτριος Ν. Περονικολής
Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και Μηχανικός Υπολογιστών Ε.Μ.Π 

 

Πάει καιρός που η σκέψη χόρευε ελεύθερη ψηλά 

με χρώματα κι αρώματα έπλεκε υφαντά 

του κόσμου τα εργόχειρα έπλαθε μονομιάς 

δημιουργήματα του νου και μηχανής μπελάς  

 

Πόσο μελάνι χύθηκε για να ‘χουνε μιλιά 

οι σκέψεις και τα όνειρα κι ας είναι απατηλά; 

μα το μελάνι στέγνωσε κι απέμεινε η λαλιά 

σαν δέντρο το φθινόπωρο που ‘χασε τη σκιά. 

 

Στου χρόνου τούτου τώρα το βραχύ βωμό 

η τέχνη έγινε τέχνασμα με νόημα διττό 

η νόηση χαντρώθηκε σαν σίδερο σκληρό 

κι αλύγιστη εγίνηκε με άκαμπτο κορμό.  

 

Η μηχανή σταμάτησε να μπλέκει σε μπελά 

και τεχνητά νοήματα γυρεύει σιωπηλά 

δημιουργήματα, αυτή τώρα, συνθέτει με το νου 

γεννά κομπάρσους άεργους του σύγχρονου καιρού.

 

Άραγε τα εργόχειρα του κόσμου ποιος θα πλέκει 

Η μηχανή που σκέφτεται για ο άνθρωπος που λέγει; 

Κι αν τα εργόχειρα χαθούν κι σκέψη μαραζώνει 

Τι μένει πια στον άνθρωπο να ‘χει να καμαρώνει;