Από το Blogger.
Τριάντα ένα χρόνια μετά την τελευταία ταινία της αρχικής τριλογίας, το δημοφιλές franchise των «Τρελών Σφαιρών» επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με νέο καστ και σκηνοθέτη. Στις τρεις πρώτες ταινίες, ο αξεπέραστος Λέσλι Νίλσεν ήταν ο πρωταγωνιστής στον θρυλικό ρόλο του ντετέκτιβ Φρανκ Ντρέμπιν. Στη νέα ταινία, ο Λίαμ Νίσον αναλαμβάνει τον ρόλο του Φρανκ Ντρέμπιν Τζούνιορ, του γιου του αρχικού ντετέκτιβ, και μπλέκει σε μια σειρά από ξεκαρδιστικές περιπέτειες.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: The Naked Gun (Τρελές Σφαίρες)
Σκηνοθεσία: Akiva Schaffer
Πρωταγωνιστούν: Liam Neeson, Pamela Anderson, Paul Walter Hauser κ.α
Είδος ταινίας: Αστυνομική / Κωμωδία / Παρωδία
Έτος Παραγωγής: 2025
Διάρκεια: 85'
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Για έναν θεατή που μεγάλωσε με τις κλασικές ταινίες του Λέσλι Νίλσεν, η ανακοίνωση ότι το θρυλικό franchise των «Τρελών Σφαιρών» επιστρέφει προκάλεσε τόσο ενθουσιασμό όσο και δέος. Η προσμονή για το νέο κεφάλαιο ήταν ιδιαίτερα μεγάλη, με την ταινία να γίνεται αντικείμενο έντονης διαφήμισης, εν μέρει λόγω της δημοσιοποίησης της σχέσης του πρωταγωνιστικού διδύμου, του Λίαμ Νίσον και της Πάμελα Άντερσον. Η νέα προσπάθεια, με τον Νίσον να υποδύεται τον γιο του θρυλικού ντετέκτιβ, Φρανκ Ντρέμπιν Τζούνιορ, είχε να αντιμετωπίσει την τεράστια σκιά του αρχικού, αξεπέραστου κωμικού.
Ο Φρανκ Ντρέμπιν Τζούνιορ κληρονομεί όχι μόνο το όνομα του πατέρα του, αλλά και την χαρακτηριστική του αδεξιότητα, η οποία συχνά τον μπλέκει σε μπελάδες. Όταν ένας αδίστακτος μεγιστάνας της τεχνολογίας καταφέρνει να κλέψει μια συσκευή που έχει τη δυνατότητα να αλλάζει τις ανθρώπινες αντιδράσεις, ο Ντρέμπιν Τζούνιορ, μαζί με την ομάδα του, αναλαμβάνει να τον σταματήσει. Για να ανακτήσουν τη συσκευή πριν να είναι πολύ αργά, θα προκαλέσουν άθελα τους μια σειρά από ξεκαρδιστικές καταστάσεις.
Στα συν της ταινίας, οι αναφορές στην πρωτότυπη ταινία. Η σκηνοθεσία και η ρετρό αισθητική της ταινίας που αποτελεί φόρος τιμής στη δεκαετία του '80. Η παρουσία της Πάμελα Άντερσον η οποία προσφέρει μια παρωδία του παρελθόντος της ως τηλεοπτικό είδωλο και ταυτόχρονα το αφοπλίζει με την υπερβολή του. Ο Λίαμ Νίσον - που απορεί κανείς γιατί δέχτηκε να κάνει αυτή την ταινία - κάνει αρκετά καλή δουλειά, καταφέρνει να διατηρήσει μια σοβαροφανή έκφραση μέσα στο απόλυτο χάος, τιμώντας παράλληλα τον Λέσλι Νίλσεν και δημιουργώντας ταυτόχρονα τον δικό του χαρακτήρα. Η χημεία του με την Άντερσον είναι όμορφη.
Στα μείον της ταινίας, η κεντρική ιδέα της πλοκής, που λειτουργεί κυρίως ως ένα πλαίσιο για τα κωμικά στιγμιότυπα. Καλή η προσπάθεια του Λίαμ Νίσον αλλά είναι σχεδόν αδύνατο για οποιονδήποτε ηθοποιό να φτάσει το κωμικό επίπεδο του Λέσλι Νίλσεν. Είναι λογικό η νέα ταινία να συγκριθεί, μοιραία, με την πρώτη ταινία. Κάποια αστεία δεν ήταν και τόσο καλά. Η ύπαρξη της ταινίας θεωρώ ότι πλέον είναι ξεπερασμένη και λειτουργεί ως χρονοκάψουλα: είναι αστεία, ευχάριστη αλλά δεν έχει κάτι άλλο να προσφέρει στον θεατή.
Εν κατακλείδι, η ταινία «The Naked Gun» δικαιώνει εν μέρει την αναμονή, προσφέροντας γέλιο και φόρο τιμής σε έναν από τους πιο αγαπητούς κωμικούς ήρωες του κινηματογράφου. Άλλωστε η νέα ταινία με πρωταγωνιστές τον Λίαμ Νίσον και την Πάμελα Άντερσον επιδιώκει να αναβιώσει την παράλογη αστυνομική κωμωδία της δεκαετίας του 1980.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Ναι αν έχεις παρακολουθήσει όλες τις προηγούμενες ταινίες των «Τρελών Σφαιρών».
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 5/10
TRAILER:
_________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
Κάποιοι λένε ότι για να φτάσεις στην Ικαρία πρέπει να το θέλεις πολύ. Ίσως. Το ταξίδι μου ξεκίνησε από την Καβάλα και κράτησε 20 ώρες πάνω στο πλοίο. Αλλά κάθε ώρα άξιζε, γιατί με έφερε στο νησί όπου δεν χωράνε ρολόγια, άγχος και ταλαιπωρία.
Με τελικό προορισμό την Ρόδο, βρέθηκα για σχεδόν 24 ώρες, σε έναν τόπο όπου ο χρόνος σταματά. Έφτασα στον Άγιο Κήρυκο στις 6 το απόγευμα και μετά από μια στάση στο ξενοδοχείο, ήρθε η πρώτη γνωριμία με την ηρεμία του νησιού. Ένας βραδινός περίπατος στο λιμάνι, η αγορά αναμνηστικών καρτ ποστάλ και ικαριώτικου μελιού από τα τοπικά καταστήματα και μια παγωμένη ικαριώτικη μπύρα σε μαγαζί με θέα όλον τον Άγιο Κήρυκο. Το βράδυ έκλεισε ιδανικά, με φαγητό, παρέα με γνωστούς φίλους, που βρίσκονταν στο νησί.
.png)
Η επόμενη μέρα ξεκίνησε με καφέ σε παραλιακή καφετέρια και πρωινό από έναν φούρνο που μου σύστησαν. Μετά, με προτροπή ντόπιου, επισκέφτηκα το Αρχαιολογικό Μουσείο, το οποίο στεγάζεται στο ιστορικό κτίριο του Παλαιού Γυμνασίου. Η είσοδος είναι δωρεάν και οι επισκέπτες έχουν την δυνατότητα να κάνουν ένα ταξίδι στον χρόνο. Μέσα, τα ευρήματα αφηγούνται την ιστορία του νησιού από τα αρχαία χρόνια, με ιδιαίτερη αναφορά στα ταφικά έθιμα της Δυτικής Ικαρίας και στο έθιμο των Ανεμοταφίων. Σύμφωνα με τη μυθολογία ο Αίολος έκλεισε τους ανέμους σε έναν ασκό και τον παρέδωσε στον Οδυσσέα για να διευκολύνει την επάνοδό του στην Ιθάκη. Το τελετουργικό του ενταφιασμού των ανέμων ήταν διαδεδομένο κυρίως σε χωριά της Ικαρίας πχ Νέγια και Μονοκάμπι. σε θέσεις που αργότερα αποκαλύφθηκαν αρχαία νεκροταφεία.
Έπειτα, ο δρόμος με οδήγησε σε μέρη γεμάτα ιστορία και ομορφιά. Η διαδρομή προς την περιοχή του Δράκανου ήταν μια αποκάλυψη, καθώς εξερεύνησα τα ερείπια και τον καλοδιατηρημένο Πύργο. Η πρόσβαση απαιτούσε προσοχή, αφού ο δρόμος είναι στενός και χωμάτινος, αλλά η εμπειρία άξιζε.
Στη συνέχεια, βουτιές σε κρυφές παραλίες, και συγκεκριμένα στην παραλία Ιερό, μια ήσυχη παραλία, που θεωρείται από τις καλύτερες για τους ντόπιους. Η παραλία Φάρος νωρίτερα ήταν ακατάλληλη λόγω αέρα. Τέλος, μια επίσκεψη στις ιαματικές πηγές στα Θέρμα πρόσφερε την απαραίτητη χαλάρωση, ειδικά στη σπηλιά, όπου το νερό είναι πιο ζεστό και έχει θεραπευτικές ιδιότητες.
Για γλυκό, ακολούθησα την πρόταση ντόπιου και επισκέφτηκα το ζαχαροπλαστείο Μέλισσα στα Θέρμα, όπου δοκίμασα εξαιρετικούς λουκουμάδες με ικαριώτικο μέλι και πορτοκαλόπιτα.
 |
Λίγο πριν την αναχώρηση, επέστρεψα στον Άγιο Κήρυκο για μια τελευταία βόλτα στο λιμάνι. Εκεί, δεσπόζει ένα μεταλλικό γλυπτό που απεικονίζει την πτώση του Ίκαρου. Κάτω από το έργο υπάρχει μια επιγραφή του Ικαριώτη γλύπτη Νίκου Ίκαρη που φιλοτέχνησε το έργο που λέει: "Η αρμύρα από τη θάλασσα, το βουητό του ανέμου κι αυτό το αρχιπέλαγος ας γίνουν συντροφιά μου. Άμα αναπαυθώ εδώ ίσως δεν αποθάνω."
Μέσα σε σχεδόν 1440 λεπτά, η Ικαρία δεν μου έδειξε μόνο τα αξιοθέατά της. Μου έδειξε πώς να χαλαρώνω, να ζω το τώρα και να εκτιμώ την απλότητα.
Η Ικαρία είναι ένας τόπος που σε καλεί να ξεχάσεις. Να ξεχάσεις το ρολόι, το άγχος της καθημερινότητας και το τι "πρέπει" να κάνεις. Είναι το νησί που σε καλεί να αφήσεις στην άκρη τη βιασύνη και να ακολουθήσεις τον δικό της, μοναδικό ρυθμό. Η Ικαρία δεν είναι ένας τόπος για να βρεις την εσωτερική σου γαλήνη—είναι ένας τόπος για να την αναστήσεις, γλεντώντας μέχρι το πρωί, κολυμπώντας σε κρυστάλλινα νερά και ζώντας απλά, όπως κάνουν οι άνθρωποί της. Είναι το νησί που σε μαθαίνει να ζεις, όχι απλά να υπάρχεις. (=& το ταξίδι συνεχίζεται).
Γράφει η Θεανώ Σικλαφίδου.
Υπάρχουν γλυκά που δεν είναι απλώς μια συνταγή, αλλά μια ολόκληρη ιστορία. Ο Μυρωδάτος Σεντερμές είναι ένα από αυτά. Μια παραδοσιακή λιχουδιά που ταξίδεψε από την αρχοντική Σμύρνη, κουβαλώντας μαζί της όλα τα αρώματα της μικρασιατικής κουζίνας. Ο σεντερμές είναι ένα ξεχωριστό γλυκό, ένα είδος σμυρναίικης γλυκιάς τυρόπιτας, που θυμίζει γαλακτομπούρεκο. Η μαλακή του βάση από μυζήθρα ή ανθότυρο συνδυάζεται μοναδικά με το σιμιγδάλι, δημιουργώντας μια πλούσια υφή που λιώνει στο στόμα.
Ετοιμαστείτε να γεμίσετε την κουζίνα σας με τις μεθυστικές μυρωδιές της κανέλας, της βανίλιας και των μπαχαρικών, φτιάχνοντας ένα γλυκό με βαθιές ρίζες και ασύγκριτη γεύση. Ακολουθήστε τη συνταγή και ανακαλύψτε το μυστικό ενός γλυκού που είναι ταυτόχρονα απλό, αλλά και απίστευτα νόστιμο.
Υλικά:
1 κιλό ανάλατο μαλακό τυρί (μυζήθρα ή ανθότυρο)
300γρ σιμιγδάλι, χοντρό
250γρ ζάχαρη
2 κ.γ κανέλα
2 βανίλιες
Εκτέλεση: Σε ένα μπολ τρίβουμε το τυρί με τα χέρια, ώστε να δημιουργηθούν τρίμματα. Το ρίχνουμε σε μια κατσαρόλα, την οποία τοποθετούμε πάνω σε χαμηλή φωτιά. Ανακατεύουμε με την ανάποδη πλευρά μιας ξύλινης κουτάλας. Συνεχίζουμε να ανακατεύουμε, μέχρι να αρχίσει να λιώνει το τυρί και να πάρει ρευστή μορφή. Αμέσως μετά προσθέτουμε το σιμιγδάλι, την ζάχαρη, την κανέλα και τις βανίλιες και συνεχίζουμε το ανακάτεμα για περίπου 10 λεπτά, μέχρι να φουσκώσει το σιμιγδάλι (αν χρειαστεί το αφήνουμε λίγο περισσότερο ή και λιγότερο στη φωτιά). Το αδειάζουμε σε ένα ταψί με διάμετρο 30εκ. και το πιέζουμε από πάνω με ένα κουτάλι, έτσι ώστε να το απλώσουμε ομοιόμορφα σε όλο το ταψί. Κόβουμε το γλυκό σε τριγωνικά ή τετραγωνικά κομμάτια και σερβίρουμε πασπαλίζοντας με λίγη κανέλα.
Tip: Αν το τυρί που χρησιμοποιήσετε είναι αρκετά λιπαρό, ενδέχεται να βγάλει λίγο βούτυρο στην επιφάνεια του γλυκού. Σε αυτή την περίπτωση, απλώστε ένα κομμάτι απορροφητικού χαρτιού από πάνω για να το αφαιρέσετε εύκολα. Για καλύτερο αποτέλεσμα, προτιμήστε ένα τυρί με λίγα λιπαρά.
Φτιάξτε κι εσείς τη συνταγή αυτή και πείτε μου τα σχόλια σας!!!
Σήμερα, μοιράζομαι μαζί σας ένα ιδιαίτερο κείμενο που φιλοξενήθηκε για πρώτη φορά στις σελίδες της εφημερίδας "Ελεύθερη Θράκη". Πρόκειται για το πρώτο μου μικροδιήγημα, που γράφτηκε στα πλαίσια του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής Ειρήνης Ντέλλας, στη Ρόδο. Το εμβληματικό κτίριο του Παλιού Καπνομάγαζου, της σημερινής Δημοτικής Βιβλιοθήκης της Αλεξανδρούπολης, ζωντανεύει και αφηγείται τη δική του ιστορία. Από σχολείο και καταφύγιο, μέχρι καπναποθήκη και εν τέλει φάρος γνώσης, το κτίριο ξεδιπλώνει τις διαφορετικές χρήσεις και τις ιστορικές στιγμές που σημάδεψαν την πορεία του στον χρόνο. Ελπίζω να το απολαύσετε!
«Σιωπηλός μάρτυρας του χρόνου»
Στέκω αγέρωχο στην καρδιά της Αλεξανδρούπολης, ένας σιωπηλός μάρτυρας της ιστορίας της. Για πολλούς είμαι απλώς ένα κτίριο. Μα εγώ είμαι κάτι πολύ περισσότερο. Γεννήθηκα στα τέλη του 19ου αιώνα, τότε που η πόλη μου ακόμα ονομαζόταν Δεδέαγατς. Θυμάμαι παιδικές φωνές, γέλια που σβήστηκαν από μια φλόγα άδικη και καταστροφική. Έμεινα πληγωμένος, σιωπηλός. Ώσπου νέες φωνές ήρθαν να αντηχήσουν στα ερείπιά μου. Φωνές γεμάτες πόνο και ελπίδα, φωνές ξεριζωμένων προσφύγων. Οι τοίχοι μου έγιναν μάρτυρες της προσπάθειάς τους για μια νέα αρχή.
Κάποια στιγμή ένιωσα τον ιδρώτα των εργατών, την βαριά μυρωδιά του καπνού που μου χάρισε ένα νέο όνομα: Καπνομάγαζο. Οι μηχανές αντικατέστησαν τα παιδικά γέλια, ο θόρυβος της παραγωγής τις ιστορίες των προσφύγων. Δούλεψα σκληρά, αλλά η σιωπή επέστρεψε, πιο βαριά από πριν, σημαδεμένη από σκοτεινές εποχές. Σκοτεινοί καιροί, κατοχή, εμφύλιος. Η σιωπή μου έγινε πιο βαριά, γεμάτη αναμνήσεις.
Στα τέλη του 20ού αιώνα, με κήρυξαν διατηρητέο. Και τότε ήρθε η στιγμή της αναγέννησης. Ήθελαν να μου δώσουν μια νέα μορφή, να γίνω φάρος γνώσης. Όμως ο άνεμος μου έφερε θρήνο που είναι ακόμα χαραγμένος στις πέτρες μου. Τρεις ψυχές θυσιάστηκαν στην προσπάθεια να μου χαρίσουν τη σημερινή μου όψη.
Σήμερα, στέκω και πάλι εδώ. Τα χέρια που αγγίζουν τις πέτρες μου αναζητούν πλέον ιστορίες στις σελίδες των βιβλίων. Είμαι η μνήμη της πόλης, είμαι η Δημοτική Βιβλιοθήκη. Κι εσύ, πρωτοετή φοιτητή, που κάθεσαι εκεί, στο αναγνωστήριο, με το πρόσωπο θαμμένο στα βιβλία σου. Νιώθω την έκπληξη στο βλέμμα σου, καθώς οι σελίδες που κρατάς σου αποκαλύπτουν την άγνωστη ιστορία μου. Ήρθες εδώ για να βρεις γνώση, και χωρίς να το ξέρεις, ανακαλύπτεις το παρελθόν μου.
Εγώ, θα στέκομαι εδώ, για να σου θυμίζω την ιστορία μου. Γιατί η ιστορία μου είναι και δική σου ιστορία. Μην τολμήσεις να ξεχάσεις!!!
Η Εύη Δουργούτη, με καταγωγή από τον Έβρο, συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό το 2018 με το πρώτο της βιβλίο, «Ο χορός της φωτιάς», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πνοή. Σήμερα, με δύο συνολικά μυθιστορήματα για ενήλικες και ένα παιδικό βιβλίο στο ενεργητικό της, επιστρέφει με το τελευταίο της έργο, «Η Οργή που Ματώνει τη Μέρα». Το νέο της μυθιστόρημα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Εύη Δουργούτη
β) Τίτλος: Η Οργή που Ματώνει τη μέρα
γ) Έτος Έκδοσης: 2025
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Έξη
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Πέντε χρόνια μετά τα μυθιστορήματά της «Ο Χορός της Φωτιάς» (2018) και «Μια στιγμή ακόμη» (2020), η συγγραφέας Εύη Δουργούτη επιστρέφει με ένα νέο έργο. Άλλωστε, η επιλογή του βιβλίου για τις καλοκαιρινές διακοπές ήταν μια συνειδητή και προσωπική απόφαση, καθώς η συγγραφέας κατάγεται από τον Έβρο. Γι' αυτόν τον λόγο, από τη στιγμή της ανακοίνωσης της κυκλοφορίας του, το βιβλίο αναμενόταν με μεγάλη ανυπομονησία.
Ορεινή Αρκαδία, Δεκέμβριος 1980. Μια παρέα πέντε εφήβων, μια χειμωνιάτικη νύχτα, αποφασίζει να δώσει ένα μάθημα στην «τρελή του χωριού». Η αθώα φάρσα όμως μετατρέπεται σε ένα αποτρόπαιο έγκλημα και ο τρόμος φωλιάζει στις καρδιές τους. Ορκίζονται να μην μιλήσουν ποτέ ξανά για όσα έγιναν. Τριάντα χρόνια μετά, στην Αθήνα, δύο αξιωματικοί της Ελληνικής αστυνομίας καλούνται να εξιχνιάσουν μια σειρά μυστηριωδών θανάτων. Αρχικά μοιάζουν με αυτοκτονίες, όμως σύντομα αποδεικνύονται κάτι πολύ πιο σύνθετο. Κάποιος φαίνεται πως δεν έχει ξεχάσει το έγκλημα στην Αρκαδία και είναι αποφασισμένος να πάρει εκδίκηση. Ποιος είναι αυτός που ζητάει εκδίκηση;
Η Εύη Δουργούτη, όπως και στα προηγούμενα βιβλία της, ακολουθεί το ίδιο στύλ. Στήνει μια ιστορία που εκτυλίσσεται σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους. Με απλή και στρωτή γραφή, η συγγραφέας κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι το τέλος, μέσα από μια γρήγορη ροή που επιτρέπει την άμεση ανάγνωση. Ενώ οι αναδρομές στο παρελθόν επιτρέπουν στον αναγνώστη να κατανοήσει την εξέλιξη της ιστορίας και τα κίνητρα των χαρακτήρων.
Ένας χωρισμός είναι πάντα δύσκολος για κάποιον που δεν τον επιλέγει. Μα ο χρόνος είναι γιατρός.
Η εισαγωγική σκηνή θυμίζει έντονα στιγμιότυπο γνωστής τηλεοπτικής σειράς. Στην ιστορία κυριαρχεί ένα γενικότερο κλίμα μυστηρίου, με αποκαλύψεις και ανατροπές, ενώ οι χαρακτήρες είναι αληθοφανείς, μερικοί εκ των οποίων κρύβουν μέσα τους μια οργή ικανή να τους οδηγήσει σε ακραίες πράξεις. Τα σημειώματα με ρητά και αποσπάσματα από την Παλαιά Διαθήκη που βρίσκονται δίπλα στα θύματα, προσθέτουν μια επιπλέον διάσταση στην πλοκή.
Συνοπτικά «Η Οργή που ματώνει τη μέρα» είναι ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα με κοινωνικές προεκτάσεις. Η συγγραφέας προσφέρει ένα ακόμη ενδιαφέρον ανάγνωσμα, γεμάτο μυστήριο, ανατροπές και μηνύματα για τις ανθρώπινες σχέσεις.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Είδαμε τη θεατρική παράσταση «Δον Ζουάν» στο θέατρο Αλτιναλμάζη.
Η παράσταση «Δον Ζουάν» της Λητώς Τριανταφυλλίδου και του Πάνου Βλάχου αποτελεί μια ριζοσπαστική προσέγγιση του μύθου του Δον Ζουάν, ενός χαρακτήρα που γοήτευσε διαχρονικά μεγάλους δημιουργούς όπως ο Μολιέρος και ο Λόρδος Μπάιρον. Παρότι το όνομά του συνδέθηκε με την ερωτική ασυδοσία και την αλαζονική ανηθικότητα, ο Δον Ζουάν είναι ένας παρεξηγημένος και εξοστρακισμένος ήρωας. Αντιπροσωπεύει την ελευθερία, τη φιλαλήθεια και τον αντικομφορμισμό, αποτελώντας τελικά τον καθρέφτη όλων των δήθεν ηθικών και ενάρετων.
Ο ηθοποιός Πάνος Βλάχος και η σκηνοθέτις Λητώ Τριανταφυλλίδου συνθέτουν μια νέα αφήγηση γύρω από τον εμβληματικό αντιήρωα, επανεξετάζοντας τη θέση του άντρα στον σύγχρονο κόσμο. Σε αυτή τη ριζοσπαστική εκδοχή, ο μεγάλος καρδιοκατακτητής μεταμορφώνεται σε έναν χαρισματικό αλλά επικίνδυνο ηγέτη. Η παράσταση, έχοντας σημειώσει συνεχόμενα sold-out στην Αθήνα, περιοδεύει σε όλη την Ελλάδα, δίνοντας στο κοινό τη δυνατότητα να απολαύσει μια μοναδική θεατρική εμπειρία.
Η υπόθεση της παράστασης εκτυλίσσεται σε ένα παρηκμασμένο μπαρ του πατέρα του Δον Ζουάν, το οποίο βρίσκεται στα πρόθυρα της οικονομικής καταστροφής. Ο Δον Ζουάν, ένας ανερχόμενος αλλά ανεπιτυχής καλλιτέχνης, βρίσκει εκεί καταφύγιο, έχοντας εγκαταλείψει την Ελβίρα λίγο πριν τον γάμο τους, μετά από ένα ειδύλλιο με την αδελφή της. Το μπαρ αποτελεί το πεδίο δράσης για μια σειρά από χαρακτήρες, όπως ένα ζευγάρι θαμώνων, μια άσημη τραγουδίστρια και δύο νεαρά κορίτσια, των οποίων η παρουσία πυροδοτεί τις εξελίξεις της ιστορίας. Ο Δον Ζουάν γοητεύει τους θαμώνες του μπαρ και τους μετατρέπει σε πιστούς ακόλουθους μιας νέας αίρεσης. Όλοι γίνονται οπαδοί του Δον Ζουάν για να αποκτήσουν αυτό που θέλουν. Καθώς ο χώρος μεταμορφώνεται σε μια ιδιότυπη «Εκκλησία», τα όρια μεταξύ της πίστης και της χειραγώγησης γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα, οδηγώντας σε απρόβλεπτες συνέπειες για όλους.
Η παράσταση διαθέτει μια ξεκάθαρη, σύγχρονη αισθητική, με τη σκηνοθεσία της Λητώς Τριανταφυλλίδου να χαρακτηρίζεται από έναν ιδιαίτερο τόνο που εναλλάσσει γέλιο, συγκίνηση και ένταση. Το έργο εμβαθύνει σε ένα πλήθος καίριων κοινωνικών θεμάτων, θίγοντας παράλληλα κρίσιμα ζητήματα όπως ο φεμινισμός και η κακοποίηση ενώ επιχειρεί να συνθέσει ένα σύγχρονο αφήγημα για την ανδρική ταυτότητα, τον έρωτα και τις σχέσεις. Παρά την πλούσια θεματολογία, η μεγάλη διάρκεια της παράστασης, μαζί με τις συχνές σουρεαλιστικές καταστάσεις και τις περιττές βωμολοχίες, κουράζει τον θεατή μετά τα μισά του έργου.
Από την άλλη, τα σκηνικά του Δημήτρη Πολυχρονιάδη, τα κοστούμια της Ματίνας Μέγκλα, η μουσική του Αλέξανδρου Κούρου και οι φωτισμοί της Βαλεντίνα Ταμιωλάκη λειτουργούν υποδειγματικά, δημιουργώντας το κατάλληλο περιβάλλον τόσο του παρακμειακού μπαρ όσο και του τόπου λατρείας του Δον Ζουάν.
Ερμηνευτικά ο Πάνος Βλάχος ανέλαβε έναν από τους πιο απαιτητικούς ρόλους. Δεν παρουσιάζει έναν γοητευτικό Δον Ζουάν, αλλά έναν κυνικό άνθρωπο που αδιαφορεί πλήρως για τις συνέπειες των πράξεών του. Η ερμηνεία του έχει στιγμές έντασης και δύναμης, ιδιαίτερα στους διαλόγους με τον πατέρα του. Ωστόσο, σε κάποιες στιγμές, η ερμηνεία του χάνει σε συναισθηματικό βάθος, αφήνοντας την αίσθηση ενός Δον Ζουάν που δεν πονά, δεν παθιάζεται, αλλά απλώς υπάρχει. Φωνητικά ήταν καταπληκτικός. Ο Κώστας Φιλίππογλου που υποδύεται τον πατέρα του Δον Ζουάν ερμηνεύει εξαιρετικά. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί, αν και αξιόλογοι, φαίνεται να περιορίζονται σε ρόλους που δεν αναδεικνύουν πλήρως τις υποκριτικές δυνατότητές τους.
Εν κατακλείδι ο «Δον Ζουάν» με τον Πάνο Βλάχο είναι μια παράσταση που επιχειρεί μια τολμηρή, σύγχρονη ανάγνωση του κλασικού έργου. Πρόκειται για μια διαφορετική οπτική πάνω στον μύθο του Δον Ζουάν.
ΠΛΟΚΗ: Προσπαθώντας να ξεφύγει τις συνέπειες των πράξεων του, ένας αποτυχημένος καλλιτέχνης, ο Δον Ζουάν καταφεύγει στο μπαρ του πατέρα του. Εκεί, σε εκεί σε μια διαστρεβλωμένη απεικόνιση της κοινωνίας μας, ο Δον Ζουάν ανακαλύπτει ότι το πραγματικό του ταλέντο είναι να κερδίζει ακολούθους. Γοητεύει τους αποπροσανατολισμένους θαμώνες και σχηματίζει μια λατρεία γύρω από την προσωπικότητά του. Καθώς το μπαρ μετατρέπεται σε “Εκκλησία”, χώρος έκφρασης μιας New Age Cult (αίρεση), και οι ακόλουθοι του γίνονται όλο και πιο αφοσιωμένοι, τα όρια μεταξύ πίστης και χειραγώγησης γίνονται θολά. Σε αυτήν την ανανεωμένη εκδοχή του ήρωα, ο Δον Ζουάν γίνεται το απόλυτο σύμβολο της εποχής μας, κατέχοντας δύο κρίσιμα "ταλέντα": την απουσία ιδεολογίας και την αμετροεπή φιλοδοξία. Αποδεσμευμένος από κάθε ηθικό φραγμό, ο Δον Ζουάν επιδίδεται σε ένα εμπόριο ελπίδας, προσφέροντας τον εύκολο δρόμο προς την ευτυχία σε κάθε ακόλουθό του. Έτσι, γίνεται ένας καθοδηγητής χωρίς ηθικό πυρήνα, ένας έμπορος ονείρων που υπόσχεται ελευθερία χωρίς όρια, αδυνατώντας όμως να προβλέψει τις καταστροφικές συνέπειες που μπορεί να προκαλέσει η ρηχότητα των διδαχών του.
Παίζουν (αλφαβητικά): Δον Ζουάν: Πάνος Βλάχος, Κώστας Φιλίππογλου, Παναγιώτης Κατσώλης, Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη, Ειρήνη Μπούνταλη και Μελίνα Βαμπούλα, Τερέζα Καζιτόρη, Κατερίνα Γαλανάκη. Παραγωγή Θεατρικές Επιχειρήσεις Ταγάρη
Ο Γρηγόρης Κονταξής, ένας συγγραφέας που έχει ήδη κερδίσει το κοινό της επιστημονικής φαντασίας, επιστρέφει με το τελευταίο του έργο, «Η ανέγερση της Δύσης». Αυτό το μυθιστόρημα αποτελεί το τρίτο μέρος της επιτυχημένης πενταλογίας του, «Ο Χορός του Φωτός», η οποία έχει μεταφραστεί και στα αγγλικά, δημιουργώντας μια διεθνή βάση θαυμαστών. Για όσους αναζητούν έναν καλοχτισμένο κόσμο γεμάτο φαντασία και συναρπαστικούς χαρακτήρες, η σειρά του Κονταξή είναι μια εξαιρετική επιλογή. Τα βιβλία του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Οσελότος και «Η ανέγερση της Δύσης» έρχεται να συνεχίσει το ταξίδι που ξεκίνησε με «Η Επιστροφή των Ιπποτών».
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΟΥ:
α) Συγγραφέας: Γρηγόρης Κονταξής
β) Τίτλος: Η Ανέγερση της Δύσης
γ) Έτος Έκδοσης: 2025
δ) Έκδοση: Εκδόσεις Οσελότος
Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ: Η αναμονή για το επόμενο βιβλίο του Γρηγόρη Κονταξή, μετά την ανάγνωση των δύο προηγούμενων έργων της σειράς, «Η Επιστροφή των Ιπποτών» και «Πτώση των Γιγάντων», ήταν μεγάλη. «Η ανέγερση της Δύσης» δικαιολογεί πλήρως αυτή την προσμονή, καθώς συνεχίζει με επιτυχία το ταξίδι που ξεκίνησε ο συγγραφέας, εμβαθύνοντας στον φανταστικό κόσμο που έχει δημιουργήσει.
Από τις πρώτες σελίδες, γίνεται εμφανής η προσθήκη νέων, ενδιαφερόντων χαρακτήρων που εμπλουτίζουν το ήδη πλούσιο σύμπαν. Ο Κονταξής καταφέρνει να διατηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη, χτίζοντας μια ιστορία που, ενώ βασίζεται σε παλαιότερες βάσεις, φέρνει φρέσκες ιδέες και νέες προκλήσεις.
Μετά το ταξίδι του στα Βουνά του Ξεχασμένου κόσμου αλλά και την τελευταία νικηφόρα μάχη του, ο Έλιοτ βρίσκεται στο Έλμορ προσπαθώντας να ανασυνταχθεί. Γνωρίζοντας πλέον την τύχη των φίλων του, με τη Βασίλισσα Σοφί, τον Πίτερ και τη Σιρέλα Έντορ στο πλευρό του, ο Έλιοτ συνειδητοποιεί πως το τέλος του πολέμου απέχει πολύ. Όμως κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται ο Γουόλτερ και οι εναπομείναντες στρατιώτες του. Εν μέσω αυτής της αβεβαιότητας, ο Έλιοτ πρέπει να αναζητήσει νέες συμμαχίες για να προετοιμαστεί για την επόμενη σύγκρουση, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να προστατεύσει τους αγαπημένους του σε έναν κόσμο γεμάτο μίσος και θάνατο. Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο όταν η Σιρέλα Έντορ υποψιάζεται πως υπάρχει προδότης μέσα στο Έλμορ, ο οποίος συνεργάζεται με τον Γουόλτερ. Η αναζήτηση αυτού του πληροφοριοδότη γίνεται αγώνας δρόμου, καθώς η αποκάλυψή του είναι ζωτικής σημασίας για την αποφυγή νέων καταστροφών και απωλειών.
κανένας πόλεμος δεν νικήθηκε ποτέ χωρίς θυσίες
Ο Γρηγόρης Κονταξής συνεχίζει την ιστορία με το γνώριμο, άμεσο στυλ γραφής του, κρατώντας το ίδιο μοτίβο που αγαπήθηκε στα προηγούμενα βιβλία. Μάλιστα, με μια ευφυή κίνηση, στις πρώτες σελίδες του βιβλίου προσφέρει μία περιληπτική αναδρομή στα γεγονότα που έχουν ήδη διαδραματιστεί, καθοδηγώντας τον αναγνώστη ομαλά μέσα στην πλοκή του τέταρτου βιβλίου. Αυτό διευκολύνει τόσο τους νέους αναγνώστες όσο και αυτούς που θέλουν να φρεσκάρουν τη μνήμη τους.
Παρά τον όγκο του, το μυθιστόρημα διαβάζεται με εξαιρετική ταχύτητα, χάρη στην καλή ροή της αφήγησης και τις λεπτομερείς περιγραφές του συγγραφέα. Η εξέλιξη των χαρακτήρων είναι αναμενόμενη, καθώς ο αναγνώστης τους παρακολουθεί να προσπαθούν να ανασυνταχθούν και να συσπειρωθούν για να αντιμετωπίσουν τον Γουόλτερ μία για πάντα. Κάθε σελίδα αποκαλύπτει νέες πτυχές των χαρακτήρων, παλιών και καινούριων, οι οποίοι είναι σχολαστικά αναπτυγμένοι. Οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ η ατμόσφαιρα γίνεται όλο και πιο σκοτεινή όσο η ιστορία πλησιάζει στο φινάλε, δημιουργώντας μια αίσθηση έντασης και αγωνίας.
στη μάχη πάντα την πληρώνουν αθώα θύματα
Ο συνδυασμός της καλογραμμένης πλοκής, των χαρακτήρων και της συνεχούς δράσης καθιστούν το βιβλίο ένα πραγματικό page-turner. Η πορεία του Έλιοτ προς την ωριμότητα και η αναζήτηση νέων συμμάχων σε έναν κόσμο που καταρρέει προσφέρουν μια βαθιά και συγκινητική εμπειρία.
Συνοπτικά «Η ανέγερση της Δύσης» είναι ένα μυθιστόρημα που δικαιώνει απόλυτα τις προσδοκίες και επιβεβαιώνει τη θέση του Γρηγόρη Κονταξή ως έναν από τους πιο αξιόλογους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας στην Ελλάδα. Το βιβλίο δεν απογοητεύει τους λάτρεις της σειράς, καθώς συνεχίζει να χτίζει πάνω στο πλούσιο σύμπαν, προσφέροντας παράλληλα νέες προκλήσεις και ανατροπές. Η αναμονή για τα δύο τελευταία βιβλία της πενταλογίας είναι πλέον πιο έντονη από ποτέ.
_______________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε βιβλία που έχω διαβάσει
Ο Μεγάλος Βιβλιοδιαγωνισμός της σελίδας μας, με δώρο έξι υπέροχα βιβλία, έφτασε στο τέλος του! Θέλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά όλους εσάς που συμμετείχατε και μας τιμήσατε με την παρουσία σας. Η ανταπόκρισή σας ήταν πραγματικά συγκινητική. Στο σύνολο, λάβαμε 49 συμμετοχές, από τις οποίες οι 3 υποβλήθηκαν εκτός προθεσμίας και, βάσει των όρων, δεν μπόρεσαν να ληφθούν υπόψιν στην τελική κλήρωση. Έτσι, ο τελικός αριθμός των έγκυρων συμμετοχών ήταν 46.
Η κλήρωση πραγματοποιήθηκε με διαφάνεια, μέσω του random.org, και ο τυχερός αριθμός που αναδείχθηκε ήταν ο 11. Η μεγάλη νικήτρια του διαγωνισμού είναι η Σ.Φ. Η νικήτρια έχει ήδη ειδοποιηθεί ηλεκτρονικά στο email που δήλωσε στη φόρμα συμμετοχής.
Συγχαρητήρια στην Σ.Φ. και ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους για τη συμμετοχή! Συνεχίστε να μας ακολουθείτε γιατί έρχονται κι άλλοι διαγωνισμοί και πολλές ακόμα «στιγμές»!
Μείνετε συντονισμένοι. Ακολουθείστε με στο facebook και στο instagram για να μην χάνετε στιγμές!!!
Αν το θερινό σινεμά δεν σημαίνει καλοκαίρι, τότε τι; Η μαγεία μιας ταινίας κάτω από τον έναστρο ουρανό, η δροσερή αύρα του βραδινού αέρα, η καλή παρέα, μια παγωμένη μπύρα και η αναπόσπαστη μυρωδιά του φρεσκοψημένου ποπ-κορν. Είναι ο απόλυτος συνδυασμός. Το θερινό σινεμά είναι κάτι περισσότερο από μια απλή έξοδος, είναι η υπόσχεση για μια αληθινή καλοκαιρινή εμπειρία.
η μαγεία της μεγάλης οθόνης συναντά τη δροσιά του αέρα, κάτω από τα αστέρια
Η άφιξή στον Θερινό Κινηματογράφο «Φλοίσβος» της Αλεξανδρούπολης είναι ένα μικρό τελετουργικό. Από νωρίς, γύρω στις 9, ο κόσμος αρχίζει να καταφθάνει. Η προσέλευση είναι πάντα μεγάλη, οπότε η έγκαιρη άφιξη είναι απαραίτητη για να εξασφαλίσει κανείς μια καλή θέση, κάτω από τα δέντρα. Λίγο πριν τις 10, όλοι σπεύδουν στο κυλικείο. Οι παραγγελίες ολοκληρώνονται - μπύρες, αναψυκτικά, ποπ κορν, πατατάκια - και ο κόσμος επιστρέφει στις θέσεις του, έτοιμος να υποδεχτεί τη μαγεία και να παρακολουθήσει την ταινία. Ακριβώς στις 10, τα φώτα σβήνουν. Τότε, ο μόνος ήχος που ακούγεται είναι τα τζιτζίκια. Η οθόνη ανάβει και η αίσθηση του ελληνικού καλοκαιριού γίνεται πιο έντονη από ποτέ.
Το θερινό σινεμά είναι κάτι περισσότερο από μια απλή έξοδος, είναι η υπόσχεση για μια αληθινή καλοκαιρινή εμπειρία
Το θερινό σινεμά, με την απλότητα και την αυθεντικότητά του, αποτελεί μια όαση μέσα στο καλοκαιρινό σκηνικό της πόλης. Προσφέρει μια από τις πιο ουσιαστικές εξόδους, έναν τόπο όπου η μαγεία της μεγάλης οθόνης συναντά τη δροσιά του αέρα, κάτω από τα αστέρια. Και για λίγες ώρες, όλοι γινόμαστε μέρος μιας συλλογικής, αξέχαστης καλοκαιρινής ιστορίας.
Είδαμε τη θεατρική παράσταση «Αινιγματικές Παραλλαγές» στο θέατρο Αλτιναλμάζη.
Το αριστουργηματικό έργο "Αινιγματικές Παραλλαγές" του Eric Emmanuel Schmitt, μετά τις sold out παραστάσεις στην Αθήνα, περιοδεύει σε όλη την Ελλάδα και βρέθηκε στην Αλεξανδρούπολη για δύο βράδια.
Ο Γιάννης Μπέζος και ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, σε σκηνοθεσία των Σωτήρη Τσαφούλια και Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, προσκάλεσαν το κοινό σε μια συναρπαστική θεατρική εμπειρία: ένα σκληρό παιχνίδι αλήθειας, γεμάτο συναισθηματικές ανατροπές, υπαρξιακά διλήμματα και τα μυστήρια του έρωτα.
Το έργο διαδραματίζεται γύρω από μια συνάντηση δύο ανδρών: του Άμπελ Ζνόρκο, ενός διάσημου, βραβευμένου με Νόμπελ συγγραφέα, ο οποίος ζει απομονωμένος σε ένα νησί της Νορβηγίας, και του Ερίκ Λάρσεν, ενός δημοσιογράφου που υποτίθεται ότι έρχεται να του πάρει συνέντευξη για το τελευταίο του βιβλίο. Ωστόσο, σύντομα γίνεται φανερό ότι η συνάντηση αυτή δεν είναι μια απλή συνέντευξη. Οι δύο άνδρες εμπλέκονται σε ένα σκληρό παιχνίδι αλήθειας και αποκάλυψης, όπου οι πραγματικές προθέσεις και οι κρυφές ταυτότητες έρχονται σταδιακά στο φως. Μέσα από έντονους διαλόγους γεμάτους ανατροπές, αποκαλύπτεται ότι τους συνδέει ένα μυστήριο. Ποιο είναι αυτό; Τι συνδέει πραγματικά τους δύο άντρες;
Τα σκηνικά του Κωνσταντίνου Ζαμάνη είναι εξαιρετικά, αναμφίβολα από τα καλύτερα που έχουν δει πολλοί σε θεατρική παράσταση. Η σκηνοθετική ματιά του Σωτήρη Τσαφούλια είναι υποδειγματική καθώς το έργο εκτυλίσσεται σε μία μόνο πράξη και στο ίδιο σκηνικό. Η παράσταση συνδύασε αρμονικά το χιούμορ με έναν έντονο και συνάμα ευχάριστο προβληματισμό γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις. Το μυστήριο και η αγωνία για την εξέλιξη της πλοκής, με τις πολλές εναλλαγές και ανατροπές, κράτησαν το κοινό σε διαρκή εγρήγορση.
Τα μηνύματα της παράστασης ήταν πολλαπλά, καθώς εξερεύνησε σε βάθος θέματα όπως ο έρωτας, η αγάπη, η απώλεια, η μοναξιά, η ταυτότητα και τα υπαρξιακά διλήμματα του ανθρώπου. Η διάρκεια της παράστασης ήταν ιδανική, χωρίς να κουράζει, χάρη στον γρήγορο ρυθμό, ενώ το φινάλε ήταν ιδιαίτερα συγκινητικό.
Ερμηνευτικά, οι τρεις ηθοποιοί ήταν υπέροχοι. Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης απέσπασε θερμό χειροκρότημα, ειδικά μετά από μια έντονη δεκάλεπτη και συγκινητική σκηνή. Ωστόσο, η ερμηνεία του Γιάννη Μπέζου ήταν καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης συγκλονιστική, προσδίδοντας έναν μοναδικό τόνο στον ρόλο του, ακόμα κι αν κάποιοι διέκριναν σε αυτήν στοιχεία του προσωπικού του ερμηνευτικού στίγματος.
Εν κατακλείδι οι «Αινιγματικές Παραλλαγές» είναι μια βαθιά ψυχολογική ιστορία που κρατά το κοινό σε αγωνία, καθώς οι ήρωες προσπαθούν να λύσουν το προσωπικό τους αίνιγμα και να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των επιλογών τους. Μια παράσταση που αξίζει σίγουρα να δείτε.
ΠΛΟΚΗ: Ο Αμπέλ Ζνόρκο είναι ένας συγγραφέας, βραβευμένος με Νόμπελ που ζει μόνος, αποτραβηγμένος στο Ροσβανοϋ, ένα μικρό νησί στη Θάλασσα της Νορβηγίας, αποφεύγοντας τα πάντα και ειδικά τους ανθρώπους. Έχοντας πρόσφατα εκδώσει το 21ο του βιβλίο που έχει γίνει τεράστια επιτυχία, δέχεται να δώσει συνέντευξη σε έναν δημοσιογράφο που τον πολιορκεί καιρό τον Έρικ Λάρσεν. Άραγε πόσο τυχαία επέλεξε ο Αμπέλ Ζνόρκο τον συγκεκριμένο δημοσιογράφο και πόσο τυχαία επέλεξε ο Έρικ Λάρσεν τον συγκεκριμένο συγγραφέα; Τι συνδέει τους δυο άντρες και ποια μονοπάτια θα αναγκαστούν να περάσουν και να ξεπεράσουν, όσο οι ανατροπές διαδέχονται η μια την άλλη σε μια ιστορία που η θέση της γάτας και του ποντικού αλλάζει συνεχώς.
Παίζουν (αλφαβητικά): Έρικ Λάρσεν: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Αμπέλ Ζνόρκο: Γιάννης Μπέζος, Γυναίκα: Γεωργία Συφιανού, Παραγωγή Θεατρικές Επιχειρήσεις Ταγάρη
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons