Από το Blogger.
Είδαμε τη θεατρική παράσταση «Άγουρα Κεράσια» στο Πνευματικό Κέντρο Αλεξανδρούπολης.
Η παράσταση «Άγουρα Κεράσια» του Μιχαήλ Άνθη αποτελεί το τελευταίο σκηνοθετικό έργο του Μανούσου Μανουσάκη. Το έργο έκανε την πρεμιέρα του το 2021 και έκτοτε διαγράφει μια επιτυχημένη πορεία σε όλη την Ελλάδα, συγκεντρώνοντας θετικά σχόλια από κοινό και κριτικούς. Επί σκηνής, το πρωταγωνιστικό δίδυμο των Τάνιας Τρύπη και Κωνσταντίνου Καζάκου πλαισιώνεται από τη φωνή της Τζένης Καζάκου, προσδίδοντας στο εγχείρημα μια αίσθηση οικογενειακής και καλλιτεχνικής συνέχειας.
Το κεντρικό ερώτημα που θέτει η παράσταση αφορά το χάσμα ανάμεσα στη φαινομενική οικογενειακή ευτυχία και την οδυνηρή πραγματικότητα που συχνά υποβόσκει πίσω από κλειστές πόρτες. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια γωνιά της ελληνικής επαρχίας, όπου ο Στάθης, ένας φιλόδοξος γιατρός και κομματικό στέλεχος, και η Φανή, μια πρώην μάνατζερ που εγκατέλειψε την καριέρα της για χάρη της οικογένειας, συντηρούν την εικόνα ενός ιδανικού βίου. Ωστόσο, η εύθραυστη αυτή ισορροπία κλονίζεται από τη συμπεριφορά της 15χρονης κόρης τους, Μαρίας. Η έφηβη κοπέλα, βυθισμένη στην απομόνωση και την εσωστρέφεια, αναζητά διέξοδο στη μελέτη του βιολιού, ενώ οι γονείς της αδυνατούν να ερμηνεύσουν τις αντιδράσεις της, χαρακτηρίζοντάς τις απλώς «αψυχολόγητες». Μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο από τις ματαιώσεις της μητέρας, την αυστηρότητα του πατέρα και τους διαρκείς καβγάδες, το παιδί μετατρέπεται στον σιωπηλό αποδέκτη μιας συντριπτικής σύγκρουσης.
Ιδιαίτερο σκηνοθετικό και δραματουργικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι η Μαρία δεν εμφανίζεται ποτέ επί σκηνής. Η παρουσία της είναι αμιγώς ηχητική, με την Τζένη Καζάκου να δανείζει τη φωνή της στον χαρακτήρα. Μέσα από ποιήματα και λόγια που μοιάζουν με κραυγή αγωνίας, η φωνή της Μαρίας λειτουργεί ως καθρέφτης των γονιών της, καλώντας τους –έστω και την υστάτη στιγμή– να την «ακούσουν» πραγματικά. Το έργο θέτει το αμείλικτο ερώτημα: σε αυτή την αιώνια πάλη των ζευγαριών, ποιος είναι τελικά ο θύτης και ποιο το θύμα;.
Η σκηνοθετική ματιά του Μανούσου Μανουσάκη αναδεικνύει με ακρίβεια το καλογραμμένο και συχνά ποιητικό κείμενο του Μιχαήλ Άνθη. Η σκηνοθεσία εστιάζει στην ουσία της ιστορίας, αποφεύγοντας τις υπερβολές και δίνοντας βάρος στο πώς νιώθουν και πώς εξελίσσονται οι ήρωες πάνω στη σκηνή. Τα σκηνικά της Μαρίας Καραθάνου —ένα σαλόνι με ένα γραφείο— λειτουργούν αποτελεσματικά, οριοθετώντας τον ασφυκτικό μικρόκοσμο της οικογένειας, ενώ οι ενδυματολογικές επιλογές εναρμονίζονται πλήρως με το ύφος της παράστασης.
Ερμηνευτικά, η Τάνια Τρύπη και ο Κωνσταντίνος Καζάκος είναι πολύ καλοί. Η χημεία τους επί σκηνής αποτελεί τον βασικό μοχλό της παράστασης, καθώς καταφέρνουν να μεταδώσουν στο κοινό τα βαθύτερα νοήματα και τις εσωτερικές συγκρούσεις των χαρακτήρων τους με φυσικότητα.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην σκηνοθετική επιλογή της ζωντανής μουσικής. Ο Σταύρος Παργινός, παρών επί σκηνής, προσδίδει μια σπάνια συναισθηματική ένταση. Οι ήχοι του τσέλου που παρεμβάλλονται ανάμεσα στις σκηνές —συχνά με τέτοια ένταση που μοιάζουν να «καλύπτουν» τις φωνές των ηθοποιών— λειτουργούν ως η ηχητική απόδοση του πόνου και της εσωτερικής κραυγής της έφηβης κόρης, δημιουργώντας μια βαθιά συγκινητική ατμόσφαιρα.
Εν κατακλείδι τα «Άγουρα Κεράσια» είναι ένα έργο που θίγονται καίρια κοινωνικά ζητήματα που ταλανίζουν τη σύγχρονη εποχή, όπως η ενδοοικογενειακή βία και η πλήρης έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας μέσα στον οικογενειακό πυρήνα. Παράλληλα η παράσταση αναδεικνύει με συγκλονιστικό τρόπο τη «δύναμη της σιωπής», επιβεβαιώνοντας τη φράση του έργου πως «η σιωπή κάνει τον πιο επικίνδυνο θόρυβο». Πρόκειται για μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία που δεν αφήνει τον θεατή αμέτοχο, αλλά τον καλεί να αναλογιστεί τις δικές του ευθύνες απέναντι σε μια κοινωνία που συχνά νοσεί πίσω από την εικόνα της τέλειας βιτρίνας.
ΠΛΟΚΗ: Στάθης και Φανή ζουν την φαινομενικά ήσυχη σχέση τους σε κάποια γωνιά της ελληνικής επαρχίας. Εκείνος γιατρός και πολλά υποσχόμενο κομματικό στέλεχος, εκείνη manager development σε πρόωρη απόσυρση, προκειμένου να αφοσιωθεί στην οικογένειά της και στην 15χρονη κόρη τους Μαρία. Πίσω, όμως, απ' την ειδυλλιακή ησυχία, ένα τέρας καραδοκεί. Η Μαρία φέρεται αψυχολόγητα, λείπει απ' το σπίτι τις πιο απίθανες ώρες, καπνίζει γυμνή χόρτο με τους συμμαθητές της στις τουαλέτες του σχολείου. Βίντεο με την ίδια σε άσεμνες πόζες κυκλοφορεί στο διαδίκτυο. Ο πατέρας της καταφέρνει να κουκουλώσει τον όποιο αντίκτυπο. Η Μαρία όμως δεν το βάζει κάτω. Επιμένει. Για κάποιο δικό της λόγο μοιάζει να θέλει να γίνουν γνωστά όσα κάνει, ώσπου ένα βράδυ... Το τέρας αρχίζει να ξεπροβάλει. Κι όσο σκοτεινό είναι, άλλο τόσο αμείλικτο φως εκπέμπει. Ένα φως τόσο αποκαλυπτικό, όσο και οι ζωγραφιές της μικρής που συνθέτουν το φριχτό παρασκήνιο.
Παίζουν (αλφαβητικά): Στάθης: Κωνσταντίνος Καζάκος, Φανή: Τάνια Τρύπη, Μαρία: Τζένη Καζάκου. Παραγωγή Μίμησις Πράξεως.
Γράφει ο Δημήτριος Ν. Περονικολής
Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και Μηχανικός Υπολογιστών Ε.Μ.Π
Πάει καιρός που η σκέψη χόρευε ελεύθερη ψηλά
με χρώματα κι αρώματα έπλεκε υφαντά
του κόσμου τα εργόχειρα έπλαθε μονομιάς
δημιουργήματα του νου και μηχανής μπελάς
Πόσο μελάνι χύθηκε για να ‘χουνε μιλιά
οι σκέψεις και τα όνειρα κι ας είναι απατηλά;
μα το μελάνι στέγνωσε κι απέμεινε η λαλιά
σαν δέντρο το φθινόπωρο που ‘χασε τη σκιά.
Στου χρόνου τούτου τώρα το βραχύ βωμό
η τέχνη έγινε τέχνασμα με νόημα διττό
η νόηση χαντρώθηκε σαν σίδερο σκληρό
κι αλύγιστη εγίνηκε με άκαμπτο κορμό.
Η μηχανή σταμάτησε να μπλέκει σε μπελά
και τεχνητά νοήματα γυρεύει σιωπηλά
δημιουργήματα, αυτή τώρα, συνθέτει με το νου
γεννά κομπάρσους άεργους του σύγχρονου καιρού.
Άραγε τα εργόχειρα του κόσμου ποιος θα πλέκει
Η μηχανή που σκέφτεται για ο άνθρωπος που λέγει;
Κι αν τα εργόχειρα χαθούν κι σκέψη μαραζώνει
Τι μένει πια στον άνθρωπο να ‘χει να καμαρώνει;
Βασισμένη στα αληθινά γεγονότα που συγκλόνισαν τη χώρα τον Δεκέμβριο του 1992, η σειρά "Ριφιφί" έρχεται να ρίξει φως στο παρασκήνιο της μεγαλύτερης ληστείας τραπεζικών θυρίδων στην Ελλάδα. Μέσα από μια προσεγμένη παραγωγή, παρακολουθούμε το χρονικό ενός εγκλήματος που σχεδιάστηκε με μαθηματική ακρίβεια κάτω από την άσφαλτο της οδού Θησέως, αφήνοντας πίσω του ερωτηματικά που παραμένουν αναπάντητα μέχρι σήμερα.
Η πλοκή μάς μεταφέρει στην καρδιά της Αθήνας των αρχών των 90s. Μια ομάδα ανθρώπων, που φαινομενικά δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους, με
ακρίβεια και απίστευτη υπομονή, σχεδιάζει και εκτελεί ένα αδιανόητο
σχέδιο: το σκάψιμο ενός τούνελ 15 μέτρων κάτω από την οδό Θησέως, που
οδηγεί απευθείας στο θησαυροφυλάκιο της Τράπεζας Εργασίας. Είναι χαρακτήρες διαφορετικοί, με διαφορετικές αφετηρίες και κοινωνικά υπόβαθρα, που όμως ενώνονται κάτω από έναν κοινό σκοπό. Ο καθένας τους κουβαλά μια προσωπική "πληγή", μια ιστορία αδικίας που συνδέεται με το τραπεζικό σύστημα, και το ριφιφί αποτελεί τη δική τους απάντηση απέναντι σε έναν πανίσχυρο εχθρό. Μέσα από το τούνελ των 15 μέτρων, δεν σκάβουν μόνο για τον χρυσό, αλλά και για τη δική τους λύτρωση. Η σειρά ακολουθεί βήμα-βήμα την προετοιμασία, την αγωνία κάτω από τη γη, αλλά και το ανθρωποκυνηγητό που εξαπολύουν οι αρχές όταν ανακαλύπτουν ότι οι δράστες κατάφεραν να παραβιάσουν εκατοντάδες θυρίδες και να διαφύγουν με λεία που ζαλίζει, χωρίς να αφήσουν ίχνη.
Η σειρά των Βασίλη Ρίσβα, Δήμητρα Σακαλή (σενάριο) και Σωτήρη Τσαφούλια (σκηνοθεσία) θυμίζει έντονα το La Casa de Papel, με τους "αδικημένους" να τα βάζουν με το σύστημα. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί ότι, ενώ η ισπανική σειρά έγινε παγκόσμιο φαινόμενο σχετικά πρόσφατα, η ελληνική πραγματικότητα είχε ήδη προσφέρει το "τέλειο σενάριο" από το 1992.
Η σκηνοθετική υπογραφή του Σωτήρη Τσαφούλια είναι για ακόμη μια φορά ευδιάκριτη, εξασφαλίζοντας ένα άρτιο οπτικό αποτέλεσμα. Η αναβίωση της δεκαετίας του ’90, η σκηνογραφία και η συνολική αποτύπωση της εποχής κρίνονται εξαιρετικές, ενώ η χρήση των flashbacks γίνεται με ακρίβεια, ενισχύοντας την αφήγηση εκεί που χρειάζεται. Στον τομέα των ερμηνειών, η σειρά επιτυγχάνει μια σπάνια ισορροπία, με το σύνολο του καστ —από τους πρωταγωνιστές μέχρι τους δευτερεύοντες ρόλους— να δίνει καταπληκτικές ερμηνείες. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην Ευαγγελία Μουμούρη, η οποία εμφανίζεται στον καλύτερο ρόλο της καριέρας της. Επιπλέον, η σειρά δεν περιορίζεται στην αστυνομική πλοκή, αλλά επεκτείνεται σε βαθιά κοινωνικά ζητήματα, θίγοντας θέματα αναπηρίας, υπαρξιακές αναζητήσεις και τη δυσλειτουργία του συστήματος.
Παρά την προσεγμένη παραγωγή, η σειρά φαίνεται να υστερεί σε επίπεδο σασπένς. Καθώς η υπόθεση και η κατάληξή της είναι σε μεγάλο βαθμό γνωστές στο κοινό, η έλλειψη ανατροπών —με εξαίρεση το φινάλε— αφαιρεί μέρος από την αγωνία της θέασης. Επίσης, η μουσική επένδυση χαρακτηρίζεται σε σημεία μονότονη, μην ακολουθώντας πάντα την ένταση των σκηνών. Σε επίπεδο σεναρίου, αν και η μείξη αληθινών γεγονότων και μυθοπλασίας είναι επιτυχημένη, παρατηρούνται κάποιες υπερβολές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σκηνή όπου οι πρωταγωνιστές, σε μια συνθήκη που θυμίζει "group therapy", αναλύουν τους λόγους που τους ωθούν στο ριφιφί, μια επιλογή που φαντάζει κάπως εξεζητημένη. Τέλος, έντονο προβληματισμό προκαλεί η τάση «αγιοποίησης» των ληστών. Η ηρωική τους παρουσίαση φαίνεται να απέχει σημαντικά από το προφίλ των πραγματικών δραστών, δημιουργώντας μια ηθική απόσταση ανάμεσα στην πραγματικότητα και την τηλεοπτική μεταφορά.
Συνοπτικά το "Ριφιφί" δεν αποτελεί απλώς την αναπαράσταση μιας ληστείας, αλλά μια βουτιά στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’90. Αναβιώνοντας την απίστευτη ιστορία της παραβίασης της Τράπεζας Εργασίας, η σειρά μας θυμίζει πώς μια ομάδα ανθρώπων κατάφερε να σκάψει ένα τούνελ κάτω από τη μύτη των αρχών, στήνοντας ένα "σκηνικό" που θα ζήλευαν και οι καλύτερες ταινίες του Χόλιγουντ.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8/10
TRAILER:
Η νέα χρονιά μπήκε με μια σιωπή που δεν είχα προβλέψει. Για εβδομάδες, οι λέξεις στέρεψαν και η οθόνη έμενε κλειστή, καθώς το μούδιασμα της απώλειας δεν άφηνε χώρο για σκέψεις και δημοσιεύσεις. Σήμερα, σαράντα μέρες μετά τον αποχαιρετισμό στον πατέρα μου, οι λέξεις αρχίζουν δειλά να επιστρέφουν. Όχι για να κάνουν έναν τυπικό απολογισμό της χρονιάς που πέρασε, αλλά για να βρουν τον δρόμο της επιστροφής στις ρίζες, στο πατρικό, στην ουσία.
«Λέξεις που στέρεψαν...»
Ένα «αντίο» που πονάει, μια πληγή που αιμορραγεί,
μα η ζωή δεν σταματάει, μια συνέχεια ζητεί.
Σαράντα μέρες σιωπής, στέρεψαν οι λέξεις όλες,
μες στο κενό που άφησες, στις πιο βουβές μου ώρες.
Στο δύσκολο το μονοπάτι, η απώλεια βαριά,
μα εσύ, φύλακας άγγελός μου, με κοιτάς από μακριά.
Ίσως αυτή η απουσία, ένα σημάδι να κρατά,
πως πρέπει πίσω να γυρίσω, εκεί που η καρδιά χτυπά.
Στην πόλη που με μεγάλωσε, στο πατρικό μου σπίτι,
εκεί που η θύμηση πονάει, μα η μορφή σου πάντα ζει.
Στιγμές που ζήσαμε μαζί, τώρα πια αναμνήσεις,
θησαυροί που τους φυλάω, πριν τον κόσμο αυτόν αφήσεις.
Ο χρόνος τρέχει ασταμάτητα, τον πόνο για να γιάνει,
και η δική μου η επιστροφή, το στήριγμά μου θα 'ναι.
Στο σπιτικό που μ’ έμαθε, ξανά η ψυχή ακουμπάει,
εκεί που η κάθε μου λέξη, για σένα πια μιλάει.
Λίγο πριν σβήσουν τα φώτα του 2025, δεν θέλω να μετρήσω τι χάθηκε ή τι κερδήθηκε. Θέλω μόνο να κρατήσω μια σημείωση για τις «Δικές μου Στιγμές» που έρχονται. Το 2026 ας είναι η χρονιά που θα δώσουμε χώρο σε όσα πραγματικά μετράνε. Όχι σε αυτές τις στιγμές που «πρέπει», αλλά σε εκείνες που μας κάνουν να νιώθουμε αληθινά ζωντανοί. Ας γεμίσουμε το ημερολόγιο της καρδιάς μας με ουσία, βρίσκοντας την ομορφιά στα απλά, τη δύναμη στα δύσκολα και τη χαρά στις μικρές, καθημερινές μας στιγμές.
Για τη νέα χρονιά, εύχομαι να μη χαθούμε πάλι στη βιασύνη, αλλά να κρατήσουμε μια και μόνο υπενθύμιση για κάθε μας μέρα: Να θυμηθώ να ζήσω!!! Σας εύχομαι η νέα διαδρομή να σας βρει ακριβώς εκεί που λαχταρά η ψυχή σας, με ανοιχτά παράθυρα στην ελπίδα.
Καλή χρονιά, με αλήθεια και φως!!!!
Αγαπητοί αναγνώστες και αγαπητές αναγνώστριες του παρόντος ιστολογίου, ευχόμαστε Καλά Χριστούγεννα και Καλή χρονιά!!!
«𝛵𝜊 𝛼𝜆𝜂𝜃𝜄𝜈ό 𝜑𝜔ς 𝜏𝜔𝜈 𝛸𝜌𝜄𝜎𝜏𝜊𝜐𝛾έ𝜈𝜈𝜔𝜈 𝛿𝜀𝜈 𝛽𝜌ί𝜎𝜅𝜀𝜏𝛼𝜄 𝜎𝜏𝛼 𝜎𝜏𝜊𝜆ί𝛿𝜄𝛼, 𝛼𝜆𝜆ά 𝜎𝜏𝜂 𝜁𝜀𝜎𝜏𝛼𝜎𝜄ά 𝜏𝜔𝜈 𝛼𝜈𝜃𝜌ώ𝜋𝜔𝜈 𝜋𝜊𝜐 𝛼𝛾𝛼𝜋ά𝜇𝜀. 𝛷έ𝜏𝜊ς, 𝛼ς 𝜀𝜋𝜀𝜈𝛿ύ𝜎𝜊𝜐𝜇𝜀 𝜎𝜀 𝜎𝜏𝜄𝛾𝜇ές 𝜋𝜊𝜐 𝜃𝛼 𝜅𝜌𝛼𝜏ή𝜎𝜊𝜐𝜇𝜀 𝛾𝜄𝛼 𝜋ά𝜈𝜏𝛼 𝜎𝜏𝜂𝜈 𝜅𝛼𝜌𝛿𝜄ά 𝜇𝛼ς· 𝛾𝜄𝛼𝜏ί 𝜊𝜄 ό𝜇𝜊𝜌𝜑𝜀ς 𝛼𝜈𝛼𝜇𝜈ή𝜎𝜀𝜄ς 𝜀ί𝜈𝛼𝜄 𝜏𝛼 𝜇ό𝜈𝛼 𝜑ώ𝜏𝛼 𝜋𝜊𝜐 𝛿𝜀𝜈 𝜎𝛽ή𝜈𝜊𝜐𝜈 𝜋𝜊𝜏έ». ✨ Χρόνια Πολλά! ✨
Βασισμένη στο ομότιτλο, μυθιστόρημα της Αριάνα Χάρουιτς «Die My Love» (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις opera) είναι η νέα ταινία της βραβευμένης σκηνοθέτιδας Lynne Ramsay (Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν). Μια ανησυχητική, δυστοπική βουτιά στις παθογένειες της μητρότητας και του γάμου, όπου τα όρια μεταξύ ψυχολογικού τρόμου και μαύρης κωμωδίας γίνονται επικίνδυνα δυσδιάκριτα. Με πρωταγωνιστές την Jennifer Lawrence και τον Robert Pattinson.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: Πέθανε αγάπη μου (Die My Love)
Σκηνοθεσία: Lynne Ramsay
Πρωταγωνιστούν: Jennifer Lawrence, Robert Pattinson, Sissy Spacek κ.α
Είδος Ταινίας: Δράμα / Θρίλερ / Μαύρη κωμωδία
Έτος Παραγωγής: 2025
Διάρκεια: 119΄
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Η παρουσία της βραβευμένης με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, Jennifer Lawrence, και του Robert Pattinson αποτελεί από μόνη της ένα ισχυρό κίνητρο. Για κάποιον που έχει παρακολουθήσει συστηματικά την πορεία των δύο ηθοποιών, η απόφαση να δει το «Die My Love» ήταν, απλώς, μονόδρομος.
Η Γκρέις και ο Τζάκσον είναι ένα νεαρό, ερωτευμένο ζευγάρι που εγκαταλείπει τον έντονο ρυθμό της Νέας Υόρκης, αναζητώντας μια ήσυχη ζωή σε ένα κληρονομημένο σπίτι στην απομονωμένη Μοντάνα. Η γέννηση του μωρού τους και οι επαγγελματικές υποχρεώσεις του Τζάκσον, ο οποίος ταξιδεύει συχνά, αφήνουν τη Γκρέις μόνη σε ένα ασφυκτικά απομονωμένο περιβάλλον. Εκεί, η Γκρέις παλεύει να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά της ως νέα μητέρα. Καθώς η λαχτάρα της για ελευθερία συγκρούεται με τη νέα πραγματικότητα του εγκλωβισμού μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο, η ψυχική της κατάσταση αρχίζει να κλονίζεται, οδηγώντας την αργά αλλά σταθερά προς τα όρια της παράνοιας.
Στα συν της ταινίας, η ιδιαίτερη σκηνοθεσία της Lynne Ramsay, το απομονωμένο και υποβλητικό τοπίο. Η ωραία χημεία μεταξύ της Jennifer Lawrence και του Robert Pattinson αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες του έργου. Το δίδυμο καταφέρνει να αποτυπώσει τη φθορά ενός γάμου με πειστικότητα και ένταση. Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές. Η Lawrence παραδίδει ένα ωμό πορτρέτο μιας γυναίκας που βυθίζεται σταδιακά στη δυστυχία, την αυτοκαταστροφή και την ψυχική κατάρρευση. Ο Pattinson ισορροπεί με επιτυχία στον ρόλο ενός άντρα που, παρά την προδοσία του (την απιστία), αγωνίζεται απεγνωσμένα να διασώσει ό,τι έχει απομείνει από τη σχέση τους, αναζητώντας λύσεις.
Στα μείον της, ότι από σεναριακή άποψη, η πλοκή πάσχει από σημαντική ασάφεια. Η ταινία δεν κατονομάζει ποτέ με σαφήνεια την πάθηση της Γκρέις (όπως π.χ. Επιλόχεια Κατάθλιψη ή ψυχική διαταραχή προερχόμενη από παιδικό τραύμα), αφήνοντας τον θεατή με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου και του μη εξηγήσιμου. Οι επαναλαμβανόμενες εκρήξεις παραφροσύνης και οι πράξεις της Γκρέις γίνονται εντέλει κουραστικές. Μια μικρότερη διάρκεια της ταινίας θα μπορούσε να είχε μετριάσει την υπερβολική επανάληψη των σκηνών, ενισχύοντας τη συνολική δραματική ένταση και αποφεύγοντας την κόπωση του θεατή.
Εν κατακλείδι, η ταινία «Die My Love», είναι μία καταγραφή μιας γυναίκας που έχει απεγνωσμένα, ανάγκη υποστήριξης και σωτηρίας. Αντ’ αυτού, η ταινία την αντιμετωπίζει με τη βαρβαρότητα μιας μεταφοράς: σαν κάποιος να την περιχύνει με βενζίνη και να της δίνει ένα αναμμένο σπίρτο. Παρά τις πραγματικά πολύ καλές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου Lawrence-Pattinson και την οπτική αισθητική της Ramsay, η σεναριακή ασάφεια και οι επαναλήψεις του ρυθμού εμποδίζουν το έργο να αφήσει ανεξίτηλο σημάδι. Δυστυχώς, το «Die My Love» κινδυνεύει να είναι μία ταινία που, παρά τις επιμέρους αρετές της, θα ξεχαστεί γρήγορα στην κινηματογραφική μνήμη.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Μόνο για τις ερμηνείες της Jennifer Lawrence και του Robert Pattinson υπό τη σκηνοθετική ματιά της Lynne Ramsay. Ή αν έχετε παρακολουθήσει προηγούμενες δουλειές της Ramsay.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 5/10
TRAILER:
___________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
Γράφει ο Ιάσονας.
Σύμφωνα με μια πρόσφατη μεγάλη μελέτη του Harvard, ο πραγματικός κίνδυνος για την υγεία μας δεν κρύβεται στις μεγάλες παρασπονδίες, αλλά στις ασυνείδητες μικρο-συνήθειες που επαναλαμβάνονται καθημερινά. Ενώ εστιάζουμε στον τέλειο ύπνο, τη διατροφή και την προπόνηση, αγνοούμε 15 αόρατες ενέργειες που μειώνουν αθόρυβα την ενέργεια, υπονομεύουν τον ύπνο, διαταράσσουν τις ορμόνες και εξαντλούν τη διάθεσή μας. Ώρα να δούμε ποιες είναι αυτές οι ρουτίνες που μας κοστίζουν ακριβά..
Οι 15 Μικρο-Συνήθειες που Υπονομεύουν την Υγεία σας (Βάσει Harvard):
- 🌅 Πρωινός Συναγερμός: Ξεκινάς τη μέρα σου με το κινητό: Ξυπνάς, ανοίγεις μάτια, ανοίγεις Instagram/Emails. Αυτή η άμεση έκθεση σε πληροφορίες κάνει το σώμα να νομίζει ότι υπάρχει κίνδυνος, εκτοξεύοντας την κορτιζόλη (ορμόνη του στρες) για 12 ολόκληρες ώρες. Δεν είναι απλό scroll, είναι πρωινή κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
- 🪑 Η Ακινησία-Εχθρός: Κάθεσαι πάνω από 6 ώρες Δουλειά, laptop, Netflix... και η μέρα πέρασε στην καρέκλα. Η μελέτη του Harvard δείχνει ότι αυτή η παρατεταμένη ακινησία είναι πιο επικίνδυνη από το κάπνισμα σε ορισμένες ηλικίες. Η ζημιά δεν φαίνεται σήμερα, αλλά πληρώνεται σε βάθος χρόνου.
- 🚗Το Φαγητό-Στρες: Τρως βιαστικά φαγητό στο αυτοκίνητο, σάντουιτς πάνω από το laptop, σνακ απαντώντας emails. Το σώμα βρίσκεται σε κατάσταση fight-or-flight και αδυνατεί να χωνέψει σωστά. Το αποτέλεσμα; Φούσκωμα, γρήγορη επανεμφάνιση της πείνας και έλλειψη ενέργειας.
- ☕Ο Κύκλος της Αφυδάτωσης: Πίνεις καφέ πριν πιεις νερό. Ξεκινάς τη μέρα σου ήδη αφυδατωμένος. Αυτό οδηγεί σε πονοκεφάλους, νευρικότητα και ταχύτερη κόπωση. Ο καφές νομίζεις ότι σε "ξυπνά", αλλά στην πραγματικότητα απλώς επιταχύνει την εξάντληση.
- 💻Το Μπερδεμένο Διάλειμμα: Δουλεύεις την ώρα του μεσημεριανού Ένα γρήγορο τοστ και πίσω στο laptop. Αυτό δεν είναι παραγωγικότητα. Είναι συναισθηματικό και σωματικό burnout. Γι' αυτό νιώθουμε "καμένοι" μόλις πέσει το απόγευμα.
- 🔔Ο Αόρατος Φόρτος: Αγνοείς τα μικρο-στρεσογόνα. Ανοιχτές ειδοποιήσεις, 20 tabs ανοιχτά, ατελείωτες λίστες "πρέπει". Το Harvard τα ονομάζει invisible stress loads και είναι αυτά που μας ξοδεύουν καθημερινά, αθόρυβα, κατασπαταλώντας τη νοητική μας ενέργεια.
- 🔊Η Μόνιμη Υπερδιέγερση: Ζεις με μόνιμο θόρυβο. Κόρνες, γραφεία, καφετέριες, τηλεόραση στο background. Ο "χαμηλός" μόνιμος θόρυβος αυξάνει την κορτιζόλη, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιείς. Νιώθεις πιο κουρασμένος χωρίς προφανή λόγο.
- ☀️Η Παραπλάνηση του Ρυθμού: Δεν βγαίνεις έξω πριν το μεσημέρι. Ξυπνάς → σπίτι → αυτοκίνητο → γραφείο. Η έλλειψη έκθεσης στον πρωινό ήλιο μπερδεύει τον κιρκάδιο ρυθμό σου, οδηγώντας σε χειρότερο ύπνο, πεσμένη διάθεση και αυξημένη πείνα.
- 💨Η Ρηχή Ανάσα: Αναπνέεις ρηχά. Όταν αγχώνεσαι, η αναπνοή γίνεται ρηχή, σαν να τρέχεις από κίνδυνο. Η έρευνα του Harvard συνδέει τη ρηχή αναπνοή με brain fog, άγχος και χαμηλό ανοσοποιητικό.
- 🥜Το Μηχανικό Τσιμπολόγημα: Υγιεινά... αλλά ασυνείδητα σνακ Δεν είναι το τι τρως, αλλά το πώς. Το μηχανικό τσιμπολόγημα (λίγοι ξηροί καρποί, λίγο γιαούρτι, λίγο τυρί) εξηγεί γιατί νιώθουμε πρησμένοι, ακόμα κι αν "δεν τρώμε πολύ".
- 📱Ο Κατακερματισμός: Κινητό ενώ περπατάς. Όχι αθώο. Ο εγκέφαλος μπαίνει σε fragmented mode – είσαι παντού και πουθενά. Αυτό αυξάνει το άγχος και εξηγεί γιατί ξεχνάμε πράγματα.
- ☁️ Το Σύννεφο του Βάρους: Μικρές αναβολές, "Θα το κάνω σε λίγο", "Ας το αφήσω για μετά". Αυτές οι μικρο-αναβολές συσσωρεύουν νοητικό βάρος, δημιουργώντας ένα μόνιμο "σύννεφο" πάνω από το κεφάλι μας.
- 💧 Η Καθυστέρηση της Δίψας: Πίνεις νερό μόνο όταν διψάσεις. Αν διψάς, είσαι ήδη αφυδατωμένος. Αυτό είναι η αιτία για απογευματινούς πονοκεφάλους, την ψεύτικη πείνα και τις απότομες μεταπτώσεις στη διάθεση.
- 🦴 Η Σφιγμένη Ενέργεια: Κρατάς ένταση στο σώμα Σφιγμένο σαγόνι, ανασηκωμένοι ώμοι, πέτρινοι σπόνδυλοι. Το σώμα μας μιλάει πριν το μυαλό. Αυτά τα σημάδια προβλέπουν μελλοντικό άγχος καλύτερα κι από τα ίδια τα γεγονότα της ζωής μας.
- 📺 Το Ψεύτικο Τέλος: Κλείνεις τη μέρα με οθόνες. Netflix, TikTok, Instagram. Νομίζεις ότι χαλαρώνεις. Το Harvard δείχνει μείωση 60% στον βαθύ ύπνο. Δεν "ξεκουράζεσαι", απλά ξεχνιέσαι.
🎯 Η Λύση: Η Δύναμη της Μικρής Αλλαγής:
Η υγεία μας δεν καταρρέει από τις «μεγάλες» λάθος αποφάσεις, αλλά από τις μικρές, ασυνείδητες ρουτίνες που επαναλαμβάνονται για χρόνια. Αυτό είναι πολύ ελπιδοφόρο: Δεν χρειάζεται να αλλάξεις όλη σου τη ζωή. Αρκεί να αλλάξεις 2-3 από αυτά τα μικρο-πράγματα. Η διαφορά θα είναι τεράστια.
Το Harvard το συνοψίζει τέλεια: «Οι άνθρωποι δεν καταστρέφονται από τις καταστροφές. Καταστρέφονται από τις καθημερινές τους συνήθειες.»
🎁 Μία Μικρή Αλλαγή για Σήμερα
Διάλεξε μόνο μία από τις παρακάτω μικρο-αλλαγές και δεσμεύσου σε αυτήν:
- Μην ανοίξεις το κινητό για τα πρώτα 20 λεπτά αφότου ξυπνήσεις.
- Πιες ένα ποτήρι νερό πριν από τον καφέ.
- Περπάτα 5 λεπτά έξω στον ήλιο πριν το μεσημέρι.
- Κάνε 10 αργές, βαθιές αναπνοές όταν νιώσεις ένταση.
- Μην δουλέψεις καθόλου κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού σου διαλείμματος.
Το μέλλον σου χτίζεται στις μικρές αποφάσεις του σήμερα (απόφθεγμα της σελίδας).
Η "Bugonia" (Βουγονία), η νέα κινηματογραφική δουλειά του βραβευμένου Έλληνα σκηνοθέτη Γιώργου Λάνθιμου, δεν είναι μια πρωτότυπη ιδέα, αλλά αποτελεί remake της καλτ Νοτιοκορεάτικης ταινίας "Save the Green Planet!" (2003), σε σκηνοθεσία του Jang Joon-hwan. Ο Λάνθιμος, σε συνεργασία με τον σεναριογράφο Will Tracy, ανέλαβε τη δύσκολη αποστολή να διασκευάσει αυτήν την ιδιόμορφη ταινία επιστημονικής φαντασίας και μαύρης κωμωδίας, προσαρμόζοντας την πρωτότυπη ιστορία στο δικό του χαρακτηριστικό, ανατρεπτικό κινηματογραφικό σύμπαν.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: Βουγονία (Bugonia)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος
Πρωταγωνιστούν: Jesse Plemons, Emma Stone, Alicia Silverstone, Stavros Halkias, κ.α
Είδος Ταινίας: Επιστημονικής Φαντασίας / Θρίλερ / Μαύρη κωμωδία
Έτος Παραγωγής: 2025
Διάρκεια: 118΄
ΥΠΟΘΕΣΗ: Δύο νεαροί, εμμονικοί με θεωρίες συνωμοσίας, απαγάγουν τη φιλόδοξη διευθύνουσα σύμβουλο μιας μεγάλης εταιρείας, πιστεύοντας ακράδαντα πως είναι εξωγήινη που σχεδιάζει να καταστρέψει τη Γη..
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Μετά την επιτυχία του «Poor Things», η οποία θεωρείται κατά τη γνώμη μου ως μία από τις κορυφαίες του δουλειές, ο Έλληνας σκηνοθέτης επιστρέφει με την «Bugonia». Ο Γιώργος Λάνθιμος, διατηρώντας το προσωπικό του ύφος, προσεγγίζει και σε αυτήν την ταινία μια σειρά από καίρια και σύγχρονα ζητήματα. Μεταξύ των θεμάτων που θίγει είναι η κλιματική καταστροφή, η έξαρση των θεωριών συνωμοσίας, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης επηρεάζουν και διαμορφώνουν εύκολα την κοινή γνώμη.
Ο τίτλος "Bugonia" (Βουγονία) προέρχεται από την αρχαία ελληνική σύνθεση των λέξεων "βοῦς" (βόδι) και "γονή" (γένεση). Αναφέρεται στην αρχαία πεποίθηση ότι οι μέλισσες γεννιούνται αυτόματα από το σώμα ενός νεκρού βοδιού. Στην ταινία, η έννοια της Βουγονίας αναδεικνύεται σε μια ισχυρή μεταφορά, λειτουργώντας σε δύο επίπεδα. Πέρα από τη σχέση με τον μελισσοκόμο πρωταγωνιστή, ο τίτλος "Βουγονία" αποκτά μια βαθύτερη σημασία. Συμβολίζει τη γέννηση νέας ζωής μέσα από τη φθορά και την καταστροφή. Αυτή η ιδέα αντικατοπτρίζει τα βασικά θέματα της ταινίας, όπως η κλιματική κρίση και η πιθανότητα αντικατάστασης ή μεταμόρφωσης του ανθρώπινου πολιτισμού.
Η ταινία επικεντρώνεται στον Teddy έναν χαμηλόμισθο εργαζόμενο βαθιά παραδομένο στις θεωρίες συνωμοσίας, και τον αυτιστικό ξάδερφό του, Don. Ο Teddy είναι πεπεισμένος ότι η Michelle, η ισχυρή Διευθύνουσα Σύμβουλος μιας φαρμακευτικής πολυεθνικής, είναι στην πραγματικότητα ένα εξωγήινο ον από τον πολιτισμό της Ανδρομέδας. Τα δύο ξαδέλφια πιστεύοντας ότι η Michelle ευθύνεται για την εξαφάνιση των μελισσών, την απαγάγουν από το πολυτελές σπίτι της και την κρατούν στο υπόγειό τους. Εκεί, την υποβάλλουν σε βασανιστήρια και εξευτελισμούς, απαιτώντας να επικοινωνήσει με τον Αυτοκράτορα των Ανδρομεδανών. Εκείνη επιμένει ότι δεν είναι εξωγήινη και επιστρατεύει όλα της τα τρικ για να διαφύγει.
Στα συν της ταινίας, η φωτογραφία του Robbie Ryan, τα κρίσιμα και σύγχρονα θέματα που θίγει η ταινία, έστω και με καυστικό τρόπο και οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Ο Jesse Plemons δίνει μία από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του. Όσο για την Emma Stone, η γνωστή ηθοποιός παραδίδει μία ακόμα ερμηνεία άξια βραβείων, ακόμη και μετά την υποχρεωτική αλλαγή στην εμφάνισή της.
Στα μείον της, ότι το υπερβολικά ακραίο σενάριο της, ο αργός ρυθμός, η διάρκεια, τα σεναριακά κενά και η τελική ανατροπή. Επιπλέον η επιλογή του Aidan Delbis, ενός ηθοποιού στο φάσμα του Αυτισμού, για τον ρόλο του Don, δημιουργεί προβληματισμούς περί εκμετάλλευσης.
Εν κατακλείδι, η ταινία «Bugonia», δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μία από τις κορυφαίες στιγμές στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη, παρά τις εντυπωσιακές ερμηνείες από τους Jesse Plemons και Emma Stone. Μετά από μία σειρά δυστοπικών ταινιών, ο Γιώργος Λάνθιμος ίσως θα ήταν καλύτερα να έκανε ένα δημιουργικό διάλειμμα από το γνώριμο, κλειστοφοβικό του σύμπαν. Αυτό θα επέτρεπε στον ίδιο να ανανεώσει τη θεματολογία του και να επιστρέψει με μια νέα, εξίσου ανατρεπτική, αλλά και φρέσκια οπτική.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το τι περιμένει ο θεατής από τον Γιώργο Λάνθιμο. Αν απολαμβάνετε το μοναδικό, σκοτεινό, σαρδόνιο χιούμορ του και την αλλόκοτη αισθητική του, η ταινία προσφέρει ακριβώς αυτό σε μια από τις πιο αχαλιναγώγητες μορφές του.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 5/10
TRAILER:
___________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
Η ιστορία του Φρανκενστάιν, του κλασικού αριστουργήματος της Μέρι Σέλεϊ, αποτελεί μία από τις πιο διαχρονικές και επιδραστικές αφηγήσεις τρόμου, επιστημονικής φαντασίας και γοτθικού δράματος. Το θέμα της αλαζονείας του ανθρώπου απέναντι στη φύση και τις συνέπειες της επιστημονικής απειθαρχίας έχει εμπνεύσει αμέτρητες διασκευές στην οθόνη. Το 2025, ο οραματιστής σκηνοθέτης Guillermo del Toro, γνωστός για το ιδιαίτερο αισθητικό του στυλ και την αγάπη του για τα τέρατα και τις σκοτεινές ιστορίες (Ο Λαβύρινθος του Πάνα, Το Σχήμα του Νερού), αναλαμβάνει να δώσει τη δική του οπτική στο μύθο. Στο ρόλο του λαμπρού αλλά εγωιστή γιατρού Βίκτορ Φρανκενστάιν ο Oscar Isaac ενώ στο ρόλο του τέρατος ο Jacob Elordi. Η παρούσα μεταφορά, η οποία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Βενετίας και κυκλοφόρησε παγκοσμίως μέσω Netflix..
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ταινία: Frankenstein
Σκηνοθεσία: Guillermo del Toro
Πρωταγωνιστούν: Oscar Isaac, Jacob Elordi, Christoph Waltz, Mia Goth, Lars Mikkelsen κ.α
Είδος Ταινίας: Δραματική / Φαντασίας / Τρόμου
Έτος Παραγωγής: 2025
Διάρκεια: 149΄
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΟΥ: Πρόκειται για την πιο αναμενόμενη κινηματογραφική δημιουργία της χρονιάς και δικαίως, τράβηξε όλα τα βλέμματα ήδη από την ανακοίνωσή της. Σαν θεατής επιθυμούσα διακαώς να παρακολουθήσω την ταινία, ανεξάρτητα από το αν θα κυκλοφορούσε στις αίθουσες ή σε κάποια streaming πλατφόρμα. Η προσδοκία ήταν μεγάλη, καθώς η ανάληψη του κλασικού έργου της Mary Shelley από έναν σκηνοθέτη όπως ο Guillermo del Toro, εγγυάτο μία οπτικά καθηλωτική και συναισθηματικά βαθιά προσέγγιση.
Η ταινία του Guillermo del Toro ακολουθεί στενά την κλασική νουβέλα της Mary Shelley, εισάγοντας τον θεατή σε ένα σκοτεινό γοτθικό δράμα που διαδραματίζεται κατά τον 19ο αιώνα. Ωστόσο ο Del Toro δεν περιορίζεται σε μια απλή επανάληψη του μύθου. Αντιθέτως, βουτάει στα σκοτεινά νερά της αρχικής νουβέλας, εστιάζοντας με ένταση στην τραγωδία του Dr. Victor Frankenstein και τη μοναξιά του πλάσματος.
Η ιστορία ξεκινά το 1857, όπου ένα ναυαγισμένο πλοίο κοντά στον Βόρειο Πόλο βρίσκει τον Dr. Victor Frankenstein τραυματισμένο στους πάγους. Καθώς αναρρώνει, διηγείται την τραγική του ιστορία στον Καπετάνιο, παρακαλώντας τον να τον παραδώσει στο έλεος ενός φρικτού πλάσματος που έχει επιτεθεί στο πλοίο. Η αφήγηση επιστρέφει στα παιδικά χρόνια του Victor, όπου η απώλεια της μητέρας του τον οδηγεί σε μια εμμονή δίχως όρια, με την επέκταση της ζωής πέρα από τον θάνατο. Στην προσπάθειά του να κατακτήσει τον θάνατο, ο Victor αρχίζει μια σειρά «μακάβριων» και «αφύσικων» πειραμάτων, τα οποία χρηματοδοτούνται από τον Henrich Harlander. Καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ζωντανό πλάσμα. Ωστόσο, τρομοκρατημένος από την αποκρουστική μορφή του δημιουργήματός του, ο Victor το εγκαταλείπει αμέσως. Το πλάσμα περιπλανιέται στον κόσμο, αντιμετωπίζοντας την απόρριψη και την απανθρωπιά λόγω της εμφάνισής του. Η μοναξιά και η οδύνη του μετατρέπονται σύντομα σε οργή και δίψα για εκδίκηση εναντίον του δημιουργού του.
Στα συν της ταινίας, η μοναδική αισθητική του σκηνοθέτη, η ατμόσφαιρα, τα γοτθικά τοπία, τα πολυτελή κοστούμια και τα εφευρετικά σκηνικά πχ τα σκοτεινά εργαστήρια, δημιουργούν κλίμα αγωνίας. Τα εφέ για την απεικόνιση του πλάσματος, ξεπερνούν τις δυνατότητες των ψηφιακών εφέ. Σε αντίθεση με προηγούμενες διασκευές που εστίαζαν κυρίως στον τρόμο, αυτή η εκδοχή βουτάει σε φιλοσοφικά και ηθικά θέματα (την αλαζονεία της δημιουργίας, την ευθύνη του δημιουργού). Οι ερμηνείες του καστ είναι συγκλονιστικές. Ο Oscar Isaac αποδίδει τον Victor με «περίσσεια αυτοπεποίθηση και πάθος». Ο Jacob Elordi ως το Πλάσμα αναδεικνύει την τραγική, ανθρώπινη πλευρά του τέρατος.
Στα μείον της, ότι η ταινία είναι αργή σε ροή και έχει λίγη δράση, σε σχέση με τις τυπικές ταινίες τρόμου ή περιπέτειας. Αυτό μπορεί να απογοητεύσει. Οι σκηνές όπου ο Victor συναρμολογεί το Πλάσμα είναι αποτρεπτικές για ανήλικους θεατές.
Εν κατακλείδι, η ταινία «Frankenstein», είναι μια διασκευή που τιμά το πρωτότυπο υλικό, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει έναν σύγχρονο αναστοχασμό πάνω στα θέματα της ηθικής, της επιστήμης και του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Πρόκειται λοιπόν για ένα δραματικό και φιλοσοφικό κινηματογραφικό γεγονός, απαραίτητο για όσους αναζητούν την ουσία πίσω από τον μύθο.
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩ: Ναι γιατί είναι ένα αριστούργημα ατμόσφαιρας και αισθητικής με την σκηνοθετική υπογραφή του Del Toro.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/10
TRAILER:
___________________________________________
* Η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική γνώμη. Μπορείτε να βρείτε εδώ κι άλλες κριτικές μου σε ταινίες που έχω παρακολουθήσει
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Social Icons