Από το Blogger.
Αν συνηθίζετε να μιλάτε στο κινητό ακουμπώντας τη συσκευή στο δεξί σας αυτί είστε πολύ κοινωνικός τύπος. Αν πάλι πασπατεύεται ασταμάτητα τα μαλλιά σας είστε κλασσικός νάρκισσος. Καθεμία από τις μικρές μας συνήθειες, αποκαλύπτει κι ένα στοιχείο του χαρακτήρα μας. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και με τις φωτογραφίες που μας αρέσει να τραβάμε κατά τη διάρκεια των διακοπών: φωτογραφίζετε αδιάκοπα το μικρό σας κάθε φορά που χαμογελά, προτιμάτε να τραβάτε φυσικά τοπία ή μήπως τους φίλους σας μπροστά από κάπου; Όποια κι αν είναι η φωτογραφική σας ...κλίση, το σίγουρο είναι ότι έχει πολλά να σας πει για το χαρακτήρα σας.
Αν σας αρέσει να φωτογραφίζετε φυσικά τοπία: Μια φωτογραφία που απεικονίζει την απεραντοσύνη της θάλασσας, μιας πεδιάδας, ενός βουνού υποδηλώνει έναν άνθρωπο εσωστρεφή, ντροπαλό που διστάζει να πλησιάσει τους άλλους και να επικοινωνήσει μαζί τους. Εκτιμά βαθύτατα τη μοναξιά και την αναζητά έντονα. Ωστόσο, οι φωτογραφίες που απεικονίζουν τοπία φανερώνουν και την ανάγκη για απόδραση. Οι ψυχολόγοι μάλιστα θεωρούν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που τραβάνε τέτοιου είδους φωτογραφίες είναι συνήθως αγχωμένοι ή δυσκολεύονται να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους, οπότε μέσα από τις φωτογραφίες δραπετεύουν από την καθημερινότητα τους.
Αν αρκείστε στο να φωτογραφίζετε τα παιδιά σας: Οι γονείς που συνηθίζουν να απαθανατίζουν διαρκώς τα παιδιά τους, από το πρωί, την ώρα που παίρνουν το πρωινό τους, στο σπίτι, στο ξενοδοχείο, στη συνέχεια στη θάλασσα - μέσα και έξω από το νερό - μέχρι το βράδυ αγκαλιά με το αρκουδάκι τους, λίγο πριν πέσουν για ύπνο, ουσιαστικά αρνούνται να συμφιλιωθούν με την ιδέα ότι κάποια μέρα τα σπλάχνα τους, τα τέκνα τους θα μεγαλώσουν και θα απομακρυνθούν από κοντά τους. Φωτογραφίζοντάς τα σε κάθε τους βήμα και με την παραμικρή αφορμή, ουσιαστικά θέλουν να κρατήσουν για πάντα κοντά τους κάθε στιγμή που έχουν περάσει με τα παιδιά τους ώστε να την ανακαλούν όταν εκείνα θα λείπουν από το σπίτι ή να τη μοιράζονται μαζί όταν θα τους επισκέπτονται τις Κυριακές για φαγητό.
Αν σας αρέσει να φωτογραφίζετε ιστορικά μνημεία: Τα μουσεία, οι αρχαιολογικοί χώροι, τα ιστορικά μνημεία είναι χώροι που συνήθως επισκέπτονται σχολεία ή φοιτητές και αποτελούν το επίκεντρο του ενδιαφέροντος σε ανθρώπους που αισθάνονται ή θέλουν να παραμείνουν για πάντα νέοι. Πιο απλά, οι άνθρωποι που φωτογραφίζουν τέτοιου είδους παραστάσεις απλά φοβούνται να μεγαλώσουν. Επίσης μπορεί να κρύβουν μια προσωπικότητα που επιθυμεί να επιδεικνύει διαρκώς τις γνώσεις του μπροστά σε τρίτους και το καλύτερο μέρος για να το πετύχουν είναι σε κάποιον ιστορικό χώρο, μπροστά σε φίλους, τουρίστες ή και μαθητές σχολείων.
Αν φωτογραφίζετε φίλους ή άγνωστους: Μήπως συνηθίζετε να φωτογραφίζετε κάθε αυτόχθονα που βρίσκεται στο δρόμο σας έτσι για να είναι πιο "παραδοσιακή" η φωτογραφία που τραβήξατε στο εξωτερικό; Αυτή σας η συνήθεια φανερώνει ότι είστε άκρως κοινωνικός χαρακτήρας και έχετε αυξημένη την αίσθηση της επικοινωνίας. Αγαπάτε τη ζωή, αγαπάτε τους συνανθρώπους σας και τίποτε δε σας εμποδίζει από το να χτίζετε παντού σχέσεις και φιλίες με άγνωστους. Και φυσικά με ένα μαγικό τρόπο κερδίζετε αμέσως τη συμπάθεια τους.Ωστόσο, η συγκεκριμένη συνήθεια μπορεί να φανερώνει και έναν άνθρωπο που έχει ανάγκη από τρυφερότητα και φροντίδα.
Αν λατρεύετε να φωτογραφίζετε μαζί όλα τα μέλη της οικογένειας σας: Δεν υπάρχει πιο ευτυχισμένη στιγμή για σας από εκείνη που βρίσκεστε συγκεντρωμένοι οικογενειακώς σε ένα μέρος και στρέφετε το φακό της μηχανής σας προς όλα τα μέλη της οικογένειας, - από τον παππού μέχρι το δισέγγονο του - με την προσδοκία να χωρέσουν όλοι στη φωτογραφία που αισιοδοξείτε να τραβήξετε. Η διάθεση σας να διαφυλάξετε για πάντα την οικογενειακή γαλήνη αποκαλύπτει την ανάγκη σας για συνεχή επιβεβαίωση. Μέσα στην οικογενειακή αγκαλιά, αισθάνεστε σαν ένα παιδί το οποίο αναζητά ένα σίγουρο καταφύγιο που θα το προστατεύσει από τους κινδύνους της ζωής. Επίσης η τάση για συλλογή από οικογενειακές φωτογραφίες μπορεί να φανερώνει έναν άνθρωπο νοσταλγικό και ευαίσθητο ή να είναι ένδειξη ενός ασφαλούς χαρακτήρα.
Γράφει η
Τζένη Περγιαλιώτου
Τζένη Περγιαλιώτου
Αρθρογράφος
Πρόεδρος Prix Galien
Στο δεύτερο μέρος της στήλης "My Stories" παρουσιάζω το δεύτερο διήγημα μου, μια μικρή ιστορία που ξεκίνησε να γράφεται στα σχολικά μου χρόνια και να ολοκληρώνεται με μεγάλη καθυστέρηση πριν από 4 χρόνια, το 2011, όταν και αποφοιτούσα από τη σχολή Νοσηλευτικής. Έκανα πολλές αλλαγές μέχρι να καταλήξω εκεί που ήθελα...μια ιστορία που γράφτηκε για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και δημοσιεύεται για διάφορους λόγους, μήνα Νοέμβριο.
..........................................................................
Σε λίγο καιρό θα έπαιρνε το δίπλωμα της εθελόντριας Αδελφής, αφού τελείωνε την ολιγόμηνη πρακτική εξάσκηση της στο Νοσοκομείο.
Στην πρώτη Παθολογική κλινική, ακριτικής πόλης την υποδέχτηκαν οι μόνιμες με στοργή και αγάπη. Μεγάλη η φροντίδα τους να μη την φορτώσουν με δύσκολα περιστατικά και προβλήματα, καθώς ήταν άπειρη. Την ίδια φροντίδα βρήκε από τις παλιότερες ύστερα από ένα μήνα, που την έστειλαν σε χειρουργικό τμήμα. Σύσταση φιλική που της έγινε: "Όχι πολλές συζητήσεις με τους φαντάρους του Μετώπου". Όχι ερωτήσεις για τον τρόπο του τραυματισμού τους, νέα από το μέτωπο, για το φρόνημα υπολοίπων", πράγματα που απασχολούσαν τη δική τους σκέψη, όλους αυτούς τους μήνες. Αφού γι αυτό το σκοπό βιάστηκε να πάει εθελόντρια....και τόσο γρήγορα θα έπαιρνε για πρώτη φορά το δίπλωμα της.
Η μικρόσωμη εθελόντρια Δήμητρα περιορίζονταν λοιπόν στο πλύσιμο των ποδιών, στην καθαριότητα, σε μικρές εξυπηρετήσεις και παρακολουθούσε τις μεγαλύτερες και μόνιμες στα υπόλοιπα. Όλα ήταν βαριά περιστατικά, κρυοπαγήματα, αλλαγή τραυμάτων το πολύ-πολύ να κρατούσε το δίσκο νοσηλείας.
Οι στρατιώτες, οι περισσότεροι του μετώπου, δεν άφηναν την ευκαιρία να διηγηθούν κάτι, να γεμίσουν την καρδιά τους από ενθουσιασμό και δίκαιη υπερηφάνεια για τον ηρωικό στρατό, που και πληγωμένοι είχαν στραμμένη τη σκέψη τους εκεί, που άφησαν συναδέλφους, και ήθελαν γρήγορα να γίνουν καλά και να βρεθούν και πάλι εκεί στην πρώτη γραμμή, στα κακοτράχαλα βουνά.
Η μικρόσωμη εθελόντρια Δήμητρα περνούσε πολύ συχνά από κάποιο διάδρομο και την προσοχή της την τράβηξε ο βαριά τραυματισμένος στο μικρό μονόκλινο, σαν απομόνωση, δωμάτιο. Η πόρτα του ήταν πάντα ανοικτή γιατί μπαινόβγαιναν γιατροί, νοσοκόμες με αποτέλεσμα να της επέτρεπε να ρίχνει κάποιο βλέμμα έξω από την πόρτα. Χλωμός ο τραυματίας, με απλανή τα γαλάζια μάτια που κοίταζαν πάντα ανέκφραστα, όποιον πλησίαζε.
Κάποια φορά που η Δήμητρα, βοηθούσε για λίγο μια πολύ μεγαλύτερη της, στην περίεργη ερώτηση της για τον στρατιώτη, αν είχε σπασμένα τα πόδια του, τη σπονδυλική στήλη άκουσε την τραγική απάντηση
-Μακάρι να είχε κατάγματα, αδελφή....Θα ζούσε. Θα πήγαινε σπίτι του κάποτε....Θα μπορούσε να μας πει ποιον θέλει κοντά του...Ποιος ξέρεις σε τι μακρινό χωριό είναι οι δικοί του...Δεν έδωσε καμιά πληροφορία.Δεν επικονωνεί μαζί μας...Διαμπερές κοιλιακό τραύμα...εσωτερική αιμορραγία...
Πήρε αυστηρό ύφος η νοσοκόμα μετανιωμένη γιατί είπε τόσα πολλά και συνέχισε:
-Μόνο μαζί μας θα έρχεστε αδελφή...σας παρακαλώ πολύ.
Όμως το χέρι του Θεού έφερε την Δήμητρα κάποια ώρα κοντά του. Ίσως γιατί το είχε ανάγκη. Ίσως γιατί μέσα της άρχισαν να γεννιούνται κάποιοι φόβοι ανεξήγητοι, κάποια ερωτηματικά αναπάντητα. Γιατί τόσος πόνος; Τόσοι νεκροί; Δε θα σταματήσει κάποτε αυτός ο φρικτός πόλεμος;
Κάποια μέρα, καθώς περνούσε έξω από τη γνωστή πόρτα κ έριξε το βλέμμα της πάλι, είδε το ακίνητο σώμα σε μια περίεργη και παράξενη κινητικότητα και εκνευρισμό. Της φάνηκε πως θα καθυστερούσε, αν φώναζε το γιατρό. Μπήκε να δει μήπως μπορούσε να βοηθήσει. Κι είδε τα απλανή γαλάζια μάτια με ζωή μέσα τους. Έβλεπαν! Ναι έβλεπαν το πρόσωπο της. Τα φρυγμένα χείλη του άνοιξαν σε μια προσπάθεια μεγάλη. Κι άκουσε, άκουσε τη φωνή του αρκετά δυνατή...
-Αδελφή πεθαίνω...Να πάω στο μέτωπο θέλω...Για την Ελλάδα άλλη μια φορά... πεθαίνω...
Έπεσε κάτω άψυχο το μακρύ σώμα του Έλληνα φαντάρου. Ξέσπασε σε κλάματα εκείνη...Έτσι την βρήκε ο περαστικός γιατρός. Έσκυψε εκείνος, έκλεισε τα γαλάζια μάτια του φαντάρου, που ήταν ακόμη ανοιχτά με ουράνια λάμψη....Την απομάκρυναν τα στοργικά χέρια των συναδέλφων της. Στερεωμένη μέσα της, τους διηγήθηκε, όταν συνήλθε την όλη σκηνή, τα τελευταία λόγια του...
Τα χρόνια που ακολούθησαν η μικρόσωμη εθελόντρια Δήμητρα έγινε δασκάλα σε σχολείο και έπαψε να εργάζεται ως αδελφή. Διηγήθηκε όμως πολλές φορές στους μαθητές που πέρασαν από τις τάξεις της, παραμονές της μεγάλης επετείου, την ιστορία αυτή που την συγκλόνισε. Κι εκείνα τα αλησμόνητα λόγια "Για την Ελλάδα, άλλη μια φορά πεθαίνω".!!!
Ο Νοέμβρης μπήκε και με βρήκε στην κουζίνα, μιας που εκείνη την μέρα είχα ρεπό από τη δουλειά, και βρήκα λίγο χρόνο να ασχοληθώ με την μεγάλη μου αγάπη, τη μαγειρική. Αυτή τη φορά, επειδή είχα και κάποια μήλα στην άκρη που δεν τα έτρωγε κανείς, επιχείρησα για πρώτη φορά να κάνω ΜΗΛΟΠΙΤΑ, η οποία βγήκε νοστιμότατη και φαγώθηκε σύντομα, καθώς δεν έμεινε ούτε για κέρασμα.
Υλικά:
4 αυγά
2 φλιτζάνια αλεύρι
1 1/2 φλιτζάνι ζάχαρη
1 φλιτζάνι σπορέλαιο
1/2 φλιτζάνι καρύδια
1/2 φλιτζάνι σταφίδες (προαιρετικό)
1 κουταλάκι γλυκού κανέλλα
1 φλιτζανάκι κονιακ
1 βανίλια
2 μεγάλα μήλα ή 3 μικρά κομμένα σε φέτες
1 φακελάκι μπέικιν
Εκτέλεση: Χτυπάμε τα αυγά με τη ζάχαρη, ρίχνουμε το λάδι, το κονιάκ, το αλεύρι με το μπέικιν και τα υπόλοιπα υλικά. Στο τέλος ρίχνουμε τα μήλα. Βάζουμε το μείγμα σε βουτυρωμένη φόρμα και ψήνουμε για 30' λεπτά.
Φτιάξτε κι εσείς τη συνταγή αυτή και πείτε μου τα σχόλια σας!!!
28η Οκτωβρίου 1940
Μια μέρα που χάραξε την πιο φωτεινή τροχιά στη σύγχρονη ελληνική ιστορία.
28η Οκτωβρίου
Απειλή! Επίθεση! Πόλεμος! Βομβαρδισμοί σε πόλεις. Φωτιά στο μέτωπο!
"Των εχθρών τα φουσάτα πέρασαν, σαν το λίβα που καίει τα σπαρτά, με κανόνια τις πόλεις χάλασαν, μας άναψαν φωτιές στα χωριά".
Μα η ελληνική ψυχή στήθηκε ορθή, ολόρθη, γεμάτη λεβεντιά, γεμάτη Ελλάδα! Γεμάτη ΟΧΙ. Μέσ΄στον κίνδυνο, άφοβη. Μέσ΄στα βλήματα, ατρόμητη. Μεσ΄στην παγωνιά, φλόγα!
Τρεις τα μεσάνυχτα της 28ης Οκτωβρίου του 1940. Και ο πρεσβευτής της Ιταλίας στην Ελλάδα έρχεται και ξυπνάει τον Έλληνα πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά. Του βάζει στα χέρια το τελεσίγραφο του Ιταλού δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Τι του ζητάει; Να αφήσουν οι Έλληνες τα Ιταλικά στρατεύματα να μπουν ελεύθερα στην Ελλάδα, γιατί του χρειάζονται ορισμένες βάσεις για τον πόλεμο που γίνεται.
Για να καταλάβουμε τι σήμαιναν όλα αυτά, να δείξουμε που βρισκόταν ο κόσμος εκείνη την εποχή. Λοιπόν η Γερμανία του Χίτλερ με υψωμένη τη σημαία του Ναζισμού, του στενόψυχου και αδίστακτου εθνικισμού, είχε ξεχυθεί σα λάβα και σκέπαζε την παραλυμένη από τον τρόμο Ευρώπη, Αυστρία, Τσεχοσλοβακία, Πολωνί, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο, Δανία, Νορβηγία ακόμη και η Γαλλία είχαν σαρωθεί. Η Αγγλία βομβαρδιζόταν σκληρά και περίμενε Γερμανική εισβολή. Στο πλευρό της ακάθεκτης Ναζιστικής Γερμανίας και η φασιστική Ιταλία με ηγέτη τον Μουσολίνι. Και αυτός με όνειρό του να αναστήσει την αρχαία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε κατακτήσει την Αβησσυνία κι είχε πατήσει το πόδι του στην Αλβανία. Συνέχεια φοβέριζε τη μικρή μας Ελλάδα και με τον άνανδρο τορπιλισμό του εύδρομου "Έλλη" στο λιμάνι της Τήνου ανήμερα της Παναγίας, δεκαπέντε Αυγούστου ζήταγε να μας εξουθενώσει. Και τώρα ζητάει με θράσος να του παραδοθούμε.
Σκληρή η ώρα τούτη για τον Ιωάννη Μεταξά και την Ελλάδα. Οι Έλληνες είμαστε λίγοι και οι Ιταλοί 40.000.000 και πάνοπλοι, με ισχυρή αεροπορία, με μεγάλο ναυτικό, με πλήθος μηχανοκίνητα. Οι Έλληνες είμαστε ξεματωμένοι με τη Μικρασιατική καταστροφή. Είμαστε και οικονομικά εξαντλημένοι με το ενάμισυ εκατομμύριο πρόσφυγες που είχαμε δεχθεί. Κια φυσικά ελάχιστα οπλισμένοι. Τι απάντηση θα δοθεί στο Ιταλικό τελεσίγραφο; Η γνωστή, η ιστορική, η γνήσια Ελληνική λέξη: ΟΧΙ.
ΟΧΙ δε σου παραδίνουμε τον τόπο μας. ΟΧΙ θα αντισταθούμε, Θα πολεμήσουμε. Ο λόγος αυτός ΟΧΙ, πέρασε από στόμα σε στόμα, από καρδιά σε καρδιά κι έγινε φωνή των Ελλήνων. όλων των Ελλήνων. Φωνή της πολιτείας, της εκκλησίας, του Στρατού, του Λαού. Οι Έλληνες άνδρες, γυναίκες, παιδιά, εντόπιοι και απόδημοι , όλοι με μια φωνή φώναξαν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους ΟΧΙ. ΟΧΙ στην υποδούλωση και τη σκλαβιά.
Δηλαδή ΝΑΙ στον δίκαιο πόλεμο, ΝΑΙ στην ελευθερία, ΝΑΙ στη θυσία, ΝΑΙ στην Ελλάδα, Και το ΝΑΙ αυτό το σφράγισαν με δεήσεις, παρακλήσεις και ικεσίες στον Ύψιστο. Το αγίασαν με το να αναγορεύουν αρχιστράτηγο τους τη υβρισμένη Παναγία μας. Και πολέμησαν οι Έλληνες με πίστη, ανδρεία, αυταπάρνηση. Πολέμησαν και με τη βοήθεια της Μεγαλόχαρης, με τη χάρη του Χριστού μας νίκησαν. Και ήταν η νίκη τους μεγάλη. Νίκη θαύμα.Νίκη βοήθεια σε όλον τον κόσμο, νίκη που προδίκασε το τέλος του Β΄Παγκόσμιου Πολέμου.
Από τότε οι Έλληνες στη θύμηση του έπους του ΄40 ανανεώνουμε την απόφαση να λέμε πάντα το ΟΧΙ μας σ΄όποιον έρχεται εθνικά ή ηθικά να μας σκλαβώσει. Να λέμε σταθερά το ΝΑΙ στη γλυκύτατη πατρίδα Ελλάδα. ΝΑΙ στον ελευθερωτή Χριστό, που κυβερνάει την Ιστορία και υψώνει τους ενάρετους και ηρωικούς λαούς.
Το 1940 σώσαμε την τιμή, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια μας.
Μια διαφορετική συνταγή απ΄όσες έχουμε συνηθίσει. Μια συνταγή για όσους λατρεύουν τα όσπρια αλλά και τα ζυμαρικά. Στο τόπο καταγωγής της γιαγιάς μου, τη Ρόδο, συνηθίζεται τα όσπρια όταν περισσεύουν για την επόμενη μέρα να τα "παντρεύουν" με κάποιο είδος ζυμαρικού. (Τη φασολάδα με κοφτό μακαρονάκι ή πένες, τις φακές με μανέστρα και τα ρεβίθια με το ρύζι). Έτσι ακόμα κι αν τα μικρά παιδιά σας δεν τρελαίνονται με τα όσπρια μπορούν να μάθουν να τα τρώνε συνοδευμένα με κάποιο ζυμαρικό. Σήμερα θα σας πω πως να φτιάξουμε τη φασολάδα με το κοφτό μακαρονάκι.
Υλικά:
Φασόλια (που σας έχουν περισσέψει)
Κοφτό μακαρονάκι ή πένες (όπως στη δική μου περίπτωση) - ποσότητα όσο θέλετε
Λίγο νερό
Αλάτι
Εκτέλεση: Βάζουμε σε ένα κατσαρολάκι να ζεσταθεί η φασολάδα μας. Προσθέτουμε λίγο νερό. Μόλις δούμε να βράζει το φαγητό, ρίχνουμε μέσα και τις πένες μας. Προσθέτουμε πάλι νερό (όσο περισσότερο τόσο ζουμερό), αλάτι όσο θέλουμε εμείς και ανακατεύουμε τακτικά για να μην μας κολλήσει το φαγητό. Σε 20 λεπτά και αφού δοκιμάσουμε την πένα να δούμε ότι έβρασε αποσύρουμε από τη φωτιά και το αφήνουμε. Σερβίρουμε σε βαθύ πιάτο και Καλή μας όρεξη!!!
Φτιάξτε κι εσείς τη συνταγή αυτή και πείτε μου τα σχόλια σας!!!
Την περασμένη χρονιά, πρώτη χρονιά του νέου αγωνιστικού θεσμού που καθιέρωσε ο ΣΕΓΑΣ, που πραγματοποιήθηκε στην πόλη μου, δεν κατάφερα να συμμετάσχω για πολλούς και διάφορους λόγους. Το πρώτο Run Greece στην Αλεξανδρούπολη ξεπέρασε κάθε προσδοκία με την μεγάλη συμμετοχή των πολιτών και έδειξε την ανάγκη του κόσμου να αλλάξει τον τρόπο ζωής, να βάλει τον αθλητισμό στην καθημερινότητα του, έστω και για μια μέρα, να λάβει και να γίνει μέρος ενός συνόλου. Και το Run Greece συνεχίζεται ανανεώνει το ραντεβού του για δεύτερη χρονιά.
Run Greece 2015: Το δεύτερο Run Greece στην Αλεξανδρούπολη είναι γεγονός. Η χαρά μου μάλιστα για τη συμμετοχή μου, αυτή τη φορά, ήταν μεγάλη αφού εκτός ότι έτρεξα με φίλους, έτρεξα για καλό σκοπό. Ο καιρός, ευτυχώς, ήταν με το μέρος μας και δε μας τα χάλασε.
 |
| Εκκίνηση από το Φάρο |
11:30 ακριβώς η εκκίνηση από το Φάρο...Ξεκινάμε με γρήγορο περπάτημα, κάπου προς τη μέση κάνουμε ένα γρήγορο τρεξιματάκι και τελειώνουμε χαλαρά και πάλι με γρήγορο περπάτημα. Ο στόχος να βγάλουμε τα 5 χλμ επετεύχθη με το παραπάνω (Ο χρόνος μου 56 λεπτά). Εγώ έκανα νέες γνωριμίες και πήρα φυσικά το πρώτο μου μετάλλιο.
Νέα ρεκόρ έσπασαν και τα χρήματα δόθηκαν στο Σύλλογο Καρκινοπαθών Ν.Έβρου «ΣΥΝΕΧΙΖΩ».
Οι Εβρίτες στήριξαν για μια ακόμη μια χρονιά το Run Greece που ήρθε για να μείνει στον Έβρο. Το Run Greece ένωσε ανθρώπους όλων των ηλικιών και εθνικοτήτων.
Μέχρι την επόμενη χρονιά!!!
Για περισσότερα επισκεφτείτε την επίσημη σελίδα του Run Greece
 |
| Επίσημη αφίσα |
Το πέμπτο μέρος της στήλης αυτής, που δεν περνάει απαρατήρητη, το αντίθετο μάλιστα, επιστρέφει πιο ανανεωμένη και γεμάτη με πολλές παρτιτούρες, δέκα στο σύνολο μέσα από μια ειδική έκδοση βιβλίου με τίτλο "Παρτιτούρες για μπουζούκι Vol 5". Αν και στην προηγούμενη ανάρτηση είχα πει ότι πλέον η μορφή αλλάζει και ότι θα ανεβάζω από σημειώσεις, τελικά αυτή η ιδέα όχι μόνο απορρίφθηκε αλλά θεωρώ ότι από εδώ και στο εξής η μορφή που θα ανεβάζω παρτιτούρες θα αρέσει. Φυσικά και θα ήθελα σχόλια για το πως σας φαίνεται αυτή η νέα ιδέα, μιας που πλέον η στήλη είναι αλλαγμένη και πιο πλήρης από προηγούμενες αναρτήσεις, με παρτιτούρες όχι μόνο δικές μου και θα παραμείνει έτσι.
Ένα τεύχος πιο ολοκληρωμένο από ποτέ, αποτελούμενο από θεωρία σχετική με το πεντάγραμμο και τις νότες που πρέπει όλοι να γνωρίζουν, χαρακτήρες και τη σημασία τους, που θα συναντάνε μέσα στις παρτιτούρες, οι νότες πάνω στο μπουζούκι μέσα από σχέδιο που μου είχε κάνει ο καθηγητής μου καθώς και δέκα στο σύνολο παρτιτούρες από τραγούδια που αγαπήσαμε όλοι λίγο πολύ, δέκα παρτιτούρες που κάποιες κυκλοφορούν και κάποιες που δεν κυκλοφορούν. Ωστόσο οι παρτιτούρες θα παρουσιάζονται σε δύο μορφές. Η μία στη μορφή σημειώσεων (γραμμένες οι νότες στο χέρι) γιατί έτσι τις είχα από τον δικό μου καθηγητή και η δεύτερη στην κανονική μορφή της παρτιτούρας. Κάποιες μάλιστα από αυτές τις παρτιτούρες περιλαμβάνουν πεντάγραμμο φωνής, πεντάγραμμο και ταμπλατούρα για μπουζούκι (4χορδο), φορά πένας, δακτυλοθεσία, συγχορδίες για μπουζούκι με σχήμα, εισαγωγή και σόλο μπουζούκι καθώς και όλους τους στίχους.
Οι παρτιτούρες που περιλαμβάνονται σε αυτό το τεύχος είναι:
1.Δώσε μου φωτιά - Δ.Μητροπάνος
2.Παλιόκαιρος - Π.Τερζής
3.Ο αετός - Ν.Σφακιανάκης
4.Παλαμάκια
5.Τα καβουράκια
6.Μια φωτοβολίδα - Ο.Περίδης
7.Χάντρα θαλασσιά - Γ.Κότσιρας
8.Η νύχτα μυρίζει γιασεμί - Θ.Αδαμαντίδης
9.Τι ήμουνα για σένανε - Α.Ρέμος
10.Το τραγούδι των γενεθλίων
Λίγο πριν φύγει το καλοκαίρι, μαζεύω τις λίγες αλλά όμορφες φωτογραφικές μου στιγμές και σας τις παρουσιάζω. Ένα καλοκαίρι γεμάτο πολλά βιβλία, μιας που συμμετέχω στο Μαραθώνιο Αστυνομικής Λογοτεχνίας, και λίγες προσωπικές στιγμές μέσα από το φωτογραφικό φακό μου. 
Παρασκευή 19 Ιουνίου
Οι κρέμες που περίμενα
Με λίγη καθυστέρηση, οι αγαπημένες μου κρέμες από την AVON επιτέλους έφτασαν, μαζί με το δωράκι, τη ράσπα. Δείτε εδώ και σχετική ανάρτηση που ανέβασα αργότερα.
Σάββατο 4 Ιουλίου
Καφές με την καλύτερη θέα
Από τις καλές στιγμές με καλή παρέα που μου άλλαξε όλη τη διάθεση, που δεν ήταν η καλύτερη εκείνες τις μέρες.
Κυριακή 5 Ιουλίου
Καφές στο χωριό
Λόγω δημοψηφίσματος και ασχέτως αποτελέσματος, ο ελληνικός καφές από τα χεράκια της θείας, μια στο τόσο πίνεται...έστω και σκέτος. Πάντως δεν ήταν καφές της παρηγοριάς.
Παρασκευή 17 Ιουλίου
Τρίκαλα by morning
Στη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών στα Τρίκαλα, βρέθηκα για 2 μέρες για χάρη του αδερφού μου, που ορκίστηκε. Το ορκίσαμε το αγόρι μας και επίσημα Στρατιωτικός. Είδαμε και τα Τρίκαλα, που αποκόμισα πολύ καλές εντυπώσεις από την περιοχή, όπου τα ποδήλατα εκεί έχουν πάντα προτεραιότητα.
Κυριακή 26 Ιουλίου
Ο Σκοτεινός Τόπος της Gillian Flynn
Τρεις μέρες ήταν αρκετές για να τελειώσω το βιβλίο, από μια συγγραφέα που γνώρισα από την ταινία "Το κορίτσι που εξαφανίστηκε". Εξαιρετικό βιβλίο που διαβάστηκε, στα πλαίσια του Μαραθώνιου Αστυνομικής Λογοτεχνίας
Δευτέρα 27 Ιουλίου
Στο χωρίον....
Το τραγούδι λέει "Στο χωρίον Μεταξάδες" στη φωτογραφία όμως η πανέμορφη αυτή θέα είναι από το χωριό μου, το Τριφύλλι Έβρου. Μια από τις πολλές ομορφιές του χωριού μου είναι οι πολλοί ηλιόσποροι που βγαίνουν τη περίοδο αυτή, του καλοκαιριού.
Τρίτη 18 Αυγούστου
Διαβάζοντας το "Λυτρωτή"
Ο Jo Nesbo είναι από τους αγαπημένους μου ξένους συγγραφείς και σιγά σιγά ολοκληρώνω τη συλλογή από τα βιβλία του. Στα πλαίσια του Μαραθώνιου Αστυνομικής Λογοτεχνίας, και επι ευκαιρία ο Λυτρωτής δε θα μπορούσε να λείπει από τη συλλογή μου που οδεύει στο τέλος. Πόσο μάλλον ο νέος σελιδοδείκτης που φτιάχτηκε πολύ εύκολα από εμένα.
Τρίτη 25 Αυγούστου
Αστυνομική Λογοτεχνία
Ήταν ένα καλοκαίρι όπου 14 απίστευτες, και η μία καλύτερη από την άλλη, αστυνομικές ιστορίες μου κράτησαν συντροφιά. Κάποια από τα βιβλία αυτά, 9 στο σύνολο, διαβάστηκαν λόγω του Μαραθώνιου Αστυνομικής Λογοτεχνίας, όπου και ανακάλυψα και μια Ελληνίδα συγγραφέα στο είδος αυτό που λατρεύω. Το χειμώνα έχουμε συνέχεια!!!
Παρασκευή 28 Αυγούστου
Συνάντηση με τον Τριαντάφυλλο
Την Παρασκευή 28 Αυγούστου, στην πόλη μου βρέθηκαν για μία και μοναδική εμφάνιση οι τραγουδιστές Πέτρος Ίμβριος και Τριαντάφυλλος. Για τον δεύτερο μάλιστα τρέφω μια ιδιαίτερη συμπάθεια, μιας που έχουμε κοινή καταγωγή, το όμορφο νησί της Ρόδου. Δεν δυσκολεύτηκα μάλιστα καθόλου να του πιάσω τη κουβέντα και να συζητήσω μαζί του έστω και για λίγα λεπτά, για τη Ρόδο και τη χαρά μου που επιτέλους κάποιος Ροδίτης τραγουδιστής έρχεται στα μέρη μου καθώς είμαι φαν του από τα παλιά χρόνια.
Ήταν ένα καλοκαίρι που τελείωσε όμορφα για μένα...Ραντεβού για περισσότερες για καλοκαιρινές στιγμές του χρόνου!!!
Κεφάλαιο: Έβδομο & Όγδοο
Η ιστορία: Αντίο Καλοκαίρι...
Ήρωας/ες: Εγώ & οι άλλοι
Όπως θα έχει διαπιστώσει κανείς που διαβάζει το ιστολόγιο μου, τις δικές μου στιγμές, τον προηγούμενο μήνα δεν υπήρχε κεφάλαιο 7. Και δεν υπήρχε διότι ψυχολογικά δεν ήμουν καλά, σε συνδυασμό με κάποιες υποχρεώσεις που είχα και με άφησαν πίσω σε ότι αφορά και τις αναρτήσεις που είχα ετοιμάσει. Ένα καλοκαίρι που μόνο καλοκαίρι δεν ήταν με τα πολλά σκαμπανεβάσματα του καιρού....τα λίγα μπάνια που έκανα σε σχέση με άλλες χρόνιες, σχέδια που είχα και ανατράπηκαν τελευταία στιγμή, μια απώλεια ενός αγαπημένου μου προσώπου που ήταν ξαφνική και με τάραξε πολύ - ο καιρός λένε πως γιατρεύει - μια είσοδος άλλου αγαπημένου μου προσώπου στο νοσοκομείο, λάθος άτομα που θεωρούσα φίλους και ήταν γύρω μου και μου "έδωσαν" ακόμα μία για την τελική ψυχολογική κατάρρευση μου, ένα δημοψήφισμα που δεν είχε κάποιο αποτέλεσμα, ένα τρίτο μνημόνιο, μια ελπίδα που έσβησε ή μάλλον δεν ήρθε ποτέ και κάτι εκλογές που είναι στο προσκήνιο....ναι ήταν ένα καλοκαίρι γεμάτο άσχημα γεγονότα δεν μου πρόσφερε τίποτα...ένα καλοκαίρι που ελπίζω να μην ξαναζήσω.
Πόσο να αντέξει κάποιος και στην προκειμένη περίπτωση εγώ που βλέπω άτομα από το φιλικό μου περιβάλλον αντί να μου φτιάχνουν τη διάθεση, μετά από όσα μου συνέβησαν φέτος το καλοκαίρι, τελικώς λίγοι από αυτούς να στέκονται απέναντι μου εντάξει. Κι εκείνοι που δεν μου στάθηκαν όσο έπρεπε χωρίς λόγο να μου τη λένε και να με αποφεύγουν χωρίς εξηγήσεις, λες και τους έκανα κάτι, τους ευχαριστώ γιατί μου έδειξαν με τι άτομα είχα να κάνω όλο αυτό τον καιρό. Μου βγάλαν συναισθήματα που δεν είχα βγάλει ποτέ για άνθρωπο...πρώτα απογοήτευση και στενοχώρια και μετά, τώρα...θύμο, μίσος,απέχθεια. Όχι τους ευχαριστώ μου άνοιξαν τα μάτια...!!!
Κι επειδή κανείς και ποτέ και για τίποτα δεν θα μου ξαναχαλάσει τη διάθεση εγώ ανεβάζω στροφές, όπως στο τέλος ενός παιχνιδιού που μια ομάδα, ανεβάζει ρυθμό και πετυχαίνει το λυτρωτικό γκολ στις καθυστερήσεις. Έτσι κι εγώ αλλάζω...κάνω αλλαγές στη ζωή μου γιατί ποτέ δεν είναι ΑΡΓΑ. Κι αυτή η αρχή αρχίζει από Σεπτέμβρη. Για όσους με ξέρουν προσωπικά και με διαβάζουν, δεν θα μαι πια η ίδια - για κείνους.
Ένα καλοκαίρι δύσκολο φεύγει...ένα φθινόπωρο έρχεται...Και όλων η διάθεση πρέπει να είναι στα ύψη, οι κακοί άνθρωποι δεν πρόκειται να φύγουν από τις ζωές μας, ούτε και οι κακοτοπιές που συμβαίνουν γύρω μας...Το καλοκαίρι σε λίγες ώρες φεύγει...και ναι επιτέλους να αρχίζει να χειμωνιάζει...μου έχει λείψει πολύ!!!
Αντίο Καλοκαίρι...
Αντίο Καλοκαίρι...
Λίγο πριν φύγει το καλοκαίρι και μετά από καιρό που είχα να μπω στην κουζίνα, αποζημίωσα τους δικούς μου, με το καλύτερο τρόπο. Εύκολο και σχετικά γρήγορο φαγητό, χρησιμοποιώντας ότι είχα στο σπίτι. Ένα φαγητό που έγινε στα κουτουρού, όπως λέμε εμείς εδώ πάνω στα μέρη μου. Έβαλα δηλαδή ότι μου ήρθε και ότι είχα πρόχειρο. Σε κάποιους ίσως να φανεί βαρύ το φαγητό...τότε μην το φτιάξετε...αλλά εσείς θα χάσατε στην νοστιμιά είναι τέλειο. "Κοτόπουλο αλά κρεμ με μακαρόνια στο φούρνο" και πάμε να δούμε τι θα χρειαστείτε για να το φτιάξετε κι εσείς.
Υλικά:
Μακαρόνια ή πένες (ότι προτιμάτε, εγώ είχα μακαρόνια, με πένες γίνεται ακόμα καλύτερο)
1 κονσέρβα μανιτάρια
1 κόκκινη πιπεριά
1 πράσινη πιπεριά
1 κρεμμύδι
2 κουτάκια μικρά ή μέτρια κρέμα γάλακτος (τώρα τελευταία πετυχαίνω κάτι μικρά κουτάκια σε προσφορά)
Κοτόπουλο κομμένο σε μπουκίτσες (αν σας έχει περισσέψει από προηγούμενο φαγητό ακόμα καλύτερα)
Κασέρι σε φέτες ή τριμμένο τυρί/κεφαλογραβιέρα ή ότι έχετε.
Ελαιόλαδο για το τσιγάρισμα
Αλάτι/Πιπέρι/Ρίγανη/Κάρυ
Εκτέλεση: Βάλτε τα μακαρόνια σε μια κατσαρόλα να βράσουν. Μόλις γίνουν αποσύρετε και αφήστε τα μέσα στο στραγγιστήρι. Παράλληλα αρχίστε να φτιάχνετε τη σάλτσα. Σε ένα μέτριο κατσαρολάκι ρίξτε λίγο λάδι και ρίξτε το κρεμμύδι και τα μανιτάρια να τσιγαριστούν λίγο. Αμέσως ρίχνετε και το κοτόπουλο. Μόλις δείτε το κοτόπουλο να παίρνει λίγο χρώμα αφήστε το, σαν να κάνετε τηγανιά. Μετά ρίξτε αλάτι, πιπέρι, ρίγανη και κάρυ, ρίξτε τις πιπεριές που τις έχετε ψιλοκόψει και αφήστε το, ανακατεύοντας πάντα για να μην κολλήσει. Μόλις δείτε το κοτόπουλο να έχει ροδοκοκκινήσει και μαλακώσει ρίξτε και την κρέμα γάλακτος και αφήστε για 5 λεπτά και λίγο παραπάνω και αποσύρεται. Στην κατσαρόλα που βράσατε τα μακαρόνια, ρίξτε τη σάλτσα με τα μακαρόνια μαζί και ανακατέψετε για να πάει παντού η σάλτσα. Σ΄ ένα πυρέξ ρίξτε το μείγμα κι από πάνω καλύψτε όλη την επιφάνεια με φέτες κασέρι ή τριμμένο τυρί. Ψήστε το στο φούρνο στους 200 βαθμούς. Μόλις ροδίσει είναι έτοιμο. Αφήστε το να κρυώσει λίγο και σερβίρεται.
 |
| Έτοιμο το φαγητό. |
Φτιάξτε κι εσείς τη συνταγή αυτή και πείτε μου τα σχόλια σας!!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons