Από το Blogger.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Αχμέτ Ουμίτ
β) Τίτλος: Η δολοφονία του Σουλτάνου: Έρωτας και θάνατος στον λαβύρινθο της Πόλης
γ) Έτος Έκδοσης: 2016
δ) Έκδοση: Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Προσωπικά είναι το δεύτερο βιβλίο του συγκεκριμένου συγγραφέα, που πέφτει στα χέρια μου και το διαβάζω. Μετά το εκπληκτικό βιβλίο του με τίτλο "Μνήμες Κωνσταντινούπολης", που έκανε τον Τούρκο συγγραφέα, να τον συγκαταλέγω στις επιλογές μου, περίμενα ότι και το επόμενο βιβλίο του θα με κέρδιζε. Άλλωστε ο συνδυασμός ιστορίας και αστυνομικού μυστηρίου προτιμάται από μεγάλο αναγνωστικό κοινό. Επιπλέον και η τοποθεσία που διαδραματίζεται η υπόθεση, η Κωνσταντινούπολη, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάγνωση αυτού του βιβλίου.
Σε ένα ακόμη βιβλίο του ο συγγραφέας Αχμέτ Ουμίτ, καταφέρνει να συνδυάσει το αστυνομικό μυστήριο με την ιστορία της Οθωμανικής Aυτοκρατορίας. Επιπλέον εμπλέκει ιστορικές μελέτες, τον Φρόυντ, τον Πορθητή, την πτώση της Κωνσταντινούπολης με λέξεις όπως η Πατροκτονία και η αδελφοκτονία...και μέσα από αυτό το ταξίδι προσπαθεί να αποδείξει αν η ιστορία είναι ότι βιώθηκε στο παρελθόν ή όσα διηγούνται οι ιστορικοί.
Οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι άρρηκτα δεμένοι μεταξύ τους. Ο Μουστάκ Σερχαζίν, καθηγητής Ιστορίας, μετά από 20 και χρόνια παραμένει ερωτευμένος με την πρώτη του αγάπη, τη Νουζχέτ, επίσης ιστορικός, που τώρα τελευταία κάνει έρευνες σχετικά με την ζωή του Μωάμεθ του Πορθητή και το πως δολοφονήθηκε ο πατέρας του. Επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη για να συνεχίσει το έργο της, καλεί τον Μουστάκ σε δείπνο. Μόνο που εκείνος τη βρίσκει νεκρή, με έναν χαρτοκόπτη, που της είχε κάνει δώρο, καρφωμένο στον λαιμό της, θεωρώντας πως εκείνος τη σκότωσε.
Ποιοι τη σκότωσαν και γιατί; Πως συνδέεται σε όλο αυτό, ο Μουστάκ; Γιατί τον κάλεσε σε δείπνο μετά από τόσα χρόνια και τι ήθελε να του πει; Τι πραγματικά συνέβη στη ζωή του Μωάμεθ Β; Και για ποιο λόγο να ανοιχτούν τάφοι της Κωνσταντινούπολης; Ποιοι και τι μυστικά κρύβονται από κάτω; Πολλά ερωτήματα θίγονται μετά τον θάνατο της ιστορικού Νουζχέτ.
Κατά την εξέλιξη της ιστορίας γίνεται γνωστό ότι ο καθηγητής Μουστάκ πάσχει από απώλεια μνήμης, όπως επίσης ότι μιλάει στον καθρέπτη με τον νεκρό πατέρα του. Επιπρόσθετα υπάρχουν ίντριγκες καθηγητών και φοιτητών, στο πανεπιστήμιο, που διδάσκει ο Μουστάκ και πως κάποιοι από αυτούς τους φοιτητές είχαν κάποιου είδους διένεξη με την ιστορικό Νουζχέτ, που τους κάνουν ύποπτους για το θάνατο της.
Στο μυθιστόρημα περισσότερο περιγράφεται η Κωνσταντινούπολη, καταγράφεται με ιστορική λεπτομέρεια η ζωή του Πορθητή καθώς και η άλωση της Κωνσταντινούπολης. Δεν υπάρχουν σημεία δράσης, έντασης και αγωνίας αλλά δεν υπάρχει καθόλου σασπένς, στοιχεία ενός αστυνομικού μυθιστορήματος. Επιπλέον το μυστήριο για την αποκάλυψη του δολοφόνου της ιστορικού θα λυθεί από την αστυνομία στο τέλος, με μια αναπάντεχη ανατροπή. Κι όλα αυτά σε ένα αδικαιολόγητα μεγάλο βιβλίο, με αργή αφήγηση και πολλές αλλά και περιττές ιστορικές λεπτομέρειες, που κουράζουν, παρά το αρχικό ενδιαφέρον της υπόθεσης.
Εν κατακλείδι με το εν λόγω βιβλίο απογοητεύτηκα, από την άποψη ότι το ήθελα πιο αστυνομικό, αφού έτσι περιγραφόταν. Θα το χαρακτήριζα ιστορικό μυθιστόρημα, μιας που είχε πολλές ιστορικές λεπτομέρειες, κάποιες από τις οποίες δεν γνώριζα μπορώ να πώ. Για το αν πρέπει να το διαβάσει κάποιος ή όχι....αν του αρέσει το ιστορικό μυθιστόρημα, η μελέτη μιας εποχής και ενός τόπου θα πω πως συστήνεται. Σε διαφορετική περίπτωση όχι.
Πλοκή: Ένας άντρας που επί χρόνια περιµένει την ίδια γυναίκα. Ο ΜουστάκΣερχαζίν, ο τελευταίος απόγονος της οικογένειας Σερχαζίν. Μια ζωή που θυσιάστηκε σ’ έναν υπέροχο έρωτα. Και µία φιλόδοξη γυναίκα που αφιέρωσε τη ζωή της στην οθωµανική ιστορία. Μια καριέρα γεµάτη επιτυχίες. Μία καθηγήτρια που δολοφονείται µ’ έναν χαρτοκόπτη, στου οποίου τη λαβή είναι χαραγµένη η βούλα του Μωάµεθ του Πορθητή. Μια δολοφονία µε ερωτικά κίνητρα; Ή µήπως µια µηχανορραφία που τα πλοκάµια της εκτείνονται µέχρι τον ύποπτο θάνατο του µεγάλουηγεµόνα; Ένα ασυνήθιστο ταξίδι στην εποχή που το οθωµανικό κράτος µετατρέπεται σε αυτοκρατορία, στις ηµέρες που είναι γεµάτεςθριάµβους και προδοσίες. Και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού η προαιώνια ερώτηση που διαρκώς ηχεί στα αυτιά µας: Ιστορία είναι ό,τι βιώθηκε στο παρελθόν ή αυτά που διηγούνται οι ιστορικοί;
Και ο σουλτάνος Μωάµεθ ο Πορθητής. Ο άρχοντας Μουράτ, υιός Μωά-µεθ και ο άρχοντας Μωάµεθ, υιός Μουράτ, η κυριαρχία του οποίου απλώνεται σε δύο θάλασσες και δύο στεριές. Η σκιά του Δηµιουργού επί της γης. Ο σουλτάνος που κυρίευσε την Κωνσταντινούπολη, ο φυσικός κληρονόµος του Βυζαντίου· ένας ισχυρός ηγεµόνας που φλέγεται από τη λαχτάρα να δηµιουργήσει ένα νέο έθνος, το οποίο αποτελείται από διαφορετικές θρησκείες, διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικές φυλές. Έφιπποι που καλπάζουν στις απέραντες πεδιάδες. Κλαγγές σπαθιών, πολεµικές ιαχές, κραυγές τρόµου. Πόλεις που κυριεύονται η µία πίσω από την άλλη, κράτη που καταρρέουν το ένα πίσω από το άλλο, πύργοι ατελείωτοι που συνεχώς αλλάζουν χέρια. Και το πεπρωµένο που δεν αλλάζει ποτέ. Ο άνθρωπος που πίνει το ηδύποτο του θανάτου. Και ο ύποπτος θάνατος του Μωάµεθ του Πορθητή. Και οι δύο πρίγκιπες γιοι του. Το παλάτι που χωρίζεται στα δύο, το κράτος που χωρίζεται στα δύο και ο λαός που δεν ξέρει τίποτε απ’ όλα αυτά. Και καθώς διαρκεί ο αιµατηρόςαλληλοσπαραγµός των δύο πριγκίπων, το νεκρό σώµα του σουλτάνου που λησµονιέται σ’ ένα δωµάτιο του παλατιού…
3 στα 5
Η πρώτη συνταγή για τη νέα χρονιά έρχεται δια χειρός Γιώργου Γιαννέλου Γκανιάτσα και είναι μια συνταγή νόστιμη και εύκολη που γίνεται, με τι άλλο, με πορτοκάλια. Αρωματική πορτοκαλόπιτα, λοιπόν, ή αλλιώς, αν προτιμάτε, αρωματική πορτοκαλόπιτα του Κούλη. Το μυστικό είναι το γιαουρτάκι στο ζυμάρι της στην αρχή, και το κρύο σιρόπι στο τέλος!
Υλικά:
- 450γρ. (1 πακέτο) φύλλο κρούστας
- 4 αυγά μεσαίου μεγέθους
- 200γρ. καλαμποκέλαιο + λίγο για το ταψί
- 300γρ. ζάχαρη
- 200γρ. (1 κεσεδάκι) γιαούρτι στραγγιστό με 2% λιπαρά
- 1 κουτ. γλυκού μπέικιν πάουντερ
- 5 κάψουλες βανίλιας
- ξύσμα από 1 πορτοκάλι
- Μισό κουταλάκι γλυκού κανέλα τριμμένη
Για το σιρόπι:
- 600 γρ. νερό
- 400 γρ. ζάχαρη
- ξύσμα από 1 πορτοκάλι
Εκτέλεση: Σημειώστε πως ξεκινάμε ανάποδα. Πρώτα ετοιμάζουμε το Σιρόπι: Ρίχνουμε όλα τα υλικά σε μια κατσαρόλα και την τοποθετούμε σε μέτρια φωτιά. Βράζουμε το σιρόπι έως ότου δέσει, για περίπου 10 λεπτά. Αποσύρουμε και το βάζουμε στο ψυγείο για να κρυώσει καλά. Ζύμη της πίτας: Απλώνουμε τα φύλλα σε ένα μεγάλο ταψί, το ένα πάνω από το άλλο, και τα βάζουμε στο φούρνο, στους 50° C στον αέρα. Τα αφήνουμε να ξεραθούν όση ώρα χρειαστεί: θα πάρει περίπου δίωρο μέχρι να γίνουν τραγανά, αλλά χωρίς να πάρουν χρώμα. Όταν στεγνώσουν τα βγάζουμε, τα αφήνουμε να κρυώσουν και τα σπάμε σε πολύ μικρά κομμάτια. Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180° C. Σε ένα μίξερ χτυπάμε τα αυγά έως ότου αφρατέψουν και προσθέτουμε όλα τα υπόλοιπα υλικά, εκτός από τα σπασμένα φύλλα. Συνεχίζουμε το χτύπημα μέχρι να σχηματιστεί μια ομοιόμορφη ζύμη και σταματάμε το μίξερ, προσθέτουμε τα σπασμένα φύλλα και τα ανακατεύουμε κυκλικά με μια σπάτουλα έως ότου ενσωματωθούν. Λαδώνουμε ένα ταψί διαμέτρου 26 εκ. και απλώνουμε σε αυτό τη ζύμη. Ψήνουμε για περίπου 30 λεπτά. Βγάζουμε την πορτοκαλόπιτα από το φούρνο και την τρυπάμε ελαφρώς με ένα πιρούνι σε όλη της την επιφάνεια. Όσο είναι ακόμη καυτή η πίτα μας βγάζουμε το σιρόπι από το ψυγείο και περιχύνουμε σιγά-σιγά χρησιμοποιώντας μια βαθιά κουτάλα. Αφήνουμε το γλυκό να κρυώσει (και να δέσει το σιρόπι με την πίτα) για περίπου 2 ώρες προτού σερβίρουμε.
Δεν είναι δύσκολη συνταγή! Προσοχή στις μικρές λεπτομέρειες που θα κάνουν την διαφορά! Καλή όρεξη!
 |
| Φωτογραφία Γιώργου Γιαννέλου Γκανιάτσα από kserotiefages.gr |
Φτιάξτε κι εσείς τη συνταγή αυτή και πείτε μου τα σχόλια σας!!!
Νέα χρονιά με νέους στόχους, νέες προσδοκίες, ελπίδες για κάτι καλύτερο!!! Το 2017 ήρθε και μαζί του σας στέλνω τις ευχές μου. Καλό μήνα & Καλή Χρονιά, λοιπόν, αγαπημένοι μου αναγνώστες....εύχομαι το 2017 να φέρει μοναδικές και όμορφες στιγμές σε όλους. Το 2017 να είναι πιο πλούσιο, ήρεμο, παραγωγικό και ευχάριστο από το 2016.
Ο νέος χρόνος εύχομαι
πολλές χαρές να δώσει,
κι αν ήταν λίγες του παλιού
να μας τις συμπληρώσει
Για τη χρονιά που έρχεται,
ευχή καρδιάς θα κάνω!
Η μοίρα να σκορπά χαρές
να περπατάς απάνω!
Τώρα που άλλαξε η χρονιά
και ευχές ο κόσμος δίνει,
εύχομαι κάθε όνειρο
αληθινό να γίνει!!!
- Να γελάτε πιο συχνά
- Να χαμογελάτε πλατιά
- Να αγαπάτε φίλους & εχθρούς
- Να βοηθάτε κι εσείς, κάνοντας κάθε μέρα μια καλή πράξη
- Να γίνεται πιο ευγενικοί με τους αγνώστους
- Να λέτε «ευχαριστώ» και «συγνώμη» και να το εννοείται
- Να δίνεις μια αγκαλιά σε ένα αγαπημένο πρόσωπο
- Να κλαίμε αληθινά και να μην νοιαζόμαστε για το τι θα πουν, αν μας δουν
- Να σταματήσεις μια κακή συνήθεια
- Να αλλάξεις στιλ στο μαλλί σου
- Να ταξιδέψεις σε ένα μέρος
- Να πάρεις το ρίσκο
- Να κάνεις μια τρέλα
- Να βρεις το άλλο σου μισό
- Να βρεις το νόημα της ζωής
- Να κάνεις τα όνειρα σου ή τα απωθημένα σου πραγματικότητα
- Να παλεύουμε & να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο αύριο
💕 ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΑΓΑΠΗ, ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ,
ΕΥΗΜΕΡΙΑ, ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ 💕
Ήρθε επιτέλους η μέρα που θα αποχαιρετίσουμε τον παλιό χρόνο και θα γιορτάσουμε τη νέα χρονιά. Λίγες ώρες έμειναν για να φύγει το 2016, και πριν φύγει θυμάμαι τις στιγμές μου, τις στιγμές αυτής της χρονιάς κάνοντας έτσι μια ανασκόπηση, αποτίμηση του 2016. Ναι μπορώ να πάω ότι για μένα προσωπικά ήταν μια σχετικά καλή χρονιά και προσωπικά αλλά και επαγγελματικά. Ξεκίνησε άλλωστε με τους καλύτερους οιωνούς.
Το 2016 με βρήκε με πολλές αλλαγές. Σε επαγγελματικό επίπεδο, είχα την τύχη να δουλέψω ως σχολική νοσηλεύτρια σε δύο δημοτικά σχολεία. Το ένα μάλιστα εξ αυτών ήταν το σχολείο όπου και πέρασα και φοίτησα έξι ολόκληρα χρόνια...με πολλές αναμνήσεις να έρχονται στο μυαλό μου. Επιπλέον και στα δυο σχολεία είχα την τύχη να κερδίσω και το φλουρί....και τα δώρα να είναι βιβλία της επιλογής μου από συγκεκριμένο κατάστημα της πόλης μου. Σε προσωπικό επίπεδο αλλαγές έγιναν και στον δικό μου εσωτερικό κόσμο. Ναι έγινα πιο εγκρατής, πιο δυναμική και πιο αισιόδοξη. Αλλά και πιο υπομονετική με τα παιδιά...η δουλειά μου βλέπεται σε παιδότοπο δεν μου άφηνε άλλα περιθώρια. Τέλος πραγματοποίησα και την πιο σημαντική αλλά και ουσιαστική αλλαγή στο ιστολόγιο μου, όπου κατέληξα σε συγκεκριμένο templetate με την τελευταία αλλαγή να πραγματοποιείται στο banner μου και σε κάποια άλλα μικροπράγματα ώστε να φτάσω σε αυτό που βλέπεται σήμερα.
Το 2016 ήταν η χρονιά που βρήκα χρόνο για την μεγάλη μου αγάπη, τον κινηματογράφο. Στην πλειοψηφία είδα πολύ καλές ταινίες. Μακράν η καλύτερη ταινία που είδα, τη φετινή χρονιά, ήταν Ο Λογιστής με τον Ben Affleck. Άλλες πολύ καλές ταινίες που είδα και αξίζουν πραγματικά να τις δει ο οποιοσδήποτε ήταν τα: Μην Ανασαίνεις, Μην σβήσεις το φως, Sully, Underworld:Blood Wars, Inferno, Το Λονδίνο έπεσε, H Επιστροφή, . Λιγότερο καλές φάνηκαν οι ταινίες Doctor Strange, Το Κάλεσμα 2, Somnia, Deadpool, Batman V Superman και Στην καρδιά της Θάλασσας. Από ελληνικής πλευράς η Ρόζα της Σμύρνης και οι Τέλειοι Ξένοι, ξεχώρισαν.
Το 2016 ήταν η χρονιά που διάβασα πολλά καλά βιβλία. Και λέω καλά βιβλία διότι κάποια που ήρθαν στα χέρια μου με τη μορφή δανεισμού, αν και ο τίτλος δε με τράβηξε εξ αρχής να τα πιάσω στα χέρια μου και να αρχίσω την ανάγνωση, τελικώς με διέψευσαν πανηγυρικά. Αυτά τα βιβλία ήταν, του πολύ καλού μου φίλου, πλέον, Δημήτρη Σίμου, Τα Βατράχια και το Στο Πίσω κάθισμα της Ευτυχία Γιαννάκη. Τα εν λόγω βιβλία συμπεριλήφθηκαν ανάμεσα στα 22 αστυνομικά που διάβασα το φετινό καλοκαίρι και πρέπει να διαβάσεις κι εσύ, αν είσαι φίλος αστυνομικής λογοτεχνίας. Ακόμη, τελείωσα μετά βαΐων και κλάδων, τον 2ο Μαραθώνιο Ανάγνωσης Αστυνομικής Λογοτεχνίας και αυτό γιατί είχα ένα καλοκαίρι γεμάτο με δανεισμένα βιβλία που έπρεπε να επιστρέψω από αρχές Οκτώβρη. Ήταν όμως και μια χρονιά που σημαδεύτηκε από τον θάνατο του αλχημιστή της λογοτεχνίας, Ουμπέρτο Έκο. Επιπλέον ήταν μια χρονιά, που είχα την ευκαιρία να συναντήσω και να γνωρίσω, μια από τις λίγες Ελληνίδες συγγραφείς που διαβάσω, την αγαπημένη μου Μαρία Τζιρίτα και να αποκτήσω δύο ενυπόγραφα αντίτυπα της. Τέλος, το 2016 και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ ανακοίνωσαν την επιστροφή του αγαπημένου μου ντετέκτιβ Χάρι Χόλε, με νέα περιπέτεια δια χειρός Jo Nesbo. Αναμονή για τη Δίψα του, λοιπόν.
Σε μουσικό επίπεδο, το 2016 δεν ξεκίνησε καλά αφού ξαφνικά έφυγε από τη ζωή ένας τραγουδιστής που ο κόσμος και ειδικά η νεολαία τον είχε βάλει στην καρδιά της. Ο Παντελής Παντελίδης ήταν ένας τραγουδιστής, που ο θάνατος του μας συγκλόνισε όλους, ήταν ένας τραγουδιστής που μπήκε έτσι ξαφνικά στη ζωή μας, όπως και έφυγε. Σχεδόν ένα χρόνο μετά, τα τραγούδια του ακούγονται ακόμα, ακυκλοφόρητα κυκλοφορούν, δίσκοι επανακυκλοφορούν και ο κόσμος ακόμα σιγοτραγουδά τραγούδια του. Δείγμα ότι θα ακούμε για αρκετό καιρό ακόμα Παντελίδη. Αφού είναι ένας τραγουδιστής που ακόμα λείπει πολύ!!!
Γύρω εκεί του Μαΐου, αποκλειστικά από το ιστολόγιο μου, μέσα από ανάρτηση της Ελένης Τσακαλδήμη, γνωρίσαμε όλοι την αληθινή ιστορία του Γιάννη του Δήμαρχου από το χωρίον Μεταξάδες, που λέει και το τραγούδι. Επιπλέον κυκλοφόρησε η νέα δουλειά του, για πολλούς, καλύτερου συγκροτήματος στη Θράκη, της Εβριτικής Ζυγιάς σε συνεργασία τον Πολιτιστικό Σύλλογο ΤΑ ΔΙΔΥΜΑ ΤΕΙΧΗ, με τίτλο Νερ για δγείτι αφιγκραστείτι που σημαίνει Κάντε ησυχία και ακούστε. Τέλος η σελίδα μου, και λόγω συγγένειας, εξασφάλισε αποκλειστικότητα με τη κυκλοφορία του νέου τραγουδιού, του Σταύρου Χαλιαμπάλια, με τίτλο "Αχ Αγάπη μου Παλιά".
Από αθλητικής άποψης, φυσικά σαν ΑΕΚτσου, δεν θα μπορούσα να παραλείψω αναφορά στην ομάδα μου, αφού το 2016, ήταν η χρονιά της ΑΕΚ, με επιστροφή στο πρωτάθλημα της Super League αλλά και να σηκώνει το κύπελλο, μετά από χρόνια. Επίσης στην πόλη μου πραγματοποιήθηκε για τρίτη χρονιά το Run Greece όπου δε θα μπορούσα να λείπω. Τέλος, 12 χρονιά μετά και με αφορμή τους 31ους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο, αναπόλησα την Ολυμπιάδα της Αθήνας και τους λόγους που έχει μένει αξέχαστη.
Τρία αγαπημένα μου τοπ5 είδαν το φως της δημοσιότητας. Έ ναι ήταν μια στήλη που είχα παραλείψει, όπως και κάποιες άλλες, οι οποίες επανέρχονται κι αυτές. Αν και στον αρχικό προγραμματισμό ήταν να γίνουν τέσσερις αναρτήσεις στη στήλη αυτή, τελικώς έγιναν τρεις. Σε κάποια από αυτά δυσκολεύτηκα σε κάποια όχι τόσο...σημασία έχει ότι κατέληξα για πέντε αγαπημένους ξένους συγγραφείς, αγαπημένες ελληνικές σειρές και αγαπημένες γυναίκες ηθοποιούς από την Ελλάδα.
Το 2016, ήταν όμως και η χρονιά, που πραγματοποίησα τον πρώτο διαγωνισμό στη σελίδα μου, με τις συμμετοχές να φτάνουν τις 75...καθόλου άσχημα για πρωτάρα. Παράλληλα έκανα δύο τυχερούς να χαμογελάσουν με το πρόωρο χριστουγεννιάτικο δώρο που έλαβαν, και χάρηκα απίστευτα. Σε αυτό το σημείο να αναφέρω πως χάρηκα που γνώρισα και συνάντησα τρεις αναγνώστες μου, μιας που βρέθηκαν στα μέρη μου τις φετινές γιορτές των Χριστουγέννων, δίνοντάς μου και δωράκια.
Το τέλος της χρονιάς μου επιφύλασσε, μια μοναδική, ευχάριστη και γλυκιά έκπληξη από έναν λιλιπούτειο φίλο μου, που με μια ζωγραφιά του και ένα ποιηματάκι του, μου άλλαξε ολόκληρη τη διάθεση. Το τέλος της χρονιάς, η σελίδα μου κλείνει με νέα στήλη-συνεντεύξεις. Η πρώτη συνέντευξη έρχεται από τον δημιουργό του τραγουδιού "Αχ Αγάπη μου Παλιά", Πασχάλη Μπούρα....ενώ έρχεται και δεύτερη από τον μουσικό συνθέτη και μπουζούκι του Σταμάτη Γονίδη, Ευρυπίδη Στυλιανίδη.
Στο κλείσιμο αυτής της αποτίμησης, όπως και την περσινή χρονιά, έτσι και φέτος κλείνω τη χρονιά, ανακοινώνοντας νέα συνεργασία. Αυτή τη φορά έρχεται από Ιταλία, η συνεργασία. Πλέον ο ιατρός-ορθοπεδικός Στέφανος Πάχος, εκτός από αναγνώστης της σελίδας, έρχεται και μας τα λέει ένα χεράκι για την υγεία μας. Αποκλειστικός αρχισυντάκτης και συνεργάτης της σελίδας Top News, βάζει την υπογραφή του στο ιστολόγιο μου και μας δίνει το στίγμα του από την Ιταλία, για τα νεότερα δεδομένα στον τομέα της υγείας και όχι μόνο.
💕Εύχομαι το 2017 να είναι γεμάτο από όμορφες στιγμές για όλους. Υγεία, ευτυχία, δύναμη, αγάπη, αισιοδοξία και πολλά χαμόγελα. Όλα τα όνειρα σας να γίνουν πραγματικότητα!!!💕
Είναι από αυτές τις στιγμές που πραγματικά με κάνουν να χαμογελώ και να συγκινηθώ μαζί ταυτόχρονα. Τέτοια συναισθήματα δεν νιώθω συχνά...τουλάχιστον και τα δύο μαζί, χαρά και συγκίνηση. Ίσως είναι βέβαια από τα καλά αυτής της δουλειάς. Στα δύο χρόνια και κάτι που δουλεύω σε παιδότοπο, έχω πάρει κι έχω μάθει πολλά. Έχω μάθει να ελέγχω τα νεύρα μου, να κάνω υπομονή αλλά και να έχω επιμονή. Πάνω απ΄όλα όμως παίρνω πολλές αγκαλιές και φιλιά από μικρά παιδιά, που με έχουν μάθει....και κάθε φορά που έρχονται και με βλέπουν σκάνε ένα όμορφο γλυκό χαμόγελο και έρχονται κατά πάνω σου.
Σήμερα, λίγα 24ωρα πριν αλλάξει η χρονιά, τελευταία στιγμή με ενημερώνουν από τη δουλειά, πως πρέπει να πάω να δουλέψω, διότι είχε κόσμο το μαγαζί...από τα πλην αυτής της δουλειάς. Σαφώς είχα αρχίσει να τα "παίρνω στο κρανίο" αλλά στη συνέχεια έπρεπε να υποχωρήσω και να πάω. Λεφτά θα έβγαζα θα έπαιρνα ένα δώρο στη μάνα μου, που την ημέρα των Φώτων, γιορτάζει.
Από τη στιγμή που μπήκα στο παιδότοπο, ακούω φωνές και παιδάκια να τρέχουν πέρα δώθε. Αφού ζήτησα ένα καφέ από την υπεύθυνη, μπαίνω στον παιδότοπο και ρωτώ, όπως κάθε φορά, ονόματα παιδιών, τι τάξη πάνε, σε ποιο σχολείο και φυσικά τι ομάδες είναι.
Δύο ώρες μετά, με πλησιάζει ένας μικρός φίλος και με ένα γλυκό χαμόγελο, μου ζητάει δυο χαρτιά για να ζωγραφίσει. Του τα δίνω, χαμογελώντας κι εγώ με τη σειρά μου, λέγοντας του πως αν θέλει μπορεί να κάνει μια ζωγραφιά και να την κολλήσω στον τοίχο, που έχουμε με τις ζωγραφιές, διαφορετικά μπορεί να την πάρει σπίτι μαζί του...Συνεχίζει να μου χαμογελάει τόσο γλυκά λέγοντας μου εντάξει....Και εγώ να θέλω να του πιάσω τα μάγουλα και να τον φιλάω με τις ώρες....Λίγα λεπτά αργότερα έρχεται και μου δίνει τη ζωγραφιά ρωτώντας με, αν την κολλήσω στον τοίχο. Η απάντηση μου φυσικά και δεν ήταν αρνητική. Πριν προλάβω να κολλήσω τη ζωγραφιά του, έρχεται και μου δίνει το δεύτερο χαρτί που του είχα δώσει, λέγοντας μου ότι ήταν για μένα.
Θεώρησα πως ήταν ζωγραφιά, μου την είχε διπλώσει κιόλας. Αυτό που αντίκρισα όμως όταν άνοιξα το χαρτί δεν ήταν ζωγραφιά αλλά ένα όμορφο ποίημα, που δεν περίμενα ότι θα γραφόταν από ένα παιδί, 7 ετών. Ο Δημήτρης, ο μικρός μου φίλος, είχε γράψει ένα ποίημα για μένα...γράφοντας μου, κάτω από το ποίημα, σαν σημείωση, ότι είμαι πολύ καλή κυρία και ότι με συμπάθησε πολύ, από την ώρα που ήρθε. Ε ναι όπως είναι λογικό, έφυγε και μου δώσε μια μεγάλη αγκαλιά, ένα γλυκό φιλί και μου είπε και τα κάλαντα. Κι εγώ του έδωσα δώρο ένα τρελομπαλάκι. Υπόσχεση που μου έδωσε ήταν ότι θα ξανάρθει...Υπόσχεση που του έδωσα εγώ...Αυτό το ποιηματάκι που μου έγραψε θα το κρατήσω για πάντα....δεν θα το πετάξω ποτέ!!!
Και ναι το δημοσιεύω κιόλας...κάτι τέτοιες στιγμές είναι να τις μοιράζεσαι!!!
Ένας θαυμαστής σου
Πίσω από κάθε σου σκέψη
πίσω από κάθε σου βήμα
Πίσω από κάθε σου πράξη
είναι ο φύλακας άγγελος σου
Μπορεί απλά ένας κρυφός θαυμαστής!!!
Στην θέα σου κάποιος χαίρεται
και νιώθει την πνοή σου
Είναι η λαχτάρα της ζωής σου
Απλά ένας θαυμαστής σου!!!
Στην χαρά σου κάποιος χαίρεται
στην ευτυχία σου, ευτυχεί
Μην ψάξεις να τον βρεις
Είναι αυτός, είναι εκείνος
Πάντα πίσω σου ένας θαυμαστής!!!
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: Η Ρόζα της Σμύρνης
Σκηνοθεσία: Γιώργος Κορδέλλας
Πρωταγωνιστούν: Τάσο Νούσια, Ευγενία Δημητροπούλου, Λήδα Πρωτοψάλτη, Γιούλικα Σκαφίδα, Πέτρος Λαγούτης, κ.α
Είδος Ταινίας: Δράμα
Έτος Παραγωγής: 2016
Διάρκεια: 97΄
ΥΠΟΘΕΣΗ: Σμύρνη 1922: Η Ρόζα (Λήδα Πρωτοψάλτη), κόρη εύπορης οικογένειας, παντρεύεται εσπευσμένα. Aθήνα 1987: H Ρόζα ζει με την εγγονή της Μαριάννα (Ευγενία Δημητροπούλου) κουβαλώντας ένα επτασφράγιστο μυστικό που δε θέλει να μοιραστεί με κανέναν. Το συλλεκτικό πάθος του Δημήτρη (Τάσος Νούσιας), ενός αρχιτέκτονα, τον οδηγεί στα παράλια της Μικράς Ασίας και στα χνάρια της αινιγματικής Ρόζας. Μια παλιά φωτογραφία και ένα νυφικό είναι αρκετά για να ανασυρθεί μια ερωτική ιστορία από το παρελθόν και να γεννηθεί μια καινούργια.
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Η «Ρόζα της Σμύρνης» εξιστορεί μια ερωτική ιστορία με αφετηρία τη Σμύρνη του 1922 και προορισμό την Αθήνα της δεκαετίας του ’80. Ένα νυφικό λερωμένο με αίμα και μια παλιά φωτογραφία θα είναι η αφορμή να ανασυρθούν κρυμμένα μυστικά του παρελθόντος την περίοδο της Μικρασιατικής Καταστροφής, που είχαν ως αποτέλεσμα την Καταστροφή της Σμύρνης, εκεί που έζησε η Ρόζα.
Η αναπαράσταση των δύο εποχών γίνεται μοναδικά, υπό τις οδηγίες του σκηνοθέτη Γιώργου Κορδέλλα, είτε ενδυματολογικά είτε σκηνογραφικά είτε μουσικά. Από τα συν φυσικά, ότι όλες οι μουσικές επιλογές που έπαιξαν κατά τη διάρκεια της ταινίας, γράφτηκαν αποκλειστικά και μόνο για αυτήν....Χάρις Αλεξίου, Μανώλης Μητσιάς και Αρετή Κετιμέ, ερμηνεύουν μοναδικά. Ένα ταξίδι, Αθήνα-Κωνσταντινούπολη-Σμύρνη, άψογα σκηνοθετημένο, χαρίζοντας στην ταινία την αυθεντική αλλά και νοσταλγική ατμόσφαιρα, που έπρεπε. Οι σκηνές γυρισμένες μέσα στην Αγιά Σοφιά απλά σε ανατριχιάζουν - λέγοντας για ακόμη μια φορά έστω και μέσα από τα δόντια "δικιά μας είναι".
Η «Ρόζα της Σμύρνης» είναι μια γλυκιά ερωτική και συνάμα όμορφη ιστορία όπου, ωστόσο, οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της, οδηγούνται σε επαναδιαπραγμάτευση με το παρελθόν τους. Η ιστορία εξελίσσεται γρήγορα, έχει ρυθμό, υπάρχει το δραματικό στοιχείο και δεν κουράζει. Ανατρεπτικό φινάλε. Η μεταφορά του βιβλίου (πάνε και χρόνια που το διάβασα) στις αίθουσες του κινηματογράφου είναι αρκετά ικανοποιητική.
Ερμηνευτικά, το κάστ από το Νησί, με εξέπληξε αλλά όχι και τόσο ευχάριστα. Ο Τάσος Νούσιας για ακόμη μια φορά, μοναδικός στο ρόλο που του δόθηκε. Για τρίτη φορά μάλιστα συνεργάζεται με την Ευγενία Δημητροπούλου (Νησί, Αγάπα σαν μην υπάρχει αύριο) που υποδύθηκε την Μαριάννα, εγγονή της Ρόζα αλλά και τη Ρόζα, σε νεαρή ηλικία. Παρόλα αυτά η ερμηνεία της δεν με συνεπήρε. Από τη Γιούλικα Σκαφιδά περίμενα κάτι παραπάνω αλλά δε βοηθούσε και το σενάριο. Εξαιρετική και μοναδική ως Ρόζα, η Λήδα Πρωτοψάλτη.
Εν κατακλείδι, η ταινία βλέπεται ευχάριστα από όλες τις ηλικίες και δεν κουράζει, που είναι πολύ σημαντικό. Υπάρχει άλλωστε και ένα εξαιρετικό καστ αγαπημένων ηθοποιών, που βλέπεις και έχεις καιρό να δεις στην ελληνική τηλεόραση. Ο ελληνικός κινηματόγραφος, έστω και με μεταφορές βιβλίων (Βλέπετε και Ουζερί Τσιτσάνης), καταφέρνει για άλλη μια φορά, να κρατηθεί στο ύψος του και να κερδίσει το ελληνικό κοινό.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Δώστε μια ευκαιρία στον ελληνικό κινηματογράφο, ίσως να αλλάξετε γνώμη με αυτήν την ταινία.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/10
TRAILER:
Στη Θράκη, το έθιμο της Μπάμπω, δεν λείπει από κανένα χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Όπως επίσης δεν λείπει και από το τραπέζι των Θρακιωτών, που έχουν ξενιτευτεί και συνεχίζουν να κρατούν την παράδοση. Είναι άλλοι που ετοιμάζουν γεμιστή γαλοπούλα ή γεμιστό κοτόπουλο, για το τραπέζι των Χριστουγέννων. Εμείς στη Θράκη, κάθε χρόνο τιμάμε τη Μπάμπω, δεόντως.
Για την ιστορία η «Μπάμπω» είναι καθαρά θρακιώτικο έδεσμα και παραδοσιακό φαγητό των Χριστουγέννων. Κατά την παράδοση θέλει να έχει πάρει το όνομά της από την μπάμπω, που σημαίνει γιαγιά. Όπως η γιαγιά είναι γριά και οδεύει προς το τέλος της ζωής, έτσι και η "ΜΠΑΜΠΩ" τρώγεται προς το τέλος του έτους.Ή κατά άλλους, οφείλει την ονομασία της στο υλικό παρασκευής, το χοιρινό έντερο, που είναι η κατάληξη. Παραμονές Χριστουγέννων έσφαζαν τα γουρούνια και έπρεπε κάπως να εκμεταλλευτούν όλα τα κομμάτια του ζώου. Τα έντερα του ζώου καθαρίζονταν, πλένονταν, διατηρούνταν σε νερόξυδο και αποτελούσαν τη βάση για την παρασκευή της "ΜΠΑΜΠΩΣ".
Σε όλη τη Θράκη, μαγειρεύεται με παραλλαγές. Παρακάτω είναι η συνταγή όπως την φτιάχνουν οι γονείς μου και φέτος για πρώτη φορά, έβαλα κι εγώ το χεράκι μου και έμαθα τα μυστικά της θρακιώτικης «Μπάμπω». Εδώ μπορείτε να δείτε πως φτιάχνεται στο χωριό μου, το Τριφύλλι Έβρου. Ενώ για παραλλαγές του συγκεκριμένου φαγητού δείτε και εδώ
Υλικά:
Έντερα (μοσχαρίσια & χοιρινά) κατά προτίμηση περισσότερα χοιρινά
Κρέας (700gr χοιρινό & 300gr μοσχαρίσιο) - ψιλοκομμένα
Συκώτι (500gr μοσχαρίσιο) - ψιλοκομμένα
Πράσο (3 κατά προτίμηση) - ψιλοκομμένα
Φρέσκα κρεμμύδια (2 κατά προτίμηση) - ψιλοκομμένα
Μαϊντανό - ψιλοκομμένα
Πληγούρι (1 χούφτα)
Ρύζι (1/2 χούφτα)
Αλάτι, πιπέρι, ρίγανη, κόκκινο πιπέρι, μπούκοβο
Λάδι
Εκτέλεση:
ΠροΠαραμονές Χριστουγέννων ετοιμάζουμε τα έντερα, τα πλένουμε πολύ καλά μέσα έξω και τ΄ αφήνουμε μια ώρα (όχι περισσότερο γιατί θα κόβονται στο γέμισμα) σε νερό με ξύδι και λεμόνι. (Δείτε και την παρακάτω εικόνα) ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΑ τα ξαναπλένουμε καλά και τα βάζουμε μισή ώρα στο γάλα, κατόπιν τα στραγγίζουμε και τα έχουμε έτοιμα για γέμισμα.
Πλύσιμο εντέρων
Για τη γέμιση: Σε ένα ταψί ή μια κούπα μεγάλη, ανακατεύομαι όλα τα υπόλοιπα υλικά, αφού τα έχουμε ψιλοκόψει. Κρέας, πράσα, κρεμμυδάκια, συκώτι, μαϊντανό, ρύζι, πληγούρι(προαιρετικά), αλάτι πιπέρι, ρίγανη, κόκκινο πιπέρι, μπούκοβο.
Ανακάτεμα των υλικών
Στη συνέχεια, γεμίζουμε προσεκτικά και όχι μέχρι πάνω, τα έντερα, και τα δένουμε, ώστε να κλείσουν, με μια κλωστή. Έπειτα τα τρυπάμε και τα βάζουμε σε μια κατσαρόλα με νερό για να βράσουν.
Γέμιση των εντέρων
Αφού βράσουν, μπορούμε να τοποθετήσουμε και στο φούρνο ώστε να ξεροψηθούν. Προσθέτουμε και ένα ποτηράκι νερό και ψήνουμε σε 170 βαθμούς. Μόλις ροδοκοκκινήσουν, τα βγάζουμε. Καλή όρεξη & Καλά Χριστούγεννα!!!
Αυτό είναι το αποτέλεσμα!!!
Φτιάξτε κι εσείς τη συνταγή αυτή και πείτε μου τα σχόλια σας!!!
Μια φορά και έναν καιρό, ή μάλλον, κάπου στο μακρινό μέλλον, ζούσε μια όχι ακριβώς όμορφη κοπέλα, αλλά τι σημασία έχει αν ήταν όμορφη ή όχι; Σημασία έχει πως η εποχή της ήταν άσχημη, πολύ άσχημη. Ήταν μια εποχή χωρίς χρώμα, χωρίς χιόνι, χωρίς Χριστούγεννα. Τη θέση τους είχαν πάρει μηχανές με αναπτυγμένη ευφυΐα, κομπιούτερ με ανθρώπινα συναισθήματα και κατασκευές από...φίνο ατσάλι. Σε μια από αυτές τις κατασκευές, ένα κτίριο 237 ορόφων, εργαζόταν η Πέπερ. Μόνο που εκείνη, παράταιρη μέσα στο αποστειρωμένο της περιβάλλον, έμοιαζε να ανήκει αλλού. ίσως στην εποχή της αγαπημένης της ανάμνησης...
Βλέπετε η Πέπερ κρατούσε καλά φυλαγμένη στην καρδιά της, την εικόνα της γιαγιάς της, που μέσα από μια πελώρια γιγαντοοθόνη, της διηγιόταν ιστορίες για την λαμπερή γιορτή που οι άνθρωποι αποκαλούσαν Χριστούγεννα. Από τότε που είχε ακούσει για τα εορταστικά τραπέζια, όπου όλη η οικογένεια αντάλλαζε δώρα και για τα πελώρια χριστουγεννιάτικα δέντρα γεμάτα στολίδια, η εικόνα είχε μείνει στο μυαλό της και η Πέπερ δεν ήθελε με τίποτα να τη διώξει.
Εκείνο το Δεκέμβρη, τα πράγματα γύρω της ήταν μουντά, όπως συνήθως. Το όνειρο, όμως, ενός στολισμένου δέντρου την ξύπνησε ένα βράδυ και από τότε τη Πέπερ αποφάσισε για πρώτη φορά να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα. Το πρωί πήγε στη δουλειά και το χέρι της έπιασε το μολύβι που είχε κρύψει καλά στο συρτάρι της και το οποίο είχε βρει μια φορά πεταμένο στην άκρη του δρόμου. Πάνω στο γραφείο της άρχισε να χαράζει το σχήμα ενός δέντρου με μπάλες, ακριβώς όπως το φανταζόταν. Όμως, όσο και να αναζήτησε κάτι τέτοιο, δεν μπόρεσε να το βρει στη μεταλλική πόλη που ζούσε.
Είχε αρχίσει πια να απογοητεύεται και να συνειδητοποιεί ότι το δέντρο που τόσο ονερευόταν θα παρέμενε ακριβώς αυτό...ένα όνειρο. Βυθίστηκε στις σκέψεις της και χωρίς να το καταλάβει, άρχισε να μουντζουρώνει με το μολύβι την εικόνα που είχε φτιάξει. Τότε την ξύπνησε μια φωνή: «Μην το κάνεις αυτό! Είναι πολύ όμορφο...» είπε ένα ανθρωπόμορφο ρομπότ που έτυχε εκείνη την ώρα να περνά δίπλα από το γραφείο της. Η Πέπερ το είχε προσέξει και άλλες φορές. Δούλευε στο τμήμα γραφιστικής αλλά έμοιαζε να βρίσκεται...αλλού. «Δεν έχει νόημα να το κρατήσω. Έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να το αποκτήσω ποτέ», του απάντησε απογοητευμένη. «Αν θέλεις, μπορώ να σε βοηθήσω», της απάντησε εκείνο. «Μετά τις 5, που όλοι θα έχουν φύγει, έλα στο γραφείο μου». Τα λεπτά κυλούσαν, οι ώρες περνούσαν και η κοπέλα συνέχιζε να παίζει με το σχέδιο της. Στις 5 με υπνωτισμένα βήματα, κατευθύνθηκε στο τμήμα της γραφιστικής.
Την ώρα που οι υπάλληλοι της Kryptoncom εγκατέλειπαν την εταιρεία, η Πέπερ έμπαινε στην αίθουσα και προσπαθούσε να εντοπίσει τη φιγούρα του ανθρωπόμορφου ρομπότ....μα πως το λένε; Ένιωσε μια ανάσα πίσω της και ένα χέρι να αγγίζει τον ώμο της. Μπροστά της στεκόταν ο κύριος...ρομπότ. «Λετζ 7, με λένε αν αναρωτιέσαι , έφερες το σχέδιο;» Δεν το έφερε, το είχε σκανάρει, και το είχε ρίξει στο Δίκτυο. Ο Λετζ έπιασε το ποντίκι και το σχέδιο άρχισε να αποκτά χρώμα...Και σαν να μην έφτανε το πράσινο του δέντρου, ο Λέτζ άρχισε να το φορτώνει με φωτεινές κόκκινες μπάλες, με στολίδια κάθε λογής και ροζ ζαχαρωτά.
Μαγεία....Τα μάτια της Πέπερ πλημμύρισαν από φανταχτερά χρώματα...Όμως κάτι τη στενοχωρούσε. Ακόμα και η εικόνα αυτή, δεν ήταν παρά μια εικόνα...χωρίς ζωή. Ξαφνικά είδε την οθόνη του υπολογιστή να ραγίζει και να από μέσα να πετάγονται τα καταπράσινα κλαδιά του δέντρου!!! «Έγώ δεν έκανα τίποτα...εσύ το έκανες;» «Μα πως;» «Το ήθελες τόσο πολύ που έγινε». Μια ζεστή αύρα χύθηκε στο κρύο δωμάτιο, τα χείλη τους πλησίασαν και....Τα Χριστούγεννα ήταν εδώ, δηλαδή εκεί, στην εταιρεία του Λετζ και της Πέπερ, στον 185ο όροφο.
Η «Ιστορία Αγάπης», γράφτηκε από την δημοσιογράφο Τατιάνα Στεφανίδου, που εμπνεύστηκε από το πνεύμα των Χριστουγέννων. Η ιστορία αυτή γράφτηκε αποκλειστικά και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Τηλεκοντρόλ", τον Δεκέμβριο του 2003, στη στήλη "Σαν παραμύθι".
Λίγο πριν αποχαιρετήσουμε το 2016, κλείνουμε τη χρονιά με τη συνέντευξη ενός εκ των δύο δημιουργών που υπέγραψαν το νέο τραγούδι του Εβρίτη Σταύρου Χαλιαμπάλια με τίτλο «Αχ Αγάπη Μου Παλιά», που κυκλοφόρησε προ ημερών. Μάλιστα τέθηκαν και στους δύο Εβρίτες δημιουργούς του τραγουδιού, Ευρυπίδη Νικολίδη και Πασχάλη Μπούρα, ερωτήσεις για τα ενδιαφέροντά τους, τη σχέση που έχουν με τη μουσική καθώς και πως προέκυψε η συνεργασία τους με τον τραγουδιστή, Σταύρο Χαλιαμπάλια.
Σε πρώτη φάση, τέθηκαν ερωτήσεις στον στιχουργό του τραγουδιού, Πασχάλη Μπούρα. Διαβάστε παρακάτω την αποκλειστική συνέντευξη που μου παραχώρησε.
1.Ποιος είναι ο Πασχάλης Μπούρας;
Γεννήθηκα στην Αλεξανδρούπολη όπου και ζω μαζί με την σύζυγο μου Δήμητρα και τα δύο μου παιδιά, την Αθανασία και την Σοφία. Είμαι υπαξιωματικός των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά ασχολούμαι και με άλλα πράγματα. Είμαι προπονητής σε ακαδημία ποδοσφαίρου σε παιδικές αναπτυξιακές ηλικίες και ραδιοφωνικός παραγωγός στον Μaximum fm 93.6.Τις ελεύθερες ώρες μου αρέσει να παίζω ποδόσφαιρο, να διαβάζω βιβλία και να περπατάω σε όμορφες διαδρομές ακούγοντας την αγαπημένη μου μουσική! Και φυσικά να παίζω με τις κόρες μου!
2. Τι μουσική προτιμάς να ακούς; Έχεις κάποιον αγαπημένο καλλιτέχνη.
Ακούω σχεδόν τα πάντα και ανάλογα την διάθεση και την παρέα στην οποία βρίσκομαι. Κυρίως όμως ακούω ελληνική μουσική. Αγαπημένοι καλλιτέχνες πολλοί αλλά ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Πασχάλης Τερζής και η Ελένη Βιτάλη είναι φωνές που με συνεπαίρνουν!
3. Ποιο τραγούδι είναι αυτό που ακούς συνέχεια τώρα τελευταία; Και ποιο αυτό που σε εκφράζει;
Αν εξαιρέσω το “Αχ Αγάπη Μου Παλιά” το τραγούδι που με εκφράζει και ακούω συνέχεια είναι το “Όταν Έχω Εσένα”. Υπάρχουν όμως και άλλα τραγούδια εξίσου όμορφα.
4. Πως η στιχουργική έγινε μεγάλη σου αγάπη;
Η στιχουργική είναι για μένα ψυχοθεραπεία, εκτόνωση, διαφυγή από την καθημερινότητα. Από πιο νεαρή ηλικία θυμάμαι τον εαυτό μου να γράφει στιχάκια απλά δεν το ήξερε κανείς, το κρατούσα για τον εαυτό μου γιατί ντρεπόμουν να το πω, φοβόμουν και ενώ ήταν το μεγάλο μου όνειρο και απωθημένο να τραγουδηθεί στίχος δικός μου η απογοήτευση με κυρίευε και έτσι το όνειρο παρέμενε απλώς όνειρο!
5. Από πού προέρχονται οι ιδέες / τα θέματα για τους στίχους σου;
Έχω πει και παλιότερα πως η μούσα είναι η ίδια η ζωή! Όχι απαραίτητα η δική μας αλλά και των φίλων και συγγενών. Η έμπνευση μπορεί να σου έρθει από εμπειρίες δικές σου, από μαρτυρίες και εξομολογήσεις άλλων από οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς. Για παράδειγμα μια προσωπική μου φίλη έπρεπε να πάρει μια αρκετά σημαντική απόφαση που την αφορούσε και όπως μου διηγούνταν την ιστορία της έκατσα επί τόπου και έγραψα έναν στίχο μου με τίτλο “Μια Απόφαση” που στο μέλλον ίσως γίνει τραγούδι και το ακούσει ο κόσμος γιατί στην ζωή όλα μια απόφαση είναι!
6. Γνωριμία με τον μουσικό Ευρυπίδη Νικολίδη;
Την γνωριμία μου με τον Ευριπίδη Νικολίδη την χρωστάω στην κυρία Ελένη Τσιαούση η οποία τον γνωρίζει πολλά χρόνια και σε μια κουβέντα που είχαμε περί στιχουργικής και για κάποιες προσπάθειες που ήδη είχα ξεκινήσει να κάνω από μόνος μου με έφερε σε επαφή μαζί του πιστεύοντας απ την αρχή σε μένα! Η συνεισφορά της ήταν μεγάλη και θέλω μέσα από αυτή την συνέντευξη να την ευχαριστήσω για όλα όσα έκανε για μένα από την πρώτη στιγμή μέχρι και τώρα που βγήκε το πρώτο τραγούδι σε στίχους δικούς μου. Επίσης ευχαριστώ και την κυρία Χριστίνα Ρουσσίδου που πήγε δείγμα των στίχων μου στο σπίτι του Ευριπίδη στην Αθήνα και από εκεί ξεκίνησε αυτή η σχέση που δεν ήταν μόνο επαγγελματική αλλά και ανθρώπινη! Για αυτό θέλω να τον ευχαριστήσω δημόσια για όσα έκανε για μένα! Γίναμε πολύ καλοί φίλοι, κάνουμε παρέα, διαπιστώσαμε πως έχουμε πολλά κοινά και από τότε έχουμε καθημερινή επικοινωνία. Μετράμε σχεδόν δύο χρόνια φιλίας και εύχομαι να συνεχιστεί έτσι σε όλα τα επίπεδα!
7. Πως προέκυψε το ραδιόφωνο και η συνεργασία με τον ραδιοφωνικό σταθμό MAXIMUM 93,6; Ποιανού ιδέα ήταν το όνομα Jukebox;
Το ραδιόφωνο ήταν άλλο ένα απωθημένο! Ήθελα από μικρή ηλικία να το κάνω αλλά δεν τολμούσα να κάνω το βήμα. Ώσπου στα σαράντα μου χρόνια χωρίς καμιά εμπειρία και γνώση του αντικειμένου έκλεισα ραντεβού με τον κύριο Δημήτρη Κολιό του είπα ποιος είμαι, τι θέλω να κάνω, ότι δεν έχω ιδέα από ραδιόφωνο, ούτε ως ακροατής είχα βγει στον αέρα ποτέ και εκείνος με πίστεψε, με εμπιστεύθηκε και μου έδωσε την ευκαιρία να δημιουργήσω την δική μου εκπομπή. Ένας ακόμη άνθρωπος που θέλω να ευχαριστήσω θερμά από αυτό το βήμα όχι μόνο για την εκπομπή αλλά και για την στήριξη που μου παρέχει! Την ονομασία της εκπομπής την οφείλω στον συμπαραγωγό του maximum fm 93.6 Γιώργο Γρηγοριάδη. Ήταν δική του ιδέα και τον ευχαριστώ και για την βοήθεια που μου προσέφερε όπως και όλους τους συμπαραγωγούς του σταθμού.
8. Ποια ήταν η αφορμή για να γραφτεί το τραγούδι «Αχ Αγάπη Μου Παλιά» που ερμηνεύει ο Σταύρος Χαλιαμπάλιας;
Προφανώς θα εννοείτε από πού εμπνεύστηκα τους στίχους. Όταν άκουσα την μελωδία την οποία ο Ευριπίδης εμπνεύστηκε σε ένα ταξίδι του στην Κων/πόλη μου ήρθαν εικόνες από την Αγία Σοφιά, τον Βόσπορο με τα στενά του και όλα όσα μας θυμίζουν τις αλησμόνητες πατρίδες, σύμβολα, πατρικό σπίτι, την παλιά γειτονιά μας αλλά και μια χαμένη αγάπη ενός αγαπημένου προσώπου! Τον ρώτησα αν μπορώ να γράψω στίχους πάνω στην μουσική του και μου είπε φυσικά και μπορείς! Την άλλη μέρα στην κυριολεξία βρισκόμενος λίγα μέτρα από τον ποταμό Έβρο έγραψα τους στίχους εμπνευσμένος από όλα αυτά που σας είπα αλλά και με αφορμή μια ιστορία αγάπης ενός πολύ αγαπημένου μου προσώπου που είχε πολλά κοινά! Ο στίχος μου βγήκε αβίαστα λες και “πληκτρολογούσε” η ψυχή μου εκείνη την ώρα τι να γράψω! Ζούμε στην εποχή που ο κόσμος φεύγει, ξενιτεύεται πηγαίνει κάπου για ένα καλύτερο αύριο και αφήνει κάτι! Εγώ αυτό το “κάτι” προσπάθησα να αποτυπώσω με τους στίχους μου και σε συνδυασμό με την εξαιρετική σύνθεση του Ευριπίδη αλλά και την υπέροχη ερμηνεία του Σταύρου πιστεύω πως κάτι καταφέραμε. Και αυτό δεν το λέω εγώ αλλά ο κόσμος που με σταματάει στον δρόμο και μου λέει πόσο έχει αγγίξει την ψυχή τους το συγκεκριμένο τραγούδι.
9. Πως προέκυψε η συνεργασία με τον Σταύρο Χαλιαμπάλια;
Όταν ο Ευριπίδης διάβασε τους στίχους δημιούργησε το τραγούδι που από το πρώτο άκουσμα μας συγκίνησε, μας ταξίδεψε και μας έκανε να αισθανόμαστε υπερήφανοι για αυτό το αποτέλεσμα. Λόγω της κοινής μας καταγωγής και μεγάλης αγάπης για τον τόπο μας αλλά και για τις αλησμόνητες πατρίδες σκεφτήκαμε από κοινού να το ερμηνεύσει ο Σταύρος Χαλιαμπάλιας κατά πρώτον γιατί κατάγεται και εκείνος από τον Έβρο! Ίσως είναι και η πρώτη φορά που σε ένα τραγούδι και οι δημιουργοί αλλά και ο ερμηνευτής κατάγονται από τον ίδιο τόπο! Κατά δεύτερον η κοινή αγάπη για τις αλησμόνητες πατρίδες και τον τόπο καταγωγής. Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ για την φωνή του Σταύρου η οποία είναι καταπληκτική γιατί το τραγούδι αυτό ήθελε μια φωνή υψηλών προδιαγραφών και έτσι καταλήξαμε στον Σταύρο που του ταίριαζε απόλυτα. Ο Ευριπίδης όταν έβαλε να ακούσει το τραγούδι ο Σταύρος εκείνος το αγάπησε από την πρώτη στιγμή και έτσι προέκυψε η συνεργασία.
10. Οι πρώτες εντυπώσεις για το νέο τραγούδι, είναι πολύ θετικές αφού ο κόσμος το έχει αγαπήσει. Σε δικαιώνει αυτό το αποτέλεσμα;
Σαφώς και με δικαιώνει! Όπως είπα και πριν με σταματούν στον δρόμο, μου στέλνουν μηνύματα, με παίρνουν τηλέφωνο και μου λένε πόσο τους αγγίζει αυτό το τραγούδι. Το μεγαλύτερο κέρδος για μένα είναι το ψιθύρισμα των στίχων από το στόμα τους, να το τραγουδάνε, να το αφιερώνουν, να τους θυμίζει δικές τους καταστάσεις. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δικαίωση για μένα!
11. Θα ακούσουμε στο μέλλον κι άλλα τραγούδια δια χειρός Πασχάλη Μπούρα;
Αν με ρωτάτε σαν επιθυμία φυσικά και θέλω να ακουστούν! Από εκεί και πέρα δεν είναι αποκλειστικά στο δικό μου χέρι να πραγματοποιηθεί. Αυτό που μπορώ να πω μόνο είναι πως είμαστε σε καλό δρόμο!
12. Ποια τα δικά σου μελλοντικά σχέδια;
Όταν κάνεις σχέδια τα βλέπει ο Θεός και γελάει! Υπάρχουν πράγματα που θέλω να κάνω το 2017 αλλά με αργά και σταθερά βήματα. Την υγεία μου να έχω και όλα θα γίνουν. Αρκεί να έχεις πίστη, αγάπη και υπομονή σε ότι κάνεις.
13. Μια ευχή για την νέα χρονιά.
Εύχομαι υγεία για όλο τον κόσμο! Η νέα χρονιά να είναι δημιουργική για όλους και να πραγματοποιηθεί κάθε τους όνειρο και στόχος.
Aκούστε ξανά το νέο τραγούδι, του Σταύρου Χαλιαμπάλια
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons